Προσωπική ιστορία: Η κρυφή γοητεία της εγκυμοσύνης

Μια πολιτικώς μη ορθή ιστορία

Μακάρι να είχα έστω και μια καλή κουβέντα να πω. Αλλά ούτε μια δεν θα πω

Ξεκινάει από την στιγμή που έχω 35αρισει και όλο το συγγενολόι αρχίζει με τα «άντε τώρα, βάλτε μπρος». Στα 37 μου ήθελα παιδί αλλά όχι να βάλω μπρος. Σκεφτόμουν εμένα και το σύντροφό μου εκεί που καθόμαστε στον καναπέ να λέμε ο ένας στον άλλον «τι λες, βάζουμε τώρα μπρος για κανα παιδί» και μετά να τρέχουμε στο δωμάτιο, εγώ να ξαπλώνω στο κρεβάτι αστερίας και αυτός, γυμνός από την μέση και κάτω με την σημαία της αναπαραγωγής ψηλά, να πάρει φόρα. Και όσο και να λες «εεε, το κάνουμε κανονικά και άμα κάτσει έκατσε» δεν ισχύει όταν είσαι 37. Κοιτάς τις μέρες, την συχνότητα, έχεις το νου σου να μην χαθεί ούτε μια πολύτιμη σταγονίτσα και, όχι τόσο ξαφνικά, το σεξ δεν είναι πια για να το απολαύσεις.

Ας είναι λες, αφού βλέπω σταυρουδάκι όταν κατούρησα το στυλό από τον δεύτερο μήνα προσπαθειών, χαλάλι! Και χαρές και πανηγύρια, και το λες σε όλους από την πρώτη μέρα καθυστέρησης και δεν μπορείς να κοιμηθείς το βράδυ. Αλλά, ο γιατρός λέει «παλίνδρομος κύηση», τράβα νοσοκομείο για απόξεση. Ας είναι, ξαναλές, ήταν το proof of concept, μπορώ να κάνω παιδιά, πρόβα ήτανε, πάμε τώρα για το κανονικό. Σε 2 μήνες πάλι έγκυος, σε 4 μήνες ξανά-μανά απόξεση, αποβολή σου λέει, σταμάτησε να χτυπάει η καρδιά. Εδώ δεν είπα ας είναι, έκλαψα με μαύρο δάκρυ. Και έγινε και τρίτη φορά.  Ένιωθα τον θάνατο να κατοικεί  μέσα μου-αλήθεια. Και ξεκινάει η τουρνέ στους γιατρούς, ενδοκρινολόγος, ρευματολόγους,, ψάξε τα αυτοάνοσα, κάνε Καριοτυπο, κάνε υστεροσκόπηση και τελικά, όλα καλά, εντάξει, δεν ξέρουμε γιατί κανείς καθ’εξιν αποβολές, συνεχίστε εσείς να βάζετε μπρος και κάποια στιγμή θα σας κάτσει. Και, πιστό στις προβλέψεις, κάθεται λοιπόν ξανά, αλλά εγώ είμαι ξανά χεσμένη από τον φόβο της αποβολής ολημερίς και ολονυχτίς. Και εγκυμοσύνη χάλια, χάλια, εμετούς κάθε 20 λεπτά, μέχρι τον 5ο μήνα έχασα 7κίλα.

Και η γοητεία της εγκυμοσύνης συνεχίζεται: Σιελόρροια φουλ, δεν μπορούσα να βγω έξω, ήμουν με κουτί από χαρτομάντηλα κάτω από το στόμα και έφτυνα όσα σάλια δεν έβγαιναν μόνα τους από τις άκρες του στόματος μου. Από τον πολύ εμετό μου έφευγαν ούρα. Ευτυχώς ο πατέρας-to-be μπορούσε να μου βάλει ορό στο σπίτι, είχα αφυδατωθεί τελείως από τους εμετούς, και έτσι δεν την έβγαλα στο νοσοκομείο μέχρι τον 5ο μήνα, αλλά στον καναπέ. Και ύστερα, ήρθε το ρέψιμο. Πολύ, δυνατό, συχνό, να μου καίει τα σωθικά, ενώ όλοι οι άλλοι γέλαγαν – γέλαγα κι εγώ στην αρχή, μέχρι που κάποια στιγμή έβαλα τα κλάματα και λέω «δεν μπορώ να ρεύομαι άλλο, πονάει ο λαιμός μου». Και συνέχισα να ρεύομαι, να κατεβάζω τα Gaviscon λες και είναι πορτοκαλάδα, και όλο να καραδοκεί, όλους αυτούς τους μήνες, το άγχος της αποβολής. Άσε το άγχος του «τα αποτελέσματα από την αυχενική διαφάνεια σας λένε ότι πρέπει να κάνετε αμνιοπαρακέντηση». Τι λες κιουρία μου, μετά από αποβολές, θα κάνω αμνιοπαρακέντηση!. Καλά που είμαι του χώρου και ήξερα για το harmony test, το έκανα, ησύχασα, άλλαξα και γιατρό.

Αλλά, εν τω μεταξύ, έχουν περάσει δύο χρόνια σχεδόν όπου εγώ δεν ασχολούμαι με τίποτα άλλο, ΤΙΠΟΤΑ. Ούτε να διαβάσω δεν μπορώ, οι ορμόνες με έχουν χτυπήσει στο κεφάλι και δεν καταλαβαίνω την υπόθεση από τις παιδικές ταινίες, όχι να συνεχίσω την ερευνητική μου δουλειά.

Και αφού έγινα σαν ιπποπόταμος με 18 κιλά πάνω, ήρθε η ώρα να γεννήσω. Καθόλου εύκολο ούτε αυτό, αλλά έστω, κράτησε μια μέρα. Μέρα ήταν και τελείωσε. Και τέλειωσε στην αίθουσα τοκετού, με ένα μουτράκι Μικρούτσικο τόσο δα πάνω στο γυμνό στήθος μου, να με κοιτάει με ορθάνοιχτα ματάκια, ερευνητικά, λες και με έβλεπε. Και τότε όλα άλλαξαν στην ζωή μου.

Αλλά δεν ξέχασα τίποτα από την γοητεία της εγκυμοσύνης – αυτό που λένε, μετά τα ξεχνάς για μένα δεν ισχύει. Δυο χρόνια μετά ξανά έμεινα έγκυος, ξανά απέβαλα και αποφάσισα ότι μπορεί η ψυχή μου να θέλει, το σώμα μου όμως λέει ξεκάθαρα «Basta, άμα στα φέρει ο πελαργός κάνε και μια στάνη παιδιά. Μέσα μου μην ξαναβάλεις κανέναν».

in

Αξιολογήστε το άρθρο

88 points
Upvote Downvote

21
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
7 Θέματα σχολίων
14 Απαντήσεις θεμάτων
5 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
14 Συντάκτες σχολίων
SiaAlouteroidriliwm Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Φούστα Κλαρωτή
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Κλαίω και γελάω με το κείμενό σου. Πάντα να είσαι καλά, βρε Bolter.

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ήρωας

Εντωμεταξύ, αυτή η ιστορία μου θύμισε άλλο ένα γυναικείο πρόβλημα που έχει δημιουργήσει στις γυναίκες η πατριαρχία: Το ότι κάποιες σωματικές λειτουργίες που στους άντρες θεωρούνται αποδέκτες ή και κωμικά χαριτωμένες , στις γυναίκες απαγορεύεται να γίνονται μπροστά στον άντρα τους. Έχουμε και λέμε: οι γυναίκες δεν φταρνίζονται δυνατά, δεν χασμουριουνται, δεν ρευονται, δεν ροχαλιζουν, δεν ξερνανε, δεν φτύνουν, δεν ξυνονται, δεν κλάνουν, δεν κατουράνε, δεν χιεζουν, δεν μυρίζουν άσχημα. Ξέχασα καμία; Συμπληρώστε.

Μίλτος Παπάρας
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Δεν αναπνέουν ξέχασες.

marsy
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ούτε εγώ ξέχασα….δεν νομιζω να ξεχάσω ποτέ.
Τόσο καλά τα θυμομουνα που έκανα 7 χρονια να πάρω απόφαση για το δεύτερο παιδί….και η δεύτερη εγκυμοσύνη είναι κι αυτή αξεχαστη

Emaero
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Bolter σε ευχαριστούμε πολύ που μοιράστηκες την ιστορία σου μαζί μας. Και που μας έμαθες το harmony test 😉

iwm
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Σε θαυμάζω. Και καταλαβαίνω πώς είναι να μετράς τις μέρες, να κατουράς στικάκια ωορρηξίας και να λες στον άνθρωπο σου σήμερα είναι η ευκαιρία μας και μη χάσουμε σταγόνα. Όταν ακούω για περιπτώσεις σαν τη δική σου λέω καλύτερα η δικιά μου (2,5 χρόνια προσπαθειών και τίποτα). Καλύτερο το τίποτα από μια απώλεια.
Αλλά τώρα έχεις το παιδάκι σου! Να το χαίρεσαι (με την καλή έννοια, τη μη εγωκεντρική) και να είστε ευτυχισμένοι οι 3 σας!

idril
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Ω Bolter! γράφεις υπέροχα και παραστατικά, αποδυναμώνοντας τον εφιάλτη που πέρασες… κι ας κρατούσα την ανάσα μου μέχρι το τέλος!

Για εμένα είσαι φοβερή έμπνευση. Και για το πνεύμα σου, και για το πείσμα και την αποφασιστικότητά σου να κυοφορήσεις το μωράκι σου, αλλά και για την τελική σου συνειδητοποίηση και ορθή-κοφτή δήλωση.

Ακόμη έχουμε πολύ δρόμο μέχρι να γίνει ευρέως αποδεκτή μια τέτοια δήλωση. Κανένας που έχω μιλήσει (ακόμη και φρεσκομαμάδες) δεν θεωρούσε ότι το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης είναι ισχυρότερο από την επιταγή να κάνει μια γυναίκα παιδιά. Μου δίνεις κουράγιο να συνεχίσω να μιλάω για αυτό. Ευχαριστώ!

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Αυτά είναι η απόδειξη πως το γυναικείο φύλο που συνδέεται με τον πόνο του τοκετού είναι ίσως το χαμηλότερο στη βαθμίδα της καταπίεσης(έχει και οργανικά βάρη πάνω του εκτός από τα οντολογικά). Ο σύνδεση ενός οργανισμού με τον πόνο πρέπει να ορίζει και το βαθμό καταπίεσης του a priori, χωρίς ναι με αλλά.

Μίλτος Παπάρας
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Να πω ότι κατάλαβα, ψέματα θα πω.

Aloutero
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Τίποτα όμως! 🤔

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

πολύ φοβάμαι, δεν ήταν καλό για το γυναικείο φύλο.

Aloutero
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Επειδή το ξαναδιάβασα, λες ότι η αντοχή στον πόνο θα έπρεπε να ορίζει και το βαθμό καταπίεσης;
Δηλαδή όσο πιο πολύ αντέχεις στον πόνο τόσο πιο ανθεκτικός είσαι στην καταπίεση και για αυτό οι γυναίκες εσφαλμένα παρουσιάζονται ως καταπιεσμένες, επειδή αντέχουν έναν τοκετό;
ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΕΣ ΟΧΙ!

Cocker Spaniel
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Εγώ κατάλαβα οτι το εννοεί οτι και καλά αφού οι γυναίκες μπορούν να υπομένουν τον πόνο του τοκετού, ας υπομένουν και όλα τα άλλα.

Haifischnet
Επισκέπτης
Συμμετέχων
Haifischnet

Πάρε να’χεις, δηλαδή.

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Όχι εννοώ ότι όποιος είτε βιολογικά είτε κοινωνικά βιώνει συστηματικό εξαιρετικό πόνο σωματικό ή ψυχικό, είναι αυτόματα Καταπιεσμένος με κεφαλαίο το κ. Ίσως μπέρδεψε επειδή είπα το “χαμηλό σε βαθμίδα”. Η καταπίεση και η εξουσία είναι πυραμίδα, αυτός που είναι στο μπάτο επωμίζεται και όλους τους από πάνω και αυτός που είναι στη κορυφή είναι αρχηγός.

Emaero
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ασ’ το ετέρνιτυ, μην εξηγείς καθόλου. Καλύτερο ήταν το αρχικό σχόλιο, που δεν έβγαζε απολύτως κανένα νόημα. Καλύτερα να μην καταλαβαίνουμε τι εννοείς.

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ηρεμήστε, δε γράφω για εσάς.

Aloutero
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Γράφεις για μια από το χωριό. Δεν την ξέρουμε …

Haifischnet
Επισκέπτης
Συμμετέχων
Haifischnet

Moi aussi.

Σοκοφρέτα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Συνεργάτης

A priori de facto ναι μεν αλλά, εκ των ων ουκ άνευ ως επί το πλείστον de profundis .
Κατανοητό;

Sia
Επισκέπτης
Συμμετέχων
Sia

Μετάφραση : Αυτά (… η ταλαιπωρία μιας εγκυμοσύνης κι ενός τοκετού) … είναι η απόδειξη (η αιτία)… πως (για ποιον λόγο, με ποιον τρόπο, γιατί )… το γυναικείο φύλο που συνδέεται με τον πόνο του τοκετού… είναι ίσως το χαμηλότερο στη βαθμίδα της καταπίεσης (είναι στη βάση μιας πυραμίδας η οποία χωρίζεται σε βαθμίδες, η καθεμία συμβολίζει το μέγεθος της καταπίεσης – στην κορυφή είναι ο λιγότερο καταπιεσμένος ενώ στη βαση είναι ο πιο καταπιεσμένος – – >🔺… (.. (γιατί) έχει και οργανικά βάρη επάνω του εκτός απο οντολογικα) = γιατί έχει μεγάλο φορτίο να σηκώσει δηλαδή εκτός απο το… Διαβάστε περισσότερα »