Αγαπητή «Α, μπα»: Μια ζωή παλεύω να κάνω περήφανο τον πατέρα μου

Θα μπορέσω ποτέ να με συμπαθήσω;

Θα μπορέσω ποτέ να με συμπαθήσω; Είμαι είκοσι χρονών, φοιτήτρια θετικής σχολής και μένω με τους γονείς μου. Η σχέση μου μαζί τους είναι μία αγάπης-μίσους ή όπως αλλιώς λέγεται. Αυτοί με μεγάλωσαν κάνοντας πολλές θυσίες και εγώ ήμουν πάντα το στραβόξυλο που το μόνο πράγμα που ήξερε να κάνει σωστά είναι να παίρνει καλούς βαθμούς στο σχολείο και να το παίζει έξυπνο, που δεν βοηθούσε τη μαμά με τις δουλειές, που φερόταν με ασέβεια στους μεγαλύτερους επειδή έδινε λάθος απαντήσεις στις ερωτήσεις τους, που δεν ήταν το ίδιο τέλειο με τα υπόλοιπα ξαδέρφια. Ήμουν τρομέρα αντιπαθητικό παιδάκι δε λέω και ναι το έπαιζα έξυπνη, μου άρεσε ο θαυμασμός τον άλλων, τρεφόμουν από εκείνον και ακόμα συμβαίνει αυτό, ακόμα και τώρα μου αρέσει να βλέπω κάποιον να με θαυμάζει ενώ στη πραγματικότητα δεν αξίζω τίποτα, ζήλευα πολύ, γκρίνιαζα, δεν ξέρω πώς με άντεχαν πολλές φορές. ”Κάνε με περήφανο” αυτό έλεγε ο πατέρας από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. ”ΚΑΝΕ ΜΕ ΠΕΡΗΦΑΝΟ, ΕΜΕΝΑ! ΕΜΕΝΑ ΠΕΡΗΦΑΝΟ!”. Μια ζωή αυτός ήταν ο στόχος μου, να κάνω εκείνον περήφανο, εκείνον που μισούσα και αγαπούσα την ίδια στιγμή. Τον αγαπούσα και ακόμα τον αγαπάω, ποιό παιδί δεν αγαπάει τους γονείς του; Εκείνη το ίδιο ζητούσε, να τους κάνω περήφανους και να γίνω φίλη της. Ένα μωρό φίλη μιας τριαντάρας που είχε προβλήματα με τον άντρα της, μία ασπίδα ήθελε.Κάθε φορά που τσακωνόταν με εκείνον, με τις συνυφάδες της ήθελε κάποιον να τα πει, να ανοίξει τη καρδιά της και αυτή ήμουν εγώ, αυτή που έπρεπε να μπει στη μέση όταν τσακώνονταν.. Αυτή που έπρεπε να φερθεί ώριμα και να πείσει τη μαμά να ηρεμήσει και να μη τρέξει έξω από το σπίτι, αυτή που έπρεπε να μπει στη μέση όταν σήκωσε το χέρι του να τη χτυπήσει. Τα πράγματα έχουν ηρεμήσει το τελευταίο καιρό, βέβαια εγώ είμαι ακόμα το μικρό κοριτσάκι που ακόμα δεν ξέρει να σέβεται τους μεγαλύτερους, που κρύβεται πίσω από τα αστεία και το χιούμορ για να μην υπάρξει ησυχία, που κάνει το κλόουν, που παίρνω ανούσια τηλέφωνα γιατι δεν μπορω να μη κάνω τίποτα, που ξεγελάω τον εαυτό μου με ”ιδεες μεγαλείου” , που λέω πολλά ψέματα και πολλά εντάξει για να αποφύγω τις εντάσεις, που βάζω μπροστά τα μαθηματικά και έναν υπολογιστή γιατί δεν ξέρω να κάνω καλύτερα κάτι άλλο, που έκανα σεξ για πρώτη και μοναδική φορά με κάποιον που ήταν το ίδιο επιθετικός με έμενα με αποτέλεσμα να μη με αναγνωρίζω το επόμενο πρωί. Η ερώτηση μου είναι, πώς μπορώ να μάθω τον εαυτό μου; Να τον βελτιώσω; Να τον αγαπήσω ή αν δε γίνεται, απλά να τον αποδεχτώ; Η απάντηση είναι ψυχανάλυση, κάτι σχεδόν αδύνατον πρός το παρόν γι’αυτό αποφάσισα να προσπαθήσω με τη βοήθεια βιβλίων πρός το παρόν. Κάποια συμβουλή;

Μας εξήγησες πάρα πολλά αναλυτικά, εκτός από το γιατί είναι αδύνατον προς το παρόν να κάνεις θεραπεία (όχι ψυχανάλυση απαραίτητα, θεραπεία). Περιμένω να μας πεις γιατί είναι αδύνατον. Δεν υπάρχει άλλη συμβουλή, πέρα από το να πας σε ψυχολόγο. Δεν υπάρχει βιβλίο που θα σε βοηθήσει με τον τρόπο που εννοείς. Αν υπήρχε, δεν θα υπήρχαν ψυχολόγοι, θα διαβάζαμε βιβλία.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

22 points
Upvote Downvote

17
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
13 Θέματα σχολίων
4 Απαντήσεις θεμάτων
2 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
14 Συντάκτες σχολίων
Queen of spadesAlouteroegomesaΠαπαρουναπόντια ιντερνάσιοναλ Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Anna
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Ειδικός

Είσαι 20 χρονών, που σημαίνει ότι περίπου πριν από ένα δευτερόλεπτο μπήκες σε μια φάση της ύπαρξης σου, που μπορείς αυτόνομα και συνειδητά να πάρεις αποφάσεις για το ποιά θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις.

Πάνε σε έναν ειδικό και ξεκίνα να γίνεσαι αυτός ο άνθρωπος.

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

“το μόνο πράγμα που ήξερε να κάνει σωστά είναι να παίρνει καλούς βαθμούς στο σχολείο(…)βάζω μπροστά τα μαθηματικά και έναν υπολογιστή γιατί δεν ξέρω να κάνω καλύτερα κάτι άλλο”
Δηλαδή ήσουν σωστή στις υποχρεώσεις σου σαν μαθήτρια και τώρα σαν φοιτήτρια. Και πιστεύεις ότι αυτό είναι ασήμαντο;;; Η επαγγελματική ζωή ενός ανθρώπου (σχολείο, πανεπιστήμιο, δουλειά) είναι ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της ζωής του. Αν ήταν τόσο εύκολο να είμασταν καλοί μαθητές, φοιτητές και εργαζόμενοι , τότε όλοι θα αρίστευαν.

Galina Reznikov
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Συμμετέχων

Συμφωνώ ότι είναι σημαντικός τομέας η επίτευξη των ακαδημαϊκών στόχων. Ωστόσο, δεν είμαστε μόνο αυτό. Εξίσου σημαντική είναι η ενεργή συμμετοχή, ως μέλος, στις δραστηριότητες του συστήματος που καλείται οικογένεια και που αποτελεί ουσιαστικά προετοιμασία για το πώς θα είμαστε σε άλλα αντίστοιχα συστήματα (π.χ. συντροφική σχέση, εργασία, κοινωνία). Όπως και το σε ποιον απευθύνεται η επιθυμία επίτευξης των στόχων μας. Σε εμάς τους ίδιους τελικά ή για να ευχαριστήσουμε τους σημαντικούς Άλλους; Τέτοιας υφής σημαντικά ζητήματα που ταλανίζουν τη γράφουσα, μόνο μέσα από το επίπονο ταξίδι της αυτογνωσίας που προσφέρει η ψυχοθεραπεία μπορούν να λάβουν απαντήσεις, με συνοδοιπόρο τον… Διαβάστε περισσότερα »

Moodus
Μέλος
Συμμετέχων

Λές:”ποιο παιδί δεν αγαπάει τους γονείς του”.Ξεκινά με αυτό…δεν είναι απαραίτητο να αγαπάμε τους γονείς μας.Θα πώ όμως και κάτι άλλο: για ό,τι κακό έχουμε στη ζωή μας δεν ευθύνονται μόνο οι γονείς μας.Από μία ηλικία και μετά όλη η ευθύνη βαραίνει εμάς για την πορεία της ζωής μας.Διαφορετικά λέγεται ευθυνοφοβία.

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Μια συμβουλή:
Επειδή έχεις ό,τι χρειάζεται, αυτογνωσία και επίγνωση της κατάστασης, μυαλό που δουλεύει και ψυχή που δε φοβάται, η όποια ψυχοθεραπεία (και η ψυχανάλυση φυσικά), ΘΑ ΠΙΑΣΕΙ ΤΟΠΟ. Όσο πιο σύντομα την ξεκινήσεις, τόσο πιο γρήγορα θα έρθει η μέρα που θα ξενοιάσεις από το σαράκι και ξαφνικά θα δεις πόσο πιο λαμπερός είναι ήλιος, πόσο πιο ωραία μυρίζουν οι μυρωδιές, πόσο πιο ωραία ακούγεται η μουσική, πόσο πιο πολύ ξεκουράζει ο ύπνος. Και θα ζήσουν αυτοί καλά, να είσαι σίγουρη. Κι εσύ καλύτερα, και γι’αυτό να είσαι βέβαιη.

Ferenikei
Μέλος
Συμμετέχων

Έχω εγώ μια συμβουλή, που βοήθησε εμένα, χωρίς βέβαια να πιστεύω ότι υπάρχουν πασπαρτού. Ούτε θέλω να κρίνω εξ ιδίων τα αλλότρια.
Δες τους γονείς σου. Κοίτα τους γι αυτό που πραγματικά είναι. Αποδεξου ότι δεν είναι οι καταπληκτικοί γονείς που θα ήθελες. Και ότι δεν πρόκειται να αλλάξουν όσο σωστή και να είσαι και όσο και να προσπαθείς.
Αν είναι ανθρωπάκια δες τους σαν ανθρωπάκια. Θα προσπαθούσες ποτέ να εντυπωσιάσεις ένα ανθρωπάκι; Για ποιό λόγο;

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Ναι, χρειάζεσαι ψυχολογική βοήθεια. Και τη χρειάζεσαι όχι γιατί κάτι στραβό συμβαίνει με σένα, όπως σε έχουν κάνει να πιστεύεις, αλλά γιατί πρέπει να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Οι γονείς σου, και δικαιούμαι να το πω, γιατί έχω κι εγώ μεγαλώσει παιδιά, έχουν κάνει πολλά λάθη σε σχέση με την ανατροφή σου. Δυστυχώς δεν είναι οι μόνοι, πολλά παιδιά γύρω μας έχουν πάνω κάτω τα ίδια προβλήματα με τους γονείς τους. Συνέχεια τα κατηγορούν με αποτέλεσμα να μην έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, συνέχεια τους πιπιλίζουν το μυαλό με αυτές τις περίφημες θυσίες που έχουν κάνει γι αυτά (ε άμα… Διαβάστε περισσότερα »

egomesa
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Εχω κουραστεί να ταυτίζεται η ψυχοθεραπεία με την ψυχανάλυση.Η θεραπεία είναι κάτι απλό και χρήσιμο ,δε θα καθίσεις με το Φρούντ να αναλυεις την παιδική σου ηλικία! Είναι μια υπηρεσία που παρέχεις στον εαυτό σου ,την αξιοποιείς όπως και όσο θέλεις. Ευχαριστώ τη Λένα που το τοποθετεί σωστά.

Queen of spades
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

«Η θεραπεια» δεν ειναι ενα πραγμα, παρ το, φυγε. Υπαρχουν πολλες σχολες, υπαρχουν θεραπευτες που χρησιμοπουν στοιχεια απο διαφορες σχολες, και η ψυχαναλυση ειναι μια απ αυτες. Εχει το χωρο της και τη χρησιμοτητα της. Η παιδικη ηλικια ειναι φυσικα κατι που εχει βασικη θεση σε πολλες σχολες, αν οχι στις περισσοτερες. Επισης η θεραπεια δεν ειναι «κατι απλο», ειναι κατι πολυ επιπονο. Και προφανως ισχυει οτι ψυχοθεραπεια δεν ειναι ψυχαναλυση.

egomesa
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Συμφωνώ μαζί σου,είναι όντως δύσκολη διαδιακασία αλλά πρέπει να το δούμε πιο απλά σα βήμα,σαν μια υπηρεσία με στόχο τη βελτίωση της ζωής ,όπως η επίσκεψη στον ειδικό γιατρό οταν κάτι μας πονάει.

Queen of spades
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ακριβως! Και μια ιατρικη επεμβαση μπορει να ναι επιπονη και δυσκολη, αλλα σπανια λεμε οτι δε θα την κανουμε.

Πέμπτη
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Οι γονείς σου, σου έδωσαν ρόλους που δεν θα έπρεπε. Αυτό το γνωρίζεις ήδη. Θα υποθέσω τα εξής: ως παιδάκι ζητούσες βοήθεια, αλλά οι δικές σου ανάγκες ήταν πάντα κάτω από των γονιών σου. Της κοινωνικής αναγνώρισης για τον πατέρα σου, της κάλυψης συναισθηματικών αναγκών της μητέρας σου… Συμπεριφερόσουν “παίζοντας την έξυπνη” γιατί ζητούσες την προσοχή και βοήθεια. Δεν την έλαβες από κανέναν και τώρα πλέον το έχεις πιστέψει οτι δεν αξίζεις βοήθεια, οτι δεν αξίζουν οι δικές σου ανάγκες, οτι δεν αξίζεις εσύ. Και οτι κανένας δεν θα θέλει να σε βοηθήσει, και οτι κανένας δεν μπορεί. Για αυτό… Διαβάστε περισσότερα »

Aloutero
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Αναφέρεσαι στο χαρακτήρα σου σαν να είναι η αιτία που οι γονείς σου ήταν και είναι απαιτητικοί μαζί σου, ενώ στην πραγματικότητα οι γονείς σου και η απαιτητικότητα τους είναι αυτά που έχουν διαμορφώσει το χαρακτήρα σου.
Ζήτα βοήθεια από έναν ειδικό. Μόνος αυτός μπορεί να σε βοηθήσει. ΜΟΝΟ.

Cycling in the rain
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Advocate

Όσο συνεχίζεις εσύ να οριοθετείσαι ως παιδί απέναντι στην οικογένεια σου, οι δικοί σου και ο πατέρας σου θα έχουν τις αντίστοιχες προσδοκίες και θα σε αντιμετωπιζουν ανάλογα.