Προσωπική ιστορία: «Ξέρω τι θα μου πεις, η ζωή είναι άδικη»

Είναι όμως κάποιες αδικίες που δεν χωνεύονται με τίποτα

Έχω μία φίλη, με την οποία είμαστε κολλητές κοντά 15 χρόνια. Δημοτικό πηγαίναμε όταν τη γνώρισα.

Όταν τη γνώρισα, ο πατέρας της είχε πεθάνει. Δεν την είχε στιγματίσει σαν γεγονός, εξάλλου δεν τον θυμόταν καν. Ζούσε μαζί με τη μητέρα της, τον λίγο μεγαλύτερο αδερφό της και τον νέο άντρα της μητέρας. Ήταν η χαρά της ζωής η φίλη μου, παιδί που ανάβλυζε θετική ενέργεια και αισιοδοξία.

Πέρασαν τα χρόνια, η παρέα μας συνεχίστηκε, εγώ γνώρισα σταδιακά όλη την οικογένειά της. Ειδικά στην εφηβεία, ήταν τόσες οι φορές που ευχήθηκα να είχα τους γονείς της. Τον πατριό της τον έλεγε μπαμπά, όπως κι ο αδερφός της, εξάλλου ήταν η μόνη πατρική φιγούρα που είχαν γνωρίσει ποτέ. Είχαν κάνει κι ένα τρίτο παιδί με τη μητέρα της στο μεταξύ. Ο πατριός της ήταν αστείος, προοδευτικός, έξω καρδιά. Καμία σχέση με τον αυστηρό δικό μου που μου έκανε παρατήρηση για το μήκος της φούστας κι αν γυρνούσα 10 λεπτά αργότερα από το συμφωνημένο έκανε χαμό. Η δε μητέρα της, στα μάτια του έφηβου εαυτού μου, ήταν πρότυπο γυναίκας, δυναμική, ανοιχτόμυαλη, φεμινίστρια. Η δικιά μου μητέρα ήταν το ακριβώς αντίθετο.

Η φίλη μου τσακωνόταν συχνά μαζί τους στην εφηβεία για κάθε σημαντικό κι ασήμαντο λόγο. Ήμασταν πολύ διαφορετικές και φτάσαμε πολύ κοντά στο να απομακρυνθούμε εκείνη την περίοδο. Την θεωρούσα τόσο αχάριστη. Είχε μια τόσο τέλεια οικογένεια, που της επέτρεπε τόση ελευθερία κι εκείνη έκανε κατάχρηση την ίδια ώρα που εγώ πνιγόμουν στη δική μου και θα έδινα τα πάντα για να ήμουν στη θέση της. Τα εφηβικά χρόνια πέρασαν, η κολλητή μου αποστασιοποιήθηκε από την οικογένειά της όπως κι εγώ. Δεν την καταλάβαινα. Εγώ φυσικό ήταν να θέλω να αποστασιοποιηθώ από την καταπίεση, αλλά εκείνη δεν είχε κανένα λόγο να ‘ναι τόσο ψυχρή με τέτοιους γονείς. Ενδόμυχα συνέχισα να τη θεωρώ αχάριστη, ότι δεν εκτιμούσε την τύχη που είχε σε αυτό το ζήτημα ,αν και δεν της είπα τίποτα ποτέ. Την προέτρεπα να σηκώσει το τηλέφωνο αν πχ την έπαιρναν όταν ήμασταν μαζί, μέχρι εκεί.

Και φτάνουμε στα 25, εγώ παραπονιέμαι πάλι για τον πατέρα μου ο οποίος δεν μπορεί να χωνέψει ότι μεγάλωσα κι ότι έχω γκόμενο κι ότι δεν τον αντέχω άλλο, βαρέθηκα την καταπίεση έστω κι εξ’αποστάσεως, με κούρασε. Εκείνη μου απαντάει ότι «από αγάπη το κάνει, ανησυχεί για σένα, κατάλαβε τον, δεν έχει άλλο παιδί» κλπ κλπ. Εγώ της λέω ότι μιλάει εκ του ασφαλούς, αν είχα κι εγώ γονείς σαν τους δικούς της η ζωή μου θα ήταν πολύ ευκολότερη. Κλασική συζήτηση μας από έφηβες αυτή.

Αλλά πρώτη φορά δεν χαμογελάει λέγοντας μου ότι έχω δίκιο.

Μου απαντάει ότι δεν θα θελε κανείς να ‘ναι στη θέση της, να μεγαλώσει όπως εκείνη. Και κάπου εκεί, χωρίς να ‘μαι προετοιμασμένη για το τι θα ακούσω, μου λέει ότι ο πατριός της την κακοποιούσε σεξουαλικά από τα 14 μέχρι τα 18 που έφυγε από το σπίτι. Εγώ να μην μπορώ να βγάλω μιλιά.Το μόνο που κατάφερα να ρωτήσω ήταν αν το είπε ποτέ σε κανέναν. Μου είπε ότι το χει συζητήσει με την ψυχολόγο που επισκέπτεται τα τελευταία χρόνια αλλά με κανέναν άλλον. Δεν ήθελε να το πει στη μητέρα της μου λέει γιατί ήξερε ότι θα χώριζε και δεν ήθελε η ζωή της να καταστραφεί 2η φορά. Ούτε του αδερφού της που τον λατρεύει σαν πατέρα, ούτε του μικρού της αδερφού που όταν άρχισε να συμβαίνει όλο αυτό δεν πήγαινε καν σχολείο. Μου φάνηκε τόσο αδιανόητο όλο αυτό. Ζουν μέσα στο ψέμα αυτοί οι άνθρωποι, αγαπώντας έναν εγκληματία. Κι η φίλη μου αναγκάζεται να τον βλέπει στις -λιγοστές- ευτυχώς επισκέψεις της και να προσποιείται και να θυμάται και να πονάει, ενώ αυτός συνεχίζει να το παίζει καλός οικογενειάρχης μπροστά της.

Αηδιάζω.

Θυμάμαι τις φορές που ήμουν σπίτι της κι ερχόταν εκεί που καθόμασταν και την ακουμπούσε τρυφερά στον ώμο, στα μαλλιά, στην πλάτη και εγώ το θεωρούσα αθώο, πατρική στοργή και καλά.

Θυμάμαι τις φορές που ευχήθηκα να τον είχα για πατέρα γιατί τόσο γαμάτος τύπος ήταν.

Και θυμώνω.

Θυμώνω τόσο πολύ. Με μένα που ποτέ δεν υποψιάστηκα κάτι, με τον αδερφό της και τη μητέρα της που ποτέ δεν υποψιάστηκαν κάτι- ή υποψιάστηκαν κι έκαναν τα στραβά μάτια;. Δεν το πιστεύω όμως αυτό γνωρίζοντας τους, δεν θέλω να το πιστέψω, με τη φίλη μου που ποτέ δεν είπε τίποτα και τον άφησε έτσι αλλά κυρίως με αυτόν, με αυτό το τέρας που σήκωσε το χέρι του σε ένα κοριτσάκι που ήξερε από νήπιο, που έπρεπε να χει σαν κόρη του.

Δεν ξέρω αν έχω κάποια ερώτηση. Ή μάλλον έχω. Δεδομένου ότι δεν πιστεύω σε κανενός είδους θεία δίκη ή κάρμα ή όπως θες πες το και δεδομένου ότι ποινικά αυτός δεν θα τιμωρηθεί εφόσον η φίλη μου δεν ακούει καν σαν ιδέα το να αποκαλύψει κάτι στους δικούς της, πόσο μάλλον να κάνει καταγγελία. Πώς ξεπερνιέται η οργή που νιώθω ξέροντας ότι δεν θα πληρώσει ποτέ κάπως όσα έκανε; Ναι ξέρω τι θα μου πεις, η ζωή είναι άδικη. Είναι όμως κάποιες αδικίες- αδικία, μου φαίνεται τόσο ελαφριά η λέξη για να το χαρακτηρίσω αυτό αλλά δεν βρίσκω καλύτερη- που δεν χωνεύονται με τίποτα.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

79 points
Upvote Downvote

17
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
12 Θέματα σχολίων
5 Απαντήσεις θεμάτων
1 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
14 Συντάκτες σχολίων
BeholderKiyoraEvilMaggie Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Flying Grandma
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Advocate

Σφίχτηκε το στομάχι μου.
Δεν ξέρω άλλα για κάποιο λόγο πιστεύω ότι είναι θέμα χρόνου να μιλήσει η φίλη σου. Η αρχή έγινε με τον ψυχολόγο, τεράστιο βήμα. Έπειτα μίλησε σε εσένα, άλλο ένα τεράστιο βήμα. Πιστεύω πως από τη στιγμή που το τραύμα έγινε λέξεις θα της είναι πολύ δύσκολο να σωπαίνει από εδώ και πέρα.

Louk Ritia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Ειδικός

Πολύ άσχημη εξέλιξη, δεν το περίμενα να διαβάσω αυτό. Δεν υπάρχουν λόγια. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να το αποδεχτείς, να μην κρίνεις τη φίλη σου για την επιλογή της να μη μιλήσει ούτε τότε ούτε τώρα (δε λέω ότι το κάνεις), να είσαι δίπλα της στα πάντα. Λυπάμαι πάρα πολύ, ειλικρινά. Τα βλέπουμε στη 10η εντολή και δεν πιστεύουμε ότι συμβαίνουν δίπλα μας. Κι όπως κατάλαβες, το τι ζει ο καθένας μέσα στο σπίτι του μπορεί να μην έχει καμία σχέση με αυτό που φαίνεται.

PJ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Συγκλονιστική ιστορία. Και ποιός δε θα ένιωθε το ίδιο στη θέση σου. Κι αν κάποιος έχει φορτωθεί σαν παιδί το βάρος της διαχείρισης της ιδέας πως είναι ανεπίτρεπτο να διαλυθεί το σπίτι, δε μπορεί να μη λυγίσει κάτι μέσα του ακούγοντάς τα αυτά. Δεν υπάρχει δυστυχώς χάπι για τα συναισθήματα οργής και αδικίας. Το μόνο που μπορείς να κάνεις γι’ αυτά είναι να γεμίσεις κάπως την ψυχή σου με θετικά συναισθήματα για να μην έχουν πουθενά χώρο να σταθούν και να βγάλουν ρίζες μέσα σου. Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό κατά παραγγελία. Δε γίνεται βασικά. Ξέρω όμως πως όσο σε… Διαβάστε περισσότερα »

leas
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Τι καταπληκτικό σχόλιο, πόσο εύστοχα βρήκες την αλήθεια και πόσο ωραία την έγραψες!

Betty Boop
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Αχ! Σε κατι τετοιες ιστοριες σκεφτομαι μεταξυ αλλων, ποσο τελειο θα ταν η μαμα της να διαβαζει αμπα!

Maggie
Μέλος
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ειδικός

Τελειο;

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Αυτό που συνέβη στην φίλη σου δεν είναι αδικία, είναι ατυχία. Αδικία είναι το ότι, αν αυτή η ιστορία μαθευτεί, θα βρεθούν πάρα πολλοί που θα πουν: “Ε, κάτι θα έκανε κι αυτή και θα τον προκάλεσε. Κι αυτός άντρας είναι, τι να κάνει.”. Και αυτός είναι ένας από τους λόγους που η φίλη σου δεν έχει καταγγείλει τον πατριό της’ οποίος είναι πιθανόν να έχει κακοποιήσει σεξουαλικά και άλλα ανήλικα κορίτσια. ΥΓ. Το ξέρω ότι οι λέξεις “αδικία” και “ατυχία” είναι απίστευτα ελαφριές για να περιγράψουν αυτή την κατάσταση, αλλά τίς χρησιμοποίησα για να κάνω κατανοητό αυτό που θέλω… Διαβάστε περισσότερα »

Beholder
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Συμμετέχων

Φωτεινή, έχω ακούσει σε πολλές ιστορίες βιασμού κάποιος να λέει ότι «κάτι θα έκανε και η άλλη».
Δεν το έχω ακούσει ευτυχώς ποτέ για 14χρονο κορίτσι.
Δε νομίζω ότι υπάρχουν τόσο μ@λ@κες.

Beholder
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Συμμετέχων

Απίστευτα θλιβερό…

Evil
Επισκέπτης
Συμμετέχων
Evil

Πω πω πόσο τραγική ιστορία.. κ πραγματικα το χειρότερο είναι η άψογη εικόνα που έχει αυτός ο ανώμαλος προς τα έξω. Αλλά πιστεύω ότι πρέπει να βρει το κουράγιο να το πει στη μαμά της. Ίσως και τ αδέρφια της να κακοποιούνται κ να μην μπορεί να το δει οπως δεν το έβλεπε η φίλη για την ίδια. Επίσης ως μάνα αν ερχόταν ποτέ το παιδί μου να μου πει ότι δεν μίλαγε για να μην με στενοχωρήσει θα ήθελα να πεθάνω τρεις φορες. Μια για το τέρας που του έφερα μέσα στο σπίτι του, μια γιατί του φόρτωσα την… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Κοπέλα μου πέρα από την ανεπανόρθωτη ζημιά που έκανε στη φίλη σου αυτός ο εγκληματίας,αν δεν γίνει καταγγελία ίσως κάνει ήδη το ίδιο σε ένα άλλο κορίτσι ή αγόρι Πρεπει να γίνει καταγγελία πρώτα για τη φίλη σου και να τιμωρηθεί αλλά και για να είστε σίγουρες ότι δεν θα το κάνει ποτέ ξανά σε κανέναν.

Cycling in the rain
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ενθουσιώδης

Ένας κόμπος μου κάθησε στο λαιμό. Λυπάμαι πάρα πολύ για τη φίλη σου, βλέπω όμως ότι σου ανοίχτηκε και για αυτην είναι ένα πολύ μεγάλο βήμα.Ευχομαι η κοπέλα να προχωράει ήρεμα και αισιόδοξα στη ζωή της. Θα ήθελα όμως να σταθώ στη μητέρα της, η οποία πιστεύω πως είχε τις καλύτερες προθέσεις για τα παιδιά της και να αναρωτηθώ και εγώ πως θα μπορούσε: 1) να προστατεύσει την κόρη της αναγνωρίζοντας από πριν το τέρας που έφερε σπίτι. Υπάρχουν άραγε σημάδια? 2) Πως θα μπορούσε να είναι πιο κοντά στην κόρη της έτσι ώστε να μπορεί το κορίτσι να μιλήσει… Διαβάστε περισσότερα »

Κοσμική Νεράιδα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι θα την βγάλει καθαρή.μπορει αργότερα η φίλη σου να βρει το κουράγιο να τον καταγγείλει.ελπιζω νομικά να μπορεί να το κάνει.αν και δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορούσε να το αποδείξει.να την συμβουλεψεις να κόψει κάθε επαφή
Ακόμα κι αν νομικά την γλιτώσει,θα πρέπει να μαθευτεί.να χωρίσει να μάθει και ο γιος του τι πατέρα εχει και όλοι όσοι τον ξέρουν

tsikampoum
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Συμμετέχων

Πολυ λυπαμαι γι αυτο που εζησε η φιλη σου. Ειναι πολυ λογικο να νοιωθεις θυμο και οργη και εσυ απο την πλευρα σου. Καθως διαβαζα την ιστορια και τη συγκριση που εκανρς αναμεσα στις οικογενειες σας για καποιο λογο αυτο σκεφτηκα. Οτι μαλλον η κοπελα ειχει υποστει σεξουαλικη κακοποιηση. Μαθαινουμε τοσο συχνα τελευταια τετοιες ιστοριες και ειμαστε πιο υποψιασμενη απ’οτι παλιοτερα. Ισως κι εκεινη οταν νοιωσει οτι δεν ειναι μονη και σιγουρα οτι δεν ειναι η μονη και με τη στηριξη του ψυχολογου και τη δικη σου να βρει την δυναμη και να τον καταγγειλλει. Μια μεγαλη αγκαλια απο μενα.