Προσωπική ιστορία: Δεν ντρέπομαι πια

Διάβασα σήμερα την ερώτηση της κοπέλας που ο θείος της ζήτησε τη γυμνόστηθη φωτογραφία της κι αφού ηρέμησα από το αρχικό σοκ, αποφάσισα να μοιραστώ  επιτέλους τη δική μου ιστορία. Το παρακάτω κείμενο το έγραψα πριν ένα χρόνο ακριβώς, αλλά δίσταζα να το στείλω. Δε διστάζω, όμως, πια, γιατί μας δίνεται το βήμα να πούμε επιτέλους τις ιστορίες μας και ανακαλύπτω ότι δεν είμαι η μόνη που έχει τέτοια ιστορία να διηγηθεί, δεν ήμουν ποτέ.

Ήμουν περίπου 14 όταν ξεκίνησαν όλα σε ένα οικογενειακό τραπέζι. Ο θείος μου, χωρίς να χτυπήσει, μπήκε στην τουαλέτα όπου βρισκόμουν για να με ρωτήσει αν φοράω σουτιέν. Του είπα «να μη σε νοιάζει» και βγήκα έξω. Δεν το σκέφτηκα παραπάνω, δεν ήξερα καν ότι αυτό που συνέβη δεν έπρεπε να είχε συμβεί και γρήγορα το άφησα στο πίσω μέρος του μυαλού μου.

Ένα βράδυ στα 15 μου κοιμήθηκα με την ξαδέρφη μου στο σπίτι της. Τη νύχτα ένιωσα μια παρουσία κοντά μου, ήμουν ανάσκελα, άνοιξα τα μάτια μου και τον είδα, ήταν κυριολεκτικά επάνω μου, είχε ακουμπήσει το σώμα του πάνω στο δικό μου, δεν καταλάβαινα τι έκανε, τι γινόταν. Μόλις είδε ότι ξύπνησα, σηκώθηκε όρθιος, μου έκανε νόημα με το δάχτυλο «σουτ» κι έφυγε. Δε μιλήσαμε ποτέ γι’ αυτό, δεν το είπα πουθενά.

Στα 17 μου, Γ’ Λυκείου, είχαμε πάλι ένα οικογενειακό τραπέζι στο σπίτι μας. Κλεισμένη στο δωμάτιό μου διάβαζα για το σχολείο φορώντας ένα τζιν, μία μοβ μπλούζα και μια λευκή ζακέτα, ξέρω πια πως δεν έχει καμία σημασία το τι φορούσα, αλλά εκείνα τα ρούχα χαράχτηκαν στη μνήμη μου, καθώς για πολύ καιρό αναρωτιόμουν τι μπορεί να ήταν τόσο προκλητικό επάνω μου. Μπήκε μέσα στο δωμάτιο χωρίς να χτυπήσει κι έκλεισε γρήγορα την πόρτα πίσω του.

«Πότε θα κάνουμε σεξ;», με ρώτησε. Τόσο απλά, ειλικρινά και ξεκάθαρα. Ήμουν ένα εντελώς αφελές κορίτσι, αφοσιωμένο στα μαθήματα, χωρίς καμία ερωτική εμπειρία. Με όλη μου την αφέλεια χαμογέλασα και του είπα «αφού έχεις τη θεία για σεξ». «Άλλο η θεία, εγώ μ’ εσένα θέλω να κάνω σεξ». Εκεί ένιωσα αμήχανα, γύρισα την πλάτη μου, έσκυψα το κεφάλι και βούτηξα πάλι στα βιβλία μου. Τότε εκείνος ήρθε από πίσω μου, μου κράτησε τα δύο χέρια πάνω στο γραφείο κι άρχισε να με φιλάει στο λαιμό βάζοντας το χέρι του μέσα από την μπλούζα μου και πιάνοντας το στήθος μου μέσα από το σουτιέν. Στην αρχή αντιστάθηκα, αλλά γρήγορα αφέθηκα, μου άρεσε. Καθώς δε με είχε αγγίξει ποτέ κανένας ερωτικά μέχρι τότε, ένιωσα κάτι καινούριο που δε μου δημιουργούσε δυσάρεστα συναισθήματα. Κράτησε για λίγο, ώσπου μπήκε η μητέρα μου μέσα και του ζήτησε να βγει απ’ το δωμάτιο.

Την επόμενη μέρα η μητέρα μου με ρώτησε τι έκανε ο θείος στο δωμάτιό μου κι αν το έχει ξανακάνει, δεν ήθελα να το συζητήσω, ερχόμουν σε δύσκολη θέση χωρίς να καταλαβαίνω το γιατί. Μου είπε ότι τον είδε και πως αυτό λέγεται σεξουαλική παρενόχληση. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν άρνηση. Ο θείος; Αποκλείεται.

Λίγες μέρες μετά μου είπε ότι μίλησε στον πατέρα μου κι εκείνος νευρίασε τόσο που ήθελε να χτυπήσει το θείο. Δεν το έκανε. Αντιθέτως, οι γονείς μου έκριναν ότι ο ιδανικότερος τρόπος να διαχειριστούν την κατάσταση ήταν να με συμβουλεύσουν να τον αποφεύγω. Στη συνέχεια ενημέρωσαν όλους τους συγγενείς μας για τις πράξεις του θείου μου και αποφάσισαν ότι δε θα κάνουν κάποια άλλη κίνηση για να μην αναστατώσουν τη γερουσία του σογιού. Και κάπως έτσι, περίπου 10 άτομα –μεταξύ των οποίων και η γυναίκα του- έμαθαν ότι ο οικογενειάρχης θείος είχε παρενοχλήσει την ανιψιά του, αλλά επέλεξαν να στρέψουν το βλέμμα αλλού, κάποιοι δεν ξαναμίλησαν στους δικούς μου γιατί ένιωσαν προσβεβλημένοι για το συγγενή τους και αυτό ήταν το πιο επώδυνο για τους δικούς μου, το να χάσουν αυτά τα άτομα απ’ τη ζωή τους.

Τα οικογενειακά τραπέζια συνεχίστηκαν στο σπίτι μας, για εμένα ήταν δύσκολο να τον αποφύγω γιατί μέναμε στην ίδια οικοδομή, η στάση του ωστόσο δεν άλλαξε, του άρεσε να με γαργαλάει παντού και να με πιάνει σε όλο το σώμα, δεν ήξερα πώς να πω όχι, μου έκανε αδιάκριτες ερωτήσεις και γελούσα αμήχανα. Στην πραγματικότητα αυτό που ένιωθα ήταν ότι οι γονείς μου με έγδυσαν μπροστά σε όλους και με άφησαν εκεί γυμνή να στέκομαι.

Γύρω στα 18 συνειδητοποίησα ότι δε μου αρέσει να με αγγίζει κανένας, ούτε η οικογένειά μου, ούτε φίλοι, κανένας κι έτσι, αντιλήφθηκα πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Τα γεγονότα είχαν αρχίσει να παίρνουν τις πραγματικές τους διαστάσεις μέσα στο μυαλό μου. Ο θείος μου είχε παραβιάσει το σώμα μου, οι γονείς μου το γνώριζαν αλλά η αντίδρασή τους και οι συμβουλές τους με έκαναν να νιώθω περισσότερο ντροπή παρά στήριξη. Τότε κατάλαβα! Ναι! Μόνο τότε τα κατάλαβα όλα! Εγώ έφταιγα για όλα! Αυτό ήταν! Έφταιγα που τον άφησα να με αγγίξει, που όταν με ρώτησε πότε θα κάνουμε σεξ δεν τον έβρισα, που δεν έβγαλα το χέρι του από την μπλούζα μου, που δεν είπα ποτέ στους γονείς μου ότι ξύπνησα εκείνο το βράδυ και ήταν από πάνω μου, που καμιά φορά όταν του μιλούσα χαμογελούσα ευγενικά, που όταν τον έβλεπα στον κήπο τον χαιρετούσα, εγώ έφταιγα που δεν τον απέφευγα αρκετά αποτελεσματικά. Εγώ έφταιγα για όσα μου έκανε. Σχεδόν τα προκάλεσα κιόλας. Έτρεμα μη μάθουν οι γονείς μου ότι δεν τον απέφευγα όσο αποτελεσματικά θα έπρεπε.

Μεγάλωνα και σταδιακά η ενοχή έγινε θυμός. «Πώς τόλμησες;» , αναρωτιόμουν. «Θέλω να πεθάνεις», σκεφτόμουν. Έπαψα να χαμογελάω με τις βλακείες του, άρχισα να κάθομαι μακριά του και όταν με ρωτούσε οτιδήποτε δεν του έδινα σημασία. Δεν του άρεσα όμως έτσι και όταν μία μέρα με πέτυχε μόνη, με χαστούκισε. Τον χαστούκισα κι εγώ, αρχίσαμε να «παλεύουμε», πράγμα που αποδείχτηκε πολύ ευχάριστο για εκείνον καθώς έπιανε ο,τι μπορούσε να πιάσει επάνω μου.

Συχνά τα βράδια με περίμενε στην αυλή ρωτώντας «τι ώρα είναι αυτή που γυρνάς;», του απαντούσα «δε σε αφορά», μέχρι που ένα βράδυ με χαστούκισε ξανά. Την επόμενη μέρα το είπα στη μάνα μου για να πάρω την απάντηση «έτσι είναι το στιλ του, μην του δίνεις σημασία». Δεν είχα ιδέα πώς να το διαχειριστώ. Συνέχισα τη ζωή μου πείθοντας πια τον εαυτό μου ότι δεν έγινε και τίποτα, έτσι είναι το στιλ του, είναι λίγο διαχυτικός, το ζητούμενο είναι να μην αναστατωθούν οι αγαπημένοι συγγενείς. Λίγα χρόνια αργότερα έφυγα από το πατρικό μου κι έτσι, τον συναντούσα εξαιρετικά σπάνια.

Δεν είχα μιλήσει σε κανέναν γι’ αυτό. Άραγε δεν το θεωρούσα σημαντικό ή απλώς ντρεπόμουν; Έκανα σχέσεις, ξεπέρασα την ταραχή κάθε φορά που με άγγιζαν, ώσπου γνώρισα τον άνθρωπο που τώρα είναι ο άντρας μου. Γρήγορα κατάλαβε ότι είχα ζήσει κάποια τραυματική εμπειρία και αποφάσισα να του μιλήσω. Η περιγραφή των γεγονότων γινόταν βασανιστικά αργά γιατί κάθε εικόνα που ερχόταν στο μυαλό μου συνοδευόταν από ένα πλήθος συναισθημάτων που με παρέλυαν. Ένιωθα ξανά το χέρι του να πιάνει το στήθος μου, τα χείλη του στο λαιμό μου, τον άκουγα να με ρωτάει πότε θα κάνουμε σεξ.

Ο σύντροφός μου δεν μπορούσε να πιστέψει πως οι γονείς μου εξακολουθούσαν να βάζουν αυτόν τον άνθρωπο στο σπίτι, αλλά του εξήγησα το αυτονόητο: δεν πρέπει να αναστατώσουμε τις γιαγιάδες του σογιού, αν τα μάθουν αυτά θα πάθουν εγκεφαλικό. Μάταια προσπαθούσε να με κάνει να καταλάβω πόσο παράλογο ήταν αυτό, αλλά όχι, είχε γίνει κομμάτι μου πια, ο,τι έγινε, έγινε! Και δεν πειράζει που τσεκάρω πέντε φορές τα παράθυρα του δωματίου μου πριν κοιμηθώ, που άρχισα να κλειδώνω την πόρτα μου και να κοιμάμαι με ανοιχτή τηλεόραση και με τα γυαλιά μυωπίας, ώστε αν ξυπνήσω να μπορώ να δω καθαρά. Δεν πειράζει που όταν τον συναντάω πνίγομαι απ’ την αμηχανία, που πρέπει να προσποιηθώ ότι δεν έγινε τίποτα, που με αγγίζει ακόμα και κατά λάθος και παγώνω. Έφταιγα κι εγώ λιγάκι που δεν τον απέφυγα.

Έπρεπε να φτάσω 30, να γίνω μαμά και ν’ αναρωτηθώ τι θα έκανα αν αυτό συνέβαινε στην κόρη μου για να συνειδητοποιήσω πόσο παράλογο, σχεδόν ανώμαλο, ήταν αυτό που κάναμε όλοι τόσα χρόνια. Δεν ήμουν πια θυμωμένη με τον εαυτό μου, αρκετό θυμό και ενοχή του είχα ήδη φορτώσει για χρόνια. Θύμωσα με τους γονείς μου που δε με προστάτεψαν, που όχι μόνο με άφησαν εκτεθειμένη σ’ εκείνον, αλλά υπονόησαν πως ήταν αποκλειστικά δική μου ευθύνη να μη ξανασυμβεί. Θύμωσα με όλους εκείνους που το γνώριζαν και το αγνόησαν.

Πέρασαν 13 χρόνια από εκείνο το Σάββατο του Νοεμβρίου στο δωμάτιό μου για να βρω τη δύναμη να παραδεχτώ χωρίς ντροπή ότι μου άρεσε αυτό που ένιωσα εκείνο το βράδυ. Σήμερα δεν έχω τόσο θυμό για τους γονείς μου, θυμήθηκα που η μάνα μου κάποτε μου είπε ότι έκαναν αυτό που θεωρούσαν καλύτερο κι αυτή είναι η αλήθεια. Έκαναν αυτό που θεώρησαν καλύτερο και για δύο ανθρώπους βουτηγμένους στα «τι θα πει ο κόσμος;» με πλήρη έλλειψη ενσυναίσθησης, ναι, αυτή ήταν η μόνη αλήθεια.

Ο θείος μου με παρενόχλησε με πολλούς άλλους τρόπους. Δεν ξέρω πώς, αλλά το έκανε. Ξέρεις πώς το γνωρίζω; Πριν λίγο καιρό βρήκα το ημερολόγιο που κρατούσα στην εφηβεία, τύπου «αγαπημένο μου ημερολόγιο», όπου σε αρκετές σελίδες έγραφα «σήμερα πάλι κάτι έγινε με τον θείο, αλλά δε θέλω να το γράψω για να μην το θυμάμαι όταν μεγαλώσω». Ο νεότερος εαυτός μου προσπαθούσε να προστατέψει τον μεγαλύτερο και ίσως είναι το μοναδικό δείγμα αγάπης προς τον εαυτό μου κατά την ανήλικη ζωή μου.

Δεν ντρέπομαι πια να μιλήσω γι’ αυτό το θέμα, σχεδόν δε νιώθω καθόλου άβολα. Θέλω να μπορώ να μιλάω γι’ αυτό, γιατί δεν είμαι η μόνη. Η οικογένειά μου επέλεξε την άρνηση, όπως κι εγώ για πολύ καιρό. Τώρα όμως επιλέγω να μιλήσω, το κάνω για μένα, για σένα, για την κόρη μου, για το κορίτσι και τη γυναίκα που ντρέπεται να το ομολογήσει γιατί θα της πουν ότι έφταιγε που προκάλεσε. Το κάνω για τη μικρή Louk Ritia που προστάτευσε τη μεγαλύτερη Louk Ritia αποκρύπτοντας τις τραυματικές αναμνήσεις από το ημερολόγιο.

Δεν ντρέπομαι πια. Το όνομά μου είναι Ευαγγελία. Τουλάχιστον ας μην αφήσουμε αυτά τα όντα να είναι «κάποιοι».

in

Αξιολογήστε το άρθρο

429 points
Upvote Downvote

117
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
68 Θέματα σχολίων
49 Απαντήσεις θεμάτων
14 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
85 Συντάκτες σχολίων
PerilioFemme FarfalleLouk RitiaBack to reality Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
DrStrange
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ως πατέρας, το μόνο που μπορώ να πω ειναι πως θα τον είχα θάψει…

Και επίσης ότι μας έχουν φάει τα τι θα πει ο κόσμος.

Και επίσης πως αν ποτέ θάψω κάποιον για τέτοιο λόγο, να μου φέρνετε old holborn κίτρινο…

cyora
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ενθουσιώδης

Καταλαβαίνω οτι λες οτι θα τον είχες θάψει, θεωρώντας ότι ειναι κατι καλό αλλά πραγματικά δεν ειναι. Το μόνο που θα πετυχαίνες είναι να στερουσες απο την κόρη σου τον πατερα της. Να την πληγωσεις περισσοτερο. Και να την γεμίσεις ισως και τύψεις. Αυτό που χρειάζονται τα θύματα, ειναι κατανόηση, αγάπη και προστασία μέσω της δικαστικης οδού. Όχι εναν άνδρα να σκοτώσει, αν το ήθελαν θα μπορουσαν να το κανουν οι ιδιες φανταζομαι.

Open S
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Μεγαλώνοντας με πατέρα που “θα τον είχε θάψει” θέλω να σου πω ότι αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που δεν απευθύνθηκα στους γονείς μου όταν μου συνέβησαν δύο κακοποιητικά περιστατικά όντας ανήλικη. Είδα ότι το δράμα θα συνεχιζόταν και θα μεγεθυνόταν κι άλλο με τον πατέρα μου να τρέχει στα δικαστήρια ως κατηγορούμενος. Έτσι κράτησα το μυστικό και το έζησα μόνη μου. Μην λέτε ποτέ στα παιδιά σας ότι αν τους κάνει κάποιος κάτι θα τον σκοτώσετε. Πείτε τους ότι θα λάβετε όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε να τιμωρηθεί δικαστικά και κοινωνικά αυτός που το έκανε και πως θα είστε… Διαβάστε περισσότερα »

DrStrange
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Έχω δει 20 σαιζόν CSI ξέρω πως να το κάνω και να μη με πιάσουν.

tsikampoum
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

DrStrange Respect!!

Miraculous Ladybug
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Αυτό που έγραψε ο μικρός σου εαυτός στο ημερολόγιο είναι συγκλονιστικο. Η ιστορία σου μου προκαλεί πολύ θυμό. Προς τον θείο, τους γονείς, τους συγγενείς… Όλους. Χαίρομαι τόσο πολύ που καταλαβαίνεις το αυτονόητο, ότι δεν φταις σε τίποτα. Χαίρομαι γιατί έστω και μετά από 13 χρόνια τα κατάφερες, κ σίγουρα θα προστατέψεις και ενημερώσεις την κόρη σου. Μπράβο για το θάρρος σου που το μοιράστηκες, μπράβο που εξελίχτηκες και έγινες καλύτερη από τους προηγούμενους. Διαδικτυακή αγκαλιά

εξωγήινη
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Συγκινήθηκα βαθύτατα από την ιστορία σου γλυκύτατη Ευαγγελία. Αυτός ο ανώμαλος, αυτό το σκουπίδι, αυτό το σίχαμα, απλώς θα συνεχίσει να βρομιζει τον τόπο μέχρι να τον ξεφορτωθούμε ως κοινωνία όταν πάψει να ζει. Χαίρομαι πολύ που έχεις δίπλα σου έναν τέτοιο άντρα, είναι σπουδαία η στήριξη και η ματιά του. Δεν θέλω να πω κάτι βαρύ για τους γονείς σου γιατί βλέπω ότι το έχεις τακτοποιησει μέσα σου, αλλά η συμπεριφορά τους ήταν απαράδεκτη, τουλάχιστον να ειπωθεί αυτό. Μια μεγάλη αγκαλιά κι από μένα ♥️

Neverlander
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

Αχ, Ευαγγελία μου, μόνο εσύ δεν έφταιγες σε όλο αυτόν τον εφιάλτη. Δάκρυσα σήμερα, αιστοδιαολο πια όλοι τους. Σου στέλνω κι εγώ μια τεράστια αγκαλιά κι απέραντη στήριξη❣❣

Po the Panda
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

(Μια τεράστια διαδικτυακή αγκαλιά)

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Po the Panda, καταλαβαίνω ότι το λες με όλη σου την αγάπη, αλλά εμένα το συναίσθημα που μου βγαίνει, καταρχάς, δεν είναι αυτό της αγκαλιάς. Αυτό που νιώθω είναι απελπισία και μετά θυμό για το πόσο αυτονόητο θεωρεί η οικογένεια, και κατ’ επέκταση η κοινωνία, ότι τέτοιες εγκληματικές πράξεις κρύβονται κάτω από το χαλί, απλά. Απλά. Απλά διαλύεις έναν άνθρωπο, ένα παιδί.

Po the Panda
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Έχεις δίκιο Φωτεινή. Αυτά που ανέφερες και πολλά άλλα ακόμα περικλείονται μέσα σε αυτήν την αγκαλιά. Γιατί κάποιες φορές έχεις χάσει τα λόγια σου με αυτά που ειπώθηκαν. Η δεν έχεις να συμπληρώσεις κάτι γιατί έχουν ειπωθεί όλα. Και μένει μόνο η αγκαλιά, για να δείξει στον άλλον οτι κατάλαβες όσα θέλει να σου πει και ένιωσες αυτό που περιγράφει, ακόμη κι αν δεν έχεις ζήσει κάτι παρόμοιο.

Cycling in the rain
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Advocate

Κλαιω διαβάζοντας την ιστορία σου. Θύμωσα με το σιχαμα και απογοητεύτηκα με τη στάση των γονιών σου. Όμως εσένα σε θαυμάζω Ευαγγελία. Για το θάρρος και τη δύναμη να σταματήσεις να κατηγορείς τον εαυτό σου και για την ανάγκη που είχες από μικρή να προστατέψεις τον εαυτό σου.
Θα ήθελα πολύ να αγκαλιάσω την τότε 17χρονη Ευαγγελία και να της πω πως όταν μεγαλώσει θα το έχει ξεπεράσει και δε θα νιώθει ντροπή.
Να είσαι πάντα δυνατή και να χαίρεσαι την οικογένειά σου.

Gigi
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Σε ευχαριστουμε για τη δύναμη που μας διδάσκεις να έχουμε. Μια αγκαλιά και απο μένα.

Mark
Μέλος
Συμμετέχων

Mωρέ! Τι ιστορία ήταν αυτή που μας παρέθεσες τώρα, με συγκλόνισες. Μπράβο για τη δύναμη που βρήκες να το ξεπεράσεις κάπως και να μοιραστείς και τόσο αναλυτικά το μακροχρόνιο βίωμα σου με τον γλειώδη και απαράδεκτο θείο σου.Ευτυχώς έμεινε μόνο στα πειράγματα και στα χάδια και δεν σου έκανε τίποτα χειρότερο και μάλιστα βιαια. Αν ερχόταν πάντως η γυναίκα μου και μου έλεγε κάτι τέτοια θα του απαγορευα να ερχεται σπίτι ή θα τον εριχνα και ένα ξύλο….εκεί στη φάση που λες ότι ο πατέρας σου πήγε παραλίγο να τον πλακώσει, μάλλον επρεπε να το ειχε κάνει! Ισως έτσι σταματούσε.… Διαβάστε περισσότερα »

εξωγήινη
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Αλήθεια τώρα Mark? Το δικαιολογείς κάπως λόγω ηλικίας; Μωρέ μπράβο που κατάφερες να κρύψεις το victim blaming μέσα σε τόσες σάλτσες. Της έχεις και συμβουλή κιολας να τον ξεμπροστιασει , γιατί μόνο το mansplaining της έλειπε. Δηλαδή πάλι στο θύμα πεφτει η ευθύνη να συνετιστει το βδελυγμα. Σου έχω νέα :πρώτον, δεν συμβουλεύουμε ποτέ θύμα να αντιμετωπίσει το θύτη του με τσαμπουκά, ειδικά όταν ο θύτης έχει φερθεί βίαια (την έχει χαστουκισει πολλάκις, πράγμα το οποίο πολύ βολικά αγνοησες και είπες ότι ευτυχώς δεν υπήρξε βία, φίλε τα χάδια χωρίς συναίνεση είναι βία), δεύτερον, αν νομίζεις όπως πολλοί ότι μια… Διαβάστε περισσότερα »

Mark
Μέλος
Συμμετέχων

Ειλικρινά σκεφτόμουν να μην σου απαντήσω γιατί πολύ απλά….από που να το πιάσω και από που να το αφήσω το σχόλιο σου. Έλα, τόχεις, πες το, λίγο ακόμα και θα με έβγαζες και υπερασπιστή του πορνόγερου θείου, έτσι; Ποια victim blaming και κουραφέξαλα; Λοιπόν, δεν παραμένουμε για πάντα παιδιά,κάποτε μεγαλώνουμε κιόλας. Άλλο να μου ελεγε μία 30χρονη ή 40χρονη αυτά τα πράγματα και να είχε την αντίδραση της Λουκρητίας όταν ήταν 13 ετών και άλλο να ξέρω ότι αυτό έγινε όταν ήταν μικρή, 13 ετών. Σαυτή την ηλικία λογικό να μην ξέρεις πολλά πράγματα, να μην έχεις άμυνες. Ε τώρα,… Διαβάστε περισσότερα »

εξωγήινη
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Αυτό που δεν καταλαβαίνεις Mark είναι ότι όταν λες ότι μπορεί ο θύτης να αποθρασυνθει κι άλλο αν δεν τιμωρηθεί από το θύμα είναι καραμπινάτο victim blaming. Γιατί μεταθετεις την ευθύνη για τη συμπεριφορά του ανωμαλου στο θύμα που δεν τον ξεμπροστιαζει, βρίζει, whatever. Επίσης, όχι απλώς τα είπε όλα στους δικούς της, τον έπιασε η μαμά της στα πράσα! Αποτέλεσμα μηδέν εις το πηλίκο. Τέλος, δεν υφίσταται θέμα αρκετης προσοχής, το κακό μπορεί να σε βρει ακόμα και στο ίδιο σου το παιδικό δωμάτιο όπως είδες και τίποτα δεν μπορεί να αποτρέψει αυτή την πρώτη φορά. Αν όμως αντιδράσουν… Διαβάστε περισσότερα »

Neverlander
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

Η άμυνα της στα 13 ήταν η ενδεδειγμένη κι αυτή που συνέβη: μίλησε στους γονείς της. Προσδίδεις δύναμη που δεν υπάρχει στη 13χρονη [λέγοντας ότι παραήταν αφελής, δεν είχε τόσες άμυνες ή ότι δεν τα έλεγε λεπτομερώς στους δικούς της=victim blaming] και την αφαιρείς από την μεγάλη πια γυναίκα, σημειώνοντας ξανά και ξανά ότι ευτυχώς έχει σύζυγο άρα υποστήριξη. Το victim blaming έγκειται επίσης στο ότι περιμένεις ότι μια γυναίκα θα έπρεπε να μπορεί να το διαχειριστεί, όχι δεν θα έπρεπε, ΔΕΝ θα έπρεπε. Το “απλώς έπαιζε” άκυρο, δεν παρηγορεί κανένα θύμα σεξ.παρενόχλησης (βάζω κ άντρες φυσικά), η βία είναι… Διαβάστε περισσότερα »

Nom de plume
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Μωρέ γιατί του θυμώνεις; Αφού είναι τόσο μεγαλόθυμος.. Τη δικαιολογεί (κάπως) λόγω ηλικίας λέει..

Neverlander
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

Μειονέκτημα είναι ο θείος και η ανωμαλία του, όχι η όποια αφέλεια του θύματος (βλ. victim blaming). Δεν υπάρχει συμπεριφορά της ανιψιάς που θα απέτρεπε μαγικα τις χερούκλες του θείου, αν το πιστεύουμε γινόμαστε εμείς οι αφελείς. Δεν χρειάζεται να τη δικαιολογήσεις, δεν έφταιγε.

Mark
Μέλος
Συμμετέχων

Αδιαμφισβήτητα και φταίει αυτός. Δεν είπα κάτι διαφορετικό. Εμείς λεμε τωρα τι θα ηταν το σωστό, ωστόσο από μια κοπελα 13 και 15 χρονων δεν μπορεις να περιμενεις πολλά, αναλόγως τον χαρακτήρα. Κυριαρχουν άλλα συναισθηματα. Ασε που δυστυχως δεν ειχε και πολυ προστατευτικους γονεις. Ευτυχως εφτιαξε δικη της καλη οικογενεια και πλεον ειναι απλησιαστη για τον θειο της. Και ακομα και αν αποπειραθει, κατι μου λεει αυτη τη φορα θα τα βρει σκούρα (ή τουλαχιστον θα επρεπε να τα βρει σκουρα). Καλη ζωή ναχει η γυναίκα απο εδώ και πέρα 🙂

leas
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

‘Εγώ πάντως σε δύο σημεία σοκαρίστηκα κάπως…το ένα ότι συνεχιζες να τον αφήνεις θεωρώντας το κάτι αθωο (ωραία και γλυκιά η αφέλεια σου που ήταν πολλή απότι κατάλαβα αλλά σε τέτοιες περιπτωσεις ειναι μειονεκτημα δυστυχως) κατι που ομως δικαιολογω καπως λογω ηλικιας’. Mark, νομίζω πως κάνεις λάθος, ναι είπες κάτι διαφορετικό από αυτό που προσπαθούν εδώ να σου πουν. Δεν συνέχιζε να τον αφήνει θεωρώντας το κάτι αθώο, ούτε ήταν αφέλεια γλυκιά που τον άφηνε, ούτε μειονέκτημα, όπως γράφεις. Δεν μπορείς να μπεις στη θέση της, δεν ξέρεις την ψυχολογία του θύματος, εδώ μιλάνε για ενήλικες και για σύνδρομο Στοκχόλμης… Διαβάστε περισσότερα »

Aloutero
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Louk ritaκι… Ξέρω πόσο δύσκολο είναι να μιλήσεις για αυτό. Πόσο δύσκολο να πεις τόσα ηξεραν, τόσα έκαναν. Πόσο δύσκολο είναι να πάψεις να κατηγορείς τον εαυτό σου. Το χειρότερο που κάνουν αυτοί οι “άνθρωποι” όπως ο θείος σου, είναι ότι παίρνουν ένα κομμάτι αθωότητας (αν όχι ολόκληρη) που δεν το ξαναβρισκεις ποτέ πια. Η ανεμελιά της εφηβείας και οι πεποίθηση ότι οι δικοί σου άνθρωποι θελουν μόνο το καλό σου, καταστρέφονται ανεπιστρεπτί. Είσαι επιζήσασα. Και για αυτό πολύ δυνατή. Το παρελθόν μας διαμορφώνει αλλά δεν μας καθορίζει. Να ξέρεις ότι υπάρχουν γυναίκες που έχουν νιώσει ακριβώς ότι κι εσύ.… Διαβάστε περισσότερα »

Su Li-zhen
Μέλος
Συμμετέχων

Γράφω και διαγράφω σχόλια. Νιώθω πως τίποτα δεν είναι αρκετό.
Θέλω πολύ να σε πάρω μια τεράστια αγκαλιά. Αυτό είναι ίσως το πιο ειλικρινές. Κι ας είναι λίγο.