Αγαπητή «Α, μπα»: Ο πατέρας μου πέθανε και εγώ δεν έριξα ούτε ένα δάκρυ

Αναρωτιέμαι γιατί;

Μόλις διάβασα αυτό εδώ το ποστ. Το έψαξα γιατί πέθανε η μητέρα του εργοδότη μου και τον είδα διαλυμένο και σοκαρίστηκα. Δύο πολύ κοντινοί μου άνθρωποι παλεύουν αυτή τη στιγμή τον καρκίνο. Μια φίλη πέθανε τον προηγούμενο μήνα. Διάβασα λοιπόν σε αυτό το ποστ την ανάρτηση μιας κοπέλας που περιέγραφε τη σχέση της με το μπαμπά της και τις τρυφερές συνήθειες που είχαν μαζί και έκλαψα με τον πόνο της και για την τόσο ωραία σχέση που είχαν και γιατι ο δικός μου πατέρας πέθανε πριν λιγους μήνες και δεν έχω κλάψει ούτε μια φορά. Ούτε μια φορά. Εγώ, η υπερευαίσθητη, η ευσυγκίνητη. Ούτε στην κηδεία, ούτε στο μνημόσυνο, ούτε μόνη σπίτι. Όταν άνοιξε το φέρετρο δεν μπορούσα να τον δω και δεν κουνήθηκα καν λίγο πιο εκεί για να τον δω. Και από τη μια ξέρω ότι υπάρχουν λόγοι. Ουτε παραλογη ειμαι ουτε αναισθητη. Απίστευτα δυσλειτουργική οικογένεια που σε όλους έδινε την εντύπωση της οικογένειας πρότυπο. Με μάνα ελεγκτική που δεν σε άφηνε να ανασάνεις. Απο τη μια με τη δυναμικη της παρουσια να σου προσφερει πραγματα, απο την αλλη να μη σε αφηνει να κανεις τιποτα αυτοβούλως. Και ο πατέρας μου παρά τα συχνά ξεσπάσματά του, υπάκουος ακόλουθος. Με τη μητερα μου δεν μιλάμε πια. Ίσως αποκτήσουμε μια τυπική σχέση κάποια στιγμή. Ο μπαμπάς μου, ομως; δεν ήταν κακός άνθρωπος, μας αγαπούσε, απλώς δεν μπορούσε ή δεν ήξερε ή δεν προσπάθησε αρκετά ώστε να δομήσει μια καλη σχέση μαζί μας. Δεν του άξιζε όμως ένα δακρυ; Ήξερα πως με αγαπούσε. Ουσιαστικα ομως είχαμε ανύπαρκτη σχέση. Δεν είχα ποτέ τι να του πω. Με πήγαινε στο πάρκο όταν ήμουν μικρή. Ως μεγάλη μόνο για κανενα βιβλίο μπορούσαμε να μιλήσουμε και μετά έλεγε κάτι ακραίο, ή μπορεί να με έκρινε για κάτι, και εγώ απομακρυνόμουν. Είναι τέρας αναισθησίας κάποιος όταν δεν του λείπει ο γονιός του, όταν δεν κλαιει στο θάνατό του, όταν σκέφτεται πως αν πεθανει ξαφνικά ο αγαπημένος του τραγουδιστης θα συγκλονιστει λόγω των τόσων αναμνήσεων, λόγω του ότι θα χαθεί ένας τόσο δημιουργικός και ουσιαστικος άνθρωπος. Ενώ ο πατέρας μου; Δεν του άξιζε να γεννήσω για την απώλειά του; (Λένα μη μου γράψεις να πάω σε ψυχολόγο. Δεν έχω ανάγκη για κατι τετοιο, πέρασα δια πυρός και σιδηρου μεχρι τα 35 μου, μέχρι να μαθω πως ουσιαστικά δεν μπορώ να υπολογίζω στην οικογένειά αυτή. Έχω κάνει τη δική μου φοβερή οικογένεια. Είμαι αγαπημένη, δημιουργική και ευτυχισμένη. Με τρελαίνει που ολοι οι γνωστοί μας λένε για τη μανα μου πως είμαστε αναίσθητες (εγώ και η αδερφή μου), πως την ξέρουμε τόσα χρόνια, πως πάντα έτσι ήταν και να κραταμε τυπικη σχέση, όταν δεν έχουν ιδέα τι περάσαμε για να μπορέσουμε να ανεξαρτητοποιηθουμε συναισθηματικά. Αναρωτιεμαι απλως, αν ο μόνιμος κομπάρσος της οικογένειας, ο πατέρας μου, άξιζε ή όχι ένα τουλάχιστον δάκρυ από τη μεγαλη του κόρη.)

-(Τίποτα ανθρώπινο ας μη μου είναι ξένο)

Δεν ξέρω τι ακριβώς ρωτάς. Για τον πατέρα σου, ή για την μητέρα σου; Μοιάζει σα να μην τους έχεις ξεχωρίσει, σα να τον κατηγορείς που δεν σε προστάτεψε από τη μάνα σου, σα να είναι ένα πράγμα οι δυο τους.

Δεν υπάρχει πρωτόκολλο θρήνου. Δεν έχει νόημα αυτό που σκέφτεσαι. Δεν «αξίζει» κανείς κλάματα, ούτε μπορείς να τα εκβιάσεις. Επειδή δεν έκλαψες, δεν σημαίνει ότι δεν ένιωσες, και αν δεν ένιωσες, δεν σημαίνει ότι είσαι παλιάνθρωπος. Υπάρχουν λόγοι για όλες τις πιθανές αντιδράσεις.

Εγώ να μην σου πω να πας σε ψυχολόγο, αλλά το τι θα σου πω δεν έχει σημασία, αν πρέπει να πας, πρέπει. Αν ήσουν εντάξει με το ότι δεν έκλαψες, και ήξερες ακριβώς γιατί, και δεν είχες τύψεις, δεν θα χρειαζόταν να το αναλύσεις. Αν ήξερες γιατί δεν μιλάς στη μητέρα σου, και δεν είχες τύψεις, και δεν αισθανόσουν ότι πρέπει να δικαιολογηθείς, και αν δεν σε ένοιαζαν και δεν σε τρέλαιναν τα σχόλια, δεν θα χρειαζόταν να πας. Το αν έχεις δική σου οικογένεια τώρα, και πόσο πετυχημένη είναι, δεν αλλάζει κάτι στα προηγούμενα. Μπορείς να έχεις μια τέλεια οικογενειακή ζωή, και παράλληλα πολλά βαρίδια από το παρελθόν σου. Λες ότι ξέρεις γιατί δεν έκλαψες, ότι δεν είσαι παράλογη ή αναίσθητη, και τρεις προτάσεις μετά ρωτάς αν είσαι τέρας αναισθησίας. Άρα, δεν το έχεις λύσει μέσα σου. Μπορείς να το συνεχίσεις αυτό, να ζεις με αυτές τις άλυτες σκέψεις, δεν μπορώ εγώ να σε αναγκάσω ή να σε πείσω. Αλλά αν θελήσεις να αντιμετωπίσεις αυτά τα αντικρουόμενα συναισθήματα, πώς να το κάνουμε, πρέπει να πας σε ψυχολόγο. Και το ξέρεις.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

56 points
Upvote Downvote

10
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
8 Θέματα σχολίων
2 Απαντήσεις θεμάτων
0 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
10 Συντάκτες σχολίων
BettyBapBoopno_rootsΙκμάδαv for vendettaHolly Golightly Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Penthesilea
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Θα σου πω από προσωπική πείρα ότι τους πρώτους μήνες μετά από κάτι τόσο σοκαριστικό, μπορεί να μην αντιλαμβανόμαστε τη μονιμότητα της απώλειας. Σ’ εμένα, η πολύ δύσκολη φάση έσκασε πολύ αργότερα, όταν είχε καταλαγιάσει το τρέξιμο με εφορίες, αστυνομίες, γραφεία κηδειών, συμβολαιογράφους κλπ. Αλλά, όπως είπε πολύ σωστά η Λένα, δεν υπάρχει πρωτόκολλο στο πένθος. Μπορεί να μη χύσεις ούτε δάκρυ και να πονέσεις πολύ. Μπορεί να κλάψεις με μαύρο δάκρυ και να μην σε αγγίξει ιδιαίτερα η απώλεια. Μπορεί να μην αφήνεις τον εαυτό σου να θρηνήσει, γιατί δεν θέλεις να παραδεχτείς ότι δεν είσαι άτρωτη. Όπως και… Διαβάστε περισσότερα »

BettyBapBoop
Μέλος
Συμμετέχων

Συμφωνώ και επαυξάνω πως στην αρχή δεν καταλαβαίνεις την απώλεια. Προσωπικά μου πήρε κάπου ένα χρόνο, να περάσω δηλαδή γενέθλια, γιορτές, Χριστούγεννα και όλα χωρίς αυτόν που έφυγε.
Και όντως το πένθος και ο πόνος δεν μετριούνται με τα δάκρυα.

Jelly Roll
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Ξέρεις γιατί έχουμε τύψεις για το πως συμπεριφερόμαστε στους γονείς μας; Είναι όλα τα πράγματα με τα οποία έχουμε γαλουχηθεί και κάνουν την οικογένεια στο κεφάλι μας έναν υπέρτατο ιερό και αγνότατο θεσμό, ιδέες και σκέψεις που μας έχουν περάσει οι οποίες μας επιβάλλουν συναισθήματα τα οποία μπορεί και να μην έχουμε για χίλιους δύο λόγους. Και είναι τόσο έντονη αυτή η συναισθηματική πίεση που είναι αδύνατο να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας που μπορεί να μην συμπαθήσαμε ή να μην αγαπήσαμε τόσο τους γονείς μας, χωρίς αυτοί να είναι τέρατα. Είτε είμαστε πέντε, είτε 65, δυσκολευόμαστε να δούμε τους γονείς… Διαβάστε περισσότερα »

Courtney
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Είχα μία φίλη που είχε μεγάλο δέσιμο με τον πατέρα της, έναν πατέρα πρότυπο, για τα δικά μου δεδομένα. Τον έχασε ξαφνικά στα 65 του από ανακοπή καρδιάς, όλα έγιναν μέσα σε λίγα λεπτά. Η φίλη μου έκλαψε “λίγο” στην κηδεία και μετά ποτέ ξανά. Κι όλος ο πόνος σωματοποιήθηκε, ακινητοποιήθηκε από τη μέση της στο κρεβάτι κι έκανε ενέσεις σε μέση και πόδια για ένα χρόνο για να μπορέσει να σταθεί. Με αυτό θέλω να πω ότι το δάκρυ δεν αποτελεί ένδειξη τού πόνου που βιώνουμε. Ίσα ίσα ένας μεγάλος πόνος μπορεί να είναι βουβός. Και να εκδηλώνεται αλλιώς:… Διαβάστε περισσότερα »

Ικμάδα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Μάλλον τον είχες θάψει και πενθήσει πολύ πριν έρθει ο φυσικός θάνατος για να προχωρήσεις στη ζωή σου.

no_roots
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Θρύλος

Έτσι ακριβώς, συμφωνώ απόλυτα.

Zouzouna Goutsouna
Επισκέπτης
Συμμετέχων
Zouzouna Goutsouna

´πέρασα δια πυρός και σιδηρου μεχρι τα 35 μου, μέχρι να μαθω πως ουσιαστικά δεν μπορώ να υπολογίζω στην οικογένειά αυτή´ Ποσο σε νιώθω. Ομως πρεπει να πας σε ψυχολογο γιατι με τοσο παρεμβατικη και ελεγκτικη -οπως η ιδια λες- μητερα σιγουρα τα εχεις τα αλυτα θεματα σου. Δεν ειναι κακο να πας .Βασικα ειναι αναγκαιο. Πραγματικα , η υπεροχη οικογενεια που δημιουργησες ειναι και καπως θεμα τυχης και οχι αποδειξη του ποσο εχεις ισορροπησει μεσα σου μετα απο τετοιο γολγοθά. Κανεις δεν ισορροπει μεσα του οταν ειχε τετοιους γονεις και ειδικα χωρις βοηθεια. Αν πηγαινες σε ψυχολογο δεν θα… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Θα μου επιτρέψεις να σου πω ότι, όταν στα 35 σου χρόνια δεν έχεις καταφέρει να αποστασιοποιηθείς από την πατρική-μητρική σου οικογένεια και ακόμη κρατάς κακία στη μαμά και βλέπεις τον πατέρα σου σαν κομπάρσο, έχεις πολλά άλυτα θέματα. Μακάρι να έχεις πράγματι την τέλεια οικογένεια που πιστεύεις ότι έχεις. Δηλαδή, θέλω να πω, από μια ηλικία και μετά δεν βλέπουμε τη μαμά σαν μαμά, όπως την βλέπουμε σαν έφηβοι, που τη μισούμε κιόλας, γιατί είναι “αυστηρή” αλλά σαν μια γυναίκα, την οποία κάπου καταλαβαίνουμε και ίσως και δικαιολογούμε. Το ίδιο ισχύει και για τον πατέρα μας, ο οποίος σε… Διαβάστε περισσότερα »

v for vendetta
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Κατάλαβες στα 35 σου οτι δεν μπορείς να βασίζεσαι σε αυτή την οικογένεια και αυτό είναι καλό. Αποστασιοποιήθηκες και έφτιαξες την δική σου υπέροχη οικογένεια και είναι και αυτό καλό. Όμως διακρίνω θυμό και για την μαμά σου, αφού δεν της μιλάς πια και για τον μπαμπά σου αφού τον αναφέρεις ως κομπάρσο. Λογικό, αφού η μαμά σου ήταν τόσο ελεγκτική και ο μπαμπάς σου ένας υπάκουος ακόλουθος, όπως γράφεις. Αυτά τα θέματα που έχουμε με τους γονείς μας πρέπει να τα λύνουμε όμως και εσύ νομίζω δεν τα έχεις λύσει. Αλλιώς δεν θα έκανες την ερώτηση αυτή. Θα σε… Διαβάστε περισσότερα »

Holly Golightly
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Δεν έχει να κάνει μόνο με το κλάμα το πένθος.Κάποιοι άνθρωποι δεν κλαίνε ποτέ και πενθούν βαριά και είναι και άλλοι που κλαίνε κι αυτό τους λυτρώνει.Η δεν τους λυτρώνει.Μπορεί να είσαι μια χαρά τώρα και σε έναν χρόνο να δεις ή να διαβάσεις κάτι που θα σου θυμίσει τον μπαμπά σου και να μην μπορείς να συγκρατήσεις το κλάμα σου με τίποτα.Όλες οι αντιδράσεις είναι απολύτως φυσιολογικές μιας και δεν υπάρχει τίποτα το φυσιολογικό στον θάνατο και στη διαχείριση της απώλειας. Το είμαι 35 και το διαχειρίστηκα όλο αυτό δε λέει τίποτα.Θα μπορούσες να είσαι 65 ή 85 και… Διαβάστε περισσότερα »