Αγαπητή «Α, μπα»: Πόσο τραγικός είναι ο θάνατος όταν είσαι νέος

Η ζωή συνεχίζεται αλλά πώς;

Αγαπητή Α,μπα είναι σχεδόν 5 το ξημέρωμα.Δεν με έπαιρνε ο ύπνος και στο μυαλό μου ήρθαν άνθρωποι που μου ήταν εντελώς άγνωστοι ,αλλά ο θάνατος τους για κάποιο λόγο μου “χτύπησε” .Εκείνοι που μου έρχονται πρώτα πρώτα στο νου, στην πλειοψηφία τους ήταν νεαρά άτομα πάνω κάτω στην ίδια ηλικία με μένα, λίγο πριν και λίγο μετά τα 20.Σκεφτόμουν πόσο σύντομη ήταν η ζωή τους,πόσες στιγμές και εμπειρίες δεν θα ζήσουν και τελικά πόσο τραγικός είναι ο θάνατος όταν είσαι νέος (και υγιής ( δεν έχεις κάποιο πρόβλημα να σε ταλαιπωρεί).Θέλω λοιπόν να ρωτήσω,πώς μπορεί κανείς να διαχειριστεί την στεναχώρια, τον πόνο που προκύπτει από το θάνατο ενός ανθρώπου ( γνωστού μας ή και όχι). Η ζωή συνεχίζεται αλλά πώς; Αν εγώ που δεν τους γνώριζα κι ο κάθε εγώ, κλαίω και θλίβομαι το ίδιο όπως όταν πρωτοεμαθα τον θάνατο τους κι ας έχουν περάσει αρκετά χρόνια σε μερικές περιπτώσεις,οι οικείοι τους πώς το ” ξεπερνούν “;

🙁

Επειδή αυτό που ρωτάς είναι «αν το πάθαινα εγώ, πώς θα το ξεπερνούσα», η απάντηση είναι ότι ο μόνος τρόπος για να το μάθεις είναι να το πάθεις. Δεν υπάρχει τρόπος να προβλέψεις την αντίδραση σου όταν χάσεις κάποιον νέο που ήταν πραγματικά οικείος σου. Είναι κάτι που σε μεταμορφώνει οριστικά, σα να έχεις πέσει μέσα σε ηφαίστειο. Δεν ξέρεις τι θα βγει από μέσα σου, γιατί θα είναι κάτι εντελώς πρωτόγονο και βαθύ, που τώρα κοιμάται, δεν έχει λόγο να κυκλοφορήσει (ούτε χρειάζεται να ταράξεις). Οπότε σταμάτα να το σκέφτεσαι, και ας ελπίσουμε ότι δεν θα βρεθείς ποτέ στη θέση τους.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

in

Αξιολογήστε το άρθρο

47 points
Upvote Downvote

32
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
21 Θέματα σχολίων
11 Απαντήσεις θεμάτων
3 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
27 Συντάκτες σχολίων
fantasmatakilady gagaMia ideaΉραluckystrike Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Έρση
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Έχοντας βιώσει σχετικά πρόσφατα (πριν 1,5 χρόνο) στα σαράντα μου, την αιφνίδια απώλεια του συνομήλικου αγαπημένου μου, που για μένα ήταν σύντροφος και συνοδοιπόρος πάνω από όλα, αλλά και σύζυγος, πατέρας των παιδιών μας και φίλος (με ατόφια την σημασία όλων των ιδιοτήτων που ανέφερα), η ερώτησή σου άγγιξε ευαίσθητες χορδές μου. Συμφωνώ με την Α μπα, ότι δεν υπάρχει τρόπος να προβλέψεις την αντίδρασή σου όταν χάσεις κάποιον δικό σου άνθρωπο, ειδικά σε νεαρή ηλικία κι εντελώς απροσδόκητα. Καθένας βιώνει την απώλεια και το πένθος με έναν δικό του προσωπικό τρόπο, οπότε ναι, ας ελπίσουμε ότι δεν θα βρεθείς… Διαβάστε περισσότερα »

Clementine
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Συλληπητήρια.
Να είσαι πάντα καλά και να τον θυμάσαι <3

Luthien
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Συνεργάτης

Στενοχωρήθηκα πολύ με την ιστορία σου κι ας μη σε ξέρω <3

Περιγράφεις έναν από τους μεγαλύτερους φόβους μου

Εντελβάις
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Έρση συλλυπητήρια, καλή δύναμη σου εύχομαι! Έχω χάσει τον πατέρα μου (δε το συγκρίνω φυσικά με τη δική σου απώλεια) αλλά νιώθω ακριβώς έτσι. Τον σκέφτομαι κάθε μέρα, είναι συνέχεια στο μυαλό μου, αλλά παράλληλα η ζωή μου συνεχίζεται κανονικά. Προχωράω, δουλεύω, γελάω (πολύ), ονειρεύομαι. Είναι μονόδρομος ούτως η άλλως.

luckystrike
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Πόσο μεγάλη απώλεια. Καλο κουράγιο

Ήρα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Συγχαρητήρια για την πολύ ορθή οπτική σου Κ τη δύναμη σου..μπραβο που έγραψες αυτό το κείμενο για εμάς θεωρώ ότι θα βοηθήσει πολλούς ανθρώπους Κ σε ευχαριστούμε.ελπιζω να σου πάνε όλα καλά από εδώ Κ περα αλλά Κ να μην πάμε έχεις τη δύναμη να τα διαχειριστείς.αγωνιστικους χαιρετισμούς

mairou
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Σε αυτή τη θέση είμαι. 18,5 χρόνων ο γιος μου, αυτοκινητιστικό , συνοδηγός. 1 η ώρα το πρωί και δεν δέχτηκε να πάω να τον πάρω από την έξοδό του . Τον έφερναν μου είπε. Θα ήταν τώρα 21,5. Εγώ πρέπει να προσπαθώ συνέχεια για να υπάρχω σε αυτή τη ζωή για την κόρη μου που είναι 25. Με χρειάζεται, αλλά πόσο άδικο και γι αυτή! Τον αγαπάει τόσο πολύ, τον έχασε κι εγώ μπορώ να της δώσω τόσο λίγα τώρα πια! “..σα να έχεις πέσει μέσα σε ηφαίστειο” λέει η Α μπα. Ναι κάτι τέτοιο κι άλλα πολλά .… Διαβάστε περισσότερα »

Φούστα Κλαρωτή
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Λυπάμαι τόσο πολύ!

Mia idea
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Αρρώστησα. Τι να σας ευχηθώ, γαλήνη να βρείτε τίποτε άλλο…

stephiestep
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Advocate

Κι εγώ σκεφτόμουν συχνά το θάνατο στα 17-18, με κάπως διαφορετικό τρόπο (πιο θεωρητικό; σε σχέση με τη μεταφυσική) και δεν μπορούσα να κοιμηθώ τα βράδια, οπότε σε καταλαβαίνω σε ένα βαθμό. Εμένα με βοήθησε να το ξεπεράσω η διαρκής ανάγνωση και γραφή και, αργότερα, πολλές συνεδρίες που έκανα με ψυχολόγο. Κι εκεί που ένιωθα ότι όλα πήγαιναν καλά και ότι αποκτούσα μία ηρεμία στη ζωή μου, ένα απ’ τα πολύ οικεία μου άτομα, που μεγαλώσαμε μαζί, πέθανε, πάνω στην τρέλα των φοιτητικών μας χρόνων. Δεν υπάρχει τρόπος να περιγράψεις αυτό που συμβαίνει μετά. Τους επόμενους μήνες προσπαθούσα να παρτάρω… Διαβάστε περισσότερα »

Alethiometer
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Θυμάμαι όταν μου συνέβη σκεφτόμουν συνέχεια αυτούς τους στίχους από μια μετάφραση του Καρυωτάκη (αλλά συνέχεια όμως, μια ατελείωτη λούπα, σα να μην είχα λόγια δικά μου να σκεφτώ):

Περνούσε η ζωή μου, γλέντι αληθινό,
δίχως μετάνοια μήτε χαλινό,
κι επήγαινα παιχνίδι κάθε ανέμου.
Τώρα παραξενεύομαι γιατί
ο θάνατος να με συλλογιστεί,
που δεν τον συλλογίστηκα ποτέ μου.

Regnier Mathurin, Epitaphe [Ρενιέ Ματουράν, Επιτάφιο | μετάφραση: Κ.Γ. Καρυωτάκης]

Mitsi
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ήρωας

Οχι, δεν το ξεπερνάς. Ένας τέτοιος θάνατος δεν ξεπερνιέται. Αλλά μαθαίνεις να ζεις με αυτό και καθώς περνάει ο καιρός μπορείς να γελάσεις κάποια στιγμή ξανά χωρίς να νιώσεις ότι προδίδεις τη μνήμη του και η σκέψη του αν και πάντα πονάει δεν είναι σαν εκείνο τοαχαιρι στην καρδιά που ένιωθες. Δεν υπάρχει κανένας λόγος όμως να τα σκέφτεσαι αυτα. Είναι από τα πράγματα που εύχεσαι απλά να μη σου τύχουν. Να μη τύχουν σε κανέναν.

Υπνερωτομαχία
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Το πώς διαχειριζόμαστε το θάνατο γύρω μας έχει να κάνει με άπειρα πράγματα. Από εμπειρία και προσωπική ενασχόληση (πόση σημασία του δίνουμε πριν μας χτυπήσει την πόρτα), μέχρι και την γενικότερη κουλτούρα εξοικείωσης ή μη στον τόπο που ζούμε. Καλή ώρα στην Ελλάδα, όχι απλώς δεν εξοικειωνόμαστε αλλά αποφεύγουμε μέχρι και τις λέξεις που τον αφορούν. Από τα “έφυγε”, “τ@ν χάσαμε” αντί για “πέθανε” κι “επάρατη νόσος” αντί για “καρκίνος”, μέχρι απόκρυψη οποιασδήποτε σοβαρής ασθένειας αντί για μοίρασμα και ενημέρωση – κι εντάξει, δε συζητάω καν για επίσκεψη σε ειδικό, εκεί τα κουδούνια θα σου γίνουν μόνιμο αξέσορι. Προφανώς και… Διαβάστε περισσότερα »

Mockingbird
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ένα βιβλίο που μπορεί να σε ενδιαφέρει και να σε βοηθήσει ίσως να “απαλύνεις” τον φόβο του θανάτου είναι ο “κήπος του Επίκουρου” του I. Yalom. Σε εισάγει ομαλά και ήρεμα στη φιλοσοφία του Επίκουρου, ο οποίος είχε πολλά να πει για τον θάνατο, υπό το πρίσμα του ψυχοθεραπευτη Yalom. Εμένα με βοήθησε πολύ.
Φαίνεται να έχεις υπαρξιακή αναζήτηση στο πώς θέτεις την ερώτηση σου και πιστεύω ότι η λύση είναι να διαβάσεις όσο μπορείς γι’αυτό, εφόσον σ’ ενδιαφέρει.

Sleepy yet busy
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Δεν το ξεπερνάς. Μαθαίνεις να ζεις με αυτό. Αποδέχεσαι ότι θα έρχεται ο πόνος σε κύματα. Θα σε κατακλύζει και εκεί που θα λες θα πνιγώ,θα φεύγει προσωρινά. Καταλαβαίνεις ότι στα πιο ασήμαντα,ο εγκέφαλος σου θα συνδέει πράξεις-αναμνήσεις-γεγονότα και θα σου χαλάει στην καλύτερη των περιπτώσεων για λίγο τη συγκέντρωση. Θα θες να πιεις καφέ και θα θυμάσαι πως τον έπινε ο δικός σου άνθρωπος. Θα βλέπεις μια μηχανή και θα σκέφτεσαι πόσο θα του άρεσε. Θα ανακαλύπτεις καινούρια σειρά και θα λες αχ να μπορούσε να τη δει. Σε μεγάλες χαρές,σε γιορτές το πρόσωπο σου θα σκοτεινιάζει για λίγο… Διαβάστε περισσότερα »

salt and pepper
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Το να κάθεσαι στα 20 σου να κλαις επί ώρες για άλλους, άγνωστους, είναι κάπως παράξενο. Μάλλον φοβάσαι μην πεθάνεις ξαφνικά εσύ και πως θα το διαχειριστούν οι δικοί σου. Νομίζω ότι το μάντρα του Αμπα θα ταίριαζε εδώ…

Zουζουνα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Στα 20, ειναι φυσιολογικό αναπτυξιακό στάδιο το να έχεις άγχη υγείας. Ίσως βέβαια ένας άνθρωπος που καταδιώκεται απο αυτά να ανακουφιστεί αν δει εναν ειδικό.

Felis
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Ο θάνατος δεν είναι κάτι που ξεπερνιέται, είναι το τελευταίο σύνορο. Όταν φεύγει κάποιος νέος είναι σαν να αντιστρέφεται η λογική, να φεύγουν πρώτα τα παιδιά από τους γονείς. Καλύτερα να μην το ζήσεις ποτέ, βασικά κανείς μας δεν αξίζει να ζήσει μία τέτοια απώλεια.
Δεν υπάρχει μία απάντηση για το πώς το ξεπερνάς, θα πω όμως εδώ κάτι που ίσως ανακουφίσει τη σκέψη σου: Η φυσική δύναμη για συνέχιση της ζωής είναι ένα από τα πιο δυνατά ένστικτα, και το κλειδί είναι, όχι το να το ξεπεράσει κανείς, αλλά να συνεχίσει να ζει, παρόλη την πραγματικότητα του τραγικού γεγονότος.