Για εκείνες που δεν δικαιώθηκαν

Μια ιστορία που οφείλω να πω, που οφείλει να ακουστεί

To φθινόπωρο του 2017 άρχισε να μου μιλάει μια κοπέλα. Μια γλυκιά, ενθουσιώδης κοπέλα που έλεγε ότι χάρηκε που με βρήκε και που με διαβάζει, μπράβο που μιλάω.

Αλλά δεν ήταν από τα μηνύματα τα απλά. Στην επόμενη παράγραφο, μου λέει ότι στη ζωή της έχει κακοποιηθεί σεξουαλικά. Όχι μόνο μια φορά. Εξακολουθητικά. Από όταν ήταν έντεκα, μέχρι τα δεκαοκτώ. Στο σπίτι της. Από τον πατέρα της. Που κακοποιούσε όχι μόνο εκείνη, αλλά και την αδερφή της. Και τις δύο, όταν ήταν παιδιά.

Για πάρα πολλά χρόνια, δεν τολμούσε να μιλήσει γι’ αυτό. Την τελευταία χρονιά κατάφερε να σπάσει τη σιωπή, να βγάλει από μέσα της όλη τη μαζεμένη πίκρα, τον πόνο, την ντροπή που έγινε οργή, και να μιλήσει. Μου λέει, βαρέθηκα, σιχάθηκα να ντρέπομαι για κάτι που δεν έχω καμία ευθύνη.

Μια ευθύνη έχω μόνο. Απέναντι στον εαυτό μου και στο παιδί που κατακρεούργησε. Αφού δεν το υπερασπίστηκε τότε κανένας, θα το κάνω εγώ. Και μια ακόμα. Απέναντι στα σημερινά παιδιά, που πρέπει να προστατευτούν από το τέρας. Να μην πάθουν ό,τι εγώ. Να μην ντραπούν. Να μην πονέσουν. Να μην κρυφτούν.

Δεν έχει σημασία τι της είπα εγώ. Είπα ό,τι μπορούσα, της είπα να μιλήσει, είμαι εδώ. Είναι δύσκολο να ψάχνεις να βρεις λόγια να πεις, λόγια κατανόησης, λόγια να καθησυχάσεις και να παρηγορήσεις, λόγια που δεν υπάρχουν για καμιά περίπτωση σαν αυτή, γιατί δεν θα ‘πρεπε να υπάρχουν, γιατί και τα λόγια ντρέπονται να υπάρχουν, και τελειώνουν τα λόγια, και μένεις μόνη, λίγη, ανήμπορη. Αλλά εκείνη συνεχίζει. Για μέρες, μιλάμε.

Μου λέει, έχω σιχαθεί κι ένα κομμάτι της κοινωνίας που είναι οι ίδιοι άνθρωποι που θα γράψουν απ’ τη μία κρεμάλα στους παιδεραστές, και μόλις κάτι τέτοιο χτυπήσει την πόρτα τους ή μάθουν ότι αυτό το τέρας είναι κάποιος δικός τους άνθρωπος, σφυρίζουν αδιάφορα ή επιτίθενται στο θύμα.

Μου λέει, σε λίγες μέρες είναι το δικαστήριο. Ετοιμάζομαι για την πιο μεγάλη μάχη της ζωής μου. Θα παλέψω μέχρι τέλους, κι εύχομαι να δικαιωθώ. Να δικαιωθούμε.

Η μέρα που μου είπε την απόφαση, ήταν μέρα γιορτής. Ομόφωνα ένοχος. Το διαβάζω και κλαίω από χαρά, κλαίω που γράφει με δεκάδες θαυμαστικά, κλαίω που επιτέλους δικαιώθηκε, μου λέει πήρα αγκαλιά το παιδί που είχα μέσα μου και για πρώτη φορά το είδα να μου χαμογελά. Έτοιμη να ξεκινήσει τη νέα της ζωή, με τη δική της οικογένεια. Η ελπίδα είχε νικήσει. Φθινόπωρο αλλά άνοιξη, λέει νιώθω να ξαναγεννήθηκα.

Νικήσαμε. Ό,τι και να έγινε στη δίκη, δεν έχει σημασία πια. Τέλειωσαν όλα αυτά. Το αύριο θα είναι όλο φως. Κοιτάμε μπροστά.

Στον καιρό που περνά, ενδιάμεσα, πού και πού μου μιλά, για χαρούμενα νέα, για πράγματα καθημερινά. Μέχρι τον περασμένο μήνα. Ήταν η δίκη στο εφετείο. Είχε βγει η απόφαση. Ο πατέρας της αθωώθηκε. Ένοχος από δικαστές, αθώος από ενόρκους. Αθώος. Σκοτάδι.

Μου λέει, ακούς; Είχαν εκτυπώσει φωτογραφίες μου από φοιτήτρια και προσπαθούσαν να με βγάλουν τσούλα και αναξιόπιστη, γιατί φορούσα μίνι, γιατί ντυνόμουν προκλητικά, άρα έφταιγα. Έφταιγα που ντυνόμουν προκλητικά, προκλητικά για τον πατέρα μου, Ειρήνη ακούς;

Οι βιασμένες δεν φοράνε σορτς και κοντά φορέματα. Αν έχεις βιαστεί, αλλάζει ο ενδυματολογικός κώδικας για την υπόλοιπη ζωή σου. Αν έχεις βιαστεί, πώς γίνεται να είσαι ξανά προκλητική; Αφού ξέρεις. Μπορεί να μην μπορούν να σου «αντισταθούν». Ακόμα και ο ίδιος σου ο πατέρας. Ακούς;

Σκοτάδι.

Μου λέει ζω το χειρότερο εφιάλτη μου, θέλω να ουρλιάξω, να ξεσκίσω τις σάρκες μου. -Δεν έχω τίποτα να πω. Τίποτα.

Φυσικά θες να ουρλιάξεις, της λέω. Είναι φρικτό και άδικο και σε κάνει να νιώθεις ότι όλα ήταν μάταια, αλλά δεν είναι αυτό ο χειρότερος εφιάλτης σου. Έχεις ξεφύγει από τον εφιάλτη. Έχεις τη ζωή σου, και είναι καλή ζωή, γεμάτη χαρές. Τα κατάφερες, και δεν ήταν εύκολο. Και μπράβο σου που πάλεψες για να βρεις το δίκιο σου και δεν το άφησες να ξεχαστεί και επέμεινες και δεν το έβαλες κάτω. Δεν σε απογοήτευσες. Αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Άλλοι σε απογοήτευσαν, η κοινωνία σε απογοήτευσε, αλλά για τους πολλούς ακόμα είναι νωρίς. Ακόμα ο ευυπόληπτος άντρας έχει πάντα το δίκιο με το μέρος του. Όχι για πολύ, κι ας μην σε νοιάζει αυτή τη στιγμή. Γιατί θα έρθει η αλλαγή, είναι ήδη στο δρόμο, απλά δεν την πρόλαβες. Το ότι οι δικαστές ήταν με το μέρος σου, είναι το μόνο που αξίζει να σκέφτεσαι. Και ότι εσύ έκανες ό,τι μπορούσες να κάνεις, και η συνείδησή σου είναι ήσυχη. Και στ’ αλήθεια πιστεύω ότι ακόμα κι έτσι, εσύ είσαι πιο ελεύθερη από εκείνον.

Λέω ό,τι μπορώ. Τι άλλο να πω. Αφού θέλω να ουρλιάξω κι εγώ.

 

Το χρονικό της υπόθεσης, είναι αυτό:

Ένας πατέρας βιάζει τις δύο ανήλικες κόρες του κατ’ εξακολούθηση για σειρά ετών. Μία από τις δύο, που βιαζόταν από την ηλικία ακόμα των 11 ετών, βρίσκει τη δύναμη να τον καταγγείλει για να προστατέψει άλλα παιδιά. Καταθέτει και η άλλη κόρη.

Τα αδικήματα για εκείνη έχουν παραγραφεί. Νομικά τουλάχιστον. Γιατί τέτοια αδικήματα δεν παραγράφονται ποτέ. Πρωτόδικα ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος και καταδικάζεται ομόφωνα σε 12 χρόνια κάθειρξη. Η απόφαση εξοπλίζεται με ανασταλτική ισχύ. Κάτι που σημαίνει ότι ο καταδικασθείς είναι ελεύθερος μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσής του στον δεύτερο βαθμό.

Εφετείο. Η σύνθεση του δικαστηρίου είναι 3 δικαστές, 4 ένορκοι και ένας εισαγγελέας. Μετά από πολλές διακοπές της δίκης, η απόφαση βγαίνει. Όλοι οι δικαστές και εδώ τον κρίνουν ένοχο. Ο εισαγγελέας προτείνει και στο εφετείο, όπως και πρωτόδικα ενοχή.

Κι όμως, το αποτέλεσμα κρίνεται από τους 4 ενόρκους που αποφασίζουν την αθώωσή του λόγω αμφιβολιών. Κάποιοι μέσα στην αίθουσα ξεσπούν σε χειροκροτήματα. Κάποιοι άλλοι, δύο κορίτσια, ουρλιάζουν από πόνο και οργή. Γίνονται κουβάρι. Αγκαλιάζονται και καταρρέουν. Δύο κορίτσια που για εφτά ολόκληρα χρόνια βιάζονταν. Δύο παιδιά. Που έζησαν την κόλαση και επιβίωσαν. Κι όλο αυτό είναι μια θλιβερή, αλλά εύστοχη, συνόψιση του όρου «κουλτούρα βιασμού».

«Η αλήθεια είναι δυσδιάκριτη όταν υποκρύπτονται σκοπιμότητες», δήλωσε με περισσό θράσος ο συνήγορος υπεράσπισης του κατηγορούμενου και καθόλου τυχαίος, καθώς έχει υπερασπίσει χρυσαυγίτες και μεγαλοεπιχειρηματίες. Θα ήταν ενδιαφέρον ωστόσο να εξηγηθεί ποια σκοτεινή «σκοπιμότητα» υποκρύπτεται πίσω από την επώδυνη απόφαση ενός θύματος βιασμού να καταγγείλει τον βιαστή του. Που συμπτωματικά είναι και πατέρας του, άρα ένα πρόσωπο που θα έπρεπε να εμπνέει ασφάλεια, σιγουριά και τρυφερότητα.

Ποια σκοτεινή «σκοπιμότητα» είναι τόσο ισχυρή και ικανή να οδηγήσει μια νέα γυναίκα να αφηγηθεί με κάθε λεπτομέρεια οδυνηρές πτυχές της προσωπικής της ζωής μπροστά σε άγνωστους ανθρώπους; Να αναβιώσει τον εξευτελισμό και τη βία, διατηρώντας όποια υπολείμματα αξιοπρέπειας κατάφερε με κόπο να περισώσει; Ποια σκοπιμότητα όταν δεν διεκδικεί ούτε μισό ευρώ παρά μόνο δικαίωση και να μην είναι αυτός ο “άνθρωπος” κοντά σε παιδιά; Ποια σκοπιμότητα όταν ρισκάρει όλη της τη ζωή και κινδυνεύει ακόμα και να κυνηγηθεί, να απειληθεί να της συμβεί κάτι κακό αφού πλέον όλα της τα στοιχεία είναι γνωστά στον πατέρα;

Ποια σκοπιμότητα έχει να μπει κάποιος σε αυτή την απίστευτα οδυνηρή διαδικασία που σε εξοντώνει ψυχολογικά, ηθικά και οικονομικά αν δεν λες την αλήθεια και μόνο την αλήθεια; Απολύτως καμία σκοπιμότητα, είναι η απάντησή μας χωρίς περιστροφές.

Η υπόθεση της Λάρισας, που είχε συγκινήσει πολύ κόσμο και είχε κινητοποιήσει φεμινιστικές -και όχι μόνο- συλλογικότητες, ξεβόλευε. Ο κατηγορούμενος δεν ήταν ένας κακός ξένος, ένας «Άλλος» πάνω στον οποίο μπορούσε μεγάλο μέρος της κοινωνίας να ρίξει το ανάθεμα και τις κατάρες του χωρίς δεύτερη σκέψη. Ήταν γνησιότατο τέκνο αυτής της κοινωνίας. Έλληνας, οικογενειάρχης, στρατιωτικός, εκπρόσωπος της τάξης και της ασφάλειας. Επομένως, ας αναβληθούν για την ώρα οι κατάρες και τα αναθέματα, προκειμένου να ανασυρθούν σε «βολικότερες» συνθήκες.

Στην αγία ελληνική οικογένεια με το φωτοστέφανο της ετεροκανονικότητας, τα στόματα πρέπει να παραμείνουν ερμητικά κλειστά. Κάποιοι θα σοκαριστούν. Και μετά θα το ξεχάσουν. Μέχρι το επόμενο σοκαριστικό γεγονός. Μέχρι την επόμενη καταγγελία. Μέχρι την επόμενη αθώωση. Τι θα πούμε άραγε σε αυτά τα κορίτσια; Πού χωράει τόσο άδικο; Τόσος πόνος; Το «χρέος» προς την κοινωνία το έκαναν. Η κοινωνία τι έκανε γι’ αυτές;

Τι λέει αυτή η απόφαση για το επόμενο παιδί που θα βιαστεί, πιθανότατα από κάποιον συγγενή του; Λέει μη μιλάς. Γιατί θα ξαναβιαστείς από την αστυνομία, τον ανακριτή, το δικαστήριο, τους δικηγόρους. Μη μιλάς γιατί θα σε διαλύσουν, θα σε διασύρουν, θα σε ξεσκίσουν και μετά θα κλάψουν υποκριτικά αν χαθείς, αν δεν αντέξεις τόσο πόνο, τόσο άδικο. Και τα στόματα θα παραμένουν κλειστά, προκειμένου να μην διασαλευτεί μια διόλου κανονική «κανονικότητα».

Γι’ αυτό πρέπει να μιλήσουμε όλοι. Για όσες δεν κατάφεραν, δεν μπορούν ή δεν πρόλαβαν να μιλήσουν. Να ουρλιάξουμε όλοι. Όχι μόνο οι γυναίκες. Όλοι. Μέχρι η κραυγή να ακουστεί.

 

Το χρονικό της υπόθεσης πρωτοδημοσιεύτηκε στο Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό, από την Κική Σταματόγιαννη.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

194 points
Upvote Downvote

22
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
15 Θέματα σχολίων
7 Απαντήσεις θεμάτων
2 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
20 Συντάκτες σχολίων
ΠάνοςΠΕΜΠΤΗidril Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Betty Boop
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Συμμετέχων

Έχουν νικήσει που κατάφεραν να μιλήσουν. Ελπίζω να πάρουν δύναμη απο την δύναμή τους.
Είναι τρομακτικό που έτσι αποφάσισαν οι ένορκοι. Η αποτύπωση της κοινής γνώμης, η επικίνδυνη κουλτούρα του βιασμού στην πιο επικίνδυνη μορφή της.
Μπράβο που το δημοσίευσες. Δεν το γνώριζα. Κι ας μου πόνεσε το στομάχι

leas
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Ειρήνη, διαβάζω πάντα τα κείμενα σου. Συνήθως διαφωνώ μαζί σου στα σημεία, άλλες απόψεις στις λεπτομέρειες, αλλά σήμερα το κείμενο σου όλο μια μαχαιριά. Δεν ήξερα την υπόθεση. Δεν το χωράει το μυαλό μου.

Sheep
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

‘Για αυτό πρέπει να ουρλιάξουμε όλοι, μέχρι η κραυγή να ακουστεί ‘Δεν μπορώ να βρω λόγια που δεν θα ναι λιγα, οπότε θα επαναλάβω κ εγώ ότι είμαστε μαζί σας, δεν είστε μόνες. Θα προσθέσω ένα περιστατικό που ήθελα να αναφέρω κάποια στιγμή. Μαθημα ιατροδικαστικης την προηγούμενη εβδομάδα, και φτάνουμε στο θέμα του βιασμού. Είμαι στην τσίτα, έτοιμη να ακούσω αηδίες και να εξοργιστω. Ο ιατροδικαστης ένας ήσυχος άνθρωπος γύρω στα 60 θα λεγα. Και αλληλούια, μιλάει για συναίνεση. Μιλάει για περιστατικά που δεν μπόρεσαν οι κοπέλες να δικαιωθούν, λόγω συστήματος, πρωτοκόλλου, νομοθεσίας. Και είναι νευριασμενος και ενοχικός που δεν… Διαβάστε περισσότερα »

yiota007
Μέλος
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Πολύ συγκινητικός ο ιατροδικαστής και μου θύμησε και το αρθράκι της lifo για την έλλειψη της ειδικότητας του στους περισσότερους νομούς, οπότε το θύμα θα πρέπει να ταξιδέψει άπλυτο και με τα ρούχα σε μια σακούλα για να εξεταστεί από δημόσιο ιατροδικαστή όπως απαιτεί ο νόμος. Α, και να εύχεται να μην είναι ΣΚ😠 Με την ευκαιρία συμφωνώ με το πάντοτε αξιόλογο βλαχάκι για την ανάγκη να εκφράσουμε την αντίθεση μας στη χειροτέρευση του νόμου όπως αυτή προτείνεται. Έχουμε χρονικό περιθώριο 15 μόνο ημερών. Είναι κάτι ελάχιστο που μπορούμε να προσφέρουμε στα θύματα που τόλμησαν να καταγγείλουν, αγωνίστηκαν δικαστικά και… Διαβάστε περισσότερα »

idril
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Μπράβο και πάλι μπράβο στον ιατροδικαστή. Και για τις απαντήσεις που έδωσε στις συνήθεις ενστάσεις.

Maggie
Μέλος
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Αυτοί οι τέσσερις ένορκοι αραγε τι άνθρωποι είναι; που είδαν δυο-τρεις φωτογραφίες από μία κοπελίτσα να φοράει μίνι και σκανδάλιστηκαν ανεπανόρθωτα ώστε να αθωώσουν τον βιαστή.

Neverlander
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Advocate

Συγκλονιστική η ιστορία, μου προκαλεί θυμό για την αισχρή απόφαση αλλά και απέραντο θαυμασμό για τα δυο κορίτσια. Μακάρι να τους πάνε όλα καλά από δω κ πέρα <3

Jenny Barnes
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ο θυμός μου έχει κάτσει στο λαιμό. Σαν κόμπος. Ευχαριστούμε Ειρήνη που ακούστηκε τουτη η ιστορία. Εύχομαι, μέσα από την καρδιά μου, κάθε ευτυχία και κάθε καλό για τις κοπέλες μας.

Nya92
Μέλος
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Μακάρι να διαβάζουν και να ξέρουν πως δεν είναι μόνες.

Μέλος
Συμμετέχων

Εμετός και μόνο η απόφαση των ενόρκων.Εχω 4(!!!!!!) φίλες που μου έχουν εξομολογηθεί ότι υπήρξαν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης από τον πατέρα τους ως παιδιά.Το ποσοστό αυτό με έχει σοκάρει απίστευτα .

βλαχάκι(το)
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Advocate

Εδώ γίνεται διαβούλευση και νομίζω πως αξίζει να πέσουν σχόλια εκεί: http://www.opengov.gr/ministryofjustice/?p=9808 ΔΕΥΤΕΡΟ ΒΙΒΛΙΟ – ΔΕΚΑΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ – ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΓΕΝΕΤΗΣΙΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΕΤΗΣΙΑΣ ΖΩΗΣ Άρθρο 336 Βιασμός 1. Όποιος με σωματική βία ή με απειλή σοβαρού και άμεσου κινδύνου ζωής ή σωματικής ακεραιότητας εξαναγκάζει άλλον σε επιχείρηση ή ανοχή γενετήσιας πράξης τιμωρείται με κάθειρξη. (…) διαβάστε και αυτό: https://m.lifo.gr/now/greece/229127/diethnis-amnistia-opisthodromisi-o-proteinomenos-orismos-toy-viasmoy-sto-neo-poiniko-kodika “(..) στο προτεινόμενο σχέδιο του νέου Ποινικού Κώδικα, «όχι απλώς δεν υιοθετείται ένας ορισμός του βιασμού με βάση τη συναίνεση, αλλά ο ισχύων μέχρι σήμερα ορισμός, αντικαθίσταται με έναν ακόμη χειρότερο». Η νέα πρόταση… Διαβάστε περισσότερα »

idril
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Μπράβο Βλαχάκι, κι εγώ προσπαθώ να βάλω κόσμο να συμμετέχει στη διαβούλευση. Ελπίζω να πιάσει τόπο.

Πάνος
Μέλος
Συμμετέχων

Ευχαριστώ για την πληροφορία. Είχα διαβάσει για την προτεινόμενη αλλαγή στο νόμο – και έφριξα – αλλά δεν ήξερα ότι είναι σε διαβούλευση και μπορούμε να εκφράσουμε γνώμη. Θα φροντίσω να το διαδώσω.

Κοσμική Νεράιδα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Ο παΤΕΡΑΣ θα το βρει μπροστά του.ολα πληρώνονται.πιστευω στο κάρμα.το ίδιο και όσοι τον αθώωσαν.τα κορίτσια να αρχίσουν ψυχοθεραπεία και να το αφησουνισω τους, έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους

alpha.
Μέλος
Συμμετέχων

Συγγνώμη που θα ακουστώ κάπως αυστηρή, αλλά εγώ, που δεν πιστεύω σε μεταφυσικές τιμωρίες και magical thinking, νομίζω ότι αυτός ο τρόπος σκέψης είναι επιβλαβής για το κοινωνικό σύνολο και υποβαθμίζει το πραγματικό πρόβλημα, στο οποίο θα πρέπει να επικεντρωθούμε και να επιλύσουμε, την αποτυχία της δικαιοσύνης να τιμωρήσει τον θύτη και να δικαιώσει το θύμα. Επίσης, ειλικρινά τώρα, μπορείς να κοιτάξεις αυτές τις κοπέλα στα μάτια μετά απ’ όσα πέρασαν και να τους πεις ότι θα τον βρει το κάρμα του;

Heliotropium
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Κοσμική Νεράιδα μακάρι να πληρώνονταν όλα εδω και να υπήρχε και κάρμα, αλλα μάλλον δεν υπάρχουν ολα αυτα.
Το μονο, που θα πάθει αυτος ισως, ειναι, οτι θα στιγματιστεί κοινωνικά, κάποιοι θα αμφιβάλλουν για την απόφαση του δικαστηριου. Τι τον πειράζει όμως? Αν μπορεί παιρνει μεταθεση για αλλου. Καινουρια ζωη, σκασίλα του.