«Α, μπα» classics: Δίνει την εντύπωση ότι δεν πένθησε καθόλου τον άντρα της

Έχω σοκαριστεί με την αντίδραση της

Ειναι μια γνωστή μας που ο αντρας της πεθανε εντελώς αιφνίδια πριν απο δύο μολις μηνες . Εχει και ενα τριχρονο παιδακι μαζι του. Το σπίτι ηταν δικό του και τωρα που πέθανε το σπίτι έμεινε σ’αυτή. Οταν πηγαμε να της πουμε συλλυπητηρια εκεινη μιλουσε για τον θανόντα σα να ηταν κανενας γνωστός της μωρέ.Με απάθεια . Λοιπόν Α μπά μου, η κυρια αυτη κάθε μέρα βγαίνει στο μπαλκόνι να πιει το καφεδάκι της γελώντας δυνατα σα να μην υπαρχει αυριο όπως και πριν . Δεν αλλαξε τιποτα και συνεχιζει κανονικα την καθημερινότητά της σαν να μην εχει συμβει τιποτα ενω ο μικρός της εμεινε ορφανός απο πατέρα . Ειλικρινικα δινει την εντύπωςη οτι δεν πενθησε καθόλου αυτο τον ανθρωπο. Το να ειναι αυτή της η συμπεριφορά coping mechanism το εχω αποκλείσει γιατί οπως ειπα δεν εχει αλλάξει τιποτα στην συμπεριφορά της. Το να οφείλεται η σταση της αυτη στη φλεγματικότητα του χαρακτήρα της το εχω αποκλείσει και αυτό γιατι μιλάμε για μια γυναικα φωνακλού και νευρωτική οπου την ακουγε ολη η γειτονιά. Εχω σοκαριστει Αμπα μου με το τροπο αντιμετώπισης του θανάτου απο αυτη τη γυναίκα γιατι νιώθω εγω τωρα σαν ηλίθια και υπερευαίςθητη που στενοχωρήθηκα για το θανατο αυτου του ανθρωπου και κυρίως για το παιδί που εμεινε ορφανό. Μήπως τελικά εγω ειμαι η δραματική, η υπερβολική ?

-Μάνια

Μάνια σου συστήνω να είσαι πάρα πολύ προσεκτική με τέτοιες απόψεις και ακόμα και αν σου περνάνε από το μυαλό, σου προτείνω να τις κρατάς για τον εαυτό σου. Δεν σου προτείνω να υποκρίνεσαι, σου προτείνω να ελέγχεις αυτά που σκέφτεσαι και λες γιατί μερικές φορές σκεφτόμαστε και λέμε πράγματα που δεν πρέπει. Περνάς πάρα πολλά όρια με αυτά που γράφεις και τα περισσότερα είναι ανεπίτρεπτα. Δεν υπάρχει πρωτόκολλο για ορθό πένθος. Η κρίση των άλλων σε τέτοιες στιγμές για σωστή και λάθος συμπεριφορά είναι σκέτη σκληρότητα. Δεν είσαι στο κεφάλι της, και μιλάς για μια γνωστή που όπως φαίνεται δεν συμπαθείς καν. Οι υποθέσεις που κάνεις είναι απλώς υποθέσεις. Την κρίνεις με αυτό που νομίζεις ότι θα έκανες εσύ, αλλά ούτε εσύ ξέρεις πώς θα αντιδρούσες στη θέση της, όσο και αν νομίζεις ότι θα έκανες αυτά που βλέπεις στις ταινίες και στα βιβλία. Καλύτερα να μην το πάθεις, για να μην μάθεις.

Ακόμα και στην περίπτωση που έχεις δίκιο, δεν είναι δική σου δουλειά να ανακατεύεσαι, ούτε να σχολιάζεις, ούτε για να «σοκάρεσαι», αυτό που κάνεις τώρα είναι παραδοσιακό κουτσομπολιό. Αν λυπάσαι για το παιδί, πήγαινε να το δεις και ρώτα πώς μπορείς να βοηθήσεις. Επίσης, ακόμα και αν έχεις δίκιο, η δική της στάση γιατί επηρεάζει την δική σου σχετικά με τον θάνατο του ανθρώπου αυτού; Δεν μπορείς να στενοχωρηθείς για αυτόν, άσχετα με το τι κάνει η γυναίκα του;

in

Αξιολογήστε το άρθρο

68 points
Upvote Downvote

46
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
29 Θέματα σχολίων
17 Απαντήσεις θεμάτων
3 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
36 Συντάκτες σχολίων
Kiss And tellluckystrikeπόντια ιντερνάσιοναλtrapezokathismata Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
trapezokathismata
Μέλος
Συμμετέχων

Όταν πέθανε ο παππούς μου από καρκίνο, διάφοροι καλοθελητές με προέτρεψαν να “μη στενοχωριέμαι τόσο” γιατί “ήταν γέρος άθρωπος” και “πόσο να ζούσε ακόμα πια;” Το πιο αηδιαστικό ήταν άτομα που κανονικά με έστησαν στον τοίχο και νευριασμένα (δεν υπερβάλλω) σχολίαζαν ότι “εδώ πεθαίνουν νέοι άνθρωποι από αυτή την αρρώστια κι εγώ κάθομαι και κάνω έτσι για τον παππού”, ενώ πρόσθεσαν ότι “να έχουμε λίγο ΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ της πραγματικότητας”. Σημειωτέον: δεν ήταν άτομα που είχαν περάσει κάτι τέτοιο – αν ήταν θα το δικαιολογούσα κάπως, αλλά και πάλι δεν κλωτσάς έτσι κάποιον που μόλις έθαψε έναν άνθρωπο που αγαπούσε.Το βουλώνεις, λες… Διαβάστε περισσότερα »

Μουσίτσα
Επισκέπτης
Συμμετέχων
Μουσίτσα

Δε νομίζω ότι η γράφουσα θα τολμούσε να εξωτρικεύσει αυτές τις σκέψεις της στη χήρα. Και κουτσομπολιό δεν θα το χαρακτήριζα εφόσον δεν το έχει συζητήσει βέβαια με κανένα άλλο . Δικαίωμά του καθενός να κάνεις τις όποιες σκέψεις κάνει. Όπως κι εσύ έχεις δικαίωμα να πενθήσεις όπως θες. Είναι άλλο πράγμα να κρίνεις κάποιον μες το κεφάλι σου και άλλο πράγμα να ανακατεύεσαι και να κουτσομπολεύεις κόσμο σε άλλους. Απο το γράμμα που έστειλε εδω δεν προκύπτει απο πουθενά ότι θα πάει να πιάσει στο άκυρο την καημένη τη χήρα και να τη μαλώσει . Τώρα , για τους… Διαβάστε περισσότερα »

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Πώς ακριβώς την κρίνει μέσα στο κεφάλι της, όταν στέλνει ερώτηση σε στήλη με σχολιασμό; Δηλαδή πόσο πιο ξεκάθαρο να γίνει το κουτσομπολιό, όταν γράφει για να σχολιάσει ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΙ ότι συμβαίνει σε μια γειτόνισσα, κρίνοντας από ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ? Τι διαφορά έχει αυτό που κάνει η Μάνια, από αυτό που κάνουν οι κουτσομπόλες, που λένε δυνατά, ό,τι νομίζουν, για καταστάσεις που δε γνωρίζουν εκ των έσω, κρίνοντας αρνητικά όσους τις βιώνουν, τονίζοντας ποιος είναι ο σωστός τρόπος να φερθούν, αυτοί που τις βιώνουν. Ότι ουδείς αλάθητος συμφωνώ, αλλά όχι κι ότι η Μάνια δεν κάνει καραμπινάτο και μολυσμένο… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

το κουτσομπολιο, δεν ειναι οταν πιανεις αυτον που τον αφορα κατι, και το συζητας… ειναι οταν το συζητας με αλλους… ακριβως αυτο που κανει δλδ στελνοντας ολοκληρη επιστολη για μια απλη γνωστη, για θεμα που δεν την αφορα, και σε ανθρωπους που δεν ξερει ΚΑΝ… αν δεν ειναι αυτο ο ορισμος του κουτσομπολιου, δεν ξερω τι ειναι..

trapezokathismata
Μέλος
Συμμετέχων

Αν την είχε μόνο κρίνει μέσα στο κεφάλι της (που και πάλι εγώ θα πω ΤΙ ΤΗΝ ΚΟΦΤΕΙ) ας πούμε οκ. Αλλά έστειλε ερώτηση όντας “σοκαρισμένη” και διανθίζοντάς τη με κατασκοπικά τύπου ‘γελάει στο μπαλκόνι’ και, το κλασικό και πασπαρτου, ανησυχία για το ορφανό. Ότι δηλαδή πιο πολύ στενοχωριεται η γραφουσα για το ορφανό παρά η μάνα του. Οκ.

Εγώ ως καχύποπτη θα κάνω τη μαντεψιά οτι στάνταρ το έχει σχολιασει και σε τρίτους και ότι είναι θέμα χρόνου το υπονοούμενο και στη χήρα (“βλέπω κάθε μέρα καφεδάκι στο μπαλκόνι ε;”) – αλλά παραδέχομαι ότι αυτά είναι 100% εικασίες.

Μέλος
Συμμετέχων

Νομιζω οτι καποιοι απο αυτους στο ελεγαν,θεωρωντας βλακωδως οτι ετσι σε παρηγορουν!Λες και γινεται να εκλογικευσει κανεις τον πονο του.

Leftmind
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Πριν 2 χρόνια πέθανε ο πατέρας μου. Δεν το συζήτησα με κανέναν, δούλευα όπως πριν, γελούσα όπως πριν, μιλούσα οπως πριν, έβγαινα. Τίποτα δεν έδειχνε τι μου συνέβη. Και τώρα αναρωτιέμαι πόσοι άνθρωποι θα σκέφτηκαν και θα με έκριναν όπως εσύ. Το πένθος μου ήταν και είναι δικό μου και μόνο. Κανεις δεν εμαθε τις σκεψεις μου και τη λύπη μου. Αυτός ήταν ο δικός μου τρόπος αντιμετώπισης. Ασε τον καθένα να ξέρει για τον εαυτό του.

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Θα μπορούσα να το είχα γράψει κι εγώ…

Eleanor Oliphant
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Μία από τα ίδια λίγο περισσότερα χρόνια πριν.. Την ημέρα της κηδείας που δε μπορούσα ούτε να σταθώ, άκουγα τα «μην κανεις έτσι υπάρχουν και χειρότερα» και δύο εβδομάδες μετά τα ΙΔΙΑ άτομα σχολίαζαν το με πόση ευκολία έφυγα και γύρισα να συνεχίσω τις σπουδές μου. Καλοπροαίρετοι συγγενείς εννοείται που πλέον έχουν φάει ενα μεγάλο delete.

v for vendetta
Μέλος
Συμμετέχων

Εσύ τι ζόρι τραβάς δεν καταλαβαίνω. Την ξέρεις τη γυναίκα, ξέρεις τι προβλήματα έχει; ξεκόλλα από το μπαλκόνι και ασχολήσου με τη δική σου ζωή. Οσο για το παιδάκι που λυπήθηκες που έμεινε ορφανό, όσο καλύτερα την παλεύει η μαμά του και συνεχίζει κανονικά την καθημερινότητα τους, τόσο το καλύτερο για αυτό. Σκληρό να κρίνεις τόσο επιπόλαια και επιφανειακά κάποιον που πενθεί, ειδικά όταν δεν τον ξέρεις.

Lifoworm
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Το ζόρι της είναι ζήλια για το σπίτι της γυναίκας. «Το σπίτι ήταν δικό του και τώρα που πέθανε το σπίτι έμεινε σ αυτήν»

Δεν γράφω άλλα γιατί μόνο χολή μου βγαίνει με αυτή την ερώτηση.

Stalkerou
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Από προσωπική εμπειρία θα σου πω, πως την ημέρα και σε όλες τις δραστηριότητες θα πίστευε κάνεις ότι το πένθος δεν μας άγγιξε. Αλλά τα βράδια που πεφταμε για ύπνο δεν ξέρει κανείς τι περνούσαμε και τι σκεφτόμασταν και πως καταφέρναμε και κοιμόμασταν.

polkadots
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Με εκνεύρισε απίστευτα αυτή η ερώτηση , όχι μόνο γιατί μου θύμισε τους κουτσομπόληδες του ΄χωριού΄, αλλά γιατί εσύ δεν σέβεσαι το πένθος τους.
Δεν γνωρίζεις τις σκέψεις της, τι κουβαλάει η ψυχή της, δεν ξέρεις τι συμβαίνει μέσα στο σπίτι της και κρίνεις , έναν άνθρωπο που απλώς γνωρίζεις.
Υποψιάζομαι μάλιστα ότι μένετε και κοντά για να βλέπεις το μπαλκόνι της, καλύτερα να ασχοληθείς με τη δουλειά σου ή αν είσαι τόσο πονόψυχη ας την ρωτήσεις αν χρειάζεται κάποια βοήθεια.
Και στην τελική δεν υπάρχει κάτι για να ασχοληθείς (πχ να είχε εκδηλώσει βίαιη συμπεριφορά) πέρα από το κουτσομπολιό σου.

crunch
Μέλος
Συμμετέχων

Υπάρχει μια ιστορία ενός φυσικού, του Φέυνμαν, του οποιου η γυναίκα πεθαίνει όταν δοκιμάζουν την πυρηνική βόμβα· οι συνάδελφοί του τον συλλυπούνται, εκείνος ατάραχος. Τελειώνει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, περνάει μπροστά από ένα κατάστημα με ρούχα, «αυτό το φόρεμα θα ταίριαζε στην Έλινορ» και καταρρέει.

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Τότε έρχεται το αστροπελέκι. Μετά, εκεί που αμέριμνος ζεις μια μικρή στιγμούλα μιας κάποιας τυχαίας χαράς. Γιατί μ’αυτούς που αγαπάς, θέλεις να ζεις χαρές, αλλά δεν είναι δίπλα σου για να τις ζήσουν, ούτε τις ζουν κάπου αλλού. Τότε συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχουν. Όταν έχεις πάψει να τους μιλάς σαν να είναι εδώ, νομίζοντας ότι σ’ακούν, όταν σταματάς να τους απαντάς, νομίζοντας ότι σου μιλάνε. Τότε σε ρουφάει κι εσένα το άπειρο. Σχεδόν ένα χρόνο αφού έχασα το πιο γλυκό αγόρι της ζωής μου, το πιο αστείο, το πιο καλόψυχο, το πιο ανθρώπινο και το πιο πονεμένο, έκλαψα. Δίπλα ακριβώς… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

τον πρωτο καιρο που πεθανε ο πατερας μου, νομιζα οτι τον εβλεπα απο μακρια, ή στο απεναντι πεζοδρομιο και αστραπιαια σκεφτομουν “α, ο μπαμπας! να τον φωναξω! ποιος μπαμπας; ο μπαμπας πεθανε”.
αργοτερα με τα διαφορα μπερδεματα στα περιουσιακα, σκεφτομουν τοσο συχνα “τι να γινεται με αυτο; να παρω τηλεφωνο τον μπαμπα να ρωτησω”.

Διαλεχτή Κιούση
Μέλος
Δημιουργός Εικόνων
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Εθισμένος στα Lenoji
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Βιώνοντας ένα πολύ βαρύ πένθος απόρησα με οικογενειακή φίλη που έχασε σχεδόν ταυτόχρονα κι αυτή τον αδερφό της ξαφνικά και μπορούσε να ζήσει, να γελάσει, να ταξιδέψει και να διασκεδάσει τα τρια χρόνια που εγώ εψαχνα να βρω ανάσα για να μην πνιγώ. Δεν πιστεύω ότι πόνεσε λιγότερο , δεν γίνεται. Έζησε.
Δε έχει κανόνες και κλουβιά , μην βάζεις εσύ απ έξω.

Sarmaspower
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Συμμετέχων

Όταν πέθανε ο πατέρας μου,ήμουν 19 χρονών και τους φαινόταν πολύ περίεργο ότι είχα την όρεξη να βαφομαι μόλις μετά από τα 9μερα! Επίσης, πήγαιναν και έλεγαν στη μαμά μου, καλά το ξεπερνάς, ώσπου κάποια στιγμή η μαμά μου νευρίασε και απάντησε, το τί κάνω εγώ εσένα δε σε αφορά,πίσω από κλειστές πόρτες δε ξέρεις τί γίνεται! Αλλά έτσι είναι οι άνθρωποι θέλουν να σε βλέπουν και να σε λυπούνται για να νοιώθουν καλύτερα με τον εαυτό τους. Ντροπή σου!

Jolene
Μέλος
Συμμετέχων

Χτύπησες φλέβα με τον πόνο της απώλειας και θέλω να σου πω ότι κάθε άνθρωπος πενθεί διαφορετικά. Δεν υπάρχουν προκάτ συμπεριφορες κι αντιδράσεις. Πρόσφατα πέθανε ένα πάρα πολύ αγαπητό μου πρόσωπο και σοκαρίστηκα. Έξω είμαι όπως ήμουν και πριν, όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού όμως εγώ γνωρίζω πως αισθάνομαι και πόσο θρηνώ καθημερινά. Να είσαι πολύ προσεκτικη γιατί λες χοντράδες και ο θρήνος, η απώλεια είναι πολύ πολύ προσωπικά ζητήματα και εξαιρετικά λεπτά. Κράτα τις σκέψεις σου για τον εαυτό σου και επίσης, ακόμη καλύτερα, μάλωσε τον εαυτό σου που κάνει αυτές τις σκέψεις.

Κατλέϊα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Δεν μπορείς να ξέρεις την κατασταση της και πώς νιώθει… Έχω δει μητέρα να συμπεριφεται έτσι και το παιδί της το υπεραγαπουσε. Αλλά επειδή ήταν παιδί της λένε τς σαλεψε, αν ήταν ο άνδρας της θα έλεγαν δυστυχώς αυτά που σκέφτηκες κι εσύ.
Ακόμα κι αν όντως νιώθει οκ, που ξέρεις χίλια δυο ότι πχ ότι την κακοποιούσε και δεν είχε τη δύναμη να κάνει κάτι γι αυτό…
Σε κάθε περίπτωση της εύχομαι δύναμη…

Mitsi
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Δερβέναγα και στο πένθος ρε φίλε ..και καλά ενδιαφέρον. Αρχικά όπως κάθε ψυχολόγος θα έλεγε σε μια μητέρα η ύπαρξη κανονικότητας και ρουτίνας είναι ο,τι καλύτερο για το παιδί . Δεν έχεις ιδέα τι Γολγοθά τραβάει αυτή η γυναίκα για να κάνει το παιδί να νιώσει ξανά ασφάλεια και να μην το φορτώσει με το δικό της πένθος. Από την άλλη μπορεί το ζευγάρι μεταξύ τους να μην ήταν αγαπημένο. Σου πέφτει εσένα λόγος; Και αν αυτός ο άνθρωπος ήταν κακοκοποιητικος, που δεν μπορείς να το ξέρεις , αυτή η γυναίκα μπορεί να νιώθει ανακούφιση, και με το δίκιο της… Διαβάστε περισσότερα »