Το έχω ζήσει δύο φορές. Την αποβολή, ενώ υπήρχαν όνειρα. Την απότομη αποκοπή των ονείρων. Την πρώτη φορά είχα αιμορραγία και πολύ πόνο. Το παλέψαμε μήπως μπορούσαμε να σώσουμε το μωρό, αλλά δεν τα καταφέραμε. Η δεύτερη ήταν χειρότερη από την πρώτη. Ακούσαμε την καρδιά του μωρού να σταματά την ώρα του υπερήχου.
Ήταν το μεγαλύτερο σοκ που έχω βιώσει μέχρι τώρα. Έτρεμα ολόκληρη, προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω τι είχε συμβεί, αλλά μου ήταν δύσκολο. Πραγματικά, αν δεν το ζήσεις, δεν μπορείς να καταλάβεις.
Για πολλά χρόνια μετά δεν συζητούσε κανένας μπροστά μου για θέματα εγκυμοσύνης. Τώρα πια, μετά από 8 χρόνια σχεδόν, αν κάποιος αρχίσει να μου λέει τα γνωστά “γιατί δεν κάνεις ένα δεύτερο παιδί, τι περιμένεις;” και παρόμοια, τους απαντώ σκληρά και κυνικά ότι είχα δύο αποβολές. Δεν είναι επιλογή μου το ότι δεν έχω δεύτερο παιδί.
Απλά δεν μπόρεσα να κάνω. Και κάθε φορά που μου λένε κάτι παρόμοιο βιώνω από την αρχή όλο τον πόνο της απώλειας. Είναι πολύ δύσκολο. Μπορεί να γίνεται λίγο πιο ήπιος ο πόνος, αλλά υπάρχει και θα υπάρχει για πάντα. Γιατί αφήνει ένα κενό και ένα “γιατί” που δεν μπορεί να απαντήσει κανείς.
ΑΠΟ ΤHΝ – Μαρία Σ.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
