Αγαπητή «Α, μπα»: Η οικογένεια μου καταρρέει

Τι περιμένουν για να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους;

Η οικογένεια μου καταρρέει. Δεν ξέρω από πού να το πιάσω.. Λοιπόν.. είμαι 23, σε δεινή οικονομική κατάσταση, σπουδάζω σε άλλη πόλη, δουλεύω parttime, και τελευταία έχω αποκτήσει πολύ στενή επαφή με αυτό το site. Γι αυτό και στέλνω. Ακολουθεί πολύ μεγάλο κείμενο. Λοιπόν.. Είναι βράδυ. Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Σήμερα συνέβη το εξής. Η μητέρα μου με έπαιρνε τηλέφωνα στο κινητό. Δεν το σήκωνα. Για κάποιες ώρες. Το ίδιο έκανε και με τον αδερφό μου. Ούτε και εκείνος το σήκωνε. Έπαιρνε και ξανάπαιρνε. Σε κάποια φάση αποφασίζω να την πάρω πίσω. Εκείνη μες την ανησυχία (από το πουθενά-6 χρόνια τώρα δεν έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο), να έχει τρελαθεί και να μου λέει “μην μου ξαναμιλήσεις, εμένα ξέγραψέ με, δεν με σκέφτηκες όλη μέρα”. Παίρνω τηλέφωνο τον μπαμπά μου, και αυτός αντίστοιχα να κλαίει. Στο σπίτι έχω τσακωθεί με τον αδερφό γιατί αποφεύγει τις υποχρεώσεις του μες το διαμέρισμα.που μένουμε οι δύο μας. Μια βδομάδα τώρα κλειστές πόρτες, ούτε ένα γεια. Δεν ξέρω τι κάνει στο δίπλα δωμάτιο. Η μάλλον ξέρω. Καίγεται μπροστά από το πισι. Τα τελευταία 5-7 χρόνια δεν έχει κουνήσει το κεφάλι του. Τώρα λέει δουλεύει. Βγάζει χρήματα από κάτι 10χρονα που τον πληρώνουν να χτίζει κάτι κόσμους. Δεν έχει κανένα φίλο. Τρίτο έτος στη σχολή, έχει περάσει μερικά μαθήματα, γύρω στα 3 αν δεν κάνω λάθος. Είναι 21…. Νιώθω ότι χάνει τη ζωή του α μπα μου, τα καλύτερά του χρόνια. Και δεν το βλέπει… Περισυ κατάφερα να τον κάνω να σκεφτεί μήπως δεν του ταιριάζει αυτή η σχολή και να προσπαθήσει να ακολουθήσει κάτι άλλο που να του αρέσει, και που να του προσφέρει επαγγελματική αποκατάσταση.Το είχε σκεφτεί σοβαρά, να αλλάξει ίσως σχολή, αλλά οπως φαίνεται εγκατέλειψε την ιδέα. Η αλήθεια είναι ότι έχει κάποια προβλήματα υγείας που τον εμπόδισαν να κυνηγήσει μια άλλη καριέρα (την οποία όμως ήθελε να ακολουθήσει για τα λεφτά…). Οι γονείς μου δικαιολογούν τη συμπεριφορά του. Είναι λένε αγόρι.. θα του περάσει… Είναι που έχει και αυτό το πρόβλημα υγείας … Μην ασχολείσαι. Εξάλλου, ο ψυχολόγος στην οικογένεια μου είναι κάτι κακό, για τους τρελούς. Δεν υπάρχει στο πλάνο. Η μαμά μου, κλασσική Ελληνίδα μάνα. Γεννήθηκε για να κάνει αυτό. Να είναι μάνα. Στα 55 της σήμερα, μετά από 24 χρόνια αφοσίωσης στην μητρότητα, έχει ολοκληρώσει το έργο της… Κάθεται στο σπίτι όλη μερα, κάνει τις δουλειές του σπιτιού, μαγειρεύει στον άντρα της, δεν βγαίνει από αυτό (πότε στη ζωή μου δεν έβγαινε, δεν θυμάμαι να έχω μείνει ποτέ μόνη στο σπίτι), δεν έχει φίλες. Τηλεόραση και Λένα Μαντά… Ο πατέρας μου βέβαια συνυπεύθυνος θα προσθέσω… Τα τελευταία 4 χρόνια (μετά που φύγαμε από το σπίτι -τα παιδιά- και μπήκε στην εμμηνόπαυση) τα έχει παίξει. Κάνει σα μωρό. Νιώθω ότι μιλάω σε 5χρονο οπότε της μιλάω. Παράλληλα, προέκυψε ένα θέμα υγείας του πατέρα μου, και όλα όπως είναι φυσικό άλλαξαν. Το εισόδημα της οικογένειας μειώθηκε αισθητά. Η ψευδαίσθηση σταθερότητας κλονίστηκε. Η μητέρα μου τεμπελιάζει/αρνείται να δεχθεί τα νέα δεδομένα ένα χρόνο τώρα. Ο αδερφός μου κλεισμένος μέσα/στον δικό του κόσμο. Και γω προσπαθώ να σώσω ότι μπορώ. Δηλαδή τι να σώσω.. να επιβιώσω προσπαθώ… Και μέσα σε όλα αυτά με τρώει. Με τρώει το εξής: τι περιμένουν… Τι περιμένουν για να ζήσουν;! Για να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους; Η μητέρα μου περιμένει (και μου το έχει πει) ότι θα με ακολουθήσει όπου πάω και να τη φροντίζω εγώ. Όπως με φρόντισε αυτή. Δηλαδή αυτό είναι η μητρότητα; Έχει σημασία ανταλλακτική γι’ αυτήν; Εγώ θέλω να φύγω από δω. Να κάνω άλλη ζωή. Πνίγομαι. Ήδη έχω κάνει πρακτική στο εξωτερικό, έχω φύγει Εράσμους, τελειώνω τώρα τις σπουδές μου. Θέλω να φύγω. Δεν θέλω να με ακολουθήσει κανείς τους. Υπήρξαμε δεμένη οικογένεια. Όμως κάτι έχει σπάσει μέσα μου. Δεν μου αρέσει και η ζωή στην Ελλάδα. Νιώθω βέβαια υποχρέωση, ότι επένδυσαν πάνω μου και πρέπει να τους το ανταποδώσω. Εφόσον λοιπόν τα πράγματα στο μέλλον πάνε καλά, θα προσπαθήσω να τους βοηθήσω ..οικονομικά. Αλλά μέχρι εκεί. Τώρα όμως, δεν ξέρω τι να κάνω.. Πήγαινα σε ψυχολόγο δωρεάν, έληξε όμως η σύμβαση του και σταμάτησα. Όταν το είπα στην μητέρα μου: κλάματα, φωνές, το παιδί μου έχει πρόβλημα. Είναι προφανές ότι όποτε προτείνω αυτή τη λύση, είναι του σατανά,και εννοείται δεν υπάρχει βοήθεια και κατανόηση. Έχω τρελαθεί. Όλο κλάματα και φωνές και έλλειψη κατανόησης, υπεκφυγές, φόβος για κάτι νέο. Ξέρω οτι θα μου πεις, ξαναξεκίνα θεραπεία. Και ας ζήσει ο καθένας τη ζωή που θέλει. Ότι δεν μπορείς να βοηθήσεις κάποιον που δεν θέλει να βοηθήθει. Αλλά θα ήθελα να δω αν υπάρχει κάποια πιθανότητα να απαντήσεις κάτι διαφορετικό. Δεν ξέρω αν θα μπορούσες να που πεις κάτι insightful, που θα με βοηθήσει (πέρα από τον ψυχολόγο). Είχα ανάγκη να τα πω. Μήπως δείτε εσείς κάτι που δεν βλέπω εγώ. Πώς να ξεφύγω από αυτή την τρέλα. Μήπως είμαι drama queen και σε τελευταία ανάλυση δεν είναι όλα αυτά και τόσο σοβαρά; Ελπίζω να μην έγινα κουραστική. Φιλιά πολλά σε όλους.

-Κραυγή – διάλεξη μάλλον- απελπισίας!

Όχι, δεν θα σου πω κάτι διαφορετικό από αυτά που έχεις υποθέσει ότι θα σου πω. Δεν υπάρχει κάτι άλλο. Μόνο έτσι θα ξεφύγεις από αυτή την τρέλα.

Τι θα πει «δεν είναι τόσο σοβαρά»; Πώς μετράς το «τόσο;» Αν δεν είναι τόσο σοβαρά, τι αλλάζει; Γίνονται πιο εύκολα;

Θα ξαναπάς σε ψυχολόγο, αλλά δεν θα το πεις σε κανέναν στην οικογένεια. Και δεν θα σταματήσεις να πηγαίνεις.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

41 points
Upvote Downvote

34
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
16 Θέματα σχολίων
16 Απαντήσεις θεμάτων
2 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
24 Συντάκτες σχολίων
demonoulaPo the PandaPenthesileaπόντια ιντερνάσιοναλPandora Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Origami Lover
Επισκέπτης
Συμμετέχων
Origami Lover

Η συμβουλή της Λένας είναι σωστή για τη θεραπεία αλλά νομίζω πως πρέπει να δεις και κάποια πράγματα μόνη σου. Αρχικά δεν είσαι “επένδυση” που πρέπει να αποφέρει κέρδος και να εξοφλήσει το κεφάλαιο στους γονείς σου. Δεν τους χρωστάς τίποτα, δεν κάνουμε παιδιά για να μας φροντίσουν όπως τα φροντίσαμε. Αν θέλουμε και μπορούμε βοηθάμε τους γονείς μας αν ζητήσουν βοήθεια. Μην υποκύπτεις στον ψυχολογικό εκβιασμό της μητέρας σου, δεν φταις εσύ που η ζωή της αφορούσε μόνο την οικογένεια και τη μητρότητα και τίποτε άλλο. Δεν είναι δικιά σου ευθύνη το empty nest syndrome της μαμάς σου. οϋτε… Διαβάστε περισσότερα »

Μαύρο Γατί
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Μέντορας

Τα είπες όλα 🙂 ειδική μνεία στο σχεδιασμό κόσμων που ΟΝΤΩΣ είναι επικερδής δουλειά , αν ήξερες πόσα βγάζουν όσοι “το καίνε με παιχνίδια” και έχουν βρει τρόπους θα κλαιγαμε αγκαλιά αγαπητή γραφουσα.

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Ζεις σ’ένα τρελοκομείο και είσαι η μόνη υγιής. Την οικογένεια μας την αγαπάμε, αυτήν ξέρουμε, εκεί μέσα μεγαλώσαμε. Είναι από τα πιο σκληρά πράγματα στη ζωή το να καταλήξει κανείς να θέλει να απομακρυνθεί από το περιβάλλον που θα έπρεπε να είναι το πιο ασφαλές. Είναι κόντρα στη λογική το να “πρέπει να απομακρυνθείς από την οικογένεια σου”. Και για να το κάνεις αυτό, να πρέπει να τους δεις ως ανθρώπους, όχι ως μητέρα, πατέρα, αδερφό. Σκέτους ανθρώπους με τους οποίους συνδέεσαι λόγω τυχαίων γεγονότων. Είναι επίσης απίστευτα σκληρό, να βλέπεις ανθρώπους που αγαπάς, να μη ζουν ενώ είναι ζωντανοί.… Διαβάστε περισσότερα »

tsatsara
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Αυτό που με τρόμαξε υπερβολικά από όλο το κείμενο σου είναι η λέξη “επένδυσαν”.
Κορίτσι μου,δεν είσαι επένδυση ΚΑΝΕΝΟΣ. Δεν γεννήθηκες για να εξυπηρετήσεις κανέναν σκοπό άλλου.
Ζήσε τη ζωή σου με τον τρόπο που θέλεις εσύ και μόνο εσύ.
Καταλαβαίνω να σε λυπει το γεγονός ότι ο αδερφός σου το καίει στο πισι αλλά στην τελική είναι επιλογή του.Ειναι 21,όχι 5.
Τα έχεις καταφέρει μια χαρά μέχρι τώρα!
Συνέχισε να είσαι προσηλωμένη στους στόχους σου και να πηγαίνεις σε ψυχολόγο.

Katniss
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Διάβαζα το κείμενο σου και θυμήθηκα τα δικά μου φοιτητικά χρόνια. Με έναν αδερφό με πρόβλημα υγείας, οπότε όλα δικαιολογούνταν, με γονείς χωρισμένους να μισούνται (ακόμα και τώρα), με μάνα με ψυχολογικά και μονίμως γκρίνια που μας σπούδαζε μόνη της κι εγώ μια ζωή στη μέση να προσπαθώ να εξισορροπω καταστάσεις, να μας διώχνει από το σπίτι, μαλώματα κλπ κλπ, καταλάβατε. Αφού με χώρισε η σχέση μου τότε έπεσα σε κατάθλιψη και νόμιζα ότι έφταιγε ο χωρισμός. Δεν πήγα σε ψυχολόγο και το ξεπέρασα μόνη μου. Μετά από χρόνια και αφού γνωρισα τον άντρα μου και βρήκα δουλειά, εμεινα μόνη… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Χμμ.. εμένα πάλι μου φαίνεται ότι αυτή η οικογένεια είναι αρκετά τυπική. Δεν βλέπω, δηλαδή, κάποια κατέρρευση για να είμαι ειλικρινής. Μάλλον πρέπει να προβληματιστώ!

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Δίκιο έχεις, σώπαινε και κάνε ότι δεν είδες. 😕

no_roots
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Θρύλος

Προσπάθησε να εστιάζεις μόνο στο τί επιδράσεις έχει επάνω σου όλος αυτός ο χαμός και να μην αναλύεις τόσο πολύ τί συμβαίνει στην υπόλοιπη οικογένεια. Οι άλλοι είναι οι άλλοι και είναι υπεύθυνοι για τον εαυτό τους και τη δική τους ζωή. Όσο και να θέλει οποιοσδήποτε από αυτούς να σου φορτώσει το βάρος του, μην το παίρνεις. Άκουσέ τους αν θες, αλλά μην το παίρνεις μέσα σου, μην το σηκώνεις. Επίσης, μην ασχολείσαι με το γιατί δεν ζουν εκείνοι, ασχολήσου μόνο με το πώς θα ζήσεις εσύ καλύτερα. Δεν είναι ούτε δική σου ευθύνη, ούτε και στο χέρι σου… Διαβάστε περισσότερα »

v for vendetta
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Θα μπορούσα να σου γράψω διπλοσέντονα και παπλωματοθήκες γιατί κι εγώ σε αντίστοιχο τρελοκομείο μεγάλωσα αλλά τα είπαν όλα οι συνχολιάστριες και ειδικά η origami και η πόντια. Να επισημάνω απλά ότι κατά τη γνώμη μου είσαι σε πααάρα πολύ καλό δρόμο και μην φοβάσαι τίποτα. Εγώ την ψυχοθεραπεία την ξεκίνησα στα 30 και έβαλα τα όρια μου, ισορρόπησα, αποστασιοποιήθηκα και ανεξαρτητοποιήθηκα συναισθηματικά τώρα στα 40 και μετά από πολλές απώλειες και οικονομικές και ανθρώπινες. Εσύ είσαι μόνο 23 και τα πράγματα τα βλέπεις ήδη πεντακάθαρα. Μην σταματάς την ψυχοθεραπεία και φύγε από κει μέσα σωματικά και ψυχολογικά. Θα έχει… Διαβάστε περισσότερα »

prince frog
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Θα πας σε ψυχολογο κι οταν συνειδητοποιησεις οτι δεν εισαι υπευθυνη για το τι επελεξαν οι αλλοι να κανουν και οτι δεν θα αλλαξουν ποτε γιατι δεν θελουν…κι οτι ευθυνη εχεις μονο για τη δικη σου ζωη…θα πεταξεις μακρια και θα κρατησεις τις σχεσεις ως εκει που αντεχεις… οπως ολοι μας!

Α.
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Δεν είσαι υπερβολική, δεν είσαι επένδυση των γονιών σου, δεν είσαι υποχρεωμένη να κάνεις όλες τις δουλειές του σπιτιού και να ανησυχείς για το μέλλον του αδελφού σου γιατί έχει γονείς για αυτό και είναι ενήλικος, δεν είσαι υποχρεωμένη να κάνεις τον γονιό των γονιών σου, είναι απολύτως κατανοητό να ανησυχείς, να φοβάσαι το μέλλον τι θα φέρει, έχεις απόλυτα δίκιο, ένα παιδί δεν θα έπρεπε να αγχώνεται για όλη την οικογένεια. Αυτά είναι τα προφανή. Να τα κάνεις κτήμα σου αγαπημένη γράφουσα. Για μένα, που μεγάλωσα σε διαλυμένη οικογένεια, έχεις 2 πράγματα να κάνεις. Θα πρέπει να γίνει το… Διαβάστε περισσότερα »

Pandora
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Η δική μου μαμά θυμώνει αν δεν την πάρω τηλέφωνο συγκεκριμένη ώρα, αν και ξέρει ότι είμαι στη δουλειά μέχρι αργά. Έχει δύο ακόμη παιδιά που της έχουν κόψει το ενοχικό που προσπαθεί να τους δημιουργήσει. Λέει τα αγόρια είναι γαϊδούρια και δεν περιμένει τίποτα από αυτούς, για αυτό άλλωστε όπως λέει έκαναν ένα κορίτσι για να τους κοιτάξει. Όλη αυτή η κατάσταση τα τελευταία 6 χρόνια που έφυγαν όλα τα παιδιά από το σπίτι έγινε εντονότερη. Έχω κάνει θεραπεία στο παρελθόν, ακόμη νιώθω κάποιες τύψεις με όλα αυτά που λέει, αλλά με τον καιρό είναι πιο ήπιες, το έχω… Διαβάστε περισσότερα »