Αγαπητή «Α, μπα»: Ένας άνθρωπος πέθανε διότι όλοι οι γιατροί έλειπαν σε διακοπές

Ίσως να ήταν ακόμη ζωντανός αν υπήρχε ένας άνθρωπος να βάλει έναν καθετήρα

Αγαπημένη μου Α,μπα, Το θέμα μου είναι στενάχωρο αλλά θα ήθελα να το μοιραστώ γιατί σας νιώθω όλους σαν παρέα μου. Τη Δευτέρα του Πάσχα έχασα τον πολυαγαπημένο μου παππού. Ήταν ένας παππούς-μπόμπιρας. Ένας γλυκός παππούλης. Σε καμιά περίπτωση δε θύμιζε τον σχεδόν αιώνα που τον βάραινε. Ήταν άνθρωπος ακούραστος, χαρούμενος, ευγενής αν και ουσιαστικά αγράμματος. Ήταν αγαπητός σε όλους, και πολύ περισσότερο στους νέους (25-35) που έβρισκε στο καφενείο και τους έλεγε τα μυστικά του επαγγέλματος (ψαράς). Στην όψη ήταν πάντα χαμογελαστός, με δέρμα χωρίς μια ρυτίδα. Το δε σώμα του, που το είδα τώρα στο νοσοκομείο, σφιχτό και λευκό, σαν έφηβος. Ούτε οι γιατροί πίστευαν στα μάτια τους και στα αυτιά τους, διότι ούτε η άνοια του είχε χτυπήσει την πόρτα. Τα είχε 800, όχι 400! Δυστυχώς όμως, το ζωντανό του πνεύμα ήταν εγκλωβισμένο σε ένα γέρικο σώμα, τουλάχιστον ως προς τις λειτουργίες των εσωτερικών οργάνων. Αυτή ήταν η πρώτη και μοναδική φορά που μπήκε στο νοσοκομείο και οι γιατροί μετά τον πρώτο θαυμασμό, προσπάθησαν να βρουν τρόπους “να μη διαταράξουν την ισορροπία που είχε βρει ο οργανισμός κι είχε καταφέρει να ζήσει τόσο”. Το θεματάκι που παρουσίασε, αντιμετωπίστηκε με επιτυχία και με μεγάλη χαρά μετά από 10 ημέρες νοσηλείας ξαναγύρισε σπίτι. Η νοσηλεία σαφώς και του δημιούργησε προβλήματα: δε μπορούσε πια να σταθεί όρθιος και να κάνει βήματα όσο κι αν το πάλευε, παρ’ όλη την προσπάθειά μας εμφάνισε μια μικρή κατάκλιση που τον ενοχλούσε, λόγω της κατάστασής του έπρεπε να φορέσει πάνα και δεν μπορούσε να φάει στερεά τροφή ως μέρος της θεραπείας. Όλα, ωστόσο, σύμφωνα με τους θεράποντες ιατρούς θα διορθώνονταν διότι ήταν πολύ δυνατός οργανισμός. Όπως εξελίχθηκαν όμως τα πράγματα, η ισορροπία όχι απλά είχε διαταραχθεί αλλά του δημιούργησε τόσο σοβαρό πρόβλημα που μέσα σε 3 ημέρες ο παππούς “έφυγε”. Λόγω του ότι βγήκε από το νοσοκομείο Μ. Πέμπτη και επειδή καταλαβαίναμε ότι θα χρειαζόμασταν βοήθεια (από γιατρό, νοσηλευτή μέχρι και φυσικοθεραπευτή) για να καταφέρουμε να τον σηκώσουμε από το κρεβάτι αρχίσαμε αμέσως τα τηλέφωνα. Ειλικρινά, κάλεσα όλους τους παθολόγους, γενικούς ιατρούς, καρδιολόγους και πνευμονολόγους της περιοχής μου (επαρχία 40 λεπτά από την Αθήνα). Έλειπαν όλοι σε διακοπές, βλέπεις έπεσε κι η Πρωτομαγιά και πήραν όλοι 1 βδομάδα άδεια. Αυτό που χρειαζόμασταν ήταν έναν ειδικό να βάλει στον παππού καθετήρα (από το νοσοκομείο βγήκε χωρίς καθετήρα, ίσως κι αυτό να ήταν λάθος των γιατρών). Κι είχαμε δίκιο. Μέχρι την Κυριακή του Πάσχα είχαν πρηστεί τα άκρα του λόγω νεφρικής ανεπάρκειας και τελικά εντός λίγων ωρών “έφυγε” από οξύ πνευμονικό οίδημα. Πήγα στο Κέντρο Υγείας της περιοχής αλλά φυσικά ο μοναδικός διαθέσιμος γιατρός δε μπορούσε να αφήσει το πόστο του. Καλέσαμε ΕΚΑΒ για να ξαναμπει νοσοκομείο, όπως κι έγινε, απλά για να ξεψυχήσει εκεί κι όχι στο σπίτι. Ένας άνθρωπος έμεινε αβοήθητος διότι όλοι έλειπαν σε διακοπές. Πολλοί μου απαντούν σε φάση ‘πώς κάνεις έτσι, 100 χρονών ήταν, πόσο να ζήσει’. Και έτσι να είναι, ένας άνθρωπος – ανεξαρτήτου ηλικίας – έμεινε αβοήθητος να πεθάνει διότι όλοι οι γιατροί έλειπαν σε διακοπές! Κι αναρωτιέμαι, δε θα έπρεπε με κάποιο σύστημα να είναι καταγεγραμμένοι οι γιατροί μιας περιοχής και τέτοιες μέρες γιορτινές να κανονίζουν ποιος θα παραμένει στην περιοχή για να παρέχει βοήθεια αν χρειαστεί; Αν το κανονίζουν εναλλάξ, θα πέφτει μια φορά στα 5 χρόνια στον καθένα και αν (συνυπολογίζοντας Χριστούγεννα, Πάσχα, Πρωτομαγιά, Δεκαπενταύγουστο). Μιλώντας με μια γνωστή μου γιατρό ενοχλήθηκε από αυτή την ιδέα, διότι “να μην πάνε να δουν τους δικούς τους”…; Κι όταν της είπα ότι “δεν είναι μόνο η οικογένεια που τους νοιάζει, γιατί αυτή θα μπορούσαν να τη δουν κάποιο ΣΚ, είναι και το αρνάκι και η παρέα και το γλέντι στις περισσότερες περιπτώσεις κι ας πεθαίνει ένας άλλος” δεν το συνέχισε. Ίσως είμαι ιδιαιτέρως φορτισμένη ακόμα και δε μπορώ να σκεφτώ πιο καθαρά. Ήμουν το μοναδικό εγγόνι, είναι σαν να έχασα πατέρα για 2η φορά (ο μπαμπάς μου πέθανε όταν ήμουν 8), είχαμε σχέση λατρείας. Εδώ και 20 μέρες βλέπω συνέχεια στον ύπνο μου ότι είναι ακόμα ζωντανός, ταλαιπωρημένος μεν αλλά ακόμα κοντά μας. Και ίσως να ήταν αν υπήρχε ένας άνθρωπος να βάλει έναν καθετήρα… Σε ευχαριστώ που διάβασες το παράπονό μου

-η εγγονή

Αγαπητή φίλη, συλληπητήρια.

Λυπάμαι πολύ για αυτό που πέρασες, και δεν έχεις άδικο στη γενική ιδέα, ναι, πρέπει πάντα να υπάρχει διαθέσιμος γιατρός. Θα έπρεπε. Αλλά δεν υπάρχει – αυτό είναι μια σκληρή πραγματικότητα, σε πολλά μέρη της γης. Μόνο στις πόλεις υπάρχει πάντα γιατρός, κι αυτό ισχύει για ορισμένες μόνο πόλεις. Δεν είναι ότι δεν θέλουμε, ή ότι πρέπει οι γιατροί “να δουν τους δικούς τους”. Είναι θέμα προϋπολογισμού, και δυνατοτήτων μιας χώρας. ΕΚΑΒ, όμως, υπήρχε πάντα, έτσι δεν είναι; Ούτε αυτό είναι αυτονόητο. Και δεν μιλάω για καμία επαρχία της Κίνας, μιλάω για τους Έλληνες που μένουν σε νησιά.

Αυτό που λες, για τους γιατρούς και τις εφημερίες, είναι αφελές. Δεν αρκεί ένας γιατρός, κάπου. Ο γιατρός χρειάζεται νοσοκόμα, χρειάζεται ρεύμα, εργαλεία, χρειάζεται να πληρωθεί έξτρα, χρειάζεται stand by ασθενοφόρα, σύνδεση με άλλα ιατρικά κέντρα, πρόσβαση σε εξετάσεις, μηχανήματα. Αλλιώς θα γιατρευόμασταν από το τηλέφωνο.

Τώρα είσαι πολύ ταραγμένη, και αυτό που προσπαθείς να κάνεις, που είναι πολύ κοινό σε όσους έχουν χάσει άνθρωπο, είναι να σκέφτονται το “αν είχα κάνει το Α ή το Β, τώρα θα ζούσε”. Όχι μόνο για το δικό σου καλό, αλλά επειδή αυτή είναι η πραγματικότητα, δεν το ξέρεις αυτό. Δεν ξέρεις αν θα ζούσε, ακόμα και αν δεν είχε βγει ποτέ από το νοσοκομείο. Δεν είναι πολύ πιθανό να έφταιγε μόνο ο καθετήρας ή μόνο το ένα ή μόνο το άλλο. Ήταν μεγάλος – όταν πολύ μεγάλοι άνθρωποι περνάνε το κατώφλι του νοσοκομείου, όλα παίζονται κορώνα γράμματα. Δεν υπάρχει άνθρωπος που μπορεί να το ανατρέψει αυτό, είναι πολύ χαοτικά τα γεγονότα από εκεί και πέρα. Εσείς, αυτό να θυμάσαι, κάνατε ό,τι ανθρωπίνως είναι δυνατό. Ανθρωπίνως, ξαναλέω. Αυτό σημαίνει “με πάρα πολλούς περιοριοσμούς”. Μπορεί να φαινόταν γερός, αλλά ήταν μεγάλος, και αυτό σημαίνει ότι η κατάσταση ήταν πολύ εύθραυστη. Αυτό σημαίνει, πολύ πέρα από τις ανθρώπινες εφευρέσεις ή μεθόδους.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

58 points
Upvote Downvote

28
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
20 Θέματα σχολίων
8 Απαντήσεις θεμάτων
1 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
23 Συντάκτες σχολίων
Εύα ΕυσταθιάδουCloud on ToastMuseBetween WorldsΣουτοκρίαρο Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
lioness
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Ειδικός

Αγαπητή γράφουσα, κατ’ αρχάς συλληπητήρια. Έχω χάσει τους πολυαγαπημένους μου παππού και γιαγιά και καταλαβαίνω πόσο πολύ πονάει. Ωστόσο, ως γιατρός, οφείλω να σου πω ότι κανείς ιατρός του ιδιωτικού τομέα δεν είναι υποχρεωμένος να παραμένει ανοιχτός 365 ημέρες τον χρόνο, έχει ωράριο και διακοπές που τις ορίζει ο ίδιος, είναι ιδιώτης και ως τέτοιος, έχει τα δικά του ωράρια. Η βάση που αναφέρεις, καταγραφής των γιατρών που παραμένουν ανοικτοί νύχτες/ αργίες/ διακοπές/ απεργίες, είναι ουσιαστικά το δημόσιο σύστημα υγείας. Εκεί είναι υποχρεωμένοι να στελεχώνουν ιατρικά και νοσηλευτικά τις δομές υγείας όλο το 24ωρο, εκεί αντιμετωπίζονται τα επείγοντα περιστατικά, αυτά… Διαβάστε περισσότερα »

Θεριό
Μέλος
Συμμετέχων

Πάντως και γιατρός να υπήρχε, το περιστατικό ενός ηλικιωμένου αυτής της ηλικίας θα ήταν πολύ χαμηλά στην προτεραιότητα. Σκληρό μεν, αλλά πραγματικό.

μιμόζα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Συνεργάτης

Δεν ξέρω αν ισχύει πράγματι αυτό. Ας μην τσουβαλιάζουμε έτσι την αντιμετώπιση των γιατρών προς τους ηλικιωμένους ασθενείς.

Θεριό
Μέλος
Συμμετέχων

Κι όμως, είναι εξ ορισμού έτσι. Δεν το λέω για να κατηγορήσω τους γιατρούς ή το νοσηλευτικό προσωπικό, αλλά όταν οι άνθρωποι ή τα μέσα δεν επαρκούν, αναγκάζονται να ιεραρχήσουν τα περιστατικά.
Αν ποτέ περάσεις καιρό σε νοσοκομείο, θα διαπιστώσεις πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η αντιμετώπιση ανάλογα με την ηλικία του ασθενή.

Εντελβάις
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Έτσι είναι, ακόμα και στην παροχή πρώτων βοηθειών σε περίπτωση πχ ατυχηματος από τα πρώτα πράγματα που σου λένε στο σεμινάριο είναι ότι προηγείται πάντα ο νεότερος ή αυτός που έχει τις περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσει. Τότε μου είχε φανεί πολύ κυνικό αλλά δε γίνεται αλλιώς δυστυχώς.

Muse
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

Η προτεραιότητα που δίνεται στα περιστατικά δεν εχει να κανει με την ηλικια πρωτίστως, αλλα με τη σοβαρότητα της κατάστασης. Αλλο ενας ηλικιωμένος με έμφραγμα και αλλο ενας έφηβος με πόνο στο αυτί.

Between Worlds
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Πιστεύω, ισχύει. Έχω πάει σε γιατρούς που με ρώτησαν μόνο συμπτώματα και ιστορικό, επειδή ήμουν μικρή. Είχα μια ενόχληση (όχι πόνο) και παραλίγο να μην με εξετάσει ο γιατρός, εντάξει μικρή είμαι, λογικά υγιής, επέμενα και τελικά μου είπε τελικά είχες δίκιο. Δεν είχα κάτι σοβαρό, αλλά έπρεπε να παρω φάρμακα για να περάσει.

Η μάνα μου από την άλλη, που έχει τα διπλάσια χρόνια από εμένα, πάει στα πρωινά ιατρεία νοσοκομείου και είναι ενθουσιασμένη. Την προσέχουν πολύ, τη ρωτάνε διάφορα, της κάνουν εξετάσεις. Έχει κάποια μικροπροβλήματα υγείας, αλλά περισσότερο λόγω ηλικίας.

Οπότε, ναι, νομίζω παίζει ρόλο η ηλικία.

Ederra
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Δυστυχώς συμβαίνει. Σε δημόσια νοσοκομεία με περιορισμένο προσωπικό και πορους δυστυχώς οι πολύ ηλικιωμένοι κατά κανονα θεωρούνται φύρα.

fantasmataki
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Δεν ξέρω λεπτομέρειες για το περιστατικό, αλλά αν ο άνθρωπος χρειαζόταν καθετήρα κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του και δεν του έβαλαν τότε είναι ξεκάθαρα malpractice. Συμβαίνει υπερβολικά συχνά στους μεγάλους ανθρώπους και όχι μόνο. Οι άνθρωποι λοιπόν θα συνεχίσουν να πεθαίνουν και οι υπεύθυνοι γι’ αυτό “ιατροί”, θα συνεχίσουν να τρωγοπίνουν στις διακοπάρες τους, διαμαρτυρόμενοι για το πόσα πενιχρά μέσα έχουν και παριστάνοντας τους ήρωες που “ασκούν λειτούργημα” για ψίχουλα. Η μόνη συμβουλή που μπορώ να σου δώσω είναι να βρεις μια ομάδα σωστών επαγγελματιών (θα χρειαστεί ψάξιμο αλλά υπάρχουν), έτσι ώστε να ελάχιστοποιήσεις την πιθανότητα να βρεθείς εσύ… Διαβάστε περισσότερα »

I_am_the_law
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ειδικός

Εσύ είπες ότι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα δημιουργήθηκαν επιπλοκές. Σε ένα τόσο μεγάλο άνθρωπο κάποια στιγμή περνάς το σημείο που μπορεί να αντιμετωπιστεί. Κάνατε ότι είναι δυνατό, ο άνθρωπος έζησε ζωή χαρισάμενη, δυνατός για έναν αιώνα και έφυγε χωρίς να ταλαιπωρηθεί πολύ, με ανθρώπους που τον υπεραγαπούσαν, κάνοντας αυτό που αγαπάει. Μακάρι να φύγουμε όλοι έτσι.

Ιζόλδη
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Συλληπητήρια για τον παππού σου και καταλαβαίνω τον πόνο σου. Το σύστημα όμως δε λειτουργεί με τον τρόπο που το έχεις στο μυαλό σου. Το ελεύθερο επάγγελμα έχει ελεύθερες άδειες και οι ιδιώτες ιατροί συνήθως δεν είναι διαθέσιμοι στις αργίες. Ωστόσο, τα δημόσια νοσοκομεία, τα κέντρα υγείας και το ΕΚΑΒ λειτουργούν πάντα μα πάντα ανεξαρτήτως αργιών 24/7/365. Για Αττική μας γράφεις, όχι για ακριτικό νησί, με αυτό το δεδομένο σου απαντώ. Μη σκέφτεσαι τι θα γινόταν αν, τι θα μπορούσατε να είχατε κάνει διαφορετικά κλπ. Κάνατε ό,τι καλύτερο μπορούσατε. Να τον θυμάσαι με αγάπη

Kleopatra
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Τον ίδιο τον ρώτησες αν θα ήθελε να ζήσει λίγο καιρό ακόμα με πάνα και χωρίς να μπορεί να φάει; Εγώ νομίζω πολύ καλύτερα που έφυγε έτσι και χωρίς να τον τρυπάνε με καθετήρες, χωρίς αποτέλεσμα. Γιατί δεν θα είχε αποτέλεσμα σε αυτή την ηλικία, μόνο κάποιες μέρες ακόμα βασανιστηρίων με τρυπήματα και καθετήρες.

Muse
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

Αγαπητή φιλη, συλλυπητήρια για τον παππού σου. Να τον θυμασαι παντα με αγαπη. Μπραβο σου που προσπάθησες να τον βοηθήσεις και το εκανες οσο μπόρεσες απο την πλευρά σου, εισαι αξια! Ηταν τυχερός ο παππούς σου που σε ειχε. Θα σου μιλήσω ως επαγγελματίας υγειας (ειμαι νοσηλευτρια). Δεν αναφέρεις τι σας ειπαν οτι ειχε ο παππούς, παρα μονο οτι ηταν κατι μικρο και αντιμετωπίσιμο. Αργοτερα μας λες οτι ειχε κατακληση, δεν μπορουσε να φαει, χρειάστηκε καθετήρα. Ο λογος που πέθανε ο παππούς σου, δεν ηταν η έλλειψη καθετήρα. Αλλη μια μεγαλη τρύπα στο σύστημα υγειας εκτος απο τις ελλείψεις γιατρών… Διαβάστε περισσότερα »

Σουτοκρίαρο
Μέλος
Συμμετέχων

Muse, θα συμφωνήσω μαζί σου ως συνάδελφος. Αυτό που έχω δει κι εγώ είναι πόσο απροετοίμαστοι και ουσιαστικά ανεκπαίδευτοι είμαστε όταν χρειάζεται να γίνει αυτή η ενημέρωση της οικογένειας που αφαιρεί τις ελπίδες για τον άνθρωπό τους. Κρίνω έχοντας χάσει κι εγώ παππούδες μετά από νοσηλείες σε δημόσιο και ιδιωτικό νοσοκομείο, και βλέποντας και από τον εαυτό μου πόσο δύσκολη μού είναι αυτή η ενημέρωση. Στο εξωτερικό που έτυχε να δουλέψω, είδα πόση βαρύτητα δίνουν στην εκπαίδευση του προσωπικού για τη διαχείριση των ευαίσθητων αυτών θεμάτων καθώς και στη γενικότερη επικοινωνία με τον άρρωστο και την οικογένειά του και πιστεύω… Διαβάστε περισσότερα »

Muse
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

Δυστυχώς στην Ελλάδα, δεν υπάρχει η έννοια της παρηγορητικης φροντίδας ούτε για τον ασθενή, ούτε για τους συγγενείς. Αποσιωπάται ότι ο θάνατος πλησιάζει, δίνεται ένα εξιτήριο και ο κόσμος νομίζει ότι όλα είναι καλά. Θα έπρεπε να υπάρχει η παρηγορητική φροντίδα, ότι το τέλος πλησιάζει και πως το διαχειριζόμαστε αυτό. Τουλάχιστον στην σχολή υπήρχαν αντίστοιχα κεφάλαια μαθήματος, διαφορετικά δεν θα γνωρίζαμε ούτε εμείς ως προσωπικό την έννοια.

not today...
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Συμμετέχων

αχ καρδούλα μου… πονάς, υποφέρεις.. σου λείπει ο παππούς σου.. 🙁 εύχομαι σιγά σιγά να περάσει ο πόνος ο οξύς, να μαλακώσει και να αρχίσεις να θυμάσαι τα χαμόγελα και τα αστεία και τις αγκαλιές…

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Δεν γνώρισα παππούδες και κάθε φορά που έλεγα πόσο πολύ θα ήθελα να είχα και παππού στη ζωή μου, έναν σαν τον δικό σου φανταζόμουν. Λυπάμαι πολύ που τον έχασες κι αυτόν αλλά χαίρομαι που τον είχες. Χαίρομαι λίγο εγωιστικά, γιατί επιβεβαιώνεται ότι υπήρξε ο παππούς που ονειρευόμουν και τον είχε ένα κορίτσι που το εκτίμησε και τον αγάπησε όσο αξίζει ν΄’αγαπηθεί ένας καλός άνθρωπος. Να είσαι καλά και να το θυμάσαι πάντα, με τόση αγάπη και ζεστασιά. Εμένα με βοήθησε πολύ το ότι ρώτησα έναν καρδιολόγο, σε ποια περίπτωση θα είχε σωθεί ο πατέρας μου που πέθανε από οξύ… Διαβάστε περισσότερα »

Εντελβάις
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Συλλυπητήρια για τον παππού σου, καταλαβαίνω τον πόνο και τη στεναχώρια σας, αλλά δυστυχώς για έναν ηλικιωμένο ακόμα και ένα απλό κρύωμα μπορεί να αποβεί μοιραίο. Φαντάζομαι έγραψες αυτό το γράμμα σε κατάσταση δύσκολη όμως πρέπει να καταλάβεις ότι οι γιατροί του ιδιωτικού τομέα είναι ελεύθεροι επαγγελματίες, δεν έχουν καμία υποχρέωση να είναι stand by 24/7 και κατ οίκον δεν έχουν και πολλές δυνατότητες ούτως ή άλλως πέρα από μια απλή επίσκεψη. Το πιθανότερο είναι να σας παρέπεμπαν ξανά στο νοσοκομείο ή σε κάποια ιδιωτική κλινική. Δεν αντιμετωπίζονται σε σπίτια τέτοια περιστατικά, λάθος εντύπωση έχεις. Επίσης σίγουρα η απώλεια είναι… Διαβάστε περισσότερα »