Είμαι κομπλεξική που δεν θέλω η μαμά μου να μοιράζεται τα προσωπικά μου;

Ερωτήσεις απαντημένες από την ψυχολόγο Φαίνια Ξανθοπουλίδου.

Καλησπέρα σε ολ@! Το ερώτημα μου αφορά το εξής. Η μητέρα μου δε μπορεί να κρατήσει τα μυστικά μου. Αν πάθω κάτι στην υγεία μου, από το πιο μικρό και ασήμαντο, θα το συζητήσει με τις κολλητες της, τη θεία μου τον πατέρα μου κλπ. Αν της εκμυστηρευτώ κάτι στα προσωπικά μου,το ίδιο. Γενικά την ξέρω ότι έτσι είναι,το έχω δεχτεί όσο μπορώ και η ίδια το παραδέχεται μάλιστα. Προφανως δε της λεω κάτι που δε θα ήθελα με τίποτα να μαθευτεί. Το έχω συζητήσει μαζί της και αυτό που λέει είναι πως θέλει και εκείνη να μοιραστεί τις αγωνίες και τα άγχη της με τους δικούς της ανθρώπους και να πάρει συμβουλές. Όμως έγινε κάτι που με πλήγωσε πολύ. Είχα μια αποτυχία σε κάποιες αιτήσεις για μεταπτυχιακό,κάτι που με έριξε ψυχολογικά,καθώς δε το περίμενα και μου ανέτρεψε πολλά σχέδια. Εν τελει λίγο καιρό με πήραν σε άλλο πανεπιστήμιο που ήταν η πρώτη μου επιλογή και μάλιστα το είχα ξεγραμμένο λόγω του υψηλού επιπέδου απαιτήσεων. Όταν ομως είχα λάβει την προηγούμενη απόρριψη,δεν ήθελα να το συζητήσω με κανένα,το είπα μόνο στους δικούς μου,αναγκαστικά επειδή λόγω καραντίνας ήμουν συνέχεια στο σπίτι μαζί τους και έκλαιγα συνέχεια, και στο συντροφο μου. Τόνισα ότι δε θέλω να το μάθει κανεις και ότι δε θα το πω πουθενά εγω. Το τόνισα! Δυστυχώς τελειωσα μια σχολή που έχει αρκετό κουτσομπολιο και αρκετά κλειστο κοινωνικό κύκλο και άπειρο ανταγωνισμό,όποτε ομολογώ με απασχολούσε το αν θα μαθευτεί (ξέρω είναι πολύ αξιολυπητο,αλλά έχω πετυχει παρέα να κάνει απαίσια σχόλια για ακαδημαϊκές “αποτυχίες” παιδιών και φοβήθηκε το μάτι μου). Και τι έκανε η μάνα μου; Το είπε σε μια φίλη της, της οποίας ο γιος τελείωσε τη σχολή μου και μάλιστα κάνει παρέα με πολλούς γνωστούς μου. Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι! Εκείνη θύμωσε,είπε πως είμαι κομπλεξική, πως σκέφτομαι σα την κυράτσα του χωριού που δε θέλει να πέσει στο στόμα της γειτόνισσας και πως ασχολούμαι με βλακείες και ποιος νοιάζεται και ότι αφού με πήραν σε καλύτερο ποιο είναι το πρόβλημα. Προσπαθούσα να εξηγήσω πως δυστυχώς έφαγα στη μαπα πολλά κομπλεξικά στη σχολή μου και πως δυστυχώς επειδή ξέρω τα άτομα δε θέλω να δίνω αφορμές για σχόλια, ιδίως για πράγματα που δεν ήταν τόσο δύσκολο να μη μαθευτούν. Είπε πως αυτό είναι νοοτροπία χωριού και να σταματήσω να σκέφτομαι με αυτό τον τρόπο,και πως έχει δικαίωμα να μιλάει με τις φίλες της να ξαλαφρώνει γιατί περνάει δύσκολα και πρέπει κάπου να τα πει (όντως περνάει μια δύσκολη περίοδο λόγω θεμάτων υγείας στην οικογένεια). Πως δε θυμάται να της λεω να μη το πει,αλλά και να θυμόταν πάλι θα το έλεγε γιατί δεν ήταν σημαντικο. Σημαντικο και άξιο στεναχώριας είναι μόνο θέματα υγείας και να πάψω να ασχολούμαι με βλακείες, και να μη της τα λεω αν ειναι να της κάνω καυγά για να μη τα πει πουθενά. Θύμωσα κυρίως γιατί οκ να μη μπορώ να της πω μια χαζομάρα, αλλά κάτι τόσο σημαντικο πως θα μπορούσα να το κρύψω; Στο μέλλον αν γίνει κάτι που είναι όντως πολύ πιο σοβαρό και δε θέλω να μαθευτεί; Είμαι πολύ δεμένη μαζί της και ήμουν διατεθειμένη να της το συγχωρώ αυτό το παράπτωμα,γιατί όντως δε το κάνει για κουτσομπολιο και όντως είναι ανοιχτή σαν άνθρωπος και υπέρμαχος ότι όταν μοιράζεσαι τη στεναχώρια γίνεται μισή. Ωστόσο αυτό το περιστατικό με τάραξε αρκετά. Πως να το χειριστώ από εδώ και πέρα; Περιμένω και τα σχόλια σας με ανυπομονησία, θετικά η αρνητικά για τη δικη μου στάση,γιατί ίσως ήμουν και εγώ λίγο αυστηρή μαζί της και όντως λίγο κομπλεξικη..

 

Τι πάει να πει κομπλεξική; Δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια σε τίποτα. Εσύ είχες όλα τα επιχειρήματα με το μέρος σου για να μην θέλεις να μοιραστείς κάτι τέτοιο στο ευρύ κοινό, αλλά και επιχειρήματα να μην είχες, ακόμα και αν δεν ήθελες να πληγωθεί περισσότερο ο ναρκισσισμός σου στην περίπτωση που θα γινόσουν έρμαιο στη χλεύη των άλλων, πάλι θα ήταν οκέι και θα έπρεπε να το σεβαστεί η μητέρα σου. Από την άλλη η στάση της μητέρας σου φαίνεται να είναι μια στάση ζωής, που δεν θέλει να αλλάξει. Οπότε θεωρώ πως η κατάσταση σε οδηγεί σε μονόδρομο. Μην της μοιραστείς ξανά οτιδήποτε είναι σημαντικό, εκτός και αν είσαι σύμφωνη ότι και αυτή με τη σειρά της θα το μοιραστεί με τις φίλες της. Δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζει. Ή μάλλον για να στο πω διαφορετικά, η ανάγκη σου να γνωρίζει η μητέρα σου κάποια πράγματα ισούται με τη δική της ανάγκη να μοιράζεται τα προσωπικά της (στην ελληνική πραγματικότητα δυστυχώς τα προσωπικά των παιδιών μας εξισώνονται με τα δικά μας) με τους άλλους. Πρακτικά δεν υπάρχει καμία τέτοια ανάγκη. Αφού δεν προτίθεται να σε προστατέψει εκείνη, προστάτεψε εσύ τον εαυτό σου. 

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

in

Αξιολογήστε το άρθρο

46 points
Upvote Downvote

18
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
17 Θέματα σχολίων
1 Απαντήσεις θεμάτων
1 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
18 Συντάκτες σχολίων
Just MeleeTsutsuki beach (πρώην Tsoutseki) Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Πσιτ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Μοιάζει τόσο πολύ με τη δίκη μου πραγματικότητα αυτό που διάβασα… Μια από τα ίδια, η ίδια ανάγκη όλοι να τα ξέρουν όλα, μια έμφυτη τάση για κουτσομπολιό (τόσο έμφυτη που δεν τη συνειδητοποιεί καν), τον εγωκεντρισμό του να θεωρεί ότι ο βασικός ενδιαφερόμενος στα δικά σου προβλήματα είναι εκείνη και, φυσικά, το σύνδρομο του οσιομάρτυρα. Αγαπητή φίλη, δεν αμφισβητώ ότι η μητέρα σου περνάει δύσκολα με θέματα υγείας στην οικογένεια, όπως επίσης καταλαβαίνω ότι το δέσιμο σας σε κάνει να είσαι ιδιαιτέρως επιεικής μαζί της, όμως δεν είναι επιχείρημα το ότι περνάει δύσκολα και έχει ανάγκη κάπου να τα… Διαβάστε περισσότερα »

Mia idea
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Όπως τα είπες φίλε εγωκεντρισμό, χειριστικότητα και προσθέτω κι ένα ακόμα που με θορύβησε ότι την εχει κανει να αμφιβάλλει για τον εαυτό της…πίστεψε ότι είναι στ’αλήθεια κομπλεξική…προσωπικά εχω ζήσει τα ιδια σε συνδυασμό με άλλα χειρότερα, αλλα είμαι ευτυχής που πλέον έχω απομακρυνθεί εντελώς. Με τίμημα βέβαια να μην έχω μάνα. Αλλά ούτε πριν είχα οπότε…ηταν ψευδαίσθηση.

Mitsi
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ήρωας

Είναι χαζομάρα να εξακολουθείς να κάνεις κάτι με τον ίδιο τρόπο και να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα. Αυτά είναι τα δεδομένα. Δεξου τα και πορευσου με αυτά.

Κοσμική Νεράιδα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Μιλάει για κόμπλεξ και νοοτροπία χωριού όταν η ίδια είναι η αρχικουτσομπολα που δεν βάζει όρια ούτε για να προστατεύσει το παιδί της.Καθολου αυστηρή δεν ήσουν.Ειναι απαράδεκτη η συμπεριφορά της.Δυστυχως η μητέρα σου δεν θα αλλάξει.Εχει ανάγκη να το κάνει αυτό και θα πρέπει να το αντιμετωπίσεις όπως θα έβλεπες κάποιον που είναι εξαρτημένος από αλκοόλ η ναρκωτικά.Ειναι σαν να παίρνεις δώρο ένα μπουκάλι κρασί σε αλκοολικό και να του τονίζεις πως μόνο ένα ποτήρι και τέλος.
Το λάθος σου είναι πως ενώ ξέρεις πως δεν θα κρατήσει το στόμα της κλειστό, εξακολουθείς να της λες πράγματα.

κόκκινο αυγό
Μέλος
Συμμετέχων

‘Εμαθες ότι ότι πεις στην μητέρα σου δεν μένει ποτέ μυστικό. Σταμάτα να της λές αυτά που θέλεις να μεινουν μεταξύ σας και πες της αυτά που δεν έχεις πρόβλημα να τα ξέρει όλο το σόι και το χωριό.

Southwest M
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Οι γονείς μας Δεν είναι φίλοι μας & είναι μια προσπάθεια ευνουχισμού & χειραγώγησης του νέου άνθρωπου το λεπτομερές μοιρασμα της προσωπικής ζωής μαζί τους. Αλλο οι σχέσεις αγάπης, ανοχής,εμπιστοσύνης & στήριξης που είναι το ζητούμενο & άλλο η νοσηρή απαίτηση(;) για μοίρασμα βάζοντας στις καλένδες τον απογαλακτισμό.Αν νοιώθουμε τέτοια ανάγκη καλλίτερα με δοκιμασμένους (ελάχιστους) φίλους & ακόμα καλλίτερα με ψυχολόγο

φουλερένιο
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Η εμπιστοσύνη ραγιζει σαν ένα γυαλι, δεν θέλω να ακουστεί κλισέ αλλά εγω έτσι το νιώθω. Νιώθεις κενός και προδομένος, ακομα και αν ειναι το πιο ασήμαντο πράγμα του κόσμου. Μη γελάσεις, ημουν στο δημοτικό και εμπιστευτηκα στη μαμα μου ποιον “αγαπαω” και την επόμενη μερα οταν γυρισα απο το σχολείο και πηγα στη δουλειά της εγινε ενα σουσουρο απο τις συναδελφους της για τον “πρώτο μου ερωτα”, όπου αυτες χαιρόταν και με ρωτουσαν διαφορά γι αυτό. Απο τοτε ορκίστηκα στον εαυτο μου να μην της πω τίποτα ποτέ. Και 20 χρόνια μετά, ακομα δεν της λέω λεπτομέρειες ουτε για… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ενθουσιώδης

Νομίζω ότι νοοτροπία χωριού είναι η συμπεριφορά της μάνας και όχι της κόρης.

Tropique
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Αυτή η κουτσομπολική σχολή τι είναι, θα σκάσω;

Scotland for Holidays
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Το κάνει και η μητέρα μου αυτό και έχουμε τσακωθεί άπειρες φορές. Μετά νιώθω και τύψεις που τη μάλωσα ενώ ξέρω ότι η πρόθεσή της δεν ήταν κακή. Οπότε και εγώ πια έχω σταματήσει να της λέω πράγματα που δεν θέλω με τίποτα να ξέρει πχ η θεία μου ή ο αδερφός μου γιατί ξέρω ότι με πρώτη ευκαιρία θα τους τα ξεφουρνίσει. Κι ας σημαίνει αυτό ότι χάνω έτσι ένα μικρό κομμάτι της σχέσης που έχει να κάνει με την οικειότητα και την αίσθηση στήριξης. Δεν κατάλαβα απολύτως το σημείο με το ναρκισσισμό, στην απάντηση της Φαίνιας παρ’ολα αυτά… Διαβάστε περισσότερα »

5feet&2inches
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Όχι, δεν είσαι. Εντωμεταξύ σαν να περιγράφεις την μητέρα μου. Πλέον δεν της λέω τα προσωπικά μου. Και αισθάνομαι καλύτερα!!