Αγαπητή Α,μπα είναι σχεδόν 5 το ξημέρωμα.Δεν με έπαιρνε ο ύπνος και στο μυαλό μου ήρθαν άνθρωποι που μου ήταν εντελώς άγνωστοι ,αλλά ο θάνατος τους για κάποιο λόγο μου “χτύπησε” .Εκείνοι που μου έρχονται πρώτα πρώτα στο νου, στην πλειοψηφία τους ήταν νεαρά άτομα πάνω κάτω στην ίδια ηλικία με μένα, λίγο πριν και λίγο μετά τα 20.Σκεφτόμουν πόσο σύντομη ήταν η ζωή τους,πόσες στιγμές και εμπειρίες δεν θα ζήσουν και τελικά πόσο τραγικός είναι ο θάνατος όταν είσαι νέος (και υγιής ( δεν έχεις κάποιο πρόβλημα να σε ταλαιπωρεί).Θέλω λοιπόν να ρωτήσω,πώς μπορεί κανείς να διαχειριστεί την στεναχώρια, τον πόνο που προκύπτει από το θάνατο ενός ανθρώπου ( γνωστού μας ή και όχι). Η ζωή συνεχίζεται αλλά πώς; Αν εγώ που δεν τους γνώριζα κι ο κάθε εγώ, κλαίω και θλίβομαι το ίδιο όπως όταν πρωτοεμαθα τον θάνατο τους κι ας έχουν περάσει αρκετά χρόνια σε μερικές περιπτώσεις,οι οικείοι τους πώς το ” ξεπερνούν “;
–🙁
Επειδή αυτό που ρωτάς είναι «αν το πάθαινα εγώ, πώς θα το ξεπερνούσα», η απάντηση είναι ότι ο μόνος τρόπος για να το μάθεις είναι να το πάθεις. Δεν υπάρχει τρόπος να προβλέψεις την αντίδραση σου όταν χάσεις κάποιον νέο που ήταν πραγματικά οικείος σου. Είναι κάτι που σε μεταμορφώνει οριστικά, σα να έχεις πέσει μέσα σε ηφαίστειο. Δεν ξέρεις τι θα βγει από μέσα σου, γιατί θα είναι κάτι εντελώς πρωτόγονο και βαθύ, που τώρα κοιμάται, δεν έχει λόγο να κυκλοφορήσει (ούτε χρειάζεται να ταράξεις). Οπότε σταμάτα να το σκέφτεσαι, και ας ελπίσουμε ότι δεν θα βρεθείς ποτέ στη θέση τους.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Έχοντας βιώσει σχετικά πρόσφατα (πριν 1,5 χρόνο) στα σαράντα μου, την αιφνίδια απώλεια του συνομήλικου αγαπημένου μου, που για μένα ήταν σύντροφος και συνοδοιπόρος πάνω από όλα, αλλά και σύζυγος, πατέρας των παιδιών μας και φίλος (με ατόφια την σημασία όλων των ιδιοτήτων που ανέφερα), η ερώτησή σου άγγιξε ευαίσθητες χορδές μου. Συμφωνώ με την Α μπα, ότι δεν υπάρχει τρόπος να προβλέψεις την αντίδρασή σου όταν χάσεις κάποιον δικό σου άνθρωπο, ειδικά σε νεαρή ηλικία κι εντελώς απροσδόκητα. Καθένας βιώνει την απώλεια και το πένθος με έναν δικό του προσωπικό τρόπο, οπότε ναι, ας ελπίσουμε ότι δεν θα βρεθείς… Διαβάστε περισσότερα »
Συλληπητήρια.
Να είσαι πάντα καλά και να τον θυμάσαι <3
Έρση συλλυπητήρια, καλή δύναμη σου εύχομαι! Έχω χάσει τον πατέρα μου (δε το συγκρίνω φυσικά με τη δική σου απώλεια) αλλά νιώθω ακριβώς έτσι. Τον σκέφτομαι κάθε μέρα, είναι συνέχεια στο μυαλό μου, αλλά παράλληλα η ζωή μου συνεχίζεται κανονικά. Προχωράω, δουλεύω, γελάω (πολύ), ονειρεύομαι. Είναι μονόδρομος ούτως η άλλως.
Πόσο μεγάλη απώλεια. Καλο κουράγιο
Συγχαρητήρια για την πολύ ορθή οπτική σου Κ τη δύναμη σου..μπραβο που έγραψες αυτό το κείμενο για εμάς θεωρώ ότι θα βοηθήσει πολλούς ανθρώπους Κ σε ευχαριστούμε.ελπιζω να σου πάνε όλα καλά από εδώ Κ περα αλλά Κ να μην πάμε έχεις τη δύναμη να τα διαχειριστείς.αγωνιστικους χαιρετισμούς
Σε αυτή τη θέση είμαι. 18,5 χρόνων ο γιος μου, αυτοκινητιστικό , συνοδηγός. 1 η ώρα το πρωί και δεν δέχτηκε να πάω να τον πάρω από την έξοδό του . Τον έφερναν μου είπε. Θα ήταν τώρα 21,5. Εγώ πρέπει να προσπαθώ συνέχεια για να υπάρχω σε αυτή τη ζωή για την κόρη μου που είναι 25. Με χρειάζεται, αλλά πόσο άδικο και γι αυτή! Τον αγαπάει τόσο πολύ, τον έχασε κι εγώ μπορώ να της δώσω τόσο λίγα τώρα πια! “..σα να έχεις πέσει μέσα σε ηφαίστειο” λέει η Α μπα. Ναι κάτι τέτοιο κι άλλα πολλά .… Διαβάστε περισσότερα »
Λυπάμαι τόσο πολύ!
Αρρώστησα. Τι να σας ευχηθώ, γαλήνη να βρείτε τίποτε άλλο…
Θυμάμαι όταν μου συνέβη σκεφτόμουν συνέχεια αυτούς τους στίχους από μια μετάφραση του Καρυωτάκη (αλλά συνέχεια όμως, μια ατελείωτη λούπα, σα να μην είχα λόγια δικά μου να σκεφτώ):
Περνούσε η ζωή μου, γλέντι αληθινό,
δίχως μετάνοια μήτε χαλινό,
κι επήγαινα παιχνίδι κάθε ανέμου.
Τώρα παραξενεύομαι γιατί
ο θάνατος να με συλλογιστεί,
που δεν τον συλλογίστηκα ποτέ μου.
Regnier Mathurin, Epitaphe [Ρενιέ Ματουράν, Επιτάφιο | μετάφραση: Κ.Γ. Καρυωτάκης]
Το πώς διαχειριζόμαστε το θάνατο γύρω μας έχει να κάνει με άπειρα πράγματα. Από εμπειρία και προσωπική ενασχόληση (πόση σημασία του δίνουμε πριν μας χτυπήσει την πόρτα), μέχρι και την γενικότερη κουλτούρα εξοικείωσης ή μη στον τόπο που ζούμε. Καλή ώρα στην Ελλάδα, όχι απλώς δεν εξοικειωνόμαστε αλλά αποφεύγουμε μέχρι και τις λέξεις που τον αφορούν. Από τα “έφυγε”, “τ@ν χάσαμε” αντί για “πέθανε” κι “επάρατη νόσος” αντί για “καρκίνος”, μέχρι απόκρυψη οποιασδήποτε σοβαρής ασθένειας αντί για μοίρασμα και ενημέρωση – κι εντάξει, δε συζητάω καν για επίσκεψη σε ειδικό, εκεί τα κουδούνια θα σου γίνουν μόνιμο αξέσορι. Προφανώς και… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν το ξεπερνάς. Μαθαίνεις να ζεις με αυτό. Αποδέχεσαι ότι θα έρχεται ο πόνος σε κύματα. Θα σε κατακλύζει και εκεί που θα λες θα πνιγώ,θα φεύγει προσωρινά. Καταλαβαίνεις ότι στα πιο ασήμαντα,ο εγκέφαλος σου θα συνδέει πράξεις-αναμνήσεις-γεγονότα και θα σου χαλάει στην καλύτερη των περιπτώσεων για λίγο τη συγκέντρωση. Θα θες να πιεις καφέ και θα θυμάσαι πως τον έπινε ο δικός σου άνθρωπος. Θα βλέπεις μια μηχανή και θα σκέφτεσαι πόσο θα του άρεσε. Θα ανακαλύπτεις καινούρια σειρά και θα λες αχ να μπορούσε να τη δει. Σε μεγάλες χαρές,σε γιορτές το πρόσωπο σου θα σκοτεινιάζει για λίγο… Διαβάστε περισσότερα »
Ένα βιβλίο που μπορεί να σε ενδιαφέρει και να σε βοηθήσει ίσως να “απαλύνεις” τον φόβο του θανάτου είναι ο “κήπος του Επίκουρου” του I. Yalom. Σε εισάγει ομαλά και ήρεμα στη φιλοσοφία του Επίκουρου, ο οποίος είχε πολλά να πει για τον θάνατο, υπό το πρίσμα του ψυχοθεραπευτη Yalom. Εμένα με βοήθησε πολύ.
Φαίνεται να έχεις υπαρξιακή αναζήτηση στο πώς θέτεις την ερώτηση σου και πιστεύω ότι η λύση είναι να διαβάσεις όσο μπορείς γι’αυτό, εφόσον σ’ ενδιαφέρει.
Ο θάνατος δεν είναι κάτι που ξεπερνιέται, είναι το τελευταίο σύνορο. Όταν φεύγει κάποιος νέος είναι σαν να αντιστρέφεται η λογική, να φεύγουν πρώτα τα παιδιά από τους γονείς. Καλύτερα να μην το ζήσεις ποτέ, βασικά κανείς μας δεν αξίζει να ζήσει μία τέτοια απώλεια.
Δεν υπάρχει μία απάντηση για το πώς το ξεπερνάς, θα πω όμως εδώ κάτι που ίσως ανακουφίσει τη σκέψη σου: Η φυσική δύναμη για συνέχιση της ζωής είναι ένα από τα πιο δυνατά ένστικτα, και το κλειδί είναι, όχι το να το ξεπεράσει κανείς, αλλά να συνεχίσει να ζει, παρόλη την πραγματικότητα του τραγικού γεγονότος.
Η απάντηση είναι πολύ δύσκολα και ποτέ. Πολύ δύσκολα συνεχίζεις την ζωή σου και δεν το ξεπερνάς ποτέ. Απλά μαθαίνεις να ζεις με τον πόνο και την απώλεια. Αυτό που έμαθα εγώ από την απώλεια ενός νέου ανθρώπου, στην οικογένειά μου, του αδερφού μου, 29 χρονών, από καρκίνο είναι ότι πρόκειται για κάτι που σε αλλάζει ολοκληρωτικά. Οι ισορροπίες που ήξερα εγώ χάθηκαν και είμαι σε έναν συνεχή αγώνα να βρω καινούριες. Πριν έναν χρόνο η οικογένειά μας ήταν μια καρέκλα με 4 πόδια. Τώρα προσπαθούμε να βρούμε τρόπο να ισορροπήσουμε μόνο με τα 3 που μείναμε. Αυτό που επίσης… Διαβάστε περισσότερα »
Σίγουρα είναι διαφορετική εμπειρία για τον καθένα. Εξαρτάται από την ηλικία στην οποία θα σε βρει, από τη σχέση σου με τον άνθρωπο που πέθανε, από τη σχέση σου με τους οικείους του…ένα σωρό. Προσωπικά το επικρατέστερο συναίσθημα μέσα μου είναι η ανημπόρια. Ένα μούδιασμα, ένα άδειασμα απαίσιο. Είναι πολύ οριστικός ο θάνατος και πραγματικά ακόμα και τώρα που είμαστε 15 χρόνια μετά, το σκέφτομαι και αδειάζω. Είναι η απώλεια, είναι η αδικία και είναι κι ένα φοβερό συναίσθημα το να βλέπεις ανθρώπους που αγαπάς να υποφέρουν και να μην μπορείς να κανεις απολύτως μα απολύτως τίποτε σ’εκείνο το επίπεδο.… Διαβάστε περισσότερα »
Ποτέ μου δεν το κατάλαβα αυτό το πράγμα ρε παιδιά. Πώς γίνεται να κλαις με το θάνατο ενός ανθρώπου που δεν ξέρεις; Ανάγκη για να ζήσει κανείς το δράμα; Τι φάση;
Δεν έχω ηρεμήσει κανένα βράδυ από τη δίκη της Ελένης. Δεν μπορώ να τη βγάλω από το μυαλό μου, βασανιζομαι ταλαιπωρούμαι ξενυχταω. Το αν την ξέρω δεν έχει καμία σημασία, κλαις για το δράμα που πέρασε, κλαις για τη μάνα της και τον πατέρα της και για την αδερφή της, κλαις για τα φρικιαστικα που πέρασε, κλαις για το άδικο. Και για τη Μυρτώ βασανίστηκα κι ακόμα τη σκέφτομαι και σφίγγεται η ψυχή μου. Και για τη Φαίη πόσο λυπάμαι. Για εκείνο τον πατέρα της που έζησε τέτοιο χτύπημα η μία του κόρη να συνήργησε ουσιαστικά στο φόνο της άλλης.… Διαβάστε περισσότερα »
fantasmataki ενσυναίσθηση λέγεται και λείπει από πολλούς ανθρώπους. Όχι επειδή φταίνε αυτοί που δεν την έχουν. Όχι εξ ολοκλήρου δηλαδή. Κάποιοι άνθρωποι όταν ακούνε κάτι για κάποιον που δεν γνωρίζουν, βάζουν τον εαυτό τους στη θέση του, ή στη θέση των γονιών του, ή στην θέση των φίλων του και συγγενών του. Ή βάζουν στην θέση αυτού του ατόμου τον άντρα τους, την γυναίκα του, τα παιδιά του, τον αδερφό τους… Και κάπως έτσι ξεχυλίζουν συναισθήματα πρωτόγνωρα, στενάχωρα, καταπιεστικά, αποπνικτικά, καθηλωτικά, βασανιστικά… Κάποιοι άνθρωποι έχουν μάθει να τα αποφεύγουν και έτσι εκπαιδεύονται να μην νιώθουν σε κάποια φάση τίποτα και… Διαβάστε περισσότερα »
Καταλαβαίνω τι λες. Προσωπικά, θα στενοχωρηθώ με τον πόνο του άλλου ή με το βασανισμό και το άδικο όπως πχ το παρουσιάζει η idea από πάνω. Επίσης θα στενοχωρηθώ όταν βλέπω να κλαίει κάποιος που έχασε κάποιον δικό του, γιατί κι αυτό πόνος είναι. Ειλικρινά όμως ο θάνατος ενός ανθρώπου που δεν γνωρίζω προσωπικά δεν θα με στενοχωρήσει. Δεν θα μου λείψει κάποιος που δεν γνωρίζω. Τώρα αν αυτό λέγεται έλλειψη ενσυναίσθησης, so be it.