Αγαπητή «Α, μπα»: Ο αδερφός μου με αντιπαθεί όλη του τη ζωή

Οι γονείς μου με αναγκάζουν να τον συναναστρέφομαι

Αγαπημενη Α μπα, θελω να σε ρωτησω για κατι. Εχω εναν αδερφο 32 ετων. Εγω ειμαι 26. Απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου με αντιπαθει. Λεγοντας αντιπαθει, εννοω οτι αυτο υπαρχει στον αερα, και εχει επιβεβαιωθει μεχρι σημερα με απειρους τροπους. Δεν απανταει ποτε σε μηνυμα γενεθλιων γιορτης που του εχω στειλει, ενω απανταει σε ολους τους αλλους σχεδον, εχει υφος απεναντι μου και καποιες φορες με ειρωνευεται αλλα πολυ υπογειως. Γενικως οταν ειμαστε στον ιδιο χωρο μονοι μας δε μου απευθυνει το λογο. Παρομοια φερεται και στην αδερφη μου, αν και σ αυτη μιλαει περισσοτερο. Εχω πολλα αλλα τετοια δειγματα. Δεν εχουμε τσακωθει η φωναξει ποτε, σαν ανθρωπος δεν τσακωνεται, απλως απαξιοι να σου μιλησει και στο διεχνει με ενα παγερο υφος αδιαφοριας. Τελος παντων παντρευτηκε και εκανε παιδια φετος. Η νυφη μου ψιλοαντιστοιχη με αυτον στο χαρακτηρα, αλλα επειδη θελει να τηρει καποια τυπικα με ρωταει καποια ελαχιστα πραγματα για μενα. Οταν παντρευτηκαν και πηγαν στο δικο τους σπιτι, η αντιπαθεια εγινε δεκα φορες πιο εντονη. Επειδη μενω και γω με τη συντροφο μου, οι φορες που βρισκομαστε ειναι σπανια στο σπιτι των γονιων μας για γιορτες τους κλπ και τωρα που γεννηθηκαν τα ανιψια μου δυο φορες ειχαν ερθει στους γονεις μας μαζι με τα μωρα. Ο αδερφος μου πλεον μου λεει ενα απλο γεια και δε ρωταει τιποτα για μενα. Εννοειται πως αντιστοιχη συμπεριφορα εχω και γω. Ειμαι πληρως καλα με αυτο και πραγματικα δε με ενδιαφερει καθως τον αδερφο μου τον ενιωθα παντα ξενο. Το θεμα ειναι οτι με τα ανιψια μου περιπλεκονται τα πραγματα. Απο τοτε που γεννηθηκαν τα εχω δει μονο δυο φορες γιατι δινω εξετασεις σε ενα μηνα και ειλικρινα δεν προλαβαινω ουτε να ξυθω. Ομως καθε φορα που μιλουσα με τη μανα μου στο τηλεφωνο με επρηζε ποτε θα δεις τα μωρα και ειναι ντροπη που δεν βλεπεις τα μωρα κλπ. Τις δυο φορες λοιπον τα ειδα στο σπιτι των γονιων μου και ηταν και αλλοι συγγενεις εκει και με πρηζανε να τους κανω τα γνωστα που κανουν ολοι σε μωρα και οντως τους εκανα πολλες χαρες κλπ. Μετα την επισκεψη ενιωσα οτι εκανα κατι που δεν ηθελα γιατι αυτα τα μωρα τα νιωθω εντελως ξενα αφου ξενο νιωθω και τον αδερφο μου και τη νυφη μου. Δε θα με πειραζε να μην τα ξαναδω, αλλα ξερω οτι οι γονεις μου θα παρεξηγηθουν αν δεν θελω να τα βλεπω. Γενικα οι γονεις μου ειναι πολυ της δεμενης οικογενειας και του συγγενολογιου, αλλο που στην πραγματικοτητα ως αδερφια ειμαστε σαν ξενοι ολοι. Απο την αλλη, θεωρητικα θα ηθελα να εχω καλη σχεση με τα ανιψια μου χωρις καμια σχεση με τους γονεις τους αλλα αυτο δε γινεται. Δε με πειραζουν τα παιδια δηλαδη αλλα αυτα πανε πακετο μονο. Οι γονεις μου με πιεζουν συχνα να τα δω και εγω το αποφευγω προς το παρον με το διαβασμα αλλα οταν τελειωσω τις εξετασεις δεν ξερω αν θελω να τα βλεπω γενικα εστω και μια φορα το μηνα γιατι οι γονεις τους ειναι εχθρικοι προς εμενα με τον τροπο τους. Δε θελω να παρεξηγηθω με τους γονεις μου, εχω πολυ καλη σχεση μαζι τους και τωρα που μενουμε ξεχωριστα ακομη καλυτερη. Αλλα αυτοι αναφερουν συνεχεια τα μωρα και πολυ συχνα τα φερνουν σπιτι και ειναι και η νυφη μου και ο αδερφος μου. Εγω μεχρι τωρα εχω παει δυο φορες αλλα μετα θα γινεται πιο συχνα αυτο. Δεν ξερω, να κοψω τελειως με τα ανιψια και να μην ξαναπαω οταν ειναι αυτα αφου δε νιωθω καποιο δεσιμο ουτε ορεξη να ασχοληθω με αυτα ουτε μου αρεσουν τα μωρα ετσι κ αλλιως, η να κανω το χατιρι των γονιων μου που με πιεζουν να τα βλεπω καποιες φορες, για να μην παρεξηγηθω με αυτους; Οταν ειχα προσπαθησει να τους εξηγησω τι σχεση εχω με τον αδερφο μου εκαναν πως δεν ακουγαν γιατι γενικα δεν τους αρεσουν και οι συζητησεις που τους ξεβολευουν. Σ ευχαριστω πολυ Α μπα μου!!

 

Αναρωτιόμουν με ποιον τρόπο να σου το πω αλλά ευτυχώς στο φότο φίνις αποδείχτηκε ότι το ξέρεις ήδη. Όλα συνοψίζονται στην προτελευταία πρόταση. Οι γονείς σου ξέρουν ότι έχουν τεράστια ευθύνη για τον τρόπο που έχουν εξελιχθεί οι σχέσεις των παιδιών τους, όπως και για τον χαρακτήρα του αδερφού σου. Αντί να το παραδεχτούν ή έστω να το αναγνωρίσουν σιωπηλά και να αφήσουν τα πράγματα να πάρουν τον φυσιολογικό τους τώρα δρόμο, αντί να εκτιμήσουν τουλάχιστον το πόσο τυχεροί είναι που τα παιδιά τους δεν τους ζητάνε τα ρέστα για την συμπεριφορά τους ή – αν είναι δυνατόν – δεν έχουν ακόμα καταλάβει πλήρως την ευθύνη που τους αντιστοιχεί ώστε να τους κατηγορήσουν, τι κάνουν;

Έχουν το θράσος να τραβήξουν κι άλλο το σχοινί και να χρησιμοποιήσουν τα εγγόνια τους και την επιρροή που συνεχίζουν να έχουν πάνω σου, ώστε να σε αναγκάσουν να κάνεις αυτό που θέλουν, που είναι το εξής: όχι να αποκτήσεις μια ουσιαστική σχέση με τον αδερφό σου, αλλά την εικόνα μιας σχέσης με τον αδερφό σου. Την εικόνα θέλουν. Για την ουσία δεν φαίνεται να προβληματίζονται.

Μόνο εσύ ξέρεις γιατί προστατεύεις ακόμα τους γονείς σου από τα λάθη τους. Θέλεις να το συνεχίσεις διότι είναι σημαντική αυτή η σχέση μαζί τους, επειδή φοβάσαι ότι θα σε απορρίψουν αν δεν το κάνεις; Ή θέλεις να περιφρουρήσεις τα δικά σου όρια και να χειριστείς τις σχέσεις σου με άλλους ανθρώπους αναλόγως με την παρουσία τους στη ζωή σου;

in

Αξιολογήστε το άρθρο

53 points
Upvote Downvote

Total votes: 65

Upvotes: 59

Upvotes percentage: 90.769231%

Downvotes: 6

Downvotes percentage: 9.230769%

Σχολιάστε
  1. Ηρέμησε κατ’αρχήν, δε χρειάζεται να πάρεις αποφάσεις-χαρακίρι.

    Οι γονείς σου φρόντισαν επιμελώς να υποχρεώσουν τα κορίτσια να ενδιαφέρονται για το αγόρι, χωρίς να απαιτήσουν από το αγόρι το ίδιο. Αυτό το έκαναν εντελώς συνειδητά, πιστεύοντας ότι είναι το κανονικό; το σωστό; το λογικό; Πάντως σίγουρα διαπίστωσαν στην πορεία ότι τα έκαναν μαντάρα. Και όπως κάνουμε συνήθως γίνεται όταν έχουμε κάνει μ@λακία, ευχόμαστε να μην την μάθει κανείς, να ξεχαστεί. Ένας τρόπος να ξεχαστεί, είναι να μη μιλάς γι’αυτό. Οπότε πείθεις όποιον σχετίζεται με το θέμα, ότι αυτό το θέμα δεν υφίσταται ή δεν έχει ενδιαφέρον ή προβάλεις ένα άλλο θέμα ως σημαντικότερο.
    Στη δική σου περίπτωση η μαμά σου τονίζει ότι «εσύ πρέπει να κάνεις το σωστό, εσύ πρέπει να πας, εσύ να κρατήσεις τη σχέση» που εκείνη δε φρόντισε να χτιστεί. Ίσως σου λέει να της κάνεις και το χατήρι.

    Οι γονείς δεν παθαίνουν τίποτα αν τους τα ψάλλει το παιδί τους. Φυσικά θα στεναχωρηθούν αλλά έτσι κι αλλιώς στεναχωριούνται. Οι γονείς δεν είναι παιδιά για να προσέχουμε πώς θα τους φερθούμε, δε θα τραυματιστούν όπως η παιδική ψυχή, δε θα εξελιχθούν σε προβληματικούς ενήλικες, δε θα τους έρθει κεραμίδα όπως ένα χαστούκι ή μια φωνή σε μια παιδική ψυχή. Είναι ενήλικες και (πρέπει να) μπορούν να κάνουν μια ενήλικη συζήτηση. Είναι ενήλικες και πρέπει να δίνουν το σωστό παράδειγμα στα παιδιά τους, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες τους και ζητώντας συγνώμη για όσα λάθη τους βλάπτουν τους άλλους. Είναι λάθος να υποχρεώνεις/αναγκάζεις κάποιον να κάνει κάτι που εσύ θέλεις να γίνει, όποιος κι αν είναι, δεν έχει σημασία η σχέση. Είναι απαράδεκτο να του δημιουργείς ενοχές αν δεν το κάνει.

    Λοιπόν, μην αγχώνεσαι, είναι πιο εύκολο απ’όσο φαίνεται. Δε χρειάζεται φωνές απαραίτητα, ούτε δηλώσεις για το υπόλοιπο της ζωή σας. Ούτε απέναντι στον εαυτό σου μη δεσμεύεσαι. Έχε στο μυαλό σου ότι είσαι ενήλικη και εσύ ορίζεις τι θα κάνεις και τι όχι, δε χρειάζεται να το διεκδικείς, δεν είναι δικαίωμα, είναι πραγματικότητα. Και μη φοβάσαι να μη στεναχωρήσεις τους γονείς σου, ίσα-ίσα, καλό θα τους κάνεις αν τους πεις ότι οκ, σκ@τά τα κάνατε, ούτε οι πρώτοι είστε ούτε οι τελευταίοι.




    73



    13
    • Δεν βλέπω κάπου στην ερώτηση να αναφέρεται το φύλο αυτού που ρωτάει. Γιατί υποθέτεις ότι είναι γυναίκα; Μήπως βιάζεσαι να καταλήξεις στο συμπέρασμα ότι οι γονείς είχαν διαφορετική αντιμετώπιση ανάλογα με το φύλο των παιδιών τους;




      68



      3
      • Ωχ, δίκιο έχεις, δεν το πρόσεξα!
        Ουσιαστικά το σκεπτικό μου είναι ότι αδικείται το ένα παιδί, αυτό που ρωτάει. Και η διαφορετική αντιμετώπιση ανάλογα με το φύλο είναι άδικη, οπότε πιστεύω δεν κάνει διαφορά στο σύνολο του σχολίου. Δηλαδή θα άλλαζα μόνο την πρώτη πρόταση:

        «Για κάποιον λόγο οι γονείς σου θεώρησαν ότι εσύ και η αδερφή σου έχετε την ευθύνη να κρατήσετε τη σχέση με τον αδερφό σας».
        Μια καλή αρχή λοιπόν για μια κουβεντούλα είναι να ρωτήσει όμορφα και ωραία, για ποιον λόγο έχουν επιφορτιστεί μ’αυτή την ευθύνη.




        22



        4
      • Λέει ότι μένει με τη σύντροφό του,οπότε εφόσον δεν μας λέει κάτι περισσότερο εγώ υπέθεσα ότι είναι άντρας.




        45



        7
  2. Δεν κατάλαβα αν γράφει άντρας ή γυναίκα.Τελοσπάντων,το ότι είναι αίμα σου,δε σημαίνει ότι μπορείτε να είστε και φίλοι,προφανώς.Αναφορικά με τους γονείς σου,εξήγησέ τους τι εισπράττεις συναισθηματικά&επικοινωνιακά από τον αδερφό&τη σύζυγό του,κι αν δεν καταλάβουν,κάνε όπως νιώθεις και μη τους δίνεις σημασία….Εσύ εξηγήθηκες,αυτοί επέλεξαν να συνεχίσουν να κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν.




    35



    1
  3. Πιστεύω οτι σε όλους έχει τυχει οι γονείς μας να μας έχουν πιέσει με τον εναν ή τον αλλον τρόπο να έρθουμε πιο κοντά ή να «πάρουμε ενα τηλέφωνο» καποιον συγγενή που εμας δεν μας πολυενδιαφερει. Εγώ πχ το έχω πάθει αυτό με εναν αδερφό της μαμας μου οι οποίοι λόγω απόστασης δεν βλέπονται και θέλει όταν πηγαίνω εγω κοντά στο μέρος που ζει να έρθω σε επικοινωνία μαζί του ή να πάω για έναν καφε. Δυστυχώς όμως δεν γίνεται εγω με την παρουσία μου να διατηρήσω την σχέση που η μητέρα μου θα ήθελε να έχει.οποτε πολυ απλά της λεω ότι η μερα μου ειναι φορτωμένη και τέλος.




    40



    0
  4. αναρωτιεμαι, πως καταφερες να γραψεις τοσο μεγαλο κειμενο, χωρις να αποκαλυψεις εμμεσα, το φυλο σου.
    ηταν τυχαιο η εσκεμενο;
    νομιζω οτι αυτο που σε βασανιζει ειναι η απορριψη απο τον αδερφο σου κι οχι το αν θα πρεπει να δεις τ ανιψια σου και το τι να απαντας στους γονεις σου.
    δεν μας μιλας πολυ, για τα αληθινα προβληματα σου.




    52



    24
  5. Πέρα από την ευθύνη των γονιών, όπου συμφωνώ με αυτό που είπε η Λένα για την εικόνα της σχέσης και όχι για την ουσία, μερικά παιδιά δεν ξεπερνούν ποτέ το μίσος και τη ζήλια και την οργή που νιώθουν για το αδερφάκι τους. Σε αυτές τις ηλικίες, τις μικρές, τα συναισθήματα είναι στο κόκκινο έτσι και αλλιώς, και αν δεν καταφέρεις να τα επεξεργαστείς κάπως, με κάποιο τρόπο όσο μεγαλώνεις, θα εξακολουθήσουν να είναι στο κόκκινο.

    Ξέρετε τη γνωστή λαική ρήση: ποιος σου έβγαλε το μάτι; ο αδελφός μου΄ για αυτό είναι τόσο βαθύ.




    31



    1
  6. Εγώ θα μείνω στο ότι ποτέ δεν καυγαδίσατε. Δηλαδή τί εννοείς ποτέ; Πώς δημιουργήθηκε αυτό το ψυχροπολεμικό κλίμα; Κάτι λείπει από την εικόνα και είναι ο λόγος που ο αδερφός είναι ψυχρός. Κάτι έγινε, κάτι συνέβη που αηδίασε με όλους και με όλα και αποφάσισε να απέχει από την οικογένεια διατηρώντας μια τυπική επαφή. Εμένα δεν με έπεισες για το ότι έχει έτσι στο γενικό μια άκυρη αδιαφορία. Σαφώς έχουν μερίδιο ευθύνης οι γονείς, αλλά δε μας τα λες όλα.




    50



    12
  7. Πόντια ακριβώς αυτό, «Είναι ενήλικες και (πρέπει να) μπορούν να κάνουν μια ενήλικη συζήτηση. » Καλώς το έβαλες σε παρένθεση, το «πρέπει να». Γιατί πολλοί γονείς δεν το κάνουν, όσα χρόνια κι αν περάσουν.
    Μόνο μια παρατήρηση, δεν φαίνεται από κάπου ότι το γράμμα το γράφει κοπέλα.




    21



    1
  8. Συμφωνώ με όλα τα σχόλια, ομως τελικά μείναμε στη σχέση μεταξύ αδερφών και καθόλου στα ανιψια.

    Θυμάμαι σαν παιδιά να εισπράττουμε κατά καιρούς αντιπάθεια λόγω διαταραγμένων σχέσεων ενηλίκων και δεν ξεχνάω την απροκλητη επίθεση, αυτό το συναίσθημα του να μην έχεις κάνει τίποτα, αλλά παρολ’αυτα να φταις και να μην υπάρχει τρόπος να επανορθώσεις.

    Καλύτερα να διατηρήσεις μια τυπική σχέση προς το παρόν και όταν μεγαλώσουν λίγο να χτίσεις προσωπική σχέση μαζί τους, είσαι στην άμεση οικογένεια, αρα στους σημαντικούς ενήλικες στη ζωή τους.




    37



    0
  9. Τώρα άγγιξες ευαίσθητη χορδή. Έχω έναν αδερφό δύο χρόνια μεγαλύτερο που από πάντα ήταν πολύ κακός απεναντί μου. Τώρα που είμαι ενήλικη θα έλεγα ότι ήταν κακοποιητικός. Οι γονείς μου δεν με προστάτεψαν γιατί βασικά δεν μπορούσαν να του βάλουν όρια. Σε αυτό το κομμάτι τα έκαναν εντελώς μαντάρα, είχα πολύ θυμό απέναντι σε όλους και μου πήρε χρόνια ψυχοθεραπείας να δουλέψω όλα τα θέματα που είχαν προκύψει. Ως ενήλικες, έχουμε με τον αδερφό μου τελείως τυπικές σχέσεις (με τους γονείς μου είναι καλές). Εκείνος πλέον δείχνει να θέλει να έχουμε κάπως πιο στενές αλλά λυπάμαι δεν ενδιαφέρομαι. This ship has sailed.
    Κάποια στιγμή πριν χρόνια οι γονείς μου ζητούσαν να δείχνω μεγαλύτερο ενδιαφέρον για εκείνον τους και στενοχωριόντουσαν για τη σχέση μας. Τους έβαλα κάτω και τους εξήγησα πώς βλέπω πλέον τα πράγματα, για την ευθύνη που φέρουν και για το ότι δεν μπορούν να με υποχρεώσουν να έχω σχέση αν δεν μου βγαίνει. Στεναχωρήθηκαν. Ήρθαν αντιμέτωποι με λάθη τους.
    Σου λέω για τη δική μου εμπειρία μήπως σε βοηθήσω κάπως να δεις ότι αυτές οι καταστάσεις είναι δυστυχώς πιο κοινές από ότι νομίζουμε. Θα σου έλεγα πάντως να μην κάνεις πράγματα που δεν σου βγαίνουν. Υποστήκαμε ως παιδιά πολύ κακή συμπεριφορά και δεν μας προστάτεψαν και τώρα ως ενήλικες περιμένουν να κάνουμε σαν να μην έγινε. Ε, όχι.




    82



    1
    • Γιατι δίνεις συγχωροχαρτι στους γονεις? Τι σημαίνει δεν μπορούσαν να του βάλουν όρια? ήταν δουλειά τους να σας προστατέωουν και στους δύο. Μιλάω από ιδία πειρα ως το μεγαλύτερο αδερφι μαλιστα. «Κακοποιούσα» την αδερφή μου επειδη τν ζήλευα. Οι γονείς μου όμως φρόντισαν να με περιορίσουν κατάλληλα εκείνα τα πρώτα χρόνια της ανωριμότητας.




      38



      2
      • Δε δίνω συγχωροχάρτι. Προφανώς και ήταν δουλειά τους να του βάλουν όρια, στην οποία απέτυχαν. Αυτό όμως δεν αλλάζει πια. Τώρα υφίστανται τις συνέπειες της ανεπάρκειάς τους. Τους έχω αντιμετωπίσει και έχουν παραδεχτεί την ευθύνη τους. Κάποια πράγματα τα έχω συγχωρέσει, άλλα τα διαχειρίζομαι. Μου πήρε πολλά χρόνια και θεραπεία να επαναπροσδιορίσω τη θέση μου στην οικογένεια και τις μεταξύ μας σχέσεις. Εν τω μεταξύ προέκυψαν και σημαντικά προβλήματα υγείας του πατέρα μου που άλλαξαν και αυτά τη δυναμική της σχέσης μας.




        41



        0
      • Δεν είναι συγχωροχάρτι η κατανόηση. Ναι μπορεί να μη μπορούσαν να βάλουν όρια. Επειδή έβαλαν οι γονείς σου σε σένα, δε σημαίνει τίποτα. Οι γονείς σου δεν είναι το μέτρο του κόσμου. Κι εμένα οι γονείς μου δεν μπορούσαν να κάνουν καλά τη μεγαλύτερη αδερφή μου. Αφενός γιατί ήταν βίαιη , αφετέρου γιατί είναι εκδικητική και αφετρίτου γιατί όταν ήταν μικρή και μέναμε όλοι μαζί, δεν τους μιλούσε ¨για πάντα¨ και όταν μεγάλωσε εξαφανιζόταν για χρόνια. Όταν έχεις ένα τόσο σκληρό παιδί , δεν μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν παίρνουν από τίποτα. Τώρα θα μου πεις γιατί έγινε έτσι η αδερφή μου και ποιος την έκανε έτσι; Αυτό δεν έχει απαντηθεί ικανοποιητικά. Είναι φύση; Είναι διαπαιδαγώγηση; Είναι και τα δύο; Είναι ο μήνας που γεννήθηκε; Ποιος ξέρει να πει με σιγουριά;
        Εγώ ξέρω, ότι είναι πολύ δύσκολο να μεγαλώνεις παιδιά κι ας μην έχω. Η μόνη λύση σε περιπτώσεις τέτοιες, είναι η κατανόηση των καταστάσεων και των ανθρώπων, η προσωπική αυτονομία και η απόλυτη θέληση, να τα ξεπεράσεις όλα αυτά τα «γλυκούλικα» τα οικογενειακά. Με το να αναλώνεσαι, στο ποιος φταίει, κλαις πάνω από το χυμένο γάλα.
        Προφανώς, οι γονείς φταίνε, αλλά ως πότε πια; Κι εμένα η αδερφή μου με αντιπαθεί, για να μην πω ζηλεύει – φθονεί -μισεί …..κι εμένα οι γονείς μου για χρόνια με χειρίζονταν και με ενοχοποιούσαν να επανέρχομαι και να θέλω σχέση μαζί της. Κι εγώ γινόμουν χώμα…..γιατί εμένα η δικιά μου είναι και βίαιη, όχι μόνο αδιάφορη. Ε κατάλαβα ότι αυτό δε γίνεται και κάπως ηρέμησα, αλλά γενικά αυτά δεν είναι εύκολα πράγματα




        26



        0
  10. Για τα ανίψια σου το τελευταίο πράγμα που θα έπρεπε να σε νοιάζει είναι τι θα πουν οι γονείς σου. Από την στιγμή που δεν έχεις πρόβλημα να μην τα βλέπεις, δεν τα βλέπεις. Ακόμα και να ήθελες, υπάρχει μία κοντινότερη γραμμή συγγένειας που θέλει αποκατάσταση.

    Για τον αδερφό σου δεν έχω να πω κάτι ιδιαίτερο: Αν είσαι κορίτσι, είναι ο πρωτότοκος (τονίζω το γένος της λέξης), αν είναι αγόρι πάλι ο πρωτότοκος (αυτή τη φορά τονίζω τη σημασία). Οι γονείς έχουν γιγάντια ευθύνη αλλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα πλέον. Κοίτα να μιλήσετε μεταξύ σας. Πολύ αμφιβάλλω αν ξέρεις έστω και έναν ουσιαστικό λόγο γιατί σε αντιπαθεί.




    33



    0
  11. Οι γονείς σου ενδιαφέρονται περισσότερο για το πως «φαίνεται» η σχέση με τα αδέρφια σου από το πως πραγματικά είναι. Δεν τους ενδιαφέρει αν τα πηγαίνετε πραγματικά καλά αρκεί να τηρείτε τις «κοινωνικές υπόχρεώσεις» ο ένας απέναντι στον άλλον. Κι αυτό περιλαμβάνει επισκέψεις και ειδικότερα τώρα που έχουν και παιδιά που πρέπει να τα βλέπεις κατ αυτόυς γιατί αυτό κάνουν τα αδέρφια. Η σχέση με το τον αδερφό σου είναι άσχημη, ίσως φταίτε και οι δύο, ίσως μόνο αυτός, εμείς δεν το ξέρουμε γιατί ακούμε την ιστορία από ΄τη δική σου πλευρά. Το σημαντικό είναι οτι δεν τα πάτε καλά και δεν είναι ανάγκη να υποκρίνεσαι οτι τώρα που έχουν παιδιά όλα έφτιαξαν και είστε μια μεγάλη και χαρούμενη οικογένεια.

    Οι γονείς σου κρύβουν τα οικογενειάκά σας άπλυτα κάτω απ το χαλί κι εσύ τους προστατεύεις όμως δεν είναι ανάγκη. Δεν βλέπουν τον ελέφαντα στο δωμάτιο όμως αν επιμείνουν πολύ ίσως θα έπρεπε να τους τον δείξεις, ακόμα κι αν δυσαρεστηθούν, ακόμα κι αν αποφεύγουν αυτές τις συζητήσεις. Γιατί δεν μπορείτε να είστε και οι δυο πλευρές ευχαριστημένες




    30



    0
  12. Ο καθένας πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του κάποια στιγμή. Σ’αυτή την οικογένεια βλέπω ένα χαλί με τεράστια εξογκώματα. Ποιος ξέρει τί έχει θαφτεί από κάτω τόσα χρόνια. Είναι πολύ καλή ιδέα όπως προτείνουν όλοι, να βάλεις κάτω τους γονείς σου και να τους θέσεις προ των ευθυνών τους για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί. Οχι τίποτα άλλο, αλλά είναι πραγματικά κρίμα να πληρώσουν το ψυχροπολεμικό κλίμα τα ανίψια που δεν φταίνε σε τίποτα και να τρώνε ψυχολογικές και συναισθηματικές σαβούρδες στο χαλί (χάλι) της οικογένειας.




    30



    1
    • Θα συμφωνήσω μαζί σου, αυτή η «ανεξήγητη» αντιπάθεια μυρίζει από χιλιόμετρα κάποιο μυστικό κλατι τελοσπάντων κάτω από το χαλί. Ο νους μου πηγαίνει σε υιοθεσίες, παιδί από άλλο πατέρα, κάτι τέτοιο. Μια ιδέα είπα, αν πέφτω μέσα τότε μόνο με ψυχολόγο ομαδικό θα βρείτε άκρη.




      2



      10
  13. Κι εμείς με τον αδερφό μου είμαστε απομακρυσμένοι πλεόν. Ηταν η καλύτερη απόφαση που έχω πάρει, καθώς κάθε φορά που μιλούσαμε (ακόμα και μέσω chat) καταλήγαμε σε άγριο τσακωμό. Η μόνη αφορμή που θα βρεθούμε όταν θα έρθει Ελλάδα θα είναι κάποια οικογενειακή γιορτή.
    Για να πω το «πρόβλημα» από την αντίστροφη μεριά: ο αδερφός μου δεν έχει καθόλου ενδιαφέρον να δει την ανηψιά του και πολύ καλά κάνει. Από τη στιγμή που φέρεται στη μικρή καλά όταν βρίσκονται στον ίδιο χώρο, δεν έχω καμία απολύτως απαίτηση να θέλει να τη γνωρίσει/συναναστραφεί περισσότερο. Αντίστοιχα και η κόρη μου δεν τον αναζητά, δεν της λείπει κάποιος τον οποίο δεν έχει γνωρίσει, με τον οποίο δεν υπάρχουν οικογενειακές σχέσεις.
    Οπότε, όπως και η Λένα, καταλήγω ότι το πρόβλημα είναι των γονιών σου και με τους γονείς σου. Επειδή τα μωρά είναι χαριτωμένα δε σημαίνει ότι εσύ θα κουβαλιέσαι κάθε φορά που στο ζητάνε. Ούτε καμιά τρομερή ζημιά στην ψυχολογία τους θα πάθουν τα παιδιά που δε βλέπουν το θειο/θεια κάθε τρεις και λίγο. Βάλε τα όριά σου και φρόντισε να είσαι καλά.




    39



    1
    • Κι αυτό, φούστα, μου έφερε στο μυαλό την ωδή

      This Be The Verse
      BY PHILIP LARKIN

      They fuck you up, your mum and dad.
      They may not mean to, but they do.
      They fill you with the faults they had
      And add some extra, just for you.

      But they were fucked up in their turn
      By fools in old-style hats and coats,
      Who half the time were soppy-stern
      And half at one another’s throats.

      Man hands on misery to man.
      It deepens like a coastal shelf.
      Get out as early as you can,
      And don’t have any kids yourself.

      … αλλά και όσα κατά καιρούς διαβάζουμε που αφορούν στην οικογένεια




      26



      0
  14. Νομίζω ότι εσκεμμένα δεν αποκαλύπτεται το φύλο και μου δημιουργείται η αίσθηση πως πρόκειται για γυναίκα. Μήπως όλη αυτή η αντιπάθεια οφείλεται στη σεξουαλικότητα; Δε με εκπλήσσει κάτι τέτοιο, αν ισχύει. Θα πρέπει να τεθούν όρια και φυσικά να μην υποχρεώνεται κανείς να κάνει κάτι που δεν το νιώθει. Το καλύτερο θα ήταν να μιλήσει ειλικρινά με τον αδερφό και να ζητήσει να μάθει προς τι η εχθρότητα.




    26



    3
  15. Εκτυπώνω τη σημερινή ερώτηση + σχόλια ε αφίσα-κάρτα-κορνίζα για να τη μοιράσω σε όποιον μου ξαναπεί «κάνε ένα δεύτερο μωρε,να εχει το παιδάκι σας στήριγμα αν πάθετε εσείς κάτι, ξερεις τι μοναξιά τραβάνε τα μοναχοπαίδια α παπαπα»




    17



    3
  16. Νομίζω ότι το πρόβλημα που χρειάζεται να αντιμετωπίσεις είναι η συνολική έλλειψη επικοινωνίας.
    Δεν ξέρεις γιατί ο αδελφός σου σε αντιπαθεί, δεν μπορείς να το πεις στους γονείς σου, δεν μπορείς να τους πεις πως νιώθεις για τα παιδιά. Όταν λες ότι δεν θες να τους χαλάσεις το χατίρι και ότι έχεις προσπαθήσει να τους πεις για τον αδελφό σου, καταλαβαίνω ότι δεν έχεις ξεγράψει και αυτούς όπως τον αδελφό σου και ακόμη αναζητάς μια σχέση πάνω απο τυπική. Επομένως, γιατί αναρωτιέσαι αν πρέπει να υιοθετήσεις τυπική συμπεριφορά κι εσύ; Γιατί περιορίζεσαι στις επιλογές του σου δώσαν, ή θα φερθείς τυπικά ως προς τα ανήψια σου ή θα χαλάσεις το χατίρι των γονιων σου, θα δεχτείς την τυπική σχέση με τον αδελφό σου, θα δεχτείς να σου φέρεται άσχημα χωρίς εξηγήσεις. Γιατί; Τι κερδίζεις εσύ;
    Η ερώτηση της Λένας, αν φοβάσαι την απόρριψη των γονιών σου, είναι για μένα το πιο σημαντικό ερώτημα. Βρες τι σε εμποδίζει να πας να ζητήσεις εξηγήσεις απο όλους αυτούς και αντιμετώπισε αυτό.




    2



    0

Σχολιάστε