Δεν μπορώ να ανοιχτώ στους ανθρώπους.

Ερωτήσεις απαντημένες από την ψυχολόγο Φαίνια Ξανθοπουλίδου.

Είμαι 19 ετών φοιτήτρια, που ζω με την οικογένεια μου καθώς φοιτώ στην ίδια πόλη. Πρώτη φορά σου στέλνω ερώτηση. Η αλήθεια είναι δεν ξέρω πως μπορείς να με βοηθήσεις, αλλά η ανωνυμία με βοηθάει να μιλήσω. Βιώνω ενδοοικογενειακή βία. Στις παρέες που έχω ντρέπομαι να μιλήσω για αυτό,δεν θέλω να είμαι στα μάτια τους η ανήμπορη ( κάτι που ξέρω πως δεν ισχύει και ούτε θα με έβλεπαν έτσι).Είμαι το παιδί της οικογενείας. Η βία προέρχεται από τον πατέρα μου προς τη μητέρα μου. Δεν είναι σωματική αλλά είναι λεκτική , ψυχολογική και οικονομική βία. Έχω προσπαθήσει να τη βοηθήσω να φύγει, να τη στηρίξω , της έχω προτείνει εναλλακτικές αλλά δεν παίρνει καμία απόφαση. Κάπου εκεί τα παρατάω και εγώ, το έχω πάρει απόφαση πως η κατάσταση στο σπίτι δεν πρόκειται να αλλάξει. Δεν μπορώ πλέον να της λέω πόσο με επηρεάζει στη ζωή μου η όλη αυτή κατάσταση , γιατί δεν θέλω να τη στεναχωρώ, γιατί δεν έχει νόημα το γνωρίζει εδώ και χρόνια. Αλήθεια όμως σου λέω η μάνα μου είναι από τους πιο ωραίους ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Ευγενική, έξυπνη, ανοιχτόμυαλη ,διαβασμένη, με ωραίες συμβουλές που δεν μπορεί να εφαρμόσει στη ζωή της. Ούτε φοβάμαι εδώ και χρόνια τον πατέρα μου, αντιθέτως σηκώνω ανάστημα , πατάω πόδι και δεν επηρεάζεται η ψυχολογία μου εκείνες τις μέρες τις ΄περίεργες΄ όπως παλιά. Η ζημιά όμως έχει γίνει μέσα μου. Δεν ανοίγομαι στους ανθρώπους, ούτε τους εμπιστεύομαι , νομίζω πως η οικογένεια είναι ότι χειρότερο μπορεί να μου συμβεί και ας ξέρω πως δεν ισχύει. Τρέμω μην επαναλάβω συμπεριφορές του πατέρα μου και πληγώσω με τέτοιον τρόπο τους ανθρώπους μου. Νιώθω πως δεν θα φύγω ποτέ από εκεί μέσα. Αν υπολογίσουμε και τους πενιχρούς μισθούς της Ελλάδας. Προσπαθώ να κατανοήσω πως δεν είμαι ούτε η μητέρα μου, ούτε ο πατέρας μου αλλά είμαι εγώ. Προσπαθώ να χαράξω διαφορετική πορεία , να μην μείνω κολλημένη εκεί και να προσπαθώ να κατανοήσω πως δεν μπορώ στην τελική να το λύσω. Μην μου προτείνεις ψυχολόγο. Η οικονομική μας κατάσταση είναι τραγική.

Έχω να σου πω μόνο δύο πράγματα. Το ένα είναι πως πρέπει να βρεις κάποιον που να  εμπιστεύεσαι, και να μοιραστείς κάποια από αυτά που νιώθεις. Αν βρεις έναν, τότε θα σου είναι πιο εύκολο. Πολλοί άνθρωποι έχουν παρόμοια βιώματα σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Μπορεί να βρεις μεγαλύτερη υποστήριξη και κατανόηση από όσο περιμένεις. Θα μου πεις είναι ακριβώς σαν να σου λέω “μην αγχώνεσαι”, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις. Πρέπει να κάνεις εσύ μία προσπάθεια.

Το άλλο είναι πως δυστυχώς ναι, κάποια στιγμή στη ζωή σου θα πρέπει να επισκεφτείς κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας να μιλήσεις για αυτά που σε απασχολούν. Προς το παρόν μπορείς να τσεκάρεις στον δήμο σου και να βρεις βραχεία δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη εκεί. Έχει μεν αναμονή, αλλά από το τίποτα, δεν χάνεις κάτι να περιμένεις.

Δες εδώ. 

in

Αξιολογήστε το άρθρο

21 points
Upvote Downvote

7
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
6 Θέματα σχολίων
1 Απαντήσεις θεμάτων
1 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
7 Συντάκτες σχολίων
papiaμιμόζαKiyoralalala Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Φούστα Κλαρωτή
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Βρε κορίτσι, άμα έσπαγες το πόδι σου δε θα πήγαινες στο γιατρό; Ή θελεις να βοηθηθείς ή δε θέλεις. Βλέπεις τη μητέρα σου η οποία δε θέλει να βοηθηθεί, τα ξέρεις, κάνε κάτι. Αφού είσαι φοιτήτρια μήπως υπάρχει στη σχολή σου κάποια παροχή τέτοια; Πέρα από το link που έβαλε η Φαίνια, να θυμίσω ότι υπάρχουν σχολές ψυχοθεραπείας όπου παρέχουν συνεδρίες με χαμηλό κόστος καθώς οι θεραπευτές είναι εκπαιδευόμενοι της σχολής (φυσικά έχουν εποπτεία και ο,τι άλλο απαιταίται). Δες εδώ https://www.ibrt.gr/edu/node/429 για παράδειγμα. Εχουν απευθυνθεί φίλοι μου σε τέτοιες δομές και μόνο καλά σχόλια είχαν να πουν.

Louk Ritia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Ειδικός

Συμφωνώ απολύτως. Τσέκαρε οπωσδήποτε και τη σχολή σου, το πιο πιθανό είναι να έχει κάποιο Κε.συ.ψυ.

μιμόζα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Advocate

Θα ακουστώ απότομη. Να βρεις δουλειά του ποδαριού και να πας σε ψυχολόγο. Όταν ήμουν φοιτήτρια δούλευα σε μπαρ 2-3 φορές τη βδομάδα (25 ευρώ το μεροκάματο για 10ωρα) και έκανα μια φορά την εβδομάδα συνεδρία με ψυχολόγο (40 ευρώ η συνεδρία) για ενάμιση χρόνο. Ναι, μου βγήκε ο πάτος γιατί παράλληλα διάβαζα και σαν τρελή, αλλά τι να κάνουμε. Στον κόσμο που ζούμε για να χτίσεις πρέπει να σου βγει ο πάτος.

lalala
Μέλος
Συμμετέχων

Πιστεύω πως ο πατέρας σου και η μητέρα σου χρειάζονται ψυχοθεραπεία και ψυχίατρο. Δεν χρειάζεται να επωμιστείς την ευθύνη της μαμάς σου. Το παιδί είσαι εσύ και δεν είναι δουλειά σου να γίνεις μαμά της μαμάς σου. Πιστεύω πως καλό είναι να ανοιχτείς γενικά. Δεν είναι κακό να μοιραζόμαστε την καθημερινότητα στην οικογένειά μας με φίλους και γνωστούς. Δεν υπάρχει οικογένεια χωρίς προβλήματα και ιδίως αυτό που περιγράφεις είναι, δυστυχώς, αρκετά συχνό φαινόμενο. Αν ξεκινήσεις να μιλάς, θα δεις ότι θα σου μιλήσουν και άλλοι για τέτοιες περιπτώσεις. Επίσης, θα μπορούσες να μιλήσεις και στους δύο γονείς σου γι’ αυτό… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Συμμετέχων

Πρώτα από όλα μπράβο σου που έκανες ένα πολύ βασικό βήμα και το παραδέχτηκες ακόμα και σε εμάς μόνο. Ο τρόπος σκέψης σου είναι αρκετά ώριμος και είναι καλό που παραδέχεσαι στον εαυτο σου. Μη μένεις μόνη σου σε όλο αυτό όμως. Ψάξε στο περιβάλλον σου να βρεις έναν άνθρωπο που πιστεύεις οτι θα μπορούσε να σε ακούσει. Δε χρειάζεται να κάνει κάτι απλά να σε ακούσει.Πίστεψε με απο προσωπική εμπειρία στο λέω, όσο κι αν προσπαθείς να δείχνεις άνετη εκεί έξω, κάποιος που σε ξέρει καιρό και εσένα και τους γονείς σου (ίσως συγγενής) θα έχει καταλάβει τι συμβαίνει.… Διαβάστε περισσότερα »

Kiyora
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Να πω κάτι εδώ; Και να το πω υπό -περιπου- την θέση της κοπέλας. Το να προταθεί μόνο η λύση του/της ψυχολόγου δεν βοηθάει και απ’ ότι φάνηκε στο κείμενο, γνωρίζει και θέλει. Το θέμα είναι πως σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζονται δραστικά μέτρα (να μαζέψει λεφτά και να φύγει κλπ). Το πιο ουσιαστικό όμως θα ήταν, πιστεύω, με κάποιο τρόπο να απαγκιστρωθεί η μητέρα της. Να συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να το κάνει. Είναι κρίμα. Ναι είναι ο πατέρας της, ναι είναι ο άντρας της αλλά είναι κρίμα να σπαταληθεί μια ζωή έτσι. Η μόνη λύση που ξέρω είναι η οικονομική… Διαβάστε περισσότερα »

papia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Πάντως με συγκάτοικο θα μπορούσε να παλεύεται μια μετακόμιση, υπο ευνοικές συνθήκες.