Το πραγματικό πρόσωπο της χοντροφοβίας

Ποιος ξέρει τι θ’ακούσουμε πάλι στις παραλίες

Γράφει η Μιρέλα Διαλετή

 

Καθισμένη σε εξωτερικό χώρο, μπροστά στον υπολογιστή,με ακούραστα τζιτζίκια να μου τριβελίζουν το μυαλό και έναν Αυγουστιάτικο ελληνικό ήλιο να με σιγοψήνει, είμαι σίγουρη ότι η σκηνή στην οποία πρωταγωνιστώ κάτι μου θυμίζει.

Συνειδητοποιώ ότι βιώνω ένα ιδιαίτερο είδος déjà vu, όχι από εκείνα που φλερτάρουν με το υπερφυσικό, αλλά ένα πιο προβληματικό είδος. Γιατί δεν είναι το τοπίο και η γραφή που με κάνουν να σκέφτομαι πως «αυτό εγώ το έχω ξαναζήσει πολλές φορές», είναι ότι μόλις έχω γυρίσει από παραλία, στην οποία για ακόμα ένα καλοκαίρι δεν έλειψαν πολύ προσβλητικά σχόλια και χαλαροί χλευασμοί για εύσωμα γυναικεία σώματα που τόλμησαν να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους σε μια βουτιά. Είναι ότι για ακόμα ένα καλοκαίρι, κλωθογυρίζουν στο μυαλό μου οι ίδιες σκέψεις,γιατί για ακόμα ένα καλοκαίρι στην ελληνική παραλία τα σεξιστικά σχόλια που εκφράζονται με περήφανη άνεση βαφτίζονται ,στην καλύτερη, ψευτοπρονοητικότητα για την υγεία των άλλων και στην χειρότερη χιούμορ ή αισθητική άποψη.

Γράφω ελληνική παραλία όχι μόνο γιατί δεν είχα την τύχη να κολυμπήσω πολλά καλοκαίρια σε ξένα νερά, αλλά ακόμα γιατί στις ηλιόλουστες ελληνικές ακτές ανθίζει τέτοια εποχή κάθε χρόνο και με τρομακτική ακρίβεια, αυτού του είδους ο άκρατος μισογυνισμός που κρύβεται πίσω από το απαράβατο ενός κακεντρεχούς χιούμορ που διαιωνίζει την κανονικοποίηση της ιεράρχησης γυναικείων σωμάτων, πίσω από την εύκολη δικαιολογία της υγείας που εκφράζεται πάντα με την αλαζονική ευκολία εκείνου που δεν είναι αρκετά ειδικός για να τοποθετηθεί, πίσω από το πρόσχημα της αισθητικής άποψης και της προσωπικής γνώμης που,αν και προσωπική, έχει την ανάγκη να εκφράσει αυτοεπιβεβαιωτικά το ίδιο της το προνόμιο.

Για ακόμα ένα καλοκαίρι είμαστε μάρτυρες αυτής της ακούραστης επανάληψης χονδροφοβικών ρητορικών που δεν είναι στ’αλήθεια τίποτα παραπάνω από βαθιά ριζωμένες μισογυνιστικές απόψεις γαρνιρισμένες με άφθονη ανδρική ματιά για το τι μαγιό θα πήγαινε καλύτερα στο σώμα μας και για το εάν έχουμε ή όχι το δικαίωμα να κυκλοφορούμε στις παραλίες αν δεν ταιριάζουμε στον χαρακτηρισμό των αδύνατων. Ένα πατριαρχικό πιάτο ελληνικού θέρους που σερβίρεται κάθε χρόνο στην ώρα του και αξιώνει να καταστεί,έτσι, κλασικό.

Στην πατριαρχία, όσο οι γυναίκες μεγαλώνουμε ο κόσμος μας μικραίνει. Το «μεγάλωμα» -κυριολεκτικό ως σωματική και ηλικιακή συνθήκη- και μεταφορικό ως συνθήκη διανοητικής ενεργητικότητας, δεν μας επιτρέπεται γιατί είναι μια απόδειξη ύπαρξης. Δεν πρέπει ποτέ να είμαστε αρκετά ορατές. Μια γυναίκα που εκφράζεται πολύ και έντονα είναι υστερική και too much. Μια εύσωμη γυναίκα που δεν συμμορφώνεται με τα στερεότυπα ομορφιάς πρέπει να ντρέπεται, να κρύβεται, και να περιορίζεται. Να συρρικνώνεται, όπως θα έπρεπε. Αντίθετα, εκείνη τολμάει να αυθυπαρκτήσει και να έρθει σε εγγενή ρήξη με το πατριαρχικό κατεστημένο που μας θέλει όλες διακοσμητικά αντικείμενα. Γιατί είναι μια γυναίκα που τολμάει να βγει από τις καταπιεστικές συνθήκες αορατότητας που της επιβλήθηκαν.

Αντίστοιχα, το γυναικείο γήρας είναι, σε αντίθεση με το αντρικό, ένδειξη ληγμένου προϊόντος ενώ η ωρίμανση σκέψης που επέρχεται ενίοτε με το πέρασμα των χρόνων συνοδεύεται στο γυναικείο φύλο με την έλλειψη ποιότητας που υπονοείται στον μαρασμό του σώματος, έξω από το οποίο η γυναίκα δεν μπορεί ποτέ να υπάρχει. Αυτό που είναι σημαντικό δεν είναι το πάχος ως τέτοιο, αλλά το σώμα που το φέρει. Εξ ου και σπανιότατα γίνονται τέτοιου είδους σχόλια προς τους άνδρες διότι υπάρχει ένας πολύ σημαντικός παράγοντας που χρωματίζει τις έννοιες και τον οποίον οι άντρες, σε αντίθεση με τις γυναίκες, φέρουν: το προνόμιο. Το πάχος μπορεί να είναι ιστορικά ένδειξη πλούτου όταν το φέρουν σώματα αριστοκρατικής καταγωγής και μπορεί να είναι άξιο μομφής όταν το φέρουν σώματα γυναικεία που πρέπει δια βίου να αστυνομεύονται. Η χονδροφοβία και τα σεξιστικά σχόλια στις παραλίες είναι άμεσες πλην οιονεί αθώες μισογυνιστικές υπενθυμίσεις τιμωρητικού χαρακτήρα σε όσες τόλμησαν να κάνουν ό,τι θέλουν με το σώμα τους.

Ο κόσμος προχωράει. Ακόμα πιο εύστοχα ,ο κόσμος μεγαλώνει και ωριμάζοντας μαθαίνει τις έννοιες του στοιχειώδους αλληλοσεβασμού, της ισότητας, των δικαιωμάτων και του αναγκαίου αυτοπεριορισμού μπροστά στον αυτοπροσδιορισμό των άλλων. Μεγαλωμένοι σε μια κουλτούρα που ωριμάζει αλέθοντας κυκλικά στερεότυπα χωρίς ποτέ ουσιαστικά να τα καταργεί, ο σεξισμός που διέπει την ελληνική κουλτούρα δεν είναι ούτε το παρελθόν ,ούτε ένα τραγικά αργοπορημένο μέλλον που έρχεται συνεχώς χωρίς ποτέ να φτάνει. Μοιάζει με κάτι χειρότερο, με ένα ιδεολογικό πάγωμα στον χρόνο, με μια αβάσταχτη αντιληπτική στατικότητα που αρνείται να συγχρονιστεί με τον πολύ ισχυρό φεμινιστικό παλμό των καιρών ,αισθητά δονούμενο στη μετά το me too εποχή, γιατί πιστεύει ότι η υπερφίαλη αγένεια, το προσβλητικό χιούμορ και η ανδρική ανωτερότητα είναι μέρος ενός απαράλλαχτου ελληνικού ταμπεραμέντου που προωθεί μαρκετινίστικα την ελληνική ταυτότητα.

Μια ταυτότητα που αντλεί τα αξιακά της θρεπτικά από την έννοια της σταθερότητας αγνοώντας όχι μόνο το βλαπτικά ανεπίκαιρο της ύπαρξης της αλλά και το γεγονός ότι και τα στερεότυπα είναι εξ ορισμού σταθερά. Το ότι κάνουμε την παθογένειά ταυτότητα για να την νομιμοποιήσουμε δεν σημαίνει ότι σταματά να είναι τρομερά νοσηρή. Και ο σεξισμός, όπως και να τον βαφτίσουμε, είναι μια από τις πιο ισχυρές εκφάνσεις της ελληνικής αυτής παθογένειας και τον οποίο είμαστε υποχρεωμένες να βιώνουμε κάθε καλοκαίρι, ξανά και ξανά, σαν ένα ατέρμονο ιλιγγιώδες στερεοτυπικό déjà vu.

Είμαστε πλέον υπερβολικά τεχνολογικά εξοπλισμένοι απέναντι στην άγνοια. Δεν μπορούμε να προσποιηθούμε ότι αγνοούμε το μιντιακό υπερδίκτυο φωνών και body positivity κινημάτων και να μην υποστηρίζουμε ότι η εμμονή μας με την ανοχή της κουλτούρας των παθιάρηδων, θερμόαιμων Ελλήνων που τσακίζουν τα δεσμά της πολιτικής ορθότητας των καιρών κάνοντας συνεχώς και χωρίς δικαίωμα χονδροφοβικά σχόλια στις παραλίες δεν είναι τίποτα άλλο παρά νομιμοποιημένος στην ακραία του μορφή μισογυνισμός.

 

Ήρθε, επιτέλους, η ώρα να βγούμε από αυτήν την τραγικά αναμενόμενη και αβάσταχτα επαναληπτική εκφορά μισογυνιστικού λόγου και να εναντιωθούμε συλλογικά στη βαλτωμένη πατριαρχική αγκύλωση που μας απαγορεύει με οποιονδήποτε τρόπο να υπάρχουμε. Την επόμενη φορά που θα ακούσουμε σχόλιο στην παραλία, είτε απευθύνεται σε εμάς ή στην παρέα μας, είτε σε κάποιον τρίτο, ας ξεκινήσουμε να ονοματίζουμε σωστά όσα αντιμετωπίζουμε : Όχι ψευτοπροβληματισμός υγείας, όχι χιούμορ, όχι αισθητική παρέμβαση, όχι προσωπική άποψη, όχι ανοιχτή ειλικρίνεια.

Μόνο μισογυνισμός που έχει ως σκοπό να συρρικνώσει την ύπαρξή μας πίσω στην κατωτερότητα στην οποία κατά την κρίση του, ανήκει.

in , ,

Αξιολογήστε το άρθρο

51 points
Upvote Downvote

13
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
7 Θέματα σχολίων
6 Απαντήσεις θεμάτων
3 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
9 Συντάκτες σχολίων
AspieΑπαστράπτουσαLouk Ritialee Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
MaleFeminist7
Επισκέπτης
Συμμετέχων
MaleFeminist7

Πολύ ωραίο άρθρο! Δυστυχώς η χονδροφοβία υπάρχει-και για τα 2 φύλα, αλλά πολύ περισσότερο για τις γυναίκες φυσικά. Επίσης, έχω παρατηρήσει ότι τα όρια για τα χονδροφοβικά σχόλια είναι πολύ πιο στενά για τις γυναίκες… πχ αν δεις έναν άνδρα με κάποια “παραπανίσια” κιλά, συνήθως θα ακούσεις “ε γεροδεμένος, για άνδρας καλά είναι” ή και το κλασικό “άνδρας με κοιλίτσα είναι σαν καραμελίτσα”…θα πρέπει να έχει πολλάάά παραπάνω κιλά για να δεχθεί χονδροφοβικά σχόλια (και αν) – όχι ότι συμφωνώ φυσικά με αυτό.Από την άλλη μια γυναίκα, και πολύ λίγα” παραπανίσια” κιλά να έχει, θα ακούσει τα “βόδι”, “φάλαινα”,” χο@@έλω”… Διαβάστε περισσότερα »

Louk Ritia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Ξεκινάει από τη μέρα που γεννιομαστε (εμείς οι γυναίκες). Το πόσες φορές έχω ακούσει για την κόρη μου την ατάκα “δεν πειράζει που δεν τρώει, δεν τη θέλουμε χοντρή”, “καλύτερα που είναι λιγοφαγη, δε θα γίνει σαν μοσχαράκι”. Να μην ξέρω από πού έρχονται, να απαντάω και να νομίζω ότι η μ@λ@κια, που πάλι νομίζουν ότι είπαν “για καλό”, κάνει πιο πολύ θόρυβο απ την απάντησή μου. Απαντήσεις όπως” εσείς ας μην τη θέλετε, εμείς τη θέλουμε σε όλο το εύρος των κιλών της όποια κι αν είναι αυτά κάθε μέρα της ζωής της” να φέρνουν την αντίδραση “μα εγώ… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Διαφωνώ κάθετα. Το να προσέξεις την διατροφή ενός παιδιού από πολύ μικρή ηλικία που παρασύρεται εύκολα στο να τρώει ότι βρει στο περίπτερο είναι αναγκαίο. Μάλιστα, το να μην ενδιαφέρεσαι και πολύ για την διατροφή του λέγοντας πως όσα κιλά και να πάρει (i.e., όσο/ο,τι και να φάει) εσύ θα το αγαπάς είναι εγκληματικό. Δικαιολογείς ουσιαστικά την ανευθυνότητά σου με παραμύθια… Ως γονέας είσαι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ να προσέχεις για την υγεία και ασφάλεια του παιδιού σου. Και για την υγεία, η διατροφή είναι, ίσως, ο σημαντικότερος παράγοντας.

Louk Ritia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Σε ποιο σημείο στο σχολιο μου γράφω ότι αδιαφορώ για τη διατροφή του παιδιού μου;; το ψάχνω και δεν το βρίσκω. Και ναι, η αποδοχή δε μετριέται στη ζυγαριά, πώς να το κάνουμε. Εγώ θα την αγαπώ ακόμα κι αν στα 20 της (που δε θα μπορώ σαφώς να ελέγξω τι τρώει) έχει παραπάνω κιλά, εφόσον ξέρω ότι είναι καλά στην υγεία της και αν χρειαστεί οτιδήποτε θα μπορεί να βασιστεί επάνω μου. Βρίσκω εντελώς επιθετικό και άστοχο το σχόλιό σου.

Απαστράπτουσα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Ξαναδιάβασε τι γράφει γιατί δεν κατάλαβες τίποτα. Αυτό έχεις να σχολιάσεις; Γράφει ότι της λένε να χαίρεται που η κόρη της δεν τρώει (!) γιατί έτσι θα είναι αδύνατη. Εδώ γιατί δε σε βλέπω να ανησυχείς καθόλου για την υγεία του παιδιού και για το αν λαμβάνει όλα τα θρεπτικά συστατικά; Όταν κάποιος λέει κάτι τόσο μισογυνιστικό και χοντροφοβικό σε μια γυναίκα για την κόρη της, έχει δικαίωμα να απαντήσει όπως θέλει για να τους βάλει στη θέση τους.

angela pan
Μέλος
Συμμετέχων

Μεγαλες αληθειες λεει το συγκεκριμενο αρθρο!
ΠΡΕΠΕΙ να γινομαστε δυσαρεστες μεχρι να κατανοησουν ολοι οτι δεν μπορουν να πετανε τη μπουρδα τους ελευθερα προσβαλωντας καποιον/α!!!

tsatsara
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Advocate

Εμένα πια η μόνιμη απάντηση μου σε κριτικες που αφορούν την εμφάνιση είναι η εξής “Χρυσό μου,το πρόβλημα βρίσκεται στο βλέμμα”.
Και άσε τον άλλον να κουρεύεται!

Afro girl
Μέλος
Συμμετέχων

Θυμάμαι πριν 3-4 χρόνια υπήρχε μία συνάδελφος που δεν με πήγαινε με τίποτα (όπως και κανέναν άλλο βέβαια μέσα στην εταιρεία). Μία – δύο φορές μου είπε χωρίς να την έχω ρωτήσει “Όταν χάσεις 3-4 κιλά, μπλα μπλα μπλα…”. Ούτε που θυμάμαι τη συνέχεια των φράσεών της. Θυμάμαι αναρωτήθηκα “Μα καλά τι δουλειά έχει αυτή με τα δικά μου τα κιλά!” Δυστυχώς δεν της την είπα εκείνη τη στιγμή αλλά της τα έχωσα πολύ χοντρά λίγο καιρό αργότερα όταν (για πολλοστή φορά) φώναζε επίτηδες πάνω από το κεφάλι μου την ώρα που μιλούσα με πελάτη μου. Υ. Γ. Η ίδια… Διαβάστε περισσότερα »

Aspie
Μέλος
Συμμετέχων

Λόγω ιδιαίτερης ευαισθησίας στον ήλιο, δεν πηγαίνω στην θάλασσα (προτιμώ τα ποτάμια την Άνοιξη που είναι πιο δροσερά…την ζέστη δεν την μπορώ καθόλου), οπότε έχω χρόνια να κάτσω σε παραλία και να δω και ν’ακούσω από κοντά τί συμβαίνει. Ωστόσο, ξέρω πού ζω και μπορώ να φανταστώ. Ειλικρινά, ποτέ μου δεν την κατάλαβα αυτήν την τάση (από αρκετούς άνδρες αλλά κι από πολύ περισσότερες νέες γυναίκες πλέον, απ’ό,τι έχω παρατηρήσει, που είναι και τροφή για συζήτηση αυτό) να κρίνουν τα σώματα τών άλλων κι ειδικά όταν πρόκειται για μία παχουλή γυναίκα. Ίσως επειδή εμένα, προσωπικά, οι συγκεκριμένες μού αρέσουν (μαζί… Διαβάστε περισσότερα »

Απαστράπτουσα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Πολύ ωραία τα λες! Γι αυτό είμαι υπέρ του body-positive κινήματος, του να βλέπω στα σοσιαλ και στα περιοδικά να προβάλλονται γυναίκες μεγαλύτερου μεγέθους, των εταιρειών ρούχων που βγάζουν μεγαλύτερα νούμερα. Όλα αυτά δε θα ωθήσουν καμία μα καμία αδύνατη γυναίκα να πει “ας παχύνω” αυτό που θα κάνουν είναι τα κορίτσια και οι γυναίκες που είναι μεγαλύτερου μεγέθους από αυτό που βλέπουμε συνήθως στα περιοδικά, να βρουν αυτοπεποίθηση, να βρουν ρουχα, να βγουν έξω και να χαρούν το σώμα τους και τη ζωή τους. Σε πιο νεαρή ηλικία είναι λογικότερο να θες την αποδοχή, να θες να αρέσεις, κλπ… Διαβάστε περισσότερα »

Aspie
Μέλος
Συμμετέχων

Να είσαι καλά! ☺️ Και φυσικά, δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Έχουμε κάνει τα πιο φυσιολογικά πράγματα γόρδιο δεσμό- και άσχετα με τα προσωπικά μου γούστα (και τα γούστα του καθενός και της καθεμιάς), το σώμα μας πρέπει να το αγαπάμε και να το φροντίζουμε– να μην το βλάπτουμε με χάπια αδυνατίσματος, πλαστικές, εξαντλητικές δίαιτες, μίσος, αηδία κ.α.

Το σώμα κουβαλάει την ψυχή μας. Αν δεν τού φερόμαστε ΕΜΕΙΣ καλά πρώτ’απ’όλα, ποιός θα το κάνει;

lee
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Παρόλο που είμαι gay σκέφτομαι πόσες φορές ως νέος σκέφτηκα μισογύνικα για εύσωμες γυναίκες.

Απαστράπτουσα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Τι σχέση έχει που είσαι γκέι; Είναι οι γκέι υπεράνω μισογυνισμού ή χοντροφοβίας;