Τελικά όταν βιάζουμε καταστάσεις, τα κάνουμε χειρότερα τα πράγματα.
Η ιστορία του George D όπως την ξεχώρισα σήμερα.
______________
Οι γονείς μου σκοτώθηκαν σε τροχαίο, όταν έφευγαν από το σπίτι μου. Νιώθω υπεύθυνος για αυτό.
Πριν 1 χρόνο οι γονείς μου σκοτώθηκαν σε τροχαίο. 65 και 70 χρονών. Μου λέγαν όλοι ότι ο χρόνος θα με ηρεμήσει, αλλά ακόμη τίποτα. Ακόμη σκέφτομαι εκείνο το τηλέφωνο της αστυνομίας, να μου πουν για το τροχαίο, ακόμη σκέφτομαι την κηδεία τους.
Μου λείπει που δεν μπορώ να τους πάρω τηλέφωνο, να τους πω τα νέα μου, τα προβλήματα και τις χαρές μου.
Εκείνη τη μέρα έφευγαν από το σπίτι μου, είχαν έρθει να με βοηθήσουν με τη μετακόμιση. Αν δεν την είχα κάνει τότε, τώρα θα ζούσαν, μήπως τελικά εγώ είμαι υπεύθυνος για το χαμό τους;
– από τον Giorgos D
______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Συλλυπητήρια για την απώλειά σου. Σε όποια ηλικία κι αν χαθούν, οι γονείς είναι γονείς, μας έχουν διαμορφώσει.
Όπως είχα γράψει σε άλλη απάντηση σε ερώτηση, ο χρόνος ειδικά για τη διαχείριση του πένθους, είναι κάτι σχετικό και εντελώς προσωποποιημένο. Σε αρκετό κόσμο παίρνει παραπάνω χρόνο από όσο τους λένε ότι είναι το “σωστό”, δεν υπάρχει κανόνας, και δεν υπάρχει λόγος να ζορίζεσαι παραπάνω με την διάρκεια του πένθους σου επιπλέον του πένθους σου. Να μην μπαίνεις σε συζητήσεις τέτοιου είδους, δεν βοηθούν.
Η ζωή κυριαρχείται από τυχαιότητα, γεγονότα που δεν είναι πάντοτε μέσα στον έλεγχό μας, κι αυτό είναι ΟΚ. Δεν υπάρχει λόγος να προσπαθούμε να αποδώσουμε ευθύνες σε ένα γεγονός, όταν αυτό δεν μπορεί να διορθωθεί ή να επέλθει δικαιοσύνη. Δεν οδηγούσες καν εσύ.
Για το θέμα των τύψεων λοιπόν, είσαι ακόμα στο στάδιο της διαπραγμάτευσης (αν δεν τους ζητούσα να βοηθήσουν, ακόμα θα ζούσαν;) και της κατάθλιψης. Πιθανόν να γίνει χειρότερα πριν γίνει καλύτερα. Να είσαι προετοιμασμένος λοιπόν και να ζητήσεις βοήθεια αν την χρειαστείς. Δεν είναι ντροπή.
Σκέψου πόσο ανακουφιστική σκέψη είναι ότι είχατε τόσο στενή σχέση και τόσο αγαπητική, που ακόμη νιώθεις την επιθυμία να τους τηλεφωνήσεις για να μοιραστείς τις χαρές και τις πίκρες σου. Είναι πολύ σπουδαίο αυτό, είναι το δώρο που σου έκαναν.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Κα Καραβανου, με συγχωρείτε αλλά η απάντησή σας είναι τουλάχιστον επιπόλαιη. Πέραν του ότι προδίδει το γεγονός ότι δεν έχετε βιώσει πένθος, καλό θα ήταν να είχατε σκεφτεί προηγουμένως την “επικινδυνότητα” της. Γράφετε: “Δεν υπάρχει λόγος να προσπαθούμε να αποδώσουμε ευθύνες σε ένα γεγονός, όταν αυτό δεν μπορεί να διορθωθεί ή να επέλθει δικαιοσύνη. Δεν οδηγούσες καν εσύ.” Μα, ακριβώς γι’ αυτό αναζητάει ευθύνες ο άνθρωπος. Επειδή, δεν μπορεί να διαχειριστεί το αναπόδραστο. Και, επίσης τι θα πει “δεν οδηγούσες καν εσύ”; Δηλαδή, αν άλλοι άνθρωποι έχουν προκαλέσει τροχαίο δυστύχημα, πρέπει να καταδικάζονται σε αιώνιες τύψεις; Με όλο το σεβασμό,… Διαβάστε περισσότερα »
Μην ζητάτε συγγνώμη. Να γνωρίζετε μόνον ότι δεν γνωρίζουμε τι έχει περάσει ο άλλος, ώστε να έχουμε τέτοια βεβαιότητα ότι δεν έχει περάσει (ή έχει περάσει) πένθος. Πόθεν προέκυψε η τόση σιγουριά, άραγε; Αν προκύπτει από την επαγγελματική σας ιδιότητα, κρίμα, διάγνωση από το διαδίκτυο δεν ενδείκνυται, το ξέρετε καλύτερα από μένα.
Στην προηγούμενη ερώτηση που έχω λινκάρει, θα δείτε περισσότερα για το τι πιστεύω σχετικώς με το πένθος. Όπωσδήποτε αν δυσκολεύεται ο θεματοθέτης ας δει ειδικό ψυχικής υγείας, το αναφέραμε και πρωτύτερα, είναι πάγια λογική του site άλλωστε.
Λυπάμαι πάρα πολύ για τον χαμό αυτό και ναι δεν υπάρχει συγκεκριμένος χρόνος που ξεπερνιέται το πένθος και ειδικά όταν μιλάμε για τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους, τους γονείς μας. Όμως πιστεύω ότι το να κατηγορείτε τον εαυτό σας για τον χαμό τους κάνει πιο επώδυνο το πένθος και προσθέτει ταλαιπωρία. Ήταν πέρα του έλεγχου σας αυτό το δυστύχημα. Δεν μπορούσατε όπως κανείς άλλωστε να προβλέψει ένα δυστύχημα. Το δυστύχημα μπορεί να συμβεί οπουδήποτε, οποτεδήποτε. Ίσως θα βοηθούσε ψυχοθεραπεία εδώ
Γιατί όμως είπατε « σε οποία ηλικία και αν χαθούν»; Οι συγκεκριμένοι, ήταν ακόμα νέοι ανθρωποι. Εγώ δηλαδή που θα κλείσω φέτος τα 65, αντε και πολύ εζησα;
To είπα επειδή υπάρχει η τάση ο κόσμος να αποδίδει τραγικότητα στον θάνατο ανάλογα με την ηλικία του θανόντος. Όχι επειδή πιστεύω προσωπικά ότι δεν είναι τραγική η απώλεια σε όποια ηλικία κι αν συμβεί (η περίοδος που αναφέρατε από το κείμενό μου, αυτό λέει).
Όπως σωστά ανέφερε κι ο καθηγητής Τσιόδρας στην περίοδο της πρώτης καραντίνας οι ηλικιωμένοι δεν είναι “απλώς ηλικιωμένοι”, έφαγαν τα ψωμιά τους και δεν πειράζει, αλλά είναι μαμάδες, μπαμπάδες, σύντροφοι, φίλοι μας, είναι άτομα που θα ΛΕΙΨΟΥΝ.
Όχι, το αντίθετο κατάλαβα εγώ.
Προφανέστατα ήταν ακόμα νεότατοι άνθρωποι. και σίγουρα, για τον γονιό, σε όποια ηλικία και να φύγει, ο πόνος είναι ΜΕΓΑΛΟΣ!
Αλλά, πώς να το κάνουμε άλλο να φεύγει ο άνθρωπος στα 35 ή στα 50, άλλο στα 68 κι άλλο στα 90 ή 97.