Αγαπητή «Α, μπα»: Πώς να την κάνω να καταλάβει πως είμαι γυναίκα και όχι παιδάκι;

Είμαι σίγουρη πως αν ήξερε ποια είμαι θα με είχε διώξει από το σπίτι

Αγαπητή Α,μπα καλησπέρα. Διάβασα την ερώτηση της κοπέλας σχετικά με την εγκυμοσύνη στα 22 της και αποφάσισα να σου στείλω. Πρόκειται για την σχέση με τη μητέρα μου. Αν έμενα ποτέ έγκυος και έπρεπε να διακόψω την κύηση, πολύ πιθανώς να αντιδρούσα όπως και η κοπέλα της ερώτησης. Η μητέρα μου ήταν πάντα δύσκολος άνθρωπος, όλο φωνές και επιπλήξεις σε εμένα και τον αδερφό μου. Όταν η εφηβεία μου χτύπησε την πόρτα και έτυχε ένα καλοκαίρι να με δει με το πρώτο μου αγόρι να κρατιόμαστε χέρι-χέρι (ήμουν μόλις δεκατριών), με μάζεψε σπίτι και με έβαλε τιμωρία έγκλειστη στο σπίτι για μια ολόκληρη βδομάδα. Στα δεκαπέντε, όταν ψυλλιάστηκε πως είχα αγόρι, μια μέρα γυρνώντας με το αυτοκίνητο από το φροντιστήριο μου είπε με φωνή σαφώς διδακτική “πως έχει καταλάβει τι γίνεται και πως εκείνη ευτυχώς όταν πήγε να κάνει την βλακεία έφαγε ένα χαστούκι από τον πατέρα της και ήρθε στα συγκαλά της”. Ποια ήταν η βλακεία βρε παιδιά; Τι φοβόταν; Εγώ το μόνο που ήθελα ήταν να έχω ένα αγόρι, μία αθώα εφηβική σχέση όπως οι υπόλοιπες φίλες μου. Κι έτσι κι έκανα δηλαδή. Και συνέχισα να έχω αγόρια, απλώς κρυβόμουν, έλεγα ψέματα και ήμουν άλλος άνθρωπος μπροστά της απ’ότι στην πραγματικότητα. Να τονίσω πως δεν ήμουν “τσούλα”, αυτό νομίζω φοβόταν, ότι κι αν σημαίνει αυτό και ήμουν υπόδειγμα μαθήτριας. Για εκείνη, εγώ, η κόρη της δεν μπορούσα να είμαι ταυτόχρονα και γυναίκα και καλή μαθήτρια και σωστή στις υποχρεώσεις μου. Όταν έκλαιγα για το χωρισμό μου με τον πρώτο μου έρωτα, νόμιζε πως είχα άγχος για τις πανελλήνιες. Παρά την λαβωμένη καρδιά πέρασα στην πρώτη σχολή που ήθελα και έφυγα απ’το σπίτι και ανάσανα. Μεγαλώνοντας και σιγά σιγά καταλαβαίνοντας τον εαυτό μου, παρατήρησα προβληματικές συμπεριφορές και μετά από ψυχανάλυση εντόπισα τις ρίζες τους στην τρομοκρατία που είχα υποστεί ως έφηβη από τη μητέρα μου. Τώρα, πλέον στα είκοσι πέντε μου τελείωσα τις σπουδές μου, και γύρισα στο πατρικό μου, ως ενδιάμεσο σταθμό μέχρι να μείνω μόνη μου. Η μητέρα μου πιστεύει πως θα μείνω εδώ μέχρι να παντρευτώ(!). Γιατί τώρα, στα είκοσι πέντε μου, αυτή είναι η συμπεριφορά που εισπράττω. Με ρωτάει συνέχεια αν είμαι με κάποιον και αν έχω σχέση και με προτρέπει να βρω έναν άνθρωπο για να έχω παρέα και να περάσω τη ζωή μου και και και.. Παράλληλα πιστεύει πως εγώ είμαι ένα πλάσμα ανέγγιχτο και αθώο χωρίς ιδέα περί σεξ και λοιπόν. Τις προάλλες της ζήτησα να μου κλείσει ραντεβού με τον γυναικολόγο της, γιατί είναι αρκετά καλός και γούρλωσε τα μάτια της και με ρώτησα σχεδόν αμυντικά “τι τον θέλω τον γυναικολόγο”, της είπα πως είμαι είκοσι πέντε χρονών και πρέπει να πηγαίνω στον γυναικολόγο και νευριασμένη μου απάντησε πως “δεν χρειάζεται να πάω”. Πήγα στα κρυφά πάλι, Α,μπα μου, λες και είμαι δεκαπέντε χρονών ξανά. Από την άλλη, μου λέει πως δεν γελάω ποτέ πλέον και πως είμαι απόμακρη. Δεν έχει ιδέα ποια είμαι πραγματικά και είμαι σίγουρη πως αν ήξερε, θα με είχε διώξει από το σπίτι. Πώς να την κάνω να καταλάβει πως είμαι γυναίκα κύρια του εαυτού μου και όχι παιδάκι; Αν μάθαινε πως δεν μπορώ να μείνω σε μια λειτουργική σχέση λόγω τραυμάτων που εκείνη μου έχει δημιουργήσει, τι θα έκανε; Θα συνέχιζε να με ρωτά πότε θα παντρευτώ; υ.γ. μένω στην αθήνα, οι γονείς μου είναι και οι δύο απόφοιτοι πανεπιστημίου(για να χτίσω το background)

ανύπαντρη

Προς όλους όσους έχουν ζήσει ή ζουν κακοποιητικές καταστάσεις με τους γονείς τους, ή ανακαλύπτουν ότι εξαιτίας των γονιών τους έχουν προβλήματα στην προσωπική τους ζωή, δυο απαντήσεις, γιατί επαναλαμβανόμαστε. Πρώτον: δεν γίνεται, ούτε χρειάζεται να καταλάβει η μαμά η ο μπαμπάς οτιδήποτε δεν έχουν καταλάβει. Ο χειρισμός των τραυμάτων μας μπορεί και πρέπει να γίνει χωρίς τη συμμετοχή τους. Αυτό είναι το θέμα: η απαγκίστρωση από αυτούς. Να καταλάβεις ότι δεν έχεις τη μητέρα που θα ήθελες να έχεις, και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για αυτό. Δεν φταις, δεν μπορείς να αλλάξεις την τύχη σου. Το δεύτερο, η θεραπεία δεν θα γίνει μέσω ιντερνετικής στήλης, με κουβέντα με φίλους, με βιβλία ή με ταινίες. Θα γίνει μόνο με ψυχολόγο, και θα πάρει καιρό. Λες ότι έκανες ψυχανάλυση και βοηθήθηκες. Λοιπόν, πρέπει να τη συνεχίσεις. Αν τη συνεχίζεις ήδη, δεν γίνεται να πηδήξεις στάδια, δεν θα σε βοηθήσει κανένας άλλος από τον θεραπευτή σου, πρέπει να επιμείνεις για όσο χρειάζεται, για όσο πάρει. Εύχομαι κάθε επιτυχία και καλή τύχη.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

64 points
Upvote Downvote

16
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
16 Θέματα σχολίων
0 Απαντήσεις θεμάτων
0 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
16 Συντάκτες σχολίων
v for vendettaΚοντράριοςMitsiluckystrike Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
no_roots
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Θρύλος

Και μόνο που υπογράφεις “ανύπαντρη” σημαίνει πως βλέπεις τον εαυτό σου με τα μάτια της μαμάς. Ακόμα και μετά από ψυχοθεραπεία νοιάζεσαι για τη γνώμη της και θέλεις την αποδοχή της. Γιατί; Δεν είσαι πια 15 χρονών, όπως λες, αλλά ακόμα φέρεσαι σαν κόρη και της ζητάς να σου κλείσει ραντεβού στο γυναικολόγο. Και πάλι γιατί; Η μάνα σου δεν θέλει να σε μάθει, δεν την ενδιαφέρει ποια είσαι, το μόνο που είσαι για εκείνη είναι η κόρη της, το κτήμα της. Θέλει να σε ελέγχει και να σε κάνει αυτό που έχει στο μυαλό της για εσένα, τίποτα περισσότερο.… Διαβάστε περισσότερα »

Μαριάννα Θ.
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Εκτός από καταπιεστική , η μητέρα σου είναι κι επικίνδυνη με το να σε αποτρέπει να πας σε γυναικολόγο! Δεν πάμε στο γυναικολόγο μόνο όταν χάσουμε τον παρθενικό υμένα. Ένα κοιλιακό γυναικολογικό υπερηχογράφημα θα δείξει τυχόν γεννητικές ανωμαλίες στη μήτρα και τις ωοθήκες, ενώ ακόμη και το τεστ ΠΑΠ, δεν προϋποθέτει πρότερη σεξουαλική επαφή. Συν την ψηλάφηση στήθους.

Ο δε πατέρας φαντάζομαι εντελώς άσχετος κι αμέτοχος σε όλα αυτά, σωστά;

Rebecca de Winter
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Συνεργάτης

Ως παθούσα, δύο ειναι τα στάδια:
1. Αφήνεις την ιδέα πως θα καταλάβει η θα αλλάξει.
2. Οικονομική ανεξαρτησια

Asteraki
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Καλημέρα ! Μπήκα σήμερα μόνο κ μόνο για να γράψω ότι είναι ανεπίτρεπτο να μη σε αφήνει να επισκεφτεις στα 25 σου γυναικολόγο, η επίσκεψη πρέπει να ξεκινάει πλέον από την εφηβεία και όσο νωρίτερα . Είναι σημαντική η συμβολή του τόσο σε θέματα σεξουαλικης διαπεδαγωγισης όσο και υγείας . Πχ θα μπορούσε να σου προτείνει και τα γνωστά εμβόλια …Σε περίπτωση που σε δυσκολεύει αυτός της μαμά ρωτά για κάποιον άλλο – αλλά μην το αφήσεις ..!

Mitsi
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Εμ τω μεταξύ πόσο κλασικονοταν είσαι κάτω των είκοσι μακριά από γκόμενους και σχέσεις για να μην σε κακοχαρακτηρισουν και όταν περάσεις τα είκοσι άντε να βρεις κάποιον για να μην τους μείνεις στο ράφι.
Μη σκας για τη μητέρα σου. Δεν πρόκειται ποτέ ούτε να καταλάβει ούτε να αλλάξει. Δε χριεαζεται να μαθαίνει τίποτα για τη ζωή σου. Κάνε τα κουμάντα σου και φύγε όσο πιο γρήγορα μπορείς.

Consciousness
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Ποσο σε νιώθω! 😉Λοιπον συμφωνω με Λένα. 👍 Ειναι ενα δύσκολο αυτο πραγματικα κομματι, της παραδοχής στον εαυτό μας των σφαλμάτων των γονιων μας και της αρνητικής τους συμπεριφορας και των όποιων αποτελεσμάτων τους πανω μας. Όμως εμεις είμαστε άλλοι, διαφορετικοί, και εφόσον εσυ εχεις αρχίσει να αλλαζεις και μάλιστα κάνεις και πραγματα μονη σου, η συμβουλή μου ειναι αυτη: να συνεχίσεις τη ζωη σου όπως θα ηταν αν ζουσες μονη σου και να μην περιμένεις ουτε την κατανόηση τους, ουτε την παραδοχή απο αυτους οτι έκαναν σφάλματα. Δεν πρόκειται να το παραδεχτούν ποτέ. Είχες ξεκινήσει ψυχοθεραπεία. Γνώμη μου να… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ενθουσιώδης

Μεγάλο το θέμα αλλά αφού εσύ ξέρεις πώς είναι η μαμά σου, γιατί δε ρώτησες μια φίλη σου για το γυναικολόγο της και πήγες εκεί που ξέρεις ότι θα έχεις να διαχειριστείς αυτή την αντίδραση;

Διαλεχτή Κιούση
Μέλος
Δημιουργός Εικόνων
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Εθισμένος στα Lenoji
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Τα ρούχα που δεν έμαθα να πλένω τα βάζω στη σακούλα και σ’ τα φέρνω. Ρωτάς για την καριέρα μου τη νύχτα και τη μέρα μου κι εγώ να σου μιλάω καταφέρνω. Και σκέφτομαι που πίνω κόκα-κόλα για να ‘ναι πάντα ίδια αλλάζουν όλα. Κι ανοίγω το ψυγείο σου, το “έλα” και το “αντίο” σου ζητούσα στη ζωή μου πάνω απ’ όλα. Μαμά, πεινάω μαμά, φοβάμαι μαμά, γερνάω, μαμά. Και τρέμω να ‘μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς: ωραία, νέα κι ατυχής. Τα χρόνια που μεγάλωνες για μένα να ξέρεις πως σου τα ‘χω φυλαγμένα. Και τέλειωσα με άριστα αλλά δεν… Διαβάστε περισσότερα »

FallenA17
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Με στεναχώρησε πολύ η υπογραφή σου, να ξέρεις και γι αυτό θα στο πω ακριβώς όπως το σκέφτομαι και συγγνώμη αν βγει σκληρό. 1. κακώς περιμένεις/ ελπίζεις να χτίσεις σχέση κατανόησης με τη μητέρα σου και 2. (πολύ) κακώς που γύρισες στο πατρικό. Άλλαξε ρότα σε αυτά τα 2, και θα απελευθερωθείς……….

luckystrike
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Ειδικός

Εσύ πρέπει να είσαι κρυφό παιδί της μαμάς μου. Το καλό με μένα είναι πως δεν είμαι μόνη μου στην οικογένεια. Έχω κι άλλες αδερφές σε χειρότερη κατάσταση από μένα. Είναι καλό που κάνεις ψυχοθεραπεία. Να τη συνεχίσεις αφού λες πως δεν μπορείς να μείνεις σε λειτουργική σχέση εξ’αιτίας οποιουδήποτε. Να ξέρεις πάντως πως έρχεται μία στιγμή που τη συγχωρείς. Γιατί αυτη έκανε ότι νόμιζε σωστό. Δεν ήταν. Αλλά αυτή δεν το ‘ξερε