Αγαπητή «Α, μπα»: Tι θα κάνω αν…φύγουν, και μείνω μόνη

Mε πιάνω να κάνω σκέψεις που δεν έκανα και εκνευρίζομαι.

Αγαπητή Αμπα, Δεν είναι και η πιο πρωτότυπη ερώτηση αυτή που θα ακούσεις, αλλά ίσως αν το γράψω, να το επεξεργαστώ καλύτερα. Πριν λίγο καιρό μου έγινε πρόταση για μια δουλειά στο εξωτερικό σε εταιρία και χώρα που ήταν από πάντα μεγάλη μου επιθυμία να πάω. Ήμουν πολύ χαρούμενη (ακόμα είμαι), αλλά συνέβη το εξής: έχω μια υποστηρικτική οικογένεια (την αρχική μου) και τώρα τελευταία άρχισαν κάποια προβλήματα υγείας των γονιών μου και συχνά πυκνά με έπιασα να σκέφτομαι (πέρα από την υγεία τους) το τι θα κάνω αν…φύγουν, και μείνω μόνη εντέλει (ωραία κόρη είσαι, θα μου πεις, και θα έχεις δίκιο :/). Δεν έχω βρει κάποιον που να θέλω να μοιραστώ τη ζωή μου μαζί του ακόμα. Δεν το έχω αποκλείσει όμως, δηλαδή δε θα ήθελα να μείνω μόνη εντέλει. Είμαι 33, κοινωνική αρκετά, αλλά συχνά απολαμβάνω και τη μοναξιά μου. Μέχρι τώρα σκεφτόμουν πως θα δυσκολέψουν τα πράγματα αν μεγαλώσω και είμαι single, αλλά θα πρέπει να προσπαθήσω να θυμάμαι τι με κάνει ευτυχισμένη και όχι να “τρέξω να παντρευτώ” απλά επειδή “περνάει ο χρόνος”. Δε χρειάζεσαι εμένα για να σου πω ότι προσπαθώ να γνωρίζω άτομα, αλλά το pool έχει μικρύνει αρκετά και με δυσκολεύει. Το ακούω, το ξέρω, αλλά γιατί άρχισα να αγχώνομαι έτσι; Καταλαβαίνω πως το έναυσμα είναι η απώλεια των γονιών, αλλά με πιάνω να κάνω σκέψεις που δεν έκανα και εκνευρίζομαι. Είναι αυτό μια πάλη φυσιολογική με τον εαυτό μου που πρέπει να μάθω να δίνω, ή καλύτερα με βοήθεια ειδικού; Πολλά φιλιά και καλό απόγευμα.

-Αλίκη

Είναι μια φυσιολογική πάλη που πρέπει να μάθεις να δίνεις, αλλά για φυσιολογικές πάλες που πρέπει να μάθουμε να δίνουμε πάμε στους ειδικούς. Για να μας βοηθήσουν. Δεν υπάρχει δίλημμα, διότι δεν υπάρχει κατάλογος με «μάχες που πρέπει να μάθουμε να δίνουμε χωρίς βοήθεια». Το καταλαβαίνεις, ελπίζω, και δε ντρέπεσαι να ζητήσεις βοήθεια, όπως δε ντρέπεσαι να ζητήσεις από έναν πιο ψηλό να σου κατεβάσει τα μπισκότα από το ψηλό ράφι.

in ,

Αξιολογήστε το άρθρο

42 points
Upvote Downvote

15
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
10 Θέματα σχολίων
5 Απαντήσεις θεμάτων
1 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
12 Συντάκτες σχολίων
Thereisalwayshope11Mrs DallowayInnaAloutero Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
sugar
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Ο γάμος δε σημαίνει απαραίτητα ότι δε νιώθεις μοναξιά βέβαια. Απλά μπορείς να νιώθεις μοναξιά δίπλα σε κάποιον άλλον. Οπότε, η λύση δεν είναι γενικά και αόριστα ο γάμος. Αλλά να επενδύσεις σε ανθρώπους που σε διάλεξαν, τους διάλεξες και επικοινωνείτε είτε είναι σύζυγος, σύντροφος, φίλοι.

Mirka Janic
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Όταν μια ωραία μέρα ήρθε και με χώρισε ο τότε γκόμενος (σοβαρή σχέση) η πρώτη σκέψη που έκανα ήταν ακριβώς αυτή: θεέ μου μια μέρα θα πεθάνουν οι γονείς μου και ο “άνθρωπος μου” μπορεί να με παρατήσει επειδή έτυχε να δει δύο μεγαλύτερα βυζιά από τα δικά μου να περπατάνε στο δρόμο. Εκεί άνοιξε η πρώτη τεράστια υπαρξιακή γούρνα και έπεσα μέσα. Κινητοποιηθηκα άμεσα, παίρνοντας αυστηρά μέτρα στην κατεύθυνση να μάθω να υπάρχω μόνη μου,να πατάω στα πόδια μου που λένε. Ήταν μια οδυνηρή διαδικασία αλλά την ίδια στιγμή η πιο όμορφη της μέχρι τότε ζωής μου. Τα κατάφερα… Διαβάστε περισσότερα »

Mitsi
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Στα 37 και πιο ελεύθερη πεθαίνεις, με γονείς που πλέον έχουν μεγαλώσει ,πολλές φορές σκέφτομαι ότι δε θα ζήσουν για πολύ ακόμα. Ξέρω όμως ότι δε θα μείνω μόνη μου. Όχι γιατί θα βρω απαραιτητα κάποιον, αυτό όσο και να το θέλω μπορεί να γίνει μπορεί και όχι, αλλά; Γιατί έχω επιλέξει στη ζωή μου ανθρώπους που ξέρω ότι θα βρίσκονται δίπλα μου. Και κακία φορά σκέφτομαι τις φίλες της μητέρας μου, που βγαίνουν συχνά για καφεδάκι και κάνουν και εκδρομές ,μια από αυτές δεν παντρεύτηκε ποτέ, μια άλλη παντρεύτηκε μετά τα 50 και δεν έκανε παιδιά, η νονά μου… Διαβάστε περισσότερα »

Anna
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Ειδικός

Δεν ξέρω τι είδους άνθρωπος δεν θα περνούσε δύσκολα συναισθηματικά ενώ οι γονείς του αντιμετώπιζαν προβλήματα υγείας, αλλά δεν θα τον ήθελα για φίλο.
Αν δεν είναι σοβαρό πρόβλημα η ματαιότητα της ύπαρξης, ποιό είναι; (Συνηθισμένο, δε λέω, αλλά ταυτόχρονα σοβαρό). Η πρώτη φορά που αναγκάζεσαι να φανταστείς τη ζωή σου χωρίς αυτούς.

Εύχομαι να πάνε όλα καλά! 😊

Thereisalwayshope11
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ολίγον άσχετο αλλά μου άρεσε που αναφέρθηκες στην “πατρική” σου οικογένεια ως “αρχική”. Οφείλω να ομολογήσω ότι με ξένισε λίγο στην αρχή ο όρος και διάβασα τη φράση δυο- τρεις φορές για να την κατανοήσω, αλλά έχει ωραίο συμβολισμό. Είναι η αρχική σου οικογένεια, με την έννοια ότι στο μέλλον θα κάνεις και άλλη, με το σύντροφο που θα επιλέξεις. Νομίζω είναι ένας ωραίος, εναλλακτικός όρος αντί της “πατρικής” οικογένειας.

Mrs Dalloway
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Συμμετέχων

Eμένα ο όρος “πατρική” οικογένεια με ξενίζει παρά τα εισαγωγικά. Αρχική ή γονεϊκή είναι μια χαρά.

Thereisalwayshope11
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Συμφωνώ απόλυτα. Πατρική είναι εντελώς αναχρονιστικός όρος.

Maggie
Μέλος
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ειδικός

Βασικα, το να ζητησεις απο καποιον ψηλό να σου κατεβάσει τα μπισκότα απο καποιο ραφι μπορεί να είναι μια πολύ ωραια συμβουλή.

Moodus
Μέλος
Συμμετέχων

Δεν θεωρώ ότι είναι περίεργο ότι κάνεις τέτοιες σκέψεις.Η μονάξια ακόμα και αν τη διαχειρίζεσαι, δεν είναι πάντα ευχάριστη.Όλοι οι άνθρωποι,ανεξαρτήτως φύλου έχουμε την επιθυμία να βρούμε έναν σύντροφο.Το θέμα είναι να μην εγκλωβιστούμε σε μία σχέση που απαιτεί περισσότερες θυσίες από αυτές που αντέχουμε απλά και μόνο για να συνυπάρξουμε ή ακόμα να θεωρούμε δεδομένο ότι ο σύντροφος μας πρέπει να μας καλύψει οποιαδήποτε ανάγκη έχουμε.Δεν θεωρώ ότι θα έπρεπε να εκνευρίζεσαι αλλά να αποδεχτείς ότι μεγαλώνοντας αποκτάς και άλλες ανάγκες.Θα ήταν ασυνήθιστο να έχεις τις ίδιες ανάγκες τις οποίες είχες όταν ήσουν πχ 20.Καλή σταδιοδρομία εύχομαι και περαστικά!

Aloutero
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

“Δεν έχω βρει κάποιον που να θέλω να μοιραστώ τη ζωή μου μαζί του ακόμα. Δεν το έχω αποκλείσει όμως, δηλαδή δε θα ήθελα να μείνω μόνη εντέλει”
Περιμένω να διαβάσω είμαι 78 χρονών και βλέπω “είμαι 33” και παθαίνω κάτι.
Από που να την πιάσεις αυτήν την ερώτηση…

Inna
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Είμαι 29(!!) και το νιώθω. Μερικές φορές η κοινωνική πίεση εσωτερικεύεται τόσο βαθιά που σε τυφλώνει.

Aloutero
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Πότε δεν είναι η κοινωνική πίεση μόνη της. Είναι σε συνδυασμό με το χαρακτήρα μας. Όταν βρεις τα στοιχεία του χαρακτήρα σου που σε κάνουν ευάλωτη στην κοινωνική πίεση, τότε μπορείς να νικήσεις το θηρίο 🙂

Inna
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Συμφωνώ απόλυτα.

κουκουρούκου
Μέλος
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Το καλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου, και στους γονείς σου, είναι να παλέψεις μαζί με τους ειδικούς. Μια αγκαλιά από μένα για τις δυσκολίες που περνάς <3

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Είναι πολύ φυσιολογικό. Κάθε ηλικία έχει τις δικές της σκέψεις και τα δικά της συναισθήματα. Το αφύσικο θα ήταν να σκεφτόσουν σαν 15χρονη και να διάβαζες Σούπερ Κατερίνα (δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα).
Τώρα τι γίνεται ? Έχει ανοίξει μια χαραμάδα στο παράθυρο του πιθανού μέλλοντος και ό,τι βλέπεις σε τρομάζει. Φυσικό είναι. Οι σκέψεις όμως αυτές χρειάζεται να υπάρχουν, γιατί σε πάνε πιο μακρυά στη ζωή, σε ωριμάζουν. Ούτε να φοβάσαι. Μια χαρά νέα κοπέλα είσαι. Θέλεις το επόμενο πακέτο της ζωής. Συγκατοίκηση, γάμο, παιδιά. Σου εύχομαι να το αποκτήσεις.