Προσωπική ιστορία: Οι κρίσεις πανικού και η θλίψη μετουσιώθηκαν σε ενοχές ότι βλάπτω το μωρό

Δυστυχώς ενοχοποιούμαστε για τα πάντα

Ήθελα απλά να σου γράψω γιατί νιώθω τρομερή μοναξιά. Ανακάλυψα τη στήλη σου στην πιο δύσκολη περίοδο της ζωής μου, την εγκυμοσύνη μου. Απέκτησα ένα υγιές και όμορφο κοριτσάκι, που τώρα είναι ενάμιση μηνών. Πριν από αυτή την εγκυμοσύνη, είχα μια αποβολή πρώτου τριμήνου, λίγο πριν κάνω την εξέταση της αυχενικής διαφάνειας. Αυτό ήταν η αρχή του κακού… Είχα αναγκαστεί να ανακοινώσω την τότε εγκυμοσύνη στη δουλειά, καθώς η φύση της δουλειάς μου θα λειτουργούσε αρνητικά στην έκβαση της, οπότε έπρεπε να αλλάξω και καθήκοντα. Δυστυχώς, είχα αρνητική αντιμετώπιση, εμμέσως, με το ανακοινωθεί όχι από μένα η εγκυμοσύνη στους συναδέλφους με τη δικαιολογία ότι αλλάζουν τα δεδομένα στην εργασία εξαιτίας της κατάστασής μου. Μετά που τελικά απέβαλα ήρθα στη δυσάρεστη θέση να δέχομαι συγχαρητήρια και ταυτόχρονα να ανακοινώνω ότι απέβαλα. Αυτομάτως έπεσα σε μια μίνι κατάθλιψη, δεν έφτανε ο πόνος μου που έκλαιγα κάθε μέρα, έπρεπε να διαχειριστώ και τη ρετσινιά της αποβολής, λες και δεν είναι συχνό φαινόμενο, όπως έμαθα εκ των υστέρων, τα «δεν πειράζει», «νέοι είστε ακόμα» κτλ… Μετά δέχτηκα τρομερή πίεση, τουλάχιστον έτσι το βίωσα εγώ – μπορεί να μην ισχύει- να ξαναμείνω έγκυος, από τη γυναικολόγο μου, γιατί θα εμένα πολύ εύκολα έγκυος και θα ξεπερνούσα το γεγονός. Τελικά όχι μόνο δεν το ξεπέρασα, όταν έμεινα στο κοριτσάκι μου, αλλά απέκτησα και τρομερές κρίσεις πανικού, καθώς η νέα εγκυμοσύνη ξεκίνησε με παρατράγουδα, με αίμα κτλ, οπότε αναγκαστικά σταματάω τη δουλειά και μένω καθηλωμένη στο σπίτι. Συγχρόνως, αυτή την φορά, περάσαμε μια φάση με τον άντρα, που ήμασταν και οι δύο τρομερά κρυψίνους, λες και είχαμε κάνει έγκλημα. Ο εγκλεισμός στο σπίτι και το τρομερό άγχος κατέληξαν σε κρίσεις πανικού. Από εκεί που ήμουν ένα υγιές άτομο με ενεργή κοινωνική ζωή και επαγγελματικά, τα έχασα όλα και άλλαξε όλη η ζωή μου. Οι κρίσεις πανικού και η θλίψη μετουσιώθηκαν σε ενοχές ότι βλάπτω το μωρό, από το περιβάλλον μου. Εκείνη την περίοδο, ανακάλυψα την στήλη σου, ευτυχώς για μένα, γιατί διάβασα και άλλες ιστορίες μητρότητας και όχι μόνο, αλλά και γυναικών σε πιο γενικό πλαίσιο και κατάλαβα ότι δεν είμαι μόνη. Ότι δυστυχώς ενοχοποιούμαστε για τα πάντα, ότι πολλές φορές μας αντιμετωπίζουν σαν δοχεία μητρότητας ή γενικώς σαν δοχεία, και τότε πραγματικά ένιωσα οργή! Ότι δε φταίω που έχω άγχος, που όπως είπες και συ είναι ο κακός δαίμονας της εποχής μας και όλα σε αυτό τα αποδίδουν, και ότι γενικά όλη η ιστορία είχε να κάνει με μια πίεση από παντού, από δουλειά, από φίλους, από γιατρό και από οικογένεια… Πήγα και σε ψυχολόγο και με τη στήριξη του άντρα μου, ξεπέρασα τις κρίσεις. Γέννησα, και αρχίζει νέο σίριαλ… Η οικογένεια του άντρα μου… δυστυχώς βγήκα από το μαιευτήριο με την πεθερά μου να με βοηθήσει. Αυτομάτως θεώρησε ότι το μωρό της ανήκει. Την έβαλα στη θέση της εννοείται και της κατέστησα σαφές ότι βοήθεια χρειάζομαι μόνο στις δουλειές και ότι αυτό όποτε της πω. Η αλήθεια είναι όμως ότι με τους μαραθώνιους θηλασμός και την αϋπνία, ήθελα πραγματικά βοήθεια αλλά αυτή θεώρησε να κάθεται στο σπίτι από το πρωί ως το απόγευμα.. από το να υποστώ αυτό, προτίμησα να τα κάνω όλα μόνη μου και να πεθαίνω στην κούραση. Συν ότι κάθε φορά που έρχονται ο πεθερός μου θέλει να πιάνει το μωρό με άπλυτα χέρια και παίζουμε κυνηγητό…

Και μετά λένε κάντε παιδιά να χαρούμε…. ποιος χαίρεται ακριβώς με όλο αυτό;;; Ευχαριστώ πολύ τη στήλη σου για όλα και αυτό το μωρό μου που σε όλη την υστερία μου δείχνει την αγάπη του

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

in

Αξιολογήστε το άρθρο

26 points
Upvote Downvote

4
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
4 Θέματα σχολίων
0 Απαντήσεις θεμάτων
2 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
4 Συντάκτες σχολίων
cyoraKarleeKat Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ήρωας

“Και μετά λένε κάντε παιδιά να χαρούμε…. ποιος χαίρεται ακριβώς με όλο αυτό;;; ”
Ο ίδιος ακριβώς που χαίρεται με τον αρραβώνα, τον γάμο, την βάφτιση: η ευρύτερη οικογένεια, αφού που όλα βαίνουν ομαλώς και δεν τους κολλάει η κοινωνία την ρετσινιά ότι έχουν ένα “παράξενο” παιδί.

Kat
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Συα,μπά,σχουσα και εγώ! Εχώ και εγώ ενα μωράκι μικρό και αντιμετωπιζω και εγω στο νέο μου ρόλο, πολλές ενοχές, αγωνίες και τύψεις. Πιο πολύ για εμένα η δυσκολία είναι, οι απαιτησεις που εχω εγώ απο τον εαυτο μου. Στη δική σου περίπτωση ομως απο οτι καταλαβαινω το προβλημα ειναι τα πεθερικα. Εμείς ελλείψη γιαγιαδων παππουδων (έχουν όλοι «φύγει») έχουμε γυναίκα στο σπίτι που μας βοηθάει. Πραγματικά αν μου ζήταγαν να μου κοψουν το χέρι και να ειχα την μαμα μου κοντά μου αυτη την περιοδο θα το εκανα. Θα το έκανα γενικα, οχι μονο αυτη την περιοδο. Για την πεθερα… Διαβάστε περισσότερα »

Karlee
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Συνεργάτης

Συγκινήθηκα με την αφήγησή σου. Εύχομαι να σου πάνε όλα καλύτερα από εδώ και πέρα! Δεν είσαι μόνη <3 αγία αμποκοινότητα <3

cyora
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ειδικός

Αισθάνεσαι μόνη σου σε όλο αυτό και αγχώνεσαι και φοβάσαι ότι δεν φροντίζεις το μωρό με τον βέλτιστο τρόπο. Κι εγώ αισθανόμουν τρομερή μοναξιά και άγχος, ο άντρας μου δούλευε τότε στο εξωτερικό και η φροντίδα του μωρού είχε πέσει όλη πάνω μου. Εμένα με βοήθησε πολύ η ψυχοθεραπεία. Κατάλαβα τι μου συνέβαινε, συνειδητοποίησα ότι από το πολύ άγχος δεν μπορούσα να χαρώ το παιδί μου και κατάλαβα ότι πρέπει να διεκδικήσω χώρο και χρόνο για τον εαυτό μου. Επίσης, με βοήθησε να βάλω όρια στους γύρω μου.