Προσωπική ιστορία: Φοβάμαι να έρθω σε σύγκρουση ακόμα κι όταν αντικειμενικά έχω δίκιο

Γεια!

Έχω ενα θεμα… γενικοτερα δε λεω ψεματα. Δεν ξερω πως να το πω για να γινει κατανοητο το τι κανω, αλλα θα προσπαθησω.

Ειμαι πολυ κλειστος χαρακτηρας, και μετα απο διαφορες αρνητικες εμπειριες που ειχα με φιλους και παρεες ακομα περισσοτερο.

Κανω ομως κατι που ξερω πως ειναι πολυ προβληματικο, δεν ξερω ομως πως μπορω να σταματησω να το κανω. Παραδειγμα. Κανει κατι καποιος και με ενοχλει, ωραια? Πιθανοτατα δε λεω κατι. Καμια φορα μπορει να φανει απο καποιον ασυνειδητο μορφασμο που μπορει να κανω, αλλα γενικα μπορω να το κρυψω πολυ καλα.

Λοιπον μετα θα κατσω να το επεξεργαστω μονη μου, μπορει και να μου περασει. Καμια φορα ομως δε μου περναει, κι ετσι αποφευγω το ατομο για να μη μου ξανασυμβει ή αποφευγω ένα συγκεκριμενο θεμα συζήτησης με το συγκεκριμενο ατομο. Οπότε αφηνω αλυτο εναν προβληματισμο μου και δεν το ανακατευω περαιτερω.

Ακομα κι αν καποιος με ρωτησει αν με ενοχλησε κατι, εγω θα πω οχι καλε ( μπορει να πω εναν αλλο λογο/δικαιολογια) και θα αλλαξω θεμα συζητησης. Και νομιζω ότι γινομαι πιστευτη, αλλα και να μη γινομαι πόσο θα ασχοληθει κι ο αλλος με τα θέματά μου και το πραγμα τελειωνει εκει. Δεν αφηνω ποτε να ξεσπασουν ( ειδικα σε ξενους) τα αρνητικα μου συναισθηματα, πικρία/ θυμός/ απογοήτευση.

Μερικοι νομιζουν οτι ειμαι πολυ καλος ανθρωπος, αλλα εγω ξερω οτι δεν ειμαι, απλως καθομαι και περναω μονη μου τα κομπλεξ μου. Κι ετσι κανεις δεν ξερει τον αληθινο μου εαυτο, αλλα επισης δεν μπορω να δεθω συναισθηματικα με κανεναν, μονο επιφανειακα.

Δε μου ειναι καθολου ευκολο να πω την αληθεια ( μου). Το χειροτερο που εχω κανει ειναι να παραιτηθω απο δουλεια πριν καποιους μηνες, και παιδια δε φανταζεστε. Υποτιθεται ότι ενα ατομο που παραιτειται ειναι δυσαρεστημενο απο το εργασιακο του περιβαλλον. Κι εγω ημουν. Δεν ειχα την καταλληλη υποστηριξη και καθοδηγηση παρότι δεν ειχα εμπειρια στο αντικειμενο, με αφηναν συχνα μονη μου να αναλαβω τεραστια ευθυνη λογω ελλειψης προσωπικου, οι συναδελφοι φιλικοι μεν, αλλα μονο οταν δεν τους ζητουσα κατι. Αν ηθελα να παρω μια μερα αδεια λογω υπερωριων ή απλως την αδεια μου, μα το ενα, μα το αλλο.

Και αντι να τα πω ολα αυτα ως λογο παραιτησης, ειπα πολυ επιφανειακα καποια απο αυτα, και μετα ενιωθα ασχημα και το γυρνουσα σε εμενα. Ειπα σχεδον σε ολους οσοι με ρωτουσαν γιατι φευγω, οτι να εγω δεν κανω για αυτη τη δουλεια, δυσκολευομαι πολυ, θα ψαξω για κατι τελειως διαφορετικο, δεν ειμαι καλη σε αυτο… και στην πραγματικοτητα ειμαι αρκετα καλη σε αυτο, απλως χρειαζομαι περισσοτερη εμπειρια και περισσοτερη καθοδηγηση, κατα τα αλλα μπορω να οργανωθω γρηγορα.

Το εριξα όλο πανω μου, για να τα εχω καλα με συναδελφους και αφεντικο, λες και θα τους ξαναδω ( μενω σε μεγαλη πολη). Και τωρα με εχει πιασει κι ενα αγχος μην τους δω όντως στο δρομο ή μου στειλουν κανενα μήνυμα και με ρωτησουν με τι αντικειμενο ασχολουμαι τωρα κι εγω πω ειμαι σε ανταγωνιστικη εταιρεια. Ειδικα με καποια ατομα που συμπαθουσα περισσοτερο και θα νομιζουν οτι τους κορόιδεψα.

Θα μου πειτε οποιος λεει ψεματα πεφτει μες τα αιματα. Ισχυει ναι, απλως εγω θελω καπως να μαθω να αντιμετωπιζω δυσκολες/ δυσαρεστες καταστασεις, χωρις να πρεπει να αποφευγω την αληθεια.

Να μη φοβαμαι να ερθω σε συγκρουση οταν εχω αντικειμενικα δικιο, ούτε να μαζευω τα λογια μου σε καποιον που ομολογουμένως μου φερθηκε σκαρτα. Δεν το κανω σε κανεναν αλλο τομεα, αν καποιος με ρωτησει γνωμη για ταξιδι/ βιβλιο/ ρούχο… Στις διαπροσωπικες σχεσεις δεν.

Θα αποφυγω επισης να σχολιασω καποιο ατομο αρνητικα ακομα κι αν ερωτηθω ή θα βρω να πω μια αιτιολογηση, για ποιο λογο μπορει να φερεται ετσι, για να μη βρεθω προτετελεσμενων και γινουμε αχταρμας.

Πολλοι αυτο το βλεπουν και ως διπροσωπία ή οτι δεν εχω γνωμη, αλλα εχω και την κραταω για εμενα απο φοβο κυριως, που μου εχει γινει δευτερο πετσί.

Πώς μαθαινουμε να υπερασπιζομαστε τις αποφασεις μας και τα συναισθηματα μας? Σιγουρα οχι αποφευκτικα οπως εγω…. το εχει περασει κανεις σας? ευχαριστω πολύ!

ΑΠΟ ΤΗΝ – white liar??

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News