Προσωπική ιστορία: Μόλις χώρισα και σε ένα μήνα δίνω Πανελλήνιες

Καλησπέρα σε όλ@ς τ@ς αναγνώστ@ς και στη Ρένα!

Ελπίζω να μην είναι βάρος η δική μου ιστορία, έχω αλήθεια ανάγκη κάπου να τα πω. Ευχαριστώ εκ των προτέρων τους αναγνώστες για την ανάγνωση και την Ρένα για την ανάγνωση και απάντηση!

Ετών 19, ξαναδίνω πανελλήνιες με στόχο την Ιατρική, για να κυνηγήσω το όνειρό μου και να γίνω κάποια στιγμή παιδοψυχίατρος.

Ήμουν σε μία σχέση με μία κοπέλα (μου αρέσουν και τα δύο φύλα) ένα χρόνο μεγαλύτερη από μένα σε όλο το Λύκειο, χωρίσαμε πριν 1 μήνα. Για να εξηγήσω όμως το στόρι από την αρχή, εχω δύο γονείς τους οποίους αγαπώ πολύ και εκτιμώ, οι οποίοι δεν ήταν σύμφωνοι με την επιλογή μου. Και ιδιαίτερα για αυτό το άτομο, πίστευαν ότι δεν είναι φερέγγυο και ότι κάποια στιγμή θα με πληγώσει.

Είχαμε τσακωθεί άπειρες φορές, προσπαθώντας να τους πείσω ότι δεν είναι έτσι όπως τα λένε, ότι την εμπιστεύομαι, κλπ(που ίσχυε δηλαδή, γιατί αυτό μου έβγαζε προς τα έξω). Κι όσο κι αν διαφωνουσαν μαζί μου, εγώ συνέχιζα να είμαι μαζί της, γιατί ήθελα να το κάνω. Όσο και να διαφωνούσαν μαζί μου, παρεμβατικοί δεν έγιναν, το μόνο που γινόταν κατά βάση είναι ότι μου έλεγαν ότι με το συγκεκριμένο άτομο θα φάω τα μούτρα μου.

Η κοπέλα αυτή είναι στην ιατρική της πόλης μας, έδωσε κι εκείνη δεύτερη φορά πανελλήνιες και μαζί ως σχέση είχαμε αντέξει μαζί το λούκι δύο πανελληνίων και για μένα ήταν πολύ σημαντική. Πέρυσι λοιπόν το καλοκαίρι, η «ήττα» μου στις πανελλήνιες πρωτη φορά (δεν έγραψα άσχημα, απλά δεν πέρασα εκεί που ήθελα, το καλό είναι ότι το γνώριζα εξαρχής), μπήκα σε σκέψεις για το τι θα κάνω στο μέλλον (αν θα ξανά δώσω ή όχι) και κυρίως, ήταν για μένα ένα reality check ότι σιγά σιγά με την ενηλικίωση, έρχονται και οι ευθυνες και κυρίως απέναντι στον εαυτό σου. Και φυσικά, αυτό με έβαλε σε σκέψεις και για την σχέση μας, καθώς ήξερα ότι αν ξαναέδινα δεν είναι σίγουρο ότι θα περάσω στην πόλη μας. Και για να είμαι ειλικρινής, δεν θεωρώ ότι η σχέση εξ αποστάσεως για έξι χρόνια είναι εύκολη, πολλώ δε μάλλον όταν μετά τις σπουδές, ακολουθούν τα χρόνια της ειδικότητας και του αγροτικού, όπου δεν έχεις ιδέα που θα βρεθείς, καθώς υπάρχει και σοβαρό ενδεχόμενο να βρεθείς και στο εξωτερικό για ειδικότητα, αν δεν βρίσκεις θέση διαθέσιμη στην Ελλάδα.

Συγκεκριμένα, η σχολή της ιατρικής είναι μία ιδιάζουσα περίπτωση, δεν είναι μόνο αυτά τα έξι χρόνια σπουδών. Και ο λόγος που θεωρώ ότι δεν είναι εύκολη, είναι όχι επειδή φοβάμαι ότι θα απιστήσω ή κάτι τέτοιο, αλλά δεν ξέρω αν μπορώ τόσο εύκολα να αντέξω το βάρος της επιθυμίας για τον άλλον τον οποίον δεν θα έχεις κοντά σου, την απουσία φυσικής επαφής, κλπ. (Σημειωτέον ότι όλες αυτές οι ανησυχίες προέκυψαν επειδή εγώ δεν δικαιούμαι την μεταγραφή, δεν ικανοποιώ τα κριτήρια, το οποίο σημαίνει ότι αν περασω αλλού, κατά πάσα πιθανότητα, θα πρέπει να πάω και αλλού).

Τις ανησυχίες και τις σκέψεις μου τις έθεσα στην σχέση μου και κάναμε μία ομολογουμένως δύσκολη συζήτηση και πήραμε απο κοινού την απόφαση να δούμε τι θα γίνει φέτος με τις πανελλήνιες, να δούμε κι αν εκείνη θα πάρει την μεταγραφή στην πόλη μας (πέρασε σε τμήμα ιατρικής σε άλλο μέρος, την πήρε τελικά την μεταγραφή) και μετά, θα το ξανασυζητούσαμε για να δούμε τι θα κάνουμε.

Fast forward, η χρονιά μέχρι τον Ιανουάριο κύλησε ως εξής: Τρίτη και Πέμπτη που είχα βιολογία συναντιόμασταν μετά από το μάθημα για μισή ώρα και μετά γύριζα σπίτι για διάβασμα). Μετά από έναν γερό καυγά με τους γονείς μου για αυτό και επειδή με τον νέο χρόνο θα έπρεπε να φορτσάρω περισσότερο στο διάβασμα, της είπα ότι πιέζομαι πολύ, γεγονός που ισχύει και θέλω να αραιώσουμε αυτές τις συναντήσεις, τουλάχιστον μέχρι να δώσω και να ξεμπερδέψω από αυτό.

Στην αρχή έδειχνε να το κατανοεί αυτό, αλλά λίγο καιρό πιο μετά, αρχίσαμε να τσακωνόμαστε για αυτό, καθώς άκουγα επιχειρήματα του στυλ: “Και γιατί δεν θες να με δεις;” και όταν απαντούσα ότι αυτό δεν ισχύει, απλά ΠΙΕΖΟΜΑΙ ΠΟΛΥ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΑΣΗ, έπαιρνα απαντήσεις του στυλ: “Καλά, εντάξει, αφού δεν θες να με δεις”, ” Καλά, εντάξει, να μην σου γίνομαι πιεστική και φορτική κιόλας”.

Κρίνοντας εκ των υστέρων και επειδή ξέρει ότι έχω μεγάλα θέματα people pleasing και αρκετές ενοχές συνεχώς, νομίζω ότι γινόταν χειριστική η συμπεριφορά της από ένα σημείο και μετά, γιατί από τις απαντήσεις εγώ καταλάβαινα ότι γνωρίζει ότι με πιέζει, αλλά χωρίς να το σταματάει, προκειμένου να γίνει το δικό της. Και έτσι λοιπόν, άρχισα να αισθάνομαι ακόμα περισσότερο πιεσμένη, πέρα από το άγχος για το διάβασμα και τα διαγωνίσματα.

Fast forward την μέρα του χωρισμού, Σάββατο Καρναβαλιού, είχα κανονίσει μετά από πολυ καιρό να βγω με τις φίλες μου και συνεννοηθήκαμε να περάσει από το μαγαζί που θα καθόμασταν με την δική της παρέα, να με χαιρετίσει και μετά να φύγουν, καθώς δεν είχαν κλείσει τραπέζι, θα ήταν έξω γενικώς.

Ε, Παρασκευή βράδυ εκείνη βγαίνει, γίνεται λιώμα στο ποτό, μπερδεύει τις ημερομηνίες και κατά τις 1:15 παίρνει τηλέφωνο εμένα γιατί δεν με βρίσκει στο μαγαζί. Εγώ δεν το άκουσα, κοιμόμουν αρκετά κουρασμένη από το διάβασμα. Το άκουσαν οι γονείς μου, οι οποίοι τρόμαξαν γιατί δεν κατάλαβαν ότι είναι το δικό μου τηλέφωνο και ανησύχησαν μήπως έπαθαν κάτι οι παππούδες. Στην αρχή, η μαμά μου δεν το σήκωσε, αλλά επειδή ξαναπήρε, ο μπαμπάς μου είπε να το σηκώσει, με καλές προθέσεις, γιατί για να παίρνει δυο φορές, σκέφτηκε ότι μπορεί να ήταν κάτι ανάγκη και να χρειάζεται κάποια βοήθεια.

Για να μην τα πολυλογώ, μίλησε με μεγάλη αγένεια στους δικούς μου και όπως έμαθα το επόμενο πρωΐ, δεν ζήτησε καν συγγνώμη για το τηλεφώνημα τόσο αργά. Τα έμαθα από την μαμά μου το επόμενο πρωΐ, την οποία είδα και φανερά απογοητευμένη, όχι θυμωμένη τόσο πολύ, αλλά απογοητευμένη από αυτή την συμπεριφορά.

Εγώ ένιωσα ενστικτωδώς ότι είχε κάνει μαλακία και ένιωσα ότι μέσα μου κάτι γκρεμίστηκε, καθώς γνωρίζω ότι οι γονείς μου εχουν υπάρξει πάντα ειλικρινείς απέναντί μου (ένας λόγος που τους εκτιμώ και τους αγαπώ, κι ας μην συμφωνούμε σε όλα). Απογοητεύτηκα από αυτή την συμπεριφορά, δεν το περίμενα από εκείνη, αν μου το έλεγε κάποιος άλλος, δεν θα μπορούσα να το πιστέψω…

Θύμωσα πολύ και θύμωσα ακόμα περισσότερο, όταν το πρώτο μηνύματα που είδα: ήταν «Συγγνώμη για την αναστάτωση, ρίξτα σε μένα που τα είχα πιει». Της ζήτησα να χωρίσουμε, μιας και δεν παραδέχτηκε ποτέ ότι μίλησε άσχημα. Μία εβδομάδα μετά τον χωρισμό κι ύστερα από δική μου πρωτοβουλία, ξανά μιλήσαμε με εκείνη να εξακολουθεί να μην το παραδέχεται και να με παρουσιάζει ως το χειρότερο άτομο του κόσμου.

Μου είπε ότι «την έβαζα 4η και 5η προτεραιότητα», ότι «την έκανα σκουπίδι» και ότι «δεν προσπαθούσα αρκετά για εκείνη» φέτος. Εντωμεταξύ, όταν πέρυσι και πρόπερσι έδινε εκείνη πανελλήνιες δύο φορές, δεν ήμουν η πρώτη της προτεραιότητα και ήταν εμφανές (και σωστά, γιατί έπρεπε να προτεραιοποιήσει το διάβασμά της, αλλιώς στην Ιατρική δεν περνάς), άρα γιατί εγώ πρέπει φέτος να την κάνω πρώτη μου προτεραιότητα; what the fuck?

Είμαι τόσο λάθος; Είμαι τόσο μαλάκας; Προσπαθούσα και έχω το μέτωπό μου καθαρό ότι ήμουν πάντα ειλικρινής μαζί της συναισθηματικά, ήξερε πως ένιωθα, ήξερε πόσο πιεζόμουν. Και αν υπάρχει κάτι που με πληγώνει και νιώθω ότι με προδίδει, αυτό είναι σίγουρα η ασέβεια, η αν ειλικρίνεια απέναντί μου όταν εγώ είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σου και η αποποίηση των ευθυνών σου…

Κυριολεκτικά, φέτος, τα έχω δει όλα ανάποδα. Η μοναξιά έχει χτυπήσει κόκκινο (οι φίλοι μου σπουδάζουν όλοι, είμαι η μόνη από τον κυκλο μου που δίνει ξανά), το άγχος στο ταβάνι, έχω βγάλει κύστες στο πρόσωπο και σπυράκια σε σημεία που πέρυσι δεν έβγαζα, ανακάλυψα ότι έχω μικροπολυκυστικές και γι’αυτό είχα και έντονη τριχόπτωση, έχω βγάλει όλα τα πιθανά ψυχοσωματικά, συν άγχος και κούραση.

Εχω παλέψει πολύ για το όνειρό μου, εχω γαμηθεί στο διάβασμα, γράφω σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο από ένα διαγώνισμα και δεν θυμάμαι ποια ήταν η τελευταία μέρα που ξύπνησα χωρίς να έχω την ανησυχία αν θα βγουν όλα σε όλο το πρόγραμμα.

Και εχω στεναχωρηθεί απίστευτα με τον χωρισμό, αισθάνομαι ότι φταίω παντού, αισθάνομαι ανεπαρκής που δεν μπορουσα φέτος να πάρω τόσες πρωτοβουλίες παρά το γεγονός ότι το πρόγραμμα είναι αρκετά πιεστικό. Και κυρίως, αισθάνομαι ότι κάποιος άλλος θα τα έκανε όλα καλύτερα. Κι ότι εγώ τα έκανα όλα λάθος.

Έκτοτε δεν έχουμε ξαναμιλήσει, δεν έχει προσπαθήσει να επικοινωνήσει μαζί μου.

Είμαι τόσο μαλάκας τελικά; Τα κάνω όλα τόσο λάθος; Είναι η χειρότερη δυνατή περίοδος που θα μπορουσε να γίνει αυτό, σε ένα μήνα ξεκινάνε οι πανελλήνιες… Δεν αντέχω άλλο ώρες ώρες, θέλω να γράψω, να τελειώσω, να νιώσω ότι έκανα κάτι σωστά κι ότι αν μπω εκεί που θέλω, το έχω καταφέρει επειδή το πάλεψα πολύ.

Εντωμεταξύ, παρόλο που ξέρω ότι οι γονείς μου είναι περήφανοι για μένα γιατί έχω προσπαθήσει πολύ, θέλω να τους κάνω περήφανους και με την επιτυχία μου. Ξέρω ότι τα λεφτά για τα μαθήματα και τα ιδιαίτερα μου δεν φυτρώνουν σε λεφτόδεντρα, ξέρω ότι οι γονείς μου έχουν κοπιάσει πολύ για να με βοηθήσουν και στο όνειρό μου με έχουν και ψυχολογικά στηρίξει όσο άλλος κανεις…

Λίγη ενθάρρυνση και λίγο κουράγιο θα με βοηθούσε…

ΑΠΟ ΤΗΝ – Την 19 και όλα περίεργα

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News