Σεξ στους ατελείωτους μήνες του κόβιντ: μια αναγνώστρια γράφει για τη ζωή της

Γράφει η Κ. φίλη του Α,μπα

Είναι 25 Μαρτίου 2021

Η ζωή έχει γεύση χλωρίνη φράουλα.

Εννοιολογικά, το γκομενίζειν είναι το μόνο απαρέμφατο που με κάνει να πιστεύω ότι ίσως κάποτε ζήσω ξανά. Έχω ρυθμίσει το ξυπνητήρι μου να παίζει ειδήσεις μόλις χτυπάει. Η μέρα μου ξεκινά με κρούσματα. Το μόνο που θέλω να κρούει στη ζωή μου είναι οι καμπάνες που χτυπιούνται μεταξύ τους όποτε γνωρίζω γοητευτικό πλην ακατάλληλο νέο ετών 45. Η βαθιά ετυμολογική ασυνέπεια με κάνει να ρολλάρω τα μάτια μου, μα κανείς δεν το βλέπει.

Μπορεί αλήθεια μια γυναίκα ν’αγανακτήσει αν κανείς δεν τη ρωτάει “πώς κάνεις έτσι”;

Σήμερα έμαθα ότι ο πατέρας μιας φίλης αγαπημένης έφυγε μετά από πολλά χρόνια καρκίνου. Η λέξη “μεταστατικός” μου προκαλεί τάση για εμετό. Κουλουριάζομαι στον καναπέ νιώθοντας ανήμπορη. Το χαλί τραβήχτηκε κάτω απ’τα πόδια μου. Χρειάζομαι λίγη ηρεμιστική ματαιότητα. Ανοίγω τίντερ.

Είναι 26 Μαρτίου 2021

“Ορίστε” λέει το τελευταίο μήνυμα.

Ορίστε τι; Είπα κάτι και δεν το κατάλαβε; Τι να ορίσω; Δεν ορίζω τίποτα, η ζωή μου έχει πληγεί από μια μόνιμη αοριστία χωρίς-

Α. Στέλνει τ’αποτελέσματα του μοριακού τεστ. Σκέφτομαι εξωγήινους ανθρωπολόγους να πιστεύουν ότι αυτό είναι ερωτικό κάλεσμα στον πλανήτη μας. “Oύγκα, υγιής, ούγκα, πήδα με”. Oύγκα, οκ.

Είναι 27 Μαρτίου 2021

Η ζωή έχει γεύση καφέ με αμμωνία. Δεν θα τελειώσει ποτέ. Ας τελειώσω εγώ.

Ανοίγω το ψυγείο υποκρινόμενη ότι θέλω να φάω. Υποκρίνομαι ότι εκπλήσσομαι με την ξερή γη που αντικρύζω στα ράφια. Υποκρίνομαι ότι αγχώνομαι με το βραδινό μου ραντεβού. Υποκρίνομαι ότι τα πράγματα φέρουν το ίδιο νόημα που έφεραν κάποτε ώστε ν’αξίζουν την συναισθηματική μου ανταπόκριση.

Το κινητό μου δονείται από ένα εισερχόμενο. Dick pic εισήλθε, μια πρόταση γεμάτη προοικονομία. Κρίνοντας απ’το σχήμα και το μέγεθος, η υποκριτική μου διάθεση δεν θα χρειαστεί να με συντροφεύσει στο κρεβάτι.

Δεν θέλω να κάνω σεξ επειδή θέλω να κάνω σεξ. Θέλω να κάνω σεξ για να ελέγξω το αν αισθητηριακά αντιδρώ ακόμη. Θέλω να δω αν η γύμνια μπορεί να με συγκινήσει. Αν ένα γυμνασμένο, αρσενικό κορμί έχει ακόμη συνειδησιακό βάρος στα εντός μου. Σκέφτομαι τα ομώνυμα καταστήματα. Κάποτε είχα πάρει μια πίπα σ’ένα απ’τα κρεβάτια τους. Η ετυμολογική συνέπεια επιστρέφει.

Τα σέξι εσώρουχα έχουν πολιτισμό, κουλτούρα και διάνοια. Ένα απ’τα έθιμά τους είναι να γεμίζουν τρύπες όταν τα χρειάζεσαι. Θεωρείται καλή τύχη, σημαίνει ότι θα ξαναχρησιμοποιηθούν και δεν θα γίνουν πατσαβούρια για καθαρισμό παπουτσιών. Έθιμο που οδήγησε πολλούς απ’τους μετέχοντες στα σκουπίδια, ακόμη δεν έχει αλλάξει αλλά ταυτόχρονα, στο Άγιο Όρος απαγορεύονται οι γυναίκες οπότε δεν είμαι σε θέση να κρίνω.

Πράσινη δαντέλα. Κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Είναι τόσο εντυπωσιακή η αντίθεση ανάμεσα στην υπάκουα και στερεοτυπικά θηλυκή εικόνα του κατοπτρισμού μου σε σχέση με την υφή και το περιεχόμενο των σκέψεών μου. Ηρεμώ. Ό,τι εικόνα και να νομίζω ότι δίνω, πάντα μπορώ να αυτοπροσδιοριστώ ως μια γκόμενα με σέξι εσώρουχα. Απλότητα.

Κουδούνι.

13.5 δισεκατομμύρια χρόνια πριν έγινε αυτό που ξέρουμε ως Bing Bang. O πρώτος οργανισμός σχηματίστηκε στη Γη περίπου 3.8 δις χρόνια πριν. Κι εμείς, οι Homo Sapiens, αρχίσαμε να οργανωνόμαστε σε κοινωνίες περίπου 70.000 χρόνια πριν. Αυτή η οργάνωση, όπως μπορεί κανείς να φανταστεί, δεν ήταν ούτε ομαλή, ούτε ειρηνική. Το είδος μας σκότωνε, έγδερνε, γρατζούναγε και πολέμαγε με στόχο την κατάκτηση περισσότερων εδαφών, την κυριαρχία στη γη και την πρόσβαση σε νερό.

Πήρε 70.000 χρόνια εξέλιξης και μια τρομερή πραγμάτωση αναπαραγωγικής συγκυριακότητας που δεν χάλασε ούτε στο Μεσαίωνα, για ν’ανοίξω την πόρτα και να δω το τελειότερο δείγμα μάτσο μετροσέξουαλ που έχω αντικρύσει ποτέ.

Αν ήταν βιβλίο θα ήταν “Η τέχνη του Πολέμου” αλλά με παστέλ εξώφυλλο και δώρο με κάθε αγορά after shave με άρωμα κάρδαμο. Ήταν ο μόνος απ’την παρέα του που το 2009 δεν έλεγε “Λίζα θα’ρθεις, θα κάνουμε μπανάνα” γιατί είχε μια έμφυτη αίσθηση του γελοίου.

Η κόπωση που νιώθω είναι άνευ προηγουμένου. Δεν έχω επηρεαστεί από την πανδημία με άλλους τρόπους πέραν αυτού. Νιώθω ότι τα κύτταρά μου βγήκαν στους δρόμους και κήρυξαν απεργία. Νιώθω ότι τα μάτια μου είναι ανοιχτά, το στόμα μου μιλάει αλλά δεν είμαι εκεί γιατί ό,τι με αποτελεί βάρεσε μπιέλες κάπου τον Ιανουάριο.

Σεξ, σεξ, σεξ, ανέκαθεν η τελευταία μου ελπίδα.

Το φρεσκοκουρεμένο του κεφάλι στο κρεβάτι μου.
Τα γυμνασμένα χέρια του στη μέση μου.
Είναι ήσυχος κι υπάκουος.

Είναι εντυπωσιακό το πώς είμαστε ακόμη, μετά από τόσες δεκαετίες θρησκευτικής επιμόλυνσης και πλήρους δαιμονοποίησης της σεξουαλικότητας, τόσο βαθιά ενστικτώδεις.
Σκέφτομαι ότι οι εξωγήινοι σίγουρα πίστεψαν ότι το μοριακό τεστ είναι dating power move αλλά δεν έχω καμιά διάθεση να υπαναχωρήσω για να τους διαψεύσω.

Μα τι ευγενικός που είναι, φροντίζει να κάνει το καθήκον του πριν τελειώσει. Είναι απολύτως απαραίτητο ν’αγοράσω χώμα για τους βασιλικούς μου και να παραγγείλω επιτέλους μπογιά για ν’ασπρίσω τις πόρτες. Αναρωτιέμαι αν πέη τέτοιων μεγεθών είναι διαπολιτισμικώς αποδεκτά μετ’ενθουσιασμού.

Ου.
Χα.

Όχι μπράβο του.

Και μπράβο μου, ακόμη δεν είναι γκέι.

“Ήταν εντάξει;” ρωτάει ήσυχα. Βγάζει ένα τσιγάρο απ’το πεταμένο τζιν του. “Μπορώ;”.

Όχι. Σιχαίνομαι την μυρωδιά του καπνού στην κρεβατοκάμαρα και προχθές ο πατέρας μιας φίλης μου πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα, 45 χρόνια περήφανος καπνιστής, απ’αυτούς που σε σνομπάρουν επειδή δεν θες να πεθάνεις με μια τρύπα στον οισοφάγο.

“Φυσικά, ελεύθερα, θα φέρω τασάκι”.

Ώρα 3:00.

Πώς θα φύγει;

“Ήθελα να σου πω”

Σ’ένα επεισόδιο στο Black Mirror, η τιμωρία των εγκληματιών ήταν να μιουτάρονται. Είναι εγκληματικό που δεν έχουμε τη δυνατότητα να μιουτάρουμε κόσμο που τόσο απροσδόκητα ετοιμάζεται να ταράξει τα νερά μας με απερίσκεπτα ξεστομίσματα.

“Ήταν τέλεια. Θα ήθελα να το ξανακάνουμε”.

Εντάξει αλλά μην μ’ερωτευτείς. Αστειεύομαι. Είμαι βίαια θλιμμένη, όχι απελπιστικά ηλίθια.

“Πέμπτες, είναι η καλύτερη μέρα, δεν δουλεύω το απόγευμα”.

“Να μείνω ή να φύγω;”

Έχω ξεσυνηθίσει τόσο πολύ την αγκαλιά και την σωματική εγγύτητα που η σκέψη του να μείνεις στο κρεβάτι μου με κάνει να θέλω να πιω ένα κουβά χύσια ταύρου με χυμό ακτινίδιο και να πεθάνω απ’την αηδία.

“Ό,τι προτιμάς”.

Εγώ τώρα έχω κάνει σεμινάρια σχετικά με το πώς να θέτεις όρια. -γιατί με πληρώνει ο κόσμος-

“Θα γυρίσω σπίτι, έχω ένα σκύλο, αν θες μπορώ να μείνω την επόμενη φορά αλλά πρέπει να την αφήσω στην αδερφή μου, κάνει το σπίτι χάλια γιατί ακόμη είναι στην εκπαίδευση”.

Έχω κι εγώ σκύλο, την λένε Σκριμ, δεν το ξέρεις γιατί είναι πολύ ήσυχη και κάθεται στο δωμάτιό της όταν έρχεται κόσμος αλλά δεν θέλω να στο πω γιατί μετά θα νομίζεις ότι θέλω να πιάσω κουβέντα και να κάνουμε bonding.

“Άρα την άλλη Πέμπτη;”

“Ναι, άψογα”. 

Αναρωτιέμαι πώς θ’ακυρωθεί. Ίσως η αδερφή κολλήσει κόβιντ; Ο σκύλος έχει διάρροια; Κάτι απλό όπως έξτρα δουλειά, παρθενογένεση των πεταλίδων του, το αμάξι του αποκτήσει συνείδηση; 

Tετάρτη 31 Μαρτίου 2021

“Δεν θα μπορέσω αύριο. Ξέρω ότι είναι περίεργο αλλά είναι 1η Απριλίου. Θεωρώ γρουσουζιά για τη σχέση μας το ότι κανονίσαμε να βρεθούμε τότε. Σ’ευχαριστώ για όλα”. 

Χαμογελώ χαϊδεύοντας την Σκριμ. Κοιτάζω σχεδόν τρυφερά το εικονίδιο του τίντερ πριν το πατήσω. Σε τέτοιες εποχές, αυτούς τους μήνες, είναι η μόνη πηγή πραγματικής, παρηγορητικής συνέπειας. 

Εσύ ακολουθείς το Α,μπα στο instagram;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News