Προσωπική ιστορία: Καταλάβαινα ότι μπορεί να πέθαινα αλλά δε με ένοιαζε καθόλου

Μια αναγνώστρια του Α,μπα γράφει για την εμπειρία της κατά την εγκυμοσύνη

Η εγκυμοσύνη, η λοχεία και η μητρότητα είναι γεγονότα που σκεπάζονται από ένα υποχρεωτικό πέπλο ευδαιμονίας, τόσο υποχρεωτικό, που όταν τα πράγματα δεν είναι όπως σε διαφήμιση απορρυπαντικού, κάνει τις γυναίκες να έχουν τύψεις που δεν πετάνε στα σύννεφα. Είναι συνταρακτικές αλλαγές στη ζωή μιας γυναίκας που μπορεί πράγματι να τη φέρουν σε μια κατάσταση μόνιμης ευτυχίας, αλλά πολύ συχνά έχουν μια δύσκολη, ανείπωτη πλευρά, που συζητιέται μόνο ψιθυριστά, ή και καθόλου. Υπογονιμότητα. Εξωσωματική. Αποκόλληση πλακούντα. Αποβολή. Διαβήτης κύησης. Υποχρεωτική ακινησία για μήνες. Υπέρταση. Πρόωρη γέννα. Βρέφος με προβλήματα υγείας. Πάμπολλες επιπλοκές, δυσκολίες, ματαιώσεις και πάρα πολύ άγχος, αγωνία, και ευθύνη, τεράστια ευθύνη.

Ζητήσαμε από γυναίκες να μας γράψουν για αυτή την πλευρά, την πραγματική, αυτή που δεν λέγεται και οι περισσότερες ζουν μόνες τους, γιατί σχεδόν ντρέπονται να ομολογήσουν ότι φοβούνται, ότι δεν ξέρουν πώς θα καταφέρουν να τα βγάλουν πέρα. Η ανταπόκριση ήταν χειμαρρώδης.

Η ιστορία της Μαρίνας Αποστόλου με τα δικά της λόγια

Το δικό μου πρόβλημα δεν ήταν η σύλληψη, έχω συλλάβει συνολικά 4 φορές. Είχα πολύ στρωτό κύκλο και ήξερα ακόμα και την ημέρα της σύλληψης. Η πρώτη σφαλιάρα ήρθε με μια ανεξήγητη αποβολή στην αρχή του δεύτερου μήνα. Μου κόστισε πολύ, αλλά σιγά σιγά συνήλθα και ξαναδοκίμασα. Η δεύτερη ανεξήγητη αποβολή ήταν για μένα τόσο συντριπτική ώστε άρχισα αμέσως αντισύλληψη. Δεν ήθελα με κανέναν τρόπο να ξαναπεράσω αυτή τη ματαίωση. Πέρασαν έτσι δυο χρόνια με επιπλέον εξετάσεις που έδειχναν ότι όλα ήταν καλά και μ’ εμένα και με τον άντρα μου.

Στο διάστημα αυτό θα ήθελα πολύ να υιοθετήσω ένα παιδάκι, οι διαδικασίες όμως ήταν πολλές και χρονοβόρες. Έτσι, αποφάσισα να το ρισκάρω για τρίτη και τελευταία φορά. Δε δυσκολεύτηκα καθόλου να συλλάβω.

Οι ναυτίες όμως άρχισαν από τις δύο κιόλας εβδομάδες και μέρα τη μέρα χειροτέρευαν. Στο τέλος δεν ήμουν σε θέση να βγω από το σπίτι, αλλά ούτε και να τραφώ κανονικά. Ό,τι έτρωγα το έβγαζα αμέσως. Ήμουν 54 κιλά, με ύψος 1,70 και μέσα σε ένα μήνα είχα χάσει 6 κιλά. Έτρωγα πολλές φορές την ημέρα, πλήρη γεύματα, αλλά δεν έμενε τίποτα στο στομάχι. Τα έβγαζα όλα πριν προλάβει να γίνει η πέψη. Ο οργανισμός μου έκαιγε θερμίδες τόσο εντατικά που ζεσταινόμουν φοβερά. Ήταν Φλεβάρης, φορούσα καλοκαιρινό νυχτικό, σκεπαζόμουν με σεντόνι και το κρεβάτι μου βρισκόταν ανάμεσα σε δύο ανοιχτά παράθυρα. Εννοείται ότι το καλοριφέρ ήταν κλειστό. Όποιος έμπαινε στο δωμάτιό μου, τρόμαζε που με έβλεπε έτσι κι αμέσως μετά ξαναφορούσε το μπουφάν του.

Αποτέλεσμα: Έφτασα σε σημείο να μην μπορώ να σταθώ στα πόδια μου και ήμουν συνεχώς στο κρεβάτι. Μιλούσα ξεψυχισμένα και αισθανόμουν απόλυτα εξαντλημένη. Ήμουν ένας άνθρωπος που έκανε ακούσια απεργία πείνας και μάλιστα χωρίς να υδατώνεται. Στο σημείο αυτό έχει ενδιαφέρον να σας πω ότι η απόλυτη εξάντληση σημαίνει και μηδέν στο κοντέρ των συναισθημάτων. Δεν ένιωθα ούτε φόβο ούτε χαρά ούτε λύπη, ό,τι και να άκουγα ή να σκεφτόμουν. Καταλάβαινα ότι μπορεί να πέθαινα, αλλά δε με ένοιαζε καθόλου. Το μεγάλο μου μαρτύριο ήταν η δίψα. Άκουγα το καζανάκι και σκιρτούσε η καρδιά μου. Ονειρευόμουν ξύπνια ότι δαγκώνω χυμώδη φρούτα ή ντομάτες και τα ζουμιά τρέχουν από το στόμα μου. Ή ότι κολυμπάω σε δεξαμενές με πόσιμο νερό και πίνω-πλατσουρίζω ηδονικά.

Θα αναρωτιέστε τι έλεγε ο γυναικολόγος μου. “Οι ναυτίες είναι φυσιολογικές στο πρώτο τρίμηνο”. Ο άντρας μου απευθύνθηκε και σε άλλο γιατρό, πήραμε όμως την ίδια απάντηση. Μέχρι που βρήκαμε την εκπληκτική γυναικολόγο μου που, μόλις άκουσε σε τι κατάσταση βρισκόμουν, ήρθε αμέσως σπίτι. “Πρέπει να υδατωθεί”, είπε αμέσως κι έτσι μου έβαλαν ορό.

Οι εμετοί είχαν διαταράξει τους ηλεκτρολύτες μου, πράγμα που προκαλεί επιπρόσθετους εμετούς. Είχα μπει δηλαδή σ’ ένα φαύλο κύκλο. Ο ορός όμως άρχισε να φέρνει ισορροπία στους ηλεκτρολύτες και οι ναυτίες υποχώρησαν σιγά σιγά. Δεν εξαφανίστηκαν όμως εντελώς. Η γυναικολόγος μου είχε πει πως, αν χάσω έστω εκατό γραμμάρια ακόμα, πρέπει να διακόψουμε την κύηση.

Θυμάμαι ότι την τελευταία φορά που έκανα εμετό, ήμουν ήδη στον έκτο μήνα. Ευτυχώς, είχα αρχίσει να παίρνω κιλά και να ξαναβρίσκω τις δυνάμεις μου.

Επειδή είχα στο ιστορικό μου δύο ανεξήγητες αποβολές, η γυναικολόγος μου διέταξε κατάκλιση μέχρι να κλείσω τους επτά μήνες. Όπερ και εγένετο. Προσλάβαμε και μια γυναίκα για να με περιποιείται αφού ο άντρας μου δούλευε μέχρι αργά.

Στο διάστημα αυτό αισθανόμουν πανευτυχής, ήμουν συνεχώς σε μια κατάσταση νιρβάνα που δεν μπορούσε να διαταράξει τίποτα. Κεντούσα, άκουγα ραδιόφωνο, έβλεπα τηλεόραση και διάβαζα.

Οι εννέα μήνες πέρασαν, αλλά εγώ δεν εννοούσα να γεννήσω. Κι έτσι, δώσαμε ένα πρωί ραντεβού με τη γυναικολόγο μου στο μαιευτήριο, μου προκάλεσαν τεχνητούς πόνους και γέννησα το πρώτο μου παιδί σε μία μόλις ώρα, με μια εξώθηση.

Γυρίσαμε σπίτι. Το μωρό μου ήταν όλη νύχτα ξύπνιο κι αποκοιμόταν κανονικά κατά το πρωί. Εγώ παραπατούσα… Δεν είχε κολικούς γιατί, μόλις του μιλούσα χαμογελούσε μέχρι τα αυτιά. Ήθελε απλώς παρέα και κουβεντούλα. Αυτό κράτησε δύο περίπου χρόνια.

Ο καιρός περνούσε και δεν τολμούσα να ξαναμείνω έγκυος. Μέχρι που το πρώτο παιδί έγινε πέντε ετών, το σκέφτηκα σοβαρά και αποφάσισα να ρισκάρω. Και η δεύτερη εγκυμοσύνη ήρθε αμέσως, ήταν όμως όπως η προηγούμενη!

Οι φίλοι και οι γνωστοί σάστισαν όταν άκουσα ότι θα έκανα δεύτερο παιδί. Ακόμα και η μητέρα μου που, όταν της το ανήγγειλα, μου είπε εμβρόντητη: “Πάλι;”

Ευτυχώς, έχοντας την εμπειρία και την καταπληκτική γυναικολόγο, έβαλα έγκαιρα ορό, οι εμετοί ήταν τόσοι που μου επέτρεπαν να τρέφομαι, γλίτωσα την αφυδάτωση και έμεινα άλλους επτά μήνες στο κρεβάτι.

Κι αυτό το παιδάκι γεννήθηκε μέσα σε μία ώρα.

Η γυναικολόγος μου λέει κάθε φορά που με βλέπει: «Κοντεύω να πάρω σύνταξη και δεν έχω δει άλλη περίπτωση σαν τη δική σου. Μόνο στα συγγράμματα υπάρχει. Δεν έχω δει όμως και πιο καλόγεννη από σένα”. (Η περίπτωσή μου λέγεται πολυεμεσία).

Αν εκείνη την εποχή υπήρχε η δυνατότητα της παρένθετης μητέρας, εννοείται ότι θα την προτιμούσα.

Περιττό να σας πω ότι τα παιδιά μου είναι το φως της ζωής μου…

in

Αξιολογήστε το άρθρο

45 points
Upvote Downvote

8
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
5 Θέματα σχολίων
3 Απαντήσεις θεμάτων
1 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
7 Συντάκτες σχολίων
Κένταυροςmarsyidrilno_rootsLouk Ritia Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Αυτό που έκανε θετική εντύπωση είναι το παρακάτω σημείο της εξομολόγησης: {Αν εκείνη την εποχή υπήρχε η δυνατότητα της παρένθετης μητέρας, εννοείται ότι θα την προτιμούσα.}. Μου έκανε θετική εντύπωση γιατί λες ευθέως ότι θα ήθελες να κάνεις κάτι που είναι, ακόμα, ταμπού για την κοινωνία μας. Δεν λέω φυσικά ότι μια γυναίκα πρέπει οπωσδήποτε να επιλέξει την λύση της παρένθετης μητέρας. Αλλά όποια θέλει, πρέπει να έχει την δυνατότητα να το επιλέγει, χωρίς να την κατακρίνει η κοινωνία.

Louk Ritia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Ειδικός

Παρα πολύ αισιόδοξο το κείμενό σου. Πόσο καθοριστικό ρόλο παίζει ο γιατρός μας τελικά! Δεν είχα ακούσει ποτέ ότι υπάρχει τέτοιο πρόβλημα, όπως είπε και η γιατρός σου, είναι εξαιρετικά σπάνιο. Θα σταθώ στην υπέροχη γιατρό σου, στο ότι δεν το έβαλες κάτω και φυσικά στο ότι την ώρα του τοκετού ανταμειφθηκες για την ταλαιπωρία της εγκυμοσύνης. Να χαίρεσαι την οικογένειά σου!

marsy
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Λέγεται υπερεμεση κύησης όλο αυτό και ναι,δεν είμαστε πολλές αλλά υπάρχουμε εμείς οι λιγες που τινάζουμε τη βιβλιογραφία στον αέρα!
Εγώ έκανα 7 χρόνια να αποφασίσω να μείνω ξάνα έγκυος.Ημουν σίγουρη ότι θα τον ξανανεβαινα τον Γολγοθά και ήθελα να είμαι ψυχολογικά έτοιμη να το υποστω για να το φέρω εις πέρας με όσο δυνατόν λιγότερο τραύμα γίνεται.
Ο γιατρός μου,στα χρόνια που εργάζεται,δεν έχει αντιμετωπίσει άλλη περίπτωση σαν τη δικιά μου και μάλιστα εις διπλούν.
Τέλοσπαντων,ευτυχώς οι εγκυμοσύνες είναι πλέον ανάμνηση..αρνητική αλλά ξεθωριάζει όσο περνάει ο καιρός.

Φούστα Κλαρωτή
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Και η Κειτ η Μιντλετον ειχε πολυεμεσία σε κάποια από τις εγκυμοσύνες της και χρειάστηκε να νοσηλευτεί.

Να σου ζησουν τα μικρά!

idril
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

H Middleton είχε πολυεμεσία σε κάθε μία από τις 3 εγκυμοσύνες της, βέβαια οι γιατροί την πρόλαβαν πριν την κατάσταση που έφτασε η γράφουσα. Κι εγώ την έχω θαυμάσει πολύ που το γνώριζε, ότι μάλλον θα συνεχίσει και στις επόμενες εγκυμοσύνες, κι όμως δεν την πτόησε και προχώρησε σε δεύτερο και τρίτο παιδί. Και ναι προσωπικά πιστεύω ότι έχει επιλογή. Και για τη Louk Ritia παρακάτω, ο όρος είναι Hyperemesis gravidarum και υπάρχουν αρκετές πληροφορίες πλέον, ίσως και χάρη στην δημοσιοποίηση που έλαβε η Middleton. Για την αγαπητή Μαρίνα, ευχαριστούμε πολύ που μοιράστηκες την ιστορία σου. Δεν μπορώ με τίποτε… Διαβάστε περισσότερα »

Louk Ritia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Ειδικός

Να πω επίσης ότι έψαξα στο Google για την πολυεμεσια και δε βρήκα τίποτα! Μόνο στα συγγράμματα όπως είπε και η γιατρός σου.

no_roots
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Θρύλος

Αν βάλεις “εμετοι κύησης νοσηλεία” θα βρεις περισσότερα.

Κένταυρος
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Συμμετέχων

Υπερέμεση κύηση ψαξε