Προσωπική ιστορία: κυήσεις τέσσερις, τέκνα δύο

Τι πάει να πει ‘παλινδρόμησε’;

Αngela Strassheim

Αυτό γράφει στο γυναικολογικό μου ιστορικό.

Πριν ζήσω δύο από δαύτες, θεωρούσα τις αποβολές σπάνιες, θλιβερές ιστορίες που περιβάλλονταν από μια αύρα μυστικότητας και ντροπής. Ελάχιστες φορές είχα ακούσει να αναφέρονται: «Αχ, η καημένη αυτή απέβαλε»- και λήξη της συζήτησης. Παρόλο που είχα σπουδάσει ιατρική (έκανα άσχετη με τη γυναικολογία ειδικότητα), οι αποβολές μετά βίας αναφέρονταν στα βιβλία της μαιευτικής, με αποτέλεσμα να έχω μια ασαφή και νεφελώδη εικόνα ακόμα και για το τι είναι και πώς εκδηλώνεται μια αποβολή, ιδιαίτερα στα πρώτα στάδια της εγκυμοσύνης. Το έμαθα, με το δύσκολο τρόπο.

Στα 32 μου, μετά από πολλά χρόνια σχέσης και λίγους μήνες γάμου, αποφασίσαμε να «προσπαθήσουμε» για παιδί. Δε χρειάστηκε πολλή προσπάθεια, έμεινα έγκυος αμέσως. Ήμουν καταχαρούμενη και το ανακοίνωνα σε όποιον ήταν πρόθυμος να ακούσει (=σε όλους).Το σκεπτικό μου ήταν πως στην απίθανη περίπτωση που κάτι θα πήγαινε στραβά, όσοι είχαν μάθει για την εγκυμοσύνη και το ότι δεν πήγε καλά θα ήταν συμπονετικοί και υποστηρικτικοί. (Γενικώς έτεινα να έχω μια υπεραισιόδοξη άποψη για την ανθρώπινη φύση). Στο πνεύμα «δεν είμαι άρρωστη, είμαι έγκυος», συνέχισα όλη μου την καθημερινότητα ανεπηρέαστη (δεν έκανα και τίποτα εξτριμ ούτως ή άλλως), έκανα τις πρώτες μου εξετάσεις χωρίς βιάση και γενικώς ήμουν χαλαρή.

Από την πρώτη στιγμή που έμαθα για την εγκυμοσύνη ένιωθα υπέροχα που είχα ένα μικρό ανθρωπάκι συνεχώς μαζί μου, του μιλούσα (συνήθως από μέσα μου) και φανταζόμουν συνέχεια πώς είναι και τι κάνει μέσα στη μήτρα, πώς θα είναι όταν γεννηθεί, πώς θα μοιάζει, τι θα κάνουμε, πώς θα είμαστε, όλα ήταν ροζ.

Μέχρι που, πριν κλείσει το πρώτο τρίμηνο, είδα λίγο αίμα. Ανησύχησα, πήγα, έκανα εξετάσεις, μου είπαν μάλλον δεν είναι τίποτα, σε αυτό το στάδιο είναι συχνό το λίγο αίμα, θα το παρακολουθήσουμε. Τρεις μέρες μετά, κι ενώ η αιμορραγία συνεχιζόταν, ξύπνησα ξημερώματα με λίγους πόνους σαν της περιόδου και με πολύ άγχος. Έτρεξα στο εφημερεύον, όπου σε μια αποθήκη με παλιούς υπολογιστές, ρολά χαρτιών, χωρίς φως κι ένα μισοσκεπασμένο με άσχετα πράγματα εξεταστικό κρεβάτι όπου στριμώχτηκα για να ξαπλώσω (αυτό ήταν το εξεταστήριο για τα επείγοντα), έκανα υπέρηχο και είδα το ανθρωπάκι μου.

Είχε κεφάλι με μύτη και στόμα, χεράκια, δαχτυλάκια, ποδαράκια και καρδιά που χτυπούσε. Ήταν τέλειο και ήταν ζωντανό. Μου είπαν πως οι πιθανότητές μου ήταν φίφτι-φίφτι. Μου έδωσαν να πάρω μια αγωγή και μου είπαν να μείνω ξάπλα. Τα έκανα. Λίγες μέρες αργότερα ξύπνησα μες στη νύχτα με έντονους πόνους και αιμορραγία. Όλο χειροτέρευε και σκέφτηκα πάει, αυτό ήταν. Το πρωί πήγα στο νοσοκομείο όπου το υπερηχογράφημα έδειξε «ότι δεν υπήρχε σάκος». Λυπόντουσαν, παλινδρόμησε, θα χρειαζόμουν απόξεση, δεν πειράζει, θα κάνετε άλλο. Ήμουν ψύχραιμη (στο κάτω κάτω τι γιατρός είμαι;) αλλά πριν μπω στο χειρουργείο για την επέμβαση έτρεμα σαν το ψάρι.

Το επόμενο δίμηνο έκλαιγα τουλάχιστον μια ώρα την ημέρα, άλλοτε μόνη μου, άλλοτε με τον άντρα μου. Η αντίδραση των γύρω μου όταν τα έμαθαν ήταν αποκαλυπτική. Μόνο δύο από τους πιο στενούς μου ανθρώπους ρώτησαν το απλό «πώς είσαι;» Οι περισσότεροι αντέδρασαν με αμηχανία και αλλαγή της συζήτησης. Δεν τους κατηγορώ, κι εγώ το ίδιο μπορεί να κανα. Άκουσα αρκετές συμβουλές και παραινέσεις για το τι έπρεπε και τι δεν έπρεπε να κάνω (από μη γυναικολόγους) και μία ατυχή σύγκριση της ιστορίας μου με «μια γνωστή μου που έκανε έκτρωση…» Και εννοείται, δεν πειράζει, θα κάνετε άλλο. Άλλωστε, «εύκολα έμεινες έγκυος». (Και επίσης εύκολα το έχασα). Η μάνα και η πεθερά μου, μέσα στον πόνο τους, με κατηγορούσαν «διακριτικά»: Τι να έφταιξε; Μήπως κουράστηκα; Μήπως οδήγησα σε λακούβες(!;) Μήπως δεν άκουσα τις ιατρικές οδηγίες; Μήπως παραήμουν χαλαρή και «δεν πρόσεξα»; (ε;) Γενικώς, με κάποιον τρόπο, δεν μπορεί, έφταιξα. Κάτι έκανα λάθος. Λες κι εγώ ήθελα να αποβάλω. Ο άντρας μου ήταν υποστηρικτικός, μου έλεγε να αγνοήσω «τις βλακείες» που άκουγα, αλλά νομίζω πως κι εκείνος δεν πολυάντεχε να είμαι χάλια.

Όπως έμαθα τότε, για τη μαιευτική μία αποβολή ίσον καμία. Μου είπαν να κάνω λίγες εξετάσεις όπου φάνηκε ένα πιθανό θέμα πηκτικότητας του αίματος που μπορεί να επηρέασε. Δεν πειράζει, θα κάνετε άλλο.

Άρχισα να ξεψαχνίζω το ίντερνετ. Διάβασα πολλά για τις αποβολές. Έμαθα πόσο συχνές είναι. Και πόσο κρυφές. Διάβασα σε fora παρόμοιες εμπειρίες άλλων γυναικών και παρηγορήθηκα λίγο.

Θυμάμαι είχα θυμώσει πολύ. Πού ήταν το μωρό; Γιατί όλοι κάναν σαν να μην υπήρξε ποτέ; Εγώ το είχα δει. Μιλάγαμε. Θα γεννιόταν. Θα μεγαλωνε. Θα ήμουν η μαμά του. Αυτό ήταν το πλάνο. Ναι, η εγκυμοσύνη είχε κρατήσει πολύ λίγο. Ναι, πότε πρόλαβα να τα σκεφτώ όλα αυτά; Ναι, λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο.Ναι, ίσως είχε κάποια χρωμοσωμική ανωμαλία και η φύση «φρόντισε». Τις κακές μέρες σκεφτόμουν ότι μου πέταξαν το (πεθαμένο προφανώς) μωρό στα χειρουργικά απόβλητα του νοσοκομείου χωρίς καν να το δω. Θεωρούσα τον όρο «παλίνδρομη κύηση» από ατυχή έως προσβλητικό. Τι θα πει «παλινδρόμησε»; Δηλαδή, γύρισε πίσω; Πού; Από εκεί που ήρθε, φαντάζομαι. Σα να μην υπήρξε ποτέ. Δεν πειράζει. Θα κάνετε άλλο.

Λίγους μήνες αργότερα που είχαμε πει να «ξαναπροσπαθήσουμε», ήρθε αυτό που νόμιζα ότι ήταν η περίοδός μου. Μόνο που κράταγε πολύ κι είχα κάτι ασυνήθιστους πόνους. Τη 10η μέρα άρχισα να το ψάχνω. Ο γιατρός μου μου είπε στο τηλέφωνο μήπως είναι εξωμήτριος, τρέχα τώρα για υπέρηχο, ο ίδιος δεν μπορούσε να με δει. Πήγα, βράδυ, σε άλλο εφημερεύον, όπου η ειδικευόμενη συνάδελφος στον υπέρηχο δεν έβλεπε τίποτα, «έβρισκε μόνο μία ωοθήκη»-τη διαβεβαίωσα πως πριν λίγο καιρό είχα δει και τη δεύτερη, κάπου εκεί θα ήταν-και το τεστ κύησης ήταν «αμφίβολο»-το νοσοκομείο δεν είχε αντιδραστήρια να κάνει τεστ αίματος και βασιζόταν στο λιγότερο αξιόπιστο τεστ ούρων…Ο ειδικευμένος γυναικολόγος που εφημέρευε απαξίωσε να με δει, έβλεπε τηλεόραση στο διπλανό δωμάτιο. Την επομένη, σε ακριβό ιδιωτικό, ο συνάδελφος που μου έκανε πάλι υπέρηχο με κοίταζε βλοσυρά και με έδιωξε λέγοντας «τίποτα δεν έχεις». Στον επόμενο που πήγα έμαθα πως αυτή ήταν δεύτερη αποβολή. Δε χρειαζόταν απόξεση. Η αιμορραγία κράτησε τρεις βδομάδες, με λίγους πόνους. Ναι, ούτε καν είχα προλάβει να καταλάβω πως ήμουν έγκυος όταν απέβαλα, ναι «βιοχημική κύηση», καλέ τι στεναχωριέσαι, θα κάνετε άλλο.

Αυτή τη φορά ήμουν χειρότερα. Το παραπεμπτικό για τις πολλές, πλέον, εξετάσεις που μου σύστησαν έγραφε πάνω ως διάγνωση «καθ’έξιν αποβολές». Όταν το είδα με πιάσαν τα κλάματα στη μέση του δρόμου. Δεν ήταν πια μία ίσον καμία. Κάτι πήγαινε επισήμως πολύ στραβά με μένα. Ήμουν ανίκανη να κάνω το απλούστερο για μια γυναίκα πράγμα και να επιτελέσω το σκοπό μου επί της γής-να γεννήσω. Είχα κάνει ένα σωρό πράγματα, σπουδές κλπ, αλλά άμα δεν μπορείς ούτε έγκυος να (παρα)μείνεις τι σόι γυναίκα είσαι; Δυστυχώς, κι ας μην ήθελα να το παραδεχτώ, κάπως έτσι σκεφτόμουν τότε. Η στάση της μάνας μου, με την οποία είχα και έχω γενικώς καλή σχέση, δε βοηθούσε: κάποιες φορές με το ζόρι μπορούσε να συγκρατήσει το θυμό της. Γιατί δεν μπορούσα επιτέλους να κάνω το αυτονόητο, ευκολότερο πράγμα του κόσμου, να μείνω έγκυος με επιτυχία, να της κάνω το πολυπόθητο εγγόνι; Τι είχα κάνει πάλι και κατάφερα να αποβάλω, για δεύτερη φορά;

Ήμουν άκεφη για καιρό. Όλα μου φαίνονταν δύσκολα. Συχνά έκλαιγα. Με σόκαρε η ένταση των συναισθημάτων μου και οι βίαιες σκέψεις μου όποτε έβλεπα εγκύους (ξαφνικά ήταν παντού):

ζήλευα, φανταζόμουν ότι τις κλωτσάω στην κοιλιά και χάνουν το μωρό. Μετά είχα τύψεις. Τι τέρας ήμουν; Τι μου φταίγαν οι γυναίκες;

Με βοήθησε η ψυχοθεραπεία που είχα ξεκινήσει καιρό πριν, για άλλο λόγο και παρατάθηκε λόγω των αποβολών. Με βοήθησε μια εκπαιδευτική ομάδα συναδέλφων όπου συμμετείχα τότε, που δε με έβλεπαν καλά, με ρώτησαν τι είχα και τους είπα. Με βοήθησε ο αποχαιρετισμός που οργάνωσα για τα μωρά.

Δεν είπα τίποτα σε κανέναν. Πήγα και αγόρασα δύο μπαλόνια ηλίου. Το ένα ήταν το κεφάλι του Μίκυ. Το άλλο μια γελαστή φατσούλα. Ήλπιζα να τους αρέσουν. Ανέβηκα σε ένα ερημικό ύψωμα μόνη μου. Έκατσα κάποια ώρα εκεί με τα μπαλόνια, κλαίγοντας. Κάποια στιγμή τα άφησα να φύγουν και κάθισα να τα κοιτάζω να ανεβαίνουν, ψηλά και πιο ψηλα, μέχρι που έγιναν τελίτσες στο μουντό γκρι ουρανό και μετά εξαφανίστηκαν. Ήταν ένα είδος κάθαρσης.

Κάποιους μήνες αργότερα ξαναέμεινα έγκυος. Ήμουν χαρούμενη, αλλά αυτή τη φορά είχα καεί στο χυλό. Πήγα αμέσως για εξετάσεις και υπέρηχα. Ξεκίνησα σχεδόν αμέσως καθημερινές αντιπηκτικές ενέσεις. Μέχρι να περάσει το πρώτο τρίμηνο ήμουν ανήσυχη. Το είπα μόνο σε πολύ κοντινούς ανθρώπους. Από την αρχή, βέβαια, ένιωθα ότι κουβαλούσα παντού παρέα ένα καινούριο ανθρωπάκι και δεν μπορουσα να συγκρατήσω τον εαυτό μου από το να το σκέφτομαι και να του μιλάω. Αλλά το πήγαινα μέρα μέρα. «Μέχρι σήμερα, ολά καλά», κάπως έτσι. Αν με έπιανα να σκέφτομαι το μωρό να επιζεί και να γεννιέται με σταμάταγα. Κάτσε να γεννηθεί και βλέπουμε. Καθώς περνούσε ο καιρός ήμουν λιγότερο ανασφαλής και η διάθεσή μου ήταν καλή, αλλά μέχρι που όντως γεννήθηκε  δεν τολμούσα ούτε να το σκεφτώ. Η παρενέργεια αυτού ήταν πως δεν είχα φανταστεί και πολλά για το πώς θα ήταν η ζωή με ένα μωρό και τον πρώτο καιρό ζορίστηκα πολύ. Μπορεί βέβαια να είχα ζοριστεί ούτως ή άλλως. Δεν βοήθησε και η μάλλον τραυματική εμπειρία της γέννας και της παραμονής μου στο μαιευτήριο.

Αργότερα ξαναέμεινα έγκυος. Πάλι πήρα φάρμακα, αλλά αυτή τη φορά ήμουν πιο αισιόδοξη. Είχα πιθανότητες. Το είχα ξανακάνει. Και όντως πήγε καλά.

Δε σκέφτομαι συχνά τα μωρά που έχασα, όπως διάβασα ότι συμβαίνει σε άλλες γυναίκες. Η καθημερινότητα και τα δύο μου παιδιά με κρατούν αρκετά απασχολημένη. Καμιά φορά μόνο σκέφτομαι πόσο χρονών θα ήταν αν τελικά γεννιόντουσαν, πώς θα ήταν, πώς θα μοιάζαν. Κι όποτε ακούω για αποβολές, ακόμα και σε ταινίες, με πιάνουν τα κλάματα.

Παρόλο που κάθε γυναίκα βιώνει μία αποβολή με διαφορετικό τρόπο, σκέφτομαι πως όπως για μένα, έτσι θα είναι και για πολλές άλλες: τι βάρος είναι να ζεις μια τέτοια απώλεια που δεν αναγνωρίζεται γενικώς ως τέτοια, που πολλές την κρατούν κρυφή και βασανίζονται ίσως περισσότερο, που δεν υπάρχει εύκολη και αυτονόητη υποστήριξη, που θεωρείσαι κάπως ελαττωματική αν σου τύχει, που, τουλάχιστον στην περίπτωσή μου, δε σου φτάνει ο πόνος σου, σε ενοχοποιούν κι από πάνω γιατί δεν μπορεί, για να το πάθεις, κάτι θα έκανες λάθος. Και, επειδή δε συζητιέται ανοιχτά, δεν έχεις ιδέα πόσο συχνή είναι, ούτε καν, πολλές φορές, ακριβώς περί τίνος πρόκειται.

Και χαίρομαι που υπάρχει το Α,μπα όπου τέτοιες ιστορίες μπορούν να λέγονται, όπου τέτοια θέματα δεν είναι ταμπού, όπου ίσως τις διαβάσει και κάποια άλλη και νιώσει πως δεν είναι η μόνη.

Ευχαριστώ Λένα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

in

Αξιολογήστε το άρθρο

126 points
Upvote Downvote

50
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
18 Θέματα σχολίων
32 Απαντήσεις θεμάτων
6 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
27 Συντάκτες σχολίων
Sally SpectraEmaeroesteGoldie Dreamerkritsy Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Holly Molly
Μέλος
Συμμετέχων

Σε νιώθω. Όταν έμεινα έγκυος την πρώτη φορά ούτε που μου πέρασε από το μυαλό ότι κάτι μπορεί να πάει στραβά. Ξαφνικά αισθάνεσαι παντοδύναμη, ότι έχεις τη φύση στο πλευρό σου, ότι τώρα σε κάθε βήμα και κάθε σκέψη πρέπει να προστατεύσεις τη ζωή. Μετά από 8 εβδομάδες ελεύθερη πτώση στο κενό. Χωρίς αλεξίπτωτο. Πέφτεις και χτυπάς πάνω στον ίδιο σου τον εαυτό. Πως να μη νιώθεις υπεύθυνος όταν όλα συντελέστηκαν μέσα στο δικό σου το σώμα; Και οι άλλοι, ένα θέατρο του παραλόγου. Θα κάνετε άλλο, η ζωή συνεχίζεται, την άλλη φορά μην το πεις τόσο νωρίς, περίμενε να… Διαβάστε περισσότερα »

sternimougnosi
Μέλος
Συμμετέχων

❤❤❤

aphroditimaria
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Με το καλό, Holly Molly. Με συγκίνησες. Σου εύχομαι να πάνε όλα καλά στην εγκυμοσύνη σου και να την ευχαριστηθείς. Με το καλό η μπέμπα σου!

Φούστα Κλαρωτή
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

να σας πάνε όλα καλά και σε εσένα και στην κόρη, να κυλήσει ο χρόνος γρήγορα και ανέφελα

matilda
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Με το καλό!

Harley Quinn
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Με το καλό!!!!

Mitsi
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ήρωας

Ένα μεγάλο ποσοστών συλλήψεων δεν προχωράει ποτέ σε εγκυμοσύνη γιατί υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Τις περισσότερες φορές οι γυναίκες δεν το καταλαβαίνουν καν. Όπως εσύ τη δεύτερη φορά, που αν δεν πήγαινες και σε τρίτο γιατρό μπορεί να μη το μάθαινες ποτέ. Από τις συλληψεις που οδηγούνται σε εγκυμοσύνη το ένα τέταρτο περίπου οδηγείται σε αποβολή για διάφορους λόγους. Κάτι τόσο συχνό και όμως τόσο κρυφό. Δε μιλάμε για αυτό. Δεν το συζητάμε. Κάνουμε ότι δεν υπάρχει, και οι περισσότερες γυναίκες δεν το ξέρουν καν. Αυτή η σιωπή, αυτή η Ομερτά γύρω από τις αποβολες κάνει πολλές γυναίκες να νιώθουν ότι… Διαβάστε περισσότερα »

seb
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Και βέβαια η εγκυμοσύνη είναι το πιο φυσικό πράγμα στο κόσμο…όπως και η αποβολή..η μη εξοικιωση με το σώμα μας και τη φύση μας ως γυναίκες και ως ανθρωποι γενικότερα ή ακομα και η αποξένωσή μας απο αυτήν συνοδευόμενη απο την αγιοποιηση της εγκυμοσύνης-παιδιού στον ανεπτυγμένο κόσμο είναι που δημιουργεί όλο αυτό το ψυχολογικό βάρος ένος χαμένου μωρού που πρακτικά δεν υπήρξε ποτέ…

sternimougnosi
Μέλος
Συμμετέχων

Είναι η αποβολή το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο???
“Η αγιοποίηση της εγκυμοσύνης – παιδιού στον ανεπτυγμένο κόσμο δημιουργεί το ψυχολογικό βάρος ενός χαμένου μωρού που πρακτικά δεν υπήρξε ποτέ..”
Παιδία καίω φλάτζα… βοηθήστε με.
Ayuda por favor!!!

Emaero
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Έλα παιδιά που δεν καταλαβαίνουμε τι εννοεί. Μια χαρά καταλαβαίνουμε. Η αποβολή είναι φυσιολογική, γι’ αυτό και το “μία ίσον καμία” που λέει η μαιευτική. Και όταν γράφει “αγιοποιηση της εγκυμοσύνης-παιδιού” φαντάζομαι ότι εννοεί το πώς “η μητρότητα είναι ο προορισμός της γυναίκας” και πώς η γυναίκα “ολοκληρώνεται” μέσα από αυτή, που μας έχουν μπουκώσει με το ζόρι. Από την άλλη, κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να θρηνήσει μια αποβολή όπως θέλει.

Mirka Janic
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Υπάρχουν κοινωνιες στον Τρίτο Κοσμο δηλαδή που πετανε τα παιδιά τους στο γκρεμό; ή εννοείς οτι επειδή εκει πεθαινουν απο πεινα και ασθένειες, οι μανες εκεί τα κλαινε δυο ώρες και μετά συνεχίζουν τη ζωή τους;

Harley Quinn
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Εκλαψα με το γραμμα σου. Σε νιώθω τοσο πολυ!!!! 2 αποβολές, 1 παιδι. Η πρωτη απο εγκυμοσύνη που δεν επιδιώξαμε κ επειδη οταν ανακαλυψα την εγκυμοσυνη επαθα σοκ κ ειχα εντονα αμφιθυμικα συναισθήματα , οι ενοχες που ειχα οταν απέβαλα ηταν απιθανες, σκεφτομουν οτι το προκαλεσα εγω. Ενα χρονο μετά, στοχευμενα πια ξαναεμεινα έγκυος, κ παλι το ιδιο. Αυτη την φορα εκανα αποξεση κ η εξεταση εδειξε χρωμοσωμικη ανωμαλία. Ντρεπομουν απίστευτα λες κ εφταιγα εγω, κατηγορούσα τον εαυτο μου , την ηλικια μου, το στρες μου, το ποσο εχω καπνισει κ εχω πιει σε αυτη την ζωη, ενιωθα οικτο απο… Διαβάστε περισσότερα »

sternimougnosi
Μέλος
Συμμετέχων

❤❤❤

AllesGoed
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Με σόκαρε η ableist φυσικότητα των λόγων σου. Ένα παιδί με νοητική υστέρηση και νευρολογικα προβληματα θα έπρεπε να αφεθεί να πεθάνει λοιπον. Έτσι ήθελε η φύση. Και η ζωή αυτών των ανθρώπων δεν αξίζει όπως των αρτιμελων /νευροτυπικων.
Έχω σοκαριστεί πολύ.
Το σχόλιό αυτό πέρασε από τους admin και πήρε και θετικές ψήφους στο αμπα.
Θα ζητούσα από όλους σας να ξανασκεφτείτε λίγο την ανατριχιαστική φυσικότητα μιας τέτοιας τοποθέτησης.

AllesGoed
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Μήπως να αλλάξουμε το μοττο του site “αμπα το site που μιλάει στις αρτιμελείς γυναικες”.
Έχω στεναχωρηθεί πραγματικά πολύ.

Λένα Φουτσιτζή
Editor
Συντονιστής Κοινότητας
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Περιεχομένου
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Θρύλος

AllesGoed, δεν είναι η τοποθέτηση της Harley Quinn αλλά της μητέρας αυτού του παιδιού, και μεταφέρει τα λόγια της. “Η φίλη μου, βαριά ταλαιπωρημένη και κουρασμένη από τον πόνο..”. Και αυτή τη δήλωση δεν μπορούμε να την δούμε απομονωμένη από τα πολλά άλλα που θα νιώθει μαζί με αυτά που αναφέρονται εδώ. Είναι μια πολύ δύσκολη δήλωση για να τη διαβάσει κανείς, αλλά θέλεις να απαγορέψουμε σε αυτή τη γυναίκα να νιώθει έτσι; Ή να μην λέμε ότι υπάρχουν γυναίκες που νιώθουν έτσι; Το “βαριά νοητική στέρηση” και “βαριά νευρολογικά προβλήματα” είναι απλές λέξεις σε αυτή την περίπτωση, δεν ξέρουμε… Διαβάστε περισσότερα »

AllesGoed
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Λυπάμαι διαφωνώ. Δεν είπε ΚΑΘΕ παιδί, είπε αυτο το συγκεκριμενο το παιδι το δικό της. Αυτο καλύτερα να είχε πεθάνει. Γιατί ως παιδί με βαριά αναπηρία, προφανώς η ζωή του δεν αξίζει όσο τον κανονικών παιδιών. Για εμένα αυτή η θέση είναι ableist επιπέδου Ναζιστικού καθεστώτος. Η τοποθέτηση μου είναι απλη:Όλες οι ανθρώπινες ζωές αξίζουν εξίσου. Κάποιοι άνθρωποι δεν είναι λιγότερο άνθρωποι, τόσο που να επιτρέπεται να “συζηταμε”για το αν αξίζει να ζουν. Και επειδή η μαμά τους είναι κουρασμένη, αυτό δεν δικαιολογεί αυτή τη συζητηση. Το site ειναι οκ με αυτή τη συζήτηση; είναι οκ με τους ΑΜΕΑ αναγνώστες… Διαβάστε περισσότερα »

Holly Molly
Μέλος
Συμμετέχων

AllesGoed διάβασες μια ιστορία γραμμένη από την kit για μια πολύ προσωπική της εμπειρία. Η συγγραφέας αυτού του άρθρου έκανε μια υπέρβαση και κοινοποίησε κάτι πολύ δύσκολο και επώδυνο για εκείνη μετά από αρκετό καιρό που έμαθε να ζει με αυτό. Στα σχόλια γυναίκες που επιβίωσαν ψυχικά από μια αποβολή έγραψαν τις εμπειρίες και τα συναισθήματα τους ατόφια, όπως τα αισθάνονται ή μίλησαν για γνωστές και φίλες που έχουν ζήσει μια τέτοια εμπειρία. Ο σκοπός αυτών όλων είναι να ανοιχτούν κάποια θέματα ώστε καμία μας να μην αισθάνεται μόνη σε μια πατριαρχική κοινωνία που καταδικάζει, εκμεταλλεύεται, καπηλεύεται και υποτιμά το… Διαβάστε περισσότερα »

Harley Quinn
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Σε ευχαριστώ Λένα που μπήκες στον κόπο να απαντήσεις, περιγράφεις ακριβώς την ουσία . Με σοκάρει η ευκολία με την οποια γινονται απο καποιους τετοια ερμηνευτικα αλματα, και η βεβαιοτητα κ η σφοδρότητα με την οποια τοποθετουνται.

Karlee
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ειδικός

Τι το κακο είπε? Μια πολυ ειλικρινη τοποθετηση,για ενα παιδι που ηρθε στον κόσμο με πολλη προσπαθεια, που ειδαλλως η φυση δε θα ειχε επιτρεψει. Και που απ οταν γεννηθηκε εχει ταλαιπωρηθει πολυ και το ιδιο και η οικογενεια του. Ποσο πονο κρυβει αυτο για τους γονεις και για το παιδι, ποσες τυψεις ενδεχομενως για ενα παιδι που ηρθε στη ζωη μετα απο τη δικη τους επιμονη… Ας μην κρίνουμε και ας μη λογοκρινουμε τα συναισθήματα των άλλων, ειδικα αν δεν.εχουμε βρεθει στη θεση τους.

BabyDoll
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

AllesGoed πριν ένα χρόνο περίπου είχα διαβάσει ένα άρθρο σχετικά με τις εκτρώσεις σε περιπτώσεις χρωμοσωματικών ανωμαλιών (κυρίως down syndrome). Υπήρχαν πολλά σχόλια, κυρίως γυναικών. Αλλες συμφωνούσαν με την έκτρωση κι άλλες όχι βάζοντας φωτογραφίες των μικρών παιδιών τους με #blessed. Αυτό που μου έκανε εντύπωση και θυμάμαι ακόμα είναι το σχόλιο μιας γυναίκας που έλεγε οτι είχε έναν γιο με νοητική υστέρηση, 30-40 ετών, ο οποίος ήταν πλήρως εξαρτημένος από τους γονείς του. Η ίδια έλεγε οτι αγαπούσε τον γιο της όμως πολλές φορές είχε αναρωτηθεί αν θα ήταν καλύτερα να είχε κάνει έκτρωση. Ελεγε οτι ο μικρότερος γιος… Διαβάστε περισσότερα »

Harley Quinn
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Αγαπητή φίλη, δεν ήταν δική μου απόφαση αν θα πεθάνει ή θα ζήσει αυτό το παιδί, ουτε τοποθετηθηκα επ αυτου,ούτε έχω το δικαίωμα να κρίνω ή να αποφασίσω πως θα νιώθει η μητέρα του. Το παιδί αυτό ζει με αναπνευστήρα, ακίνητο και χωρίς επικοινωνία με το περιβάλλον. Αν και δεν τοποθετήθηκα προσωπικά για αν το παιδί αυτό θα έπρεπε να αφεθεί να πεθάνει, και ούτε σκοπεύω να το κάνω γιατί πραγματικά το θεωρώ τεράστιο ηθικό δίλημμα, υπάρχουν κοινωνίες στις οποίες υπάρχει νομικά κατοχυρωμένο το δικαίωμα στην μη προσπάθεια ανάνηψης σε αυτές τις περιπτώσεις. Σε σοκάρει και αυτό? Αυτή η μητέρα… Διαβάστε περισσότερα »

AllesGoed
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Τα ανθρώπινα δικαιώματα ανθρώπων με αναπηρία δεν είναι ηθικολογίες.
Δεν ξερω γιατι συνεχίζω να προσπαθώ να ενημερώσω. Μάλλον επειδή θεωρώ φεμινίστριες αρα…
Σταματώ εδώ. Δεν νομίζω ότι έκανα κανένα να σκεφτεί παραπάνω στο θέμα.
Στεναχωρεθηκα. Κουράστηκα. Αποχωρώ.

sternimougnosi
Μέλος
Συμμετέχων

Δεν έχω δύναμη να γράψω κάτι για αυτή την “εξομολόγηση”, για αυτό το “μοίρασμα”, μόνο
ότι κλαίω.
Ευχαριστούμε τόσο πολύ που μοιράζεσαι αυτό που μοιράστηκες.
Φαντάζομαι ότι ήταν εξαιρετικά δύσκολο για σένα, αλλά το μοίρασμα της εμπειρίας σου είναι βάλσαμο για τόσες γυναίκες.
Ευχαριστούμε!!!
Σου εύχομαι ολόψυχα να είσαι ευτυχισμένη.

κεραμιδόγατα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ακριβώς το ίδιο ήμουν έτοιμη να γράψω…
Και οι τρίτοι… Αλλά και οι πιο κοντινοί μας άνθρωποι, ειδικά αυτοί, σε πόση στεναχώρια μπορούν να μας βουλιάξουν… Δεν θα σταματήσω ποτέ να θυμώνω με αυτό.

Ja-maar
Μέλος
Συμμετέχων

Σε νιώθω… Δεν είσαι μόνη, δεν είσαι η μόνη. Το δικό μου μωρό θα ήταν 3 μηνών σήμερα. Και δυστυχώς μετά την αποβολή και πάρα τις φιλότιμες προσπάθειες των γιατρών, δεν έχω καταφέρει να μείνω ακόμα έγκυος, και μάλλον δεν θα ξαναμείνω ποτέ. Έκανες πολύ καλά που το μοιράστηκες. Μόνο αν αρχίσουμε να μιλάμε θα σπάσουν τα ταμπού.

Holly Molly
Μέλος
Συμμετέχων

Λυπάμαι πολύ που πέρασες και περνάς αυτή τη δοκιμασία. Εύχομαι με όλη μου την καρδιά και την ψυχή να μείνεις έγκυος σύντομα και ελπίζω σε όλα αυτά να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε νοιάζονται.

stray_kit
Μέλος
Συμμετέχων

Λυπαμαι πολυ.😢

Mia idea
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Έγραψες ένα αριστούργημα, κάθε λέξη κάθε γραμμή τη ρούφηξα και τα δάκρυα τρέχουν ποτάμι στο πρόσωπο μου. Ταυτίστηκα με το που διάβασα τον τίτλο “κυήσεις 4 τέκνα 2”, ακριβώς η περίπτωση μου κι εμένα. Δεν απέβαλα έκανα έκτρωση αλλά σε τρυφερή ηλικία. Δεν βίωσα τη στεναχώρια που περιγράφεις τότε γιατί πίεσα τον εαυτό μου να διώξει καθε σκέψη και να δεχτεί την απώλεια ως “απαραίτητη”. Κι έτσι πέρασαν τα χρόνια, πάντα όμως οταν έρχεται αυτή η σκέψη στο μυαλό κάτι κλωτσάει…Επίσης τώρα που έχω παιδιά μπορώ πολύ εύκολα να φανταστώ το θρήνο για ένα παιδι που χάνεις…ειναι παρήγορο ότι πλέον… Διαβάστε περισσότερα »

sternimougnosi
Μέλος
Συμμετέχων

Θέλω να καταθέσω τον Σεβασμό και την Αγάπη μου σε όλες σας.

Sally Spectra
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Πολύ οικεία όλα αυτά που περιγράφεις και από προσωπική εμπειρία και από τις ζωές φίλων μου γυναικών. Εννοείται οτι η κοινωνία βλέπει ακόμα την γυναίκα ως δοχείο, που όταν είναι απαραίτητο, θα πρέπει να συλλάβει και να κυοφορήσει τέλεια ένα τέλειο μωρό. Κι αν αυτό δεν γίνει με επιτυχία, 1. κάτι έκανε λάθος ώς δοχείο, 2. δεν θα πρέπει να έχει την δυνατότητα να θρηνήσει και να γιατρέψει το τραύμα της, διότι απλά εξυπηρετεί τον παραπάνω σκοπό, δεν χωράνε συναισθηματισμοί σε αυτό. Γι΄αυτό και όταν συμβαίνει μια αποβολή, ο περίγυρος (ακόμα και το ιατρικό προσωπικό) συνήθως φέρεται αμήχανα και ρηχά,… Διαβάστε περισσότερα »

Holly Molly
Μέλος
Συμμετέχων

Sally Spectra αυτό που περιγράφεις είναι τρομακτικό. Και ο συνεργάτης αλλά και ο γιατρός που στο κάτω-κάτω έχει την ευθύνη της ασθενούς ήταν άθλιοι απάνθρωποι και θα έπρεπε να σταματήσουν αμέσως αυτή την εργασία. Λυπάμαι πολύ που πέρασες αυτή την ούτως ή άλλως επώδυνη εμπειρία με τόσο φρικιαστικό τρόπο.

Sally Spectra
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Holly, άλλαξα γιατρό στην επόμενη κύηση, αν και δεν είχε άμεση ευθύνη ο ίδιος.¨ Πρέπει όμως να προσέχει καλύτερα τους συνεργάτες του κι επιτέλους οι γιατροί να εκπαιδεύονται με προσοχή στην ενσυναίσθηση. Για τους δυο αυτούς τύπους, ήταν μια ακόμη συνηθισμένη μέρα στη δουλειά, για εμάς όμως ήταν μια σοκαριστική στιγμή της ζωής μας.Για να μην πω στις γέννες τι τραβάνε οι γυναίκες από αναίσθητους- άνδρες κυρίως- επαγγελματίες. Πρέπει να μη φοβόμαστε να μιλάμε και να μην αμφισβητούμε το ένστικτό μας όταν μας λέει οτι αξίζουμε περισσότερο σεβασμό και στήριξη.
Με το καλό να γνωρίσεις το μωράκι! Όλα καλά να γίνουν!

este
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

sally μου στεναχωρέθηκα που διάβασα για την εμπειρία σου. Είναι τόσο συχνές αυτές οι ιστορίες και τόσο καλά κρυμμένες όχι μόνο λόγω ταμπού αλλά και λόγω του πόνου που κουβαλάνε. Χαίρομαι που ο κόσμος αρχίζει και μιλάει και ανοίγεται και μοιράζεται.

Sally Spectra
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

este, σε ευχαριστώ 😘

aphroditimaria
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Ευχαριστούμε που μοιράστηκες την ιστορία σου, kit. Και τη διηγήθηκες τόσο όμορφα. Πόσο διαφορετικά θα ήταν άραγε τα πράγματα, αν δεν υπάρχε αυτό το ταμπού γύρω από τις αποβολές και είχαμε περισσότερη ενημέρωση; Αν γνωρίζαμε ότι 1 στις 4 εγκυμοσύνες οδηγούνται σε αποβολή στο πρώτο τρίμηνο και δεν σημαίνει ότι κάνουμε κάτι λάθος, είμαστε απρόσεκτες ή έχουμε κάποιο πρόβλημα; Ίσως και να ήμασταν περισσότερο προετοιμασμένες να το αντιμετωπίσουμε, ίσως να γλιτώναμε από όλα αυτά τα απαίσια σχόλια από μαμαδες/πεθερές κλπ. Και πόσο ίσως να βοηθούσε αν οι γιατροί δεν πέταγαν ένα τυποποιημένο ‘δεν πειράζει, θα κανετε άλλο’, αλλά μας παρέπεμπαν… Διαβάστε περισσότερα »

sternimougnosi
Μέλος
Συμμετέχων

Εκτός από το ταμπού και τις πεθερομαμάδες, θέλω να πω ότι ακόμα και όταν αυτά δεν σου λένε τίποτα, και ειλικρινά τα έχεις γραμμένα, η απώλεια που βιώνεις από μία αποβολή ή από μία επιλεγμένη διακοπή κύησης (κοινώς έκτρωσης, όπως λέγονταν στα δικά μου χρόνια) είναι κάτι πολύ τραυματικό.

aphroditimaria
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Φυσικά sternimougnosi, συμφωνώ απόλυτα με αυτό που λες γι’ αυτό προβληματίζομαι πώς θα μπορούσαμε να στηρίζουμε -ως κοινωνία- περισσότερο όσες γυναίκες το βιώνουν.

sternimougnosi
Μέλος
Συμμετέχων

Ειλικρινά, δεν ξέρω.
Ως κοινωνία, δεν βλέπω φως.
Ως άνθρωπος θα ήθελα να κάνω πολλά, αλλά είναι ανέφικτο.
Το μόνο που μπορώ να κάνω για αυτές τις γυναίκες που πραγματικά νιώθω τον πόνο τους, είναι το εξής αστείο… να στέλνω καρδούλες στις απαντήσεις

Dead to me
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Σε ευχαριστώ για αυτό το ποστ. Δεν είσαι μόνη, είμαστε πολλές εκεί έξω. Κυήσεις τέσσερις, τέκνο ένα εδώ. Στη δική μου περίπτωση, η δοκιμασία αυτή μου “στοίχισε” και το γάμο μου. Ή μάλλον, για να ακριβολογούμε, με έκανε να δω καλύτερα τον άνθρωπο που είχα δίπλα μου και να συνειδητοποιήσω ότι στην πραγματικότητα δεν είχα σύντροφο. Δεν περνάει μέρα που να μην κοιτάζω το παιδί μου και να νιώθω τυχερή που το έχω.