Η Ρένα απαντά: Όταν ξέρεις ότι θα χωρίσεις, γιατί παντρεύεσαι;

Να μια απορία: πώς το ξέρεις ότι θα χωρίσεις; Παντρεύεσαι ή δεν παντρεύεσαι;

_____________

Η ιστορία όπως την ξεχώρισα σήμερα

Οταν ξερεις οτι θα χωρισεις…γιατι παντρευεσαι???

ΑΠΟ  – 1

__________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

H ερώτηση αυτή χρησιμοποιείται κυρίως (συνήθως) σε μια συνθήκη: από ορισμένους ανύπαντρους που επιχαίρουν όταν απευθύνονται σε χωρισμένους οι οποίοι χώρισαν για λόγους που στο αξιολογικό σύστημα των πρώτων θεωρούνται αναμενόμενοι. (Κάτι αντίστοιχο λένε ορισμένοι άτεκνοι σε έντεκνους που δυσκολεύονται με το μεγάλωμα των παιδιών ή ακόμα και σε περιπτώσεις κακοποίησης!). Προσωπικά πιστεύω ότι η τέτοια χρήση της ερώτησης δεν χρησιμεύει πουθενά παρά για να επιβεβαιώσει την ηθική υπεροχή αυτού που την χρησιμοποιεί και το πόσο σε καλύτερη μοίρα βρίσκεται. Σίγουρα δεν βοηθιεται ούτε ο χωρισμένος, ούτε ο γονιός με τέτοιες ρητορικές ερωτήσεις. (Και για μεν το γάμο, πες τον λήγεις όποτε θέλεις, για το παιδί όμως είναι σαν να σου λένε ότι καταδικαστήκατε όλοι σας και καλά να πάθετε, δηλαδή γαϊδουριά τρομερή! Καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς ορισμένες φορές.)

Όμως η ερώτηση μπορεί και να μην έχει καταγγελτικό χαρακτήρα κουνήματος δαχτύλου. Μπορεί να εκφράζει και γνήσια απορία. Κι έτσι απαντώ. Όταν όλα τα σημάδια φανερώνουν μελλοντική αποτυχία, γιατί κάποιοι προχωρούν σε δέσμευση; Και πώς το ξέρεις ότι θα υπάρξει μελλοντική αποτυχία;

Ο άνθρωπος ψυχολογικά είναι φτιαγμένος για να ελπίζει. Στην πώληση ελπίδας χτίζονται επαγγέλματα και καριέρες από το χρηματιστήριο και το οικονομικό prospecting μέχρι τις καφετζούδες και τις λαχειοφόρους αγορές, χτίζονται θρησκείες κι ιδεολογικά κινήματα εδώ κι αιώνες. Κι ακόμα κι αν κάτι δεν λειτούργησε τις προηγούμενες 30978787023 φορές, ο μέσος άνθρωπος πιστεύει ότι στην δική του περίπτωση θα είναι αλλιώς. Όπως ακριβώς δεν πιστεύει ότι θα κολλήσει κορονοϊό, θα πάθει καρκίνο, θα μείνει έγκυος, θα τρακάρει, θα τον πιάσουν χωρίς άδεια οδήγησης ή να φοροδιαφεύγει. “Έλα μωρέ, σε μένα θα συμβεί;” (Ναι σε σένα, τι το ιδιαίτερο είσαι εσύ;) Η νοοτροπία αυτή όμως είναι ριζωμένη μέσα μας. Κακώς, πολύ κακώς, αλλά ενθαρρύνεται από την πώληση, ξαναλέω, ελπίδας μέσω των θρησκειών ή/και των ιδεολογιών με τις οποίες γαλουχούμαστε παιδιόθεν.

Επιπλέον ο άνθρωπος δεν θέλει να δει τον εαυτό του ως αριθμό σε μια μάζα ή σε μια στατιστική, επειδή κάτι τέτοιο το βιώνει ως απανθρωπιστικό, έχει την ανάγκη να νιώσει μοναδικός. Επομένως παντρεύεται με την ελπίδα να διαψεύσει οποιαδήποτε οιωνό που προβλέπει κακή εξέλιξη. Ίσως υπερεκτικά τις δυνατότητες, τι να πω. Ίσως δεν ξέρει και να ερμηνεύσει τα σημάδια, δεν είναι ότι λαμβάνουμε κάποια ιδιαίτερη συναισθηματική αγωγή, μόνο τα τελευταία χρόνια πιθανώς στο πλαίσιο της γενικότερης ευαισθητοποίησης.

Παραβλέπεις και την ερωτική κ@υλα, κινητήριο δύναμη για πολλές τέτοιες καταστάσεις, που θολώνει το νου κυρίως στις γυναίκες, καθώς και το τικάρισμα κουτακίων: είναι Καλό Παιδί™/wife material, έχει ικανό εισόδημα να ανοίξει σπίτι, δεν ντρέπεσαι να τον/την παρουσιάσεις στους γονείς, συγγενείς και πρώην συμμαθητές κλπ κλπ.

Εντούτοις ακόμα κι ως εξωτερικός παρατηρητής, ίσως δεν υπολογίζεις ότι ο γάμος είναι ένα νομικό έγγραφο που επιτρέπει συγκεκριμένα δικαιώματα: οικονομικά, επιδοματικά, άδειας παραμονής, συνταξιοδοτικά, κληρονομικά, υγειονομικά, αναγνώρισης τέκνων κι άλλα. Είναι πολλοί λοιπόν κι οι πρακτικοί λόγοι που κάποι@ μπορεί να αποφασίσει να παντρευτεί ενόσω διαβλέπει ότι μπορεί να χωρίσει κάποια στιγμή. Το νομικό έγγραφο μπορεί να είναι χρήσιμο, ακόμα και προσωρινά.

Στο γενικό συμπέρασμα όμως θα έλεγα ότι καλό είναι να μας απασχολούν οι δικές μας δουλειές κι όχι των άλλων. Ας κάνει καθένας μας αυτό που θεωρεί σωστότερο για τον εαυτό του.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News