Προσωπική Ιστορία: Δεν χωρούσε στο μυαλό μου η σκέψη πως δεν μπορούμε να κάνουμε παιδί

Η Ελένη μοιράζεται στο Α,μπα την προσωπική της ιστορία μητρότητας

Η εγκυμοσύνη, η λοχεία και η μητρότητα είναι γεγονότα που σκεπάζονται από ένα υποχρεωτικό πέπλο ευδαιμονίας, τόσο υποχρεωτικό, που όταν τα πράγματα δεν είναι όπως σε διαφήμιση απορρυπαντικού, κάνει τις γυναίκες να έχουν τύψεις που δεν πετάνε στα σύννεφα. Είναι συνταρακτικές αλλαγές στη ζωή μιας γυναίκας που μπορεί πράγματι να τη φέρουν σε μια κατάσταση μόνιμης ευτυχίας, αλλά πολύ συχνά έχουν μια δύσκολη, ανείπωτη πλευρά, που συζητιέται μόνο ψιθυριστά, ή και καθόλου. Υπογονιμότητα. Εξωσωματική. Αποκόλληση πλακούντα. Αποβολή. Διαβήτης κύησης. Υποχρεωτική ακινησία για μήνες. Υπέρταση. Πρόωρη γέννα. Βρέφος με προβλήματα υγείας. Πάμπολλες επιπλοκές, δυσκολίες, ματαιώσεις και πάρα πολύ άγχος, αγωνία, και ευθύνη, τεράστια ευθύνη.

Ζητήσαμε από γυναίκες να μας γράψουν για αυτή την πλευρά, την πραγματική, αυτή που δεν λέγεται και οι περισσότερες ζουν μόνες τους, γιατί σχεδόν ντρέπονται να ομολογήσουν ότι φοβούνται, ότι δεν ξέρουν πώς θα καταφέρουν να τα βγάλουν πέρα. Η ανταπόκριση ήταν χειμαρρώδης.

Η ιστορία της Ελένης με τα δικά της λόγια

Γεια σου βρε Α,μπίτσα

Να σας ζήσει το μωράκι σας, να είναι γερό και καλότυχο κι εσείς γεροί να το καμαρώνετε!

Κανονικά δεν θα συμμετείχα σε κάτι τέτοιο. Προτιμώ να διαβάζω από το να καταθέτω τη γνώμη μου στο δίκτυο. Με ενοχλεί που οι περισσότεροι πιστεύουν πως πρέπει να πουν το μακρύ τους και το κοντό τους για οποιοδήποτε θέμα, θεωρώντας πως κατέχουν την απόλυτη αλήθεια. Συμφωνώ ή διαφωνώ από μέσα μου!

Δεν ξέρω γιατί αποφάσισα να σου στείλω τη δικιά μας ιστορία. Δεν είναι και καμία πρωτότυπη, ούτε και κάποια εξαιρετικά δύσκολη περίπτωση. Ίσως επειδή σε διαβάζω από την εποχή του blog σου (έχω συμμετάσχει και σε live σχολιασμό του Χριστόφορου), αλλά περισσότερο μάλλον επειδή μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι. Τέλος πάντων, στέλνω την ιστορία μας κ ελπίζω να μην εθιστώ κι αρχίσω τις «καταθέσεις ψυχής» αριστερά και δεξιά…

Είμαστε 12 χρόνια μαζί. Κάπου στη μέση αρχίσαμε να σκεφτόμαστε ότι ήρθε η ώρα για ένα μωράκι. Θέλαμε και οι δύο. Δεν ήμασταν και ξεπεταρούδια (33 εγώ, 39 ο σύζυγος) οπότε πίστευα ότι σε αυτή την ηλικία δεν γίνονται όλα τόσο εύκολα. Ξεκινήσαμε ελεύθερα αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Χαλαρά το αντιμετωπίζαμε στην αρχή. Έκανε και ο σύζυγος ένα σπερμοδιάγραμμα, καλά ήταν τα αποτελέσματα για την ηλικία του. Πέρναγε ο καιρός, και επειδή και εγώ είχα κάποια ινομυώματα, αρχίσαμε με τον γυναικολόγο να το συζητάμε πιο σοβαρά. Είχα φτάσει στα 35. Βρέθηκε ένας πολύποδας, τον αφαίρεσα. Μετά από μερικούς μήνες βρέθηκε άλλος ένας πολύποδας, στο ενδομήτριο αυτή τη φορά. Αφαιρέθηκε κι αυτός. Εκεί το πήραμε ζεστά. Αποφασίσαμε για σπερματέγχυση και βάλαμε και πλάνο. Τρεις σπερματεγχύσεις και αν δεν γινόταν κάτι θα προχωρούσαμε σε εξωσωματική. Η μήτρα μου εξαιρετική – λόγια του γυναικολόγου! Οι δύο πρώτες αποτυχημένες. Δεν σου λέω τα συναισθήματα, μπορείς να τα μαντέψεις. Κάνουμε και την τρίτη, και μας προτείνει ο γιατρός το ίδιο βράδυ να έρθουμε σε επαφή. Και μετά ξεκινάνε κάτι καούρες… Και ένα πρωί στις έξι εγώ κατούραγα το στικάκι κι ο σύζυγος είχε καθίσει στο πάτωμα έξω από το μπάνιο και μετά από δέκα λεπτά κλαίγαμε αγκαλιασμένοι κρατώντας ένα κατουρημένο στικάκι στα χέρια μας. Δεν ήταν εύκολη εγκυμοσύνη (3 αιμορραγίες, από τον τέταρτο στο σπίτι με αναρρωτική, τρελό άγχος) αλλά είχα δίπλα μου τον πιο υπομονετικό άντρα του κόσμου. Φοβόμουν τρελά, στις αιμορραγίες κράταγα την κοιλιά μου και παρακάλαγα τον μικρό μου να γατζωθεί γερά για να συναντηθούμε. Προσπαθούσα να μην κλαίω για να μην επηρεάσω το μωρό μου και το είχα ρίξει στις σειρές για να μην σκέφτομαι (Breaking Bad rules!!!). Και τελικά, στις 38 εβδομάδες είχα στα χέρια μου ένα ζαρωμένο σαυράκι 2480 κιλών!

Λίγο πριν κλείσει χρόνο αρχίσαμε να συζητάμε για δεύτερο. Ήθελα να γίνει γρήγορα γιατί πιστεύω πως αν άφηνα να περάσουν 4-5 χρόνια δεν θα είχα κουράγιο για όλο αυτό από την αρχή, άσε που θα ήμασταν και πολύ μεγάλοι. Στραφήκαμε πάλι στη σπερματέγχυση. Η πρώτη ήταν αποτυχημένη. Είπαμε να κάνουμε άλλη μία και ανάλογα με το αποτέλεσμα θα αποφασίζαμε. Η δεύτερη τελικά δεν μπόρεσε να γίνει γιατί το ωοθυλάκιο είχε μεγαλώσει πολύ και ο γιατρός είπε να το αφήσουμε για τον επόμενο μήνα. Φεύγοντας από τον υπέρηχο μου πρότεινε αν θέλουμε να έρθουμε σε επαφή ωστόσο. Ήρθαμε. Και τώρα έχουμε και ένα κοριτσάκι 15 μηνών. Πιο εύκολη εγκυμοσύνη. Ίσως επειδή δεν είχα περιθώριο να ξαπλώσω και να ηρεμήσω λόγω του μωρού. Το μόνο που πρόσεχα ήταν να τον παίρνω αγκαλιά καθιστή αλλά κι αυτό δεν ήταν εύκολο. Πάντως, ούτε που την κατάλαβα αυτή την εγκυμοσύνη.

Θήλασα και τα δύο μου τα παιδιά αρκετά. Χωρίς υστερίες, χωρίς φανατισμό, εγώ κι αυτά. 14 μήνες ο πρώτος, η μικρή συνεχίζει ακόμα γιατί έχει κάποιο θέμα με αλλεργία στο γάλα και το ψάχνουμε, αλλά κυρίως επειδή είναι ένας τρόπος να είμαι κοντά της, αφού κατά τη διάρκεια της μέρας με μονοπωλεί ο ζηλιάρης μεγάλος αδελφός. Ένα τέταρτο αγκαλιάς και αγάπης.

Τελικά, και τα πιο δύσκολα γίνονται εύκολα με καλή παρέα. Στη δική μας περίπτωση τουλάχιστον, που δεν ήταν και καμία εξαιρετικά δύσκολη, η στήριξη του συντρόφου μου ήταν πιο σημαντική από οτιδήποτε άλλο.

Δεν θεωρώ πως ταλαιπωρηθήκαμε πολύ σε σχέση με άλλους. Πιστεύω πως πιο πολύ ταλαιπωρηθήκαμε από το άγχος μας. Όταν όλοι οι γιατροί λένε «ηρεμήστε και θα έρθει» έχουν δίκιο, αλλά εσύ εκείνη τη στιγμή δεν μπορείς να το διαχειριστείς. Αυτό όμως που μου έκανε πιο πολύ εντύπωση ήταν τα δικά μου συναισθήματα την περίοδο της προσπάθειας. Ήμουν σίγουρη ότι θα τα καταφέρουμε – δεν χωρούσε στο μυαλό μου η σκέψη πως δεν μπορούμε να κάνουμε παιδί – και ταυτόχρονα δεν πίστευα πως θα τα καταφέρουμε. Και οι δύο σκέψεις σε ίσες δόσεις. Σχιζοφρενικό; Φόβος; Δεν ξέρω.

Τέλος πάντων, αυτή είναι η δικιά μας ιστορία. Τώρα έχουμε ένα τρίχρονο αγοράκι σε υστερία (ζήλια) και ένα 15μηνάκι κοριτσάκι που αρχίζει να διεκδικεί και να αντιγράφει το μεγάλο ταλιμπανάκι. Εγώ ελπίζω να μην λαλήσω και έχω αποφασίσει ότι στο μηχανογραφικό θα δηλώσουν και τα δύο επαρχία. Ασυζητητί!!!!

Εύχομαι τα καλύτερα για την οικογένεια σου, να είναι το σπίτι σας γεμάτο αγάπη και υγεία.

Ελένη

in

Αξιολογήστε το άρθρο

27 points
Upvote Downvote

9
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
9 Θέματα σχολίων
0 Απαντήσεις θεμάτων
0 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
9 Συντάκτες σχολίων
πόντια ιντερνάσιοναλLenioΝατάσσα Γ.Louk RitiaJelly Roll Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Νατάσσα Γ.
Μέλος
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Περιεχομένου
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Με χαρά διάβασα κι εγώ μια “προσωπική ιστορία” γραμμένη με τρόπο απλό αληθινό και πολύ ισορροπημένο. Εχω διαβάσει και κάποιες άλλες και εχω νιώσει κάπως…θέλω να πω είπαμε… να απομυθοποιήσουμε το κλισέ “εγκυμοσύνη-μηρότητα η πιο ευτυχισμένη περίοδος μιας γυναίκας” αλλά εντάξει όταν κάποιος μπαίνει σε όλο αυτό(ειδικά από μια ηλικία και μετά γεγονός πολύ συχνό πια) damn ıt, το έχει σκεφτεί πολύ σοβαρά έχει ζυγίσει τα όρια τα δικά του και του άλλου κι είναι και κάπως προετοιμασμένος ταυτόχρονα για τα καλύτερα και για τα χειρότερα (ναι τόσο σχιζοφρενικά ωραία το λες Ελένη) οπότε μη φτάνουμε και στο άλλο άκρο… Διαβάστε περισσότερα »

Lenio
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ελένη speaking!

Παιδιά, τι ωραία σχόλια! Πολύ χάρηκα που σας άγγιξε η ιστορία μας!
Και η αλήθεια είναι ότι είχα μεγάλη αγωνία για την ανταπόκριση – η έκθεση με τρομάζει, από μικρό παιδί. Μάλλον καλά τα πήγα!
Δεν ήθελα να προσθέσω κάτι, μόνο να πω ότι αυτή η κοινότητα που δημιούργησε η Α,μπα είναι μια ανάσα φρεσκάδας και λογικής, κάτι δυσεύρετο πλέον.
Και χαίρομαι που είμαι μέλος!
Φιλιά σε όλους.

Φούστα Κλαρωτή
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Να τα χαίρεστε! Και να σου πω….αν είναι να γράφεις τόσο κατασταλαγμένα και γλυκά να συνεχίσεις τις καταθέσεις ψυχής

Σκιάς όναρ άνθρωπος
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Συνεργάτης

Εύχομαι να αποκτήσεις τη συνήθεια να γράφεις στο διαδίκτυο γιατί μου αρέσει ο τρόπος γραφής σου! Να χαίρεστε τα μικρά σας!!!

Jelly Roll
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Τι ωραία που ήταν τόσο υποστηρικτικός ο σύζυγος! Ελπίζω να είναι και τώρα και να συνεχίσει να είναι! Να τα χαίρεστε!

Louk Ritia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Πολύ όμορφη κ αισιόδοξη ιστορία. Τελικά βλέπω στην εγκυμοσύνη όλες με breaking bad τη βγάζουμε.

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ήρωας

Το σχόλιο σου με το μηχανογραφικό δείχνει κάτι που πολλές μανάδες σκέφτονται, αλλά πολύ λίγες έχουν το θάρρος να το πουν: ότι θέλει και μανούλα την ησυχία της!!! Μπράβο σου που το λες, και αν μπορείς να το πεις και σε άλλες μητέρες πιθανόν να τις βοηθήσεις να το παραδεχτούν και αυτές και να απελευθερωθούν. ΥΓ. Και, επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά: το παιδί δεν μπορεί να το μεγαλώσει μόνο η μαμά, μπορεί να το μεγαλώσει και ο μπαμπάς!

Souvi
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ελένη σε ευχαριστούμε για την ιστορία σου και να σου χαίρεσαι τα μικρά σου. Τι ωραίο αυτό που έγραψες όταν κράταγες τη κοιλιά σου για να γαντζωθεί το μικρούλι σου και να συναντηθείτε,το ένιωσα κι εγώ όταν είχα αίμα στον 4ο μήνα και κράταγα τη κοιλιά μου για να με νιώσει και να μη πάθει τίποτα… Η ιστορία σου με πέτυχε σε περίοδο που έχω αρχίσει να αγχώνομαι για το αν θα καταφέρουμε με τον άντρα μου να κάνουμε 2ο παιδάκι…οπότε μου έδωσες μια κάποια θετική σκέψη . Τέλος πόσο δίκιο έχεις για το ρόλο του συντρόφου ,είσαι τυχερή που… Διαβάστε περισσότερα »

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Ελένη, μια όαση η ιστορία σου! Είναι πολύ τυχερά τα παιδιά σας που σας έχουν γονείς. Παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς υστερίες, χωρίς φανατισμό. Ευτυχισμένα παιδιά.
Να είστε κι εσείς γεροί, να τα χαίρεστε και να μην τα χορταίνετε και να τα καμαρώσετε φοιτητές σε πόλεις της πρώτης σας επιλογής 😜
18 χρόνια, περνάνε μέχρι να πεις ” μη μαλώνετε!”
Τα φιλιά μου κι ελπιζω να σε διαβάζουμε συχνότερα!