ΑΠΟ ΤΗΝ – Άλκηστις
«Δεν θα μου κανείς εσύ υποδείξεις, εγώ θα κάνω και θα λέω αυτό που θέλω…» δεν ακούγεται και τραγικό, για μένα ήταν η στιγμή που ξεχείλισε το ποτήρι! Ένα ποτήρι που γέμιζε χρόνια με τέτοιες και άλλες απαξιωτικές φράσεις, με συμπεριφορές που δεν χρησιμοποιείς σε έναν άνθρωπο που λες ότι αγαπάς. Και τότε μου γύρισε το μάτι, για την ακρίβεια μου άνοιξε το μάτι γιατί μέχρι τότε δεν εξηγείται ήταν κλειστό. Όχι μόνο το ένα και τα δυο, μάτια ερμητικά κλειστά και μαζί του και το στόμα, γιατί; Μα γιατί άλλο για να εξασφαλίσεις λίγα λεπτά ηρεμίας, για να μην κανείς άλλο ένα τσακωμό, για να μην οδηγηθείς σε ακόμα μια αδιέξοδη συζήτηση για να έχεις απλά την ηρεμία σου! Τη δίκη σου και του παιδιού σου….
Οι δυο εβδομάδες που ακολούθησαν ήταν τόσο αποκαλυπτικές που έμοιαζαν στα μάτια μου με θρίλερ, μια λέξη μόνο ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ! Δεν ξέρω αν μπορώ να το περιγράψω τόσο καλά ώστε να το αντιληφθεί κάποιος που είναι εκτός από μια τέτοια κατάσταση. Έφτασα στην πόρτα ενός ψυχολόγου, όχι για να βρω το πρόβλημα του άλλου αλλά το δικό μου και τότε ήρθε το σοκ! Γιατί μετά από τις σύντομες περιγραφές των καβγάδων και της καθημερινότητας μας δεν ήρθε μια ετυμηγορία τύπου δεν ταιριάζετε χωρίστε αλλά η εξής: Χωρίζετε χθες το παιδί σας κινδυνεύει, αν δεν το κάνετε για εσάς κάντε το για το παιδί σας! Ο σύζυγος σας είναι είτε μανιοκαταθλιπτικός ή κοινωνιοπαθής! Το αίμα ανεβαίνει στο κεφάλι, μουδιάζω και βρίσκομαι στο κέντρο της Αθήνας να μην μπορώ να κάνω ούτε μπρος ούτε πίσω, σαν χαμένη! Τι έχω κάνει Θεέ μ; Πως βρέθηκα εδώ; Πως δεν είδα τίποτα; Πως ξαφνικά μου άνοιξαν τα μάτια;
Μάλλον έρχεται μια στιγμή που λίγο πριν καταρρεύσεις αντιδρά ο οργανισμός σου δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς!
Και πέρασαν δυο εβδομάδες σιωπής και από εμένα αλλά και από αυτόν…αλλά από αυτόν γιατί; Γιατί έτσι είχε μάθει, γιατί νόμιζε ότι θα έλεγε και θα έκανε ότι ήθελε χωρίς συνέπειες και ότι μια μέρα θα ερχόταν και θα με έπιανε να με φιλήσει χωρίς να έχει γίνει τίποτα. Και έτσι θα γινόταν κάθε άλλη φορά στο παρελθόν αλλά όχι αυτήν! Και ήταν τέτοιο το σοκ του που δεν δέχτηκα αυτή τη φορά να με φιλήσει, που δεν δέχτηκα να τον συγχωρέσω που του είπα ότι δεν Νοιώθω και ότι έχω αδειάσει και ότι είμαι με το ένα πόδι στην πόρτα που ξαφνικά ήρθε η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ!
Ένας άλλος άνθρωπος εμφανίστηκε μπροστά μου, κάποιος που δεν ήξερα ή μάλλον κάποιος που δεν μ θύμιζε πια τίποτα γιατί τόσο γλυκιά ήταν η αρχή της σχέσης…ένας ήρεμος, γλυκομίλητος συγκαταβατικός με διάθεση να βοηθήσει σε όλα! Τώρα; Τώρα που έχω φύγει; Και τόσα χρόνια που ήσουν; Που ήσουν όταν φώναζα βοήθεια για τις δουλειές, για το παιδί για εμάς; Που ήσουν; Και αυτή την τόση ηρεμία και την στοργή και για εμένα και για το παιδί τώρα που την βρήκες; Και χέσε εμένα, προς το παιδί σου γιατί δεν την έβγαζες όταν σε παρακαλούσα να μην του φωνάζεις με το παραμικρό; Τώρα; Τώρα είναι αργά και δεν πιστεύω τίποτα!
Πέρασαν αρκετές εβδομάδες για την ακρίβεια μήνες για να καταφέρω να ανοίξω την πόρτα και να φύγω! Φοβόμουν γιατί ακόμα με θεωρούσε κτήση του και φοβόμουν τις αντιδράσεις του. Γιατί αφού έμαθα την κατηγορία των ανθρώπων που ανήκει μπήκα και διάβασα και έμαθα ότι το τέλος με αυτούς τους ανθρώπους δεν είναι εύκολο! Και έδωσα πολλές μάχες καθημερινά για να μην ξεσπάσω με το θέατρο που είχε στηθεί μπροστά μου και περίμενα να δω ποτέ θα του τελειώσει; Και έβλεπα και το παιδί μας που περνούσε τις καλύτερες μέρες της ζωής του γιατί αποφάσισε να ασχοληθεί πραγματικά μαζί του και γινόταν ολοένα και πιο δύσκολο. Και το να σχηματίσω ακόμη τον αριθμό του δικηγόρου φαινόταν βουνό! Αλλά τη βρήκα τη δύναμη και στάθηκα στα πόδια μου και σηκώθηκα! Δεν ήταν εύκολο, πέρασα από πολλά στάδια, ξέρεις γιατί; Γιατί ακόμα και όταν σπάσεις τα δεσμά δεν παύεις να είσαι δέσμιος….Ξέρεις ποτέ ελευθερώνεσαι στα αλήθεια, όχι όταν σπάσουν τα δεσμά αλλά όταν μάθεις να ζεις χωρίς αυτά!
Ένα χρόνο μετά είμαι πιο ήρεμη από ποτέ!
Ζητείστε βοήθεια δεν είναι ντροπή!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Άλκηστις
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
