Η πρώτη φορά (μέρος 1ο)

μια ιστορία σε συνέχειες…

Ένα κορίτσι στην εφηβεία ζει τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα, που οδηγούν στο σεξουαλικό ξύπνημά της.

Όμως σε έναν κόσμο αντρών η πορεία αυτή είναι μπερδεμένη κι αβέβαιη.

Και το ροζ γίνεται σιγά σιγά μαύρο.

 

Τον Γιάννη τον γνώρισα μια Κυριακή του Σεπτέμβρη. Ήμουν δεκαπέντε χρονών, μόλις είχα ξεκινήσει την πρώτη λυκείου. Το κανόνισε η Μαίρη, συμμαθήτριά μου από το Γυμνάσιο. Μια ψιλή, λιγνή κοπέλα από το διπλανό τμήμα, με την οποία δεν είχαμε πολλά πολλά. Νόμιζα πως δεν με συμπαθούσε, όπως νόμιζα για όλους όσους δεν μου πολυμιλούσαν ενώ είχαν την ευκαιρία για το αντίθετο. Mε πήρε όμως τηλέφωνο στα καλά καθούμενα και με κάλεσε να βγω με την παρέα της. Τα είχε ήδη ένα χρόνο με έναν εξωσχολικό, τον Αλέξη, κι έβγαινε με τους φίλους του – μια παρέα μεταλλάδων. Μάλλον θα της είπαν να φέρει καμιά νόστιμη φίλη της για τoυς ελεύθερους της παρέας, συμπέρανα αργότερα. Έτσι με σκέφτηκε, που ήμουν όμορφη κι άκουγα κι εγώ μέταλ ήταν ο τρόπος που είχα βρει για να δραπετεύσω από την ομοιομορφία που επικρατούσε παντού γύρω μου και με έπνιγε. Χάρηκα με την πρόσκληση ήμουν φουλ στις εφηβικές ανασφάλειες και μου άρεσε που μου έδιναν σημασία, ειδικά άνθρωποι που νόμιζα ότι τους περνούσα αδιάφορη κι απαρατήρητη.

Τους συνάντησα το επόμενο βράδυ στην πλατεία. Ήταν η Μαίρη με τον Αλέξη, κι άλλα τέσσερα αγόρια, τον Στάθη, τον Βασίλη, τον Παναγιώτη και τον Γιάννη. Δεν άργησα να καταλάβω για ποιον προοριζόμουν ο Γιάννης μετά από λίγο άρχισε να με πλευρίζει. Δεν με χάλασε, ήταν ο πιο όμορφος της παρέας. Άρχισε να με ρωτά για το καινούργιο σχολείο, είχε τελειώσει το ίδιο λύκειο την προηγούμενη χρονιά και μου έλεγε αστεία για τους καθηγητές. Μετά γυρίσαμε την κουβέντα στη μουσική. Το αγαπημένο μου συγκρότημα ήταν οι Maiden, εκείνου οι Manowar – εμένα δεν μου άρεσαν, ήταν πολύ αγροίκοι για τα γούστα μου. Όμως ο Γιάννης καμία σχέση, ήταν γλυκός και μου χαμογελούσε συνέχεια. Φαινόταν ότι ήταν και οι υπόλοιποι στο κόλπο κι αυτό με κολάκευε, σα να είχε στηθεί ολόκληρο σκηνικό για την πάρτη μου. Φυσικά, το πιο σημαντικό ήταν ότι μου άρεσε. Είχε όμορφο πρόσωπο –πράσινα μάτια και σαρκώδη χείλια– και καστανόξανθα μακριά μαλλιά. Από τα αυτιά του κρέμονταν δυο ασημένιοι κρίκοι και στα χέρια του φορούσε δερμάτινα περικάρπια.

Πήραμε μπίρες από το περίπτερο κι αράξαμε στα παγκάκια. Έκανα τράκα από τη Μαίρη ένα Marlboro. Στις διακοπές είχα κάνει καλή θητεία στα τσιγάρα – αντί για τον καθαρό αέρα της επαρχίας, στα πνευμόνια μου κατέβαινε η πρώτη πίσσα και νικοτίνη. Το αλκοόλ μάς χαλάρωσε, το ίδιο και ο χαβαλές που έκαναν τα αγόρια. Ο Γιάννης καθόταν δίπλα μου. Στην αρχή ακουμπούσαν τα χέρια μας, τάχα μου τυχαία. Σιγά σιγά βρεθήκαμε να ακουμπά ο ένας τον άλλον, με την παραμικρή κίνηση. Κάναμε και οι δυο μας ότι δεν το είχαμε προσέξει, συνεχίζαμε την κουβέντα σα να μην τρέχει τίποτα.

Αφού απόπιαμε τις μπύρες, ο Αλέξης πέταξε την ιδέα να πάμε μέχρι το Rainbow. Η ώρα ήταν εννιά, μας έπαιρνε χρονικά – έπρεπε να ήμαστε κι εγώ και η Μαίρη στα σπίτια μας στις έντεκα. Το μαγαζί το ήξερα πηγαίναμε μερικές φορές μετά το σχολείο να παίξουμε μπλιμπλίκια, όμως ήταν η πρώτη φορά που το επισκεπτόμουν νύχτα. Τώρα η μουσική ήταν δυνατή και τα φώτα χαμηλά. Παράγγειλα μια μπίρα, παρότι είχα ήδη ζαλιστεί από αυτήν της πλατείας. Τη ρούφηξα προσεκτικά, με μικρές γουλιές. Μου άρεσε η γλυκιά ζάλη του αλκοόλ, την είχα ανακαλύψει κι αυτή από νωρίς. Κι εκείνο το βράδυ ταίριαζε γάντι. Ο Γιάννης άδειασε το ποτήρι του στο πι και φι. Παίρνει θάρρος γι’ αργότερα, σκέφτηκα και χάρηκα.

Εκτός από αυτόν, μου άρεσε πολύ και που ήμουν με την παρέα. Μιλούσαν για δίσκους και για συγκροτήματα, έκαναν πλάκα για το σχολείο και τους καθηγητές. Μέχρι τότε είχα φίλους τους συμμαθητές μου, όμως αυτά τα μεγαλύτερα αγόρια είχαν άλλον αέρα. Κι εγώ, που άφηνα σιγά σιγά το κορίτσι πίσω μου, ένιωθα μαζί τους να βρίσκω τη γυναικεία μου φύση. Κι έβρισκα συνάμα επιτέλους τη φυλή μου, μέχρι τότε μόνη μου ψαχνόμουν για μουσική στα περιοδικά και τα δισκάδικα. Ο Γιάννης μού έριχνε συνέχεια κλεφτές, γελαστές ματιές. Κι εγώ του τις έδινα πίσω.

 

Για το 2ο μέρος:

Η πρώτη φορά (μέρος 2ο)

in

Αξιολογήστε το άρθρο

20 points
Upvote Downvote

33
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
9 Θέματα σχολίων
24 Απαντήσεις θεμάτων
2 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
24 Συντάκτες σχολίων
idrilNovocaineΦούστα ΚλαρωτήΕντελβάιςMrs Shelby Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Thundercats
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Τώρα εγώ που χάρηκα που είδα καινούρια ιστορία,να το πώ ή θα το φάω το κράξιμο; Μπα,θα το πω. Αντε καλή αρχή,αναμένω τη συνέχεια!

Shea
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Και εγώ χάρηκα! 😄

Η μπλε ώρα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Μεταξύ μας κ γω χάρηκα πολύ πολύ! Αναμένουμε τη συνέχεια κ μην με κράξετε πολύ ! 😋

Marina
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Κι εγώ! Αφού ετοιμαζόμουν κάπου να το γράψω σήμερα, ότι μου έλειψε η ιστορία σε συνέχειες χιχι

Φούστα Κλαρωτή
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Ειλικρινής απορία: ακούνε τα σημερινά 15χρόνα μέταλ; Υπάρχουν αγόρια με μακριά μαλλιά στα σημερινά λύκεια;

I need my medicine
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Γενικά σε κάθε σχολείο θα υπάρχουν κάποια παιδιά που θα ακούνε metal.Στο δικό μου πχ ήμασταν μια παρέα που άκουγε κυρίως black metal.Τωρα όσον αφορά τα αγόρια με μακριά μαλλιά είναι πολύ λίγα.

lod
Επισκέπτης
Συμμετέχων
lod

Νομίζω ότι αναφέρεται σε άλλη εποχή, πριν το internet, γιατί λέει πιο κάτω “ψαχνόμουν για μουσική στα περιοδικά και τα δισκάδικα”. Ούτε google, ούτε youtube.

Ophelia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Με τίποτα δεν είναι έτσι οι σημερινοί έφηβοι, η πλειοψηφία τουλάχιστον. Όλη η περιγραφή μού θυμίζει 90s. Και ταυτίζομαι λίγο, γιατί κι εγώ κάπως έτσι ήμουν στα 15 μου. 🙂

Ευαγγελία Σχοινά
Μέλος
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Περιεχομένου
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Παιδιά σόρυ, αλλά τα “μπλιμπλίκια” τι είναι? 😶

Phoebe Buffay-Hannigan
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

κι εγώ δεν τα έχω ξανακούσει ή παίξει. με επιφύλαξη, νομίζω πως εννοεί την 3η εκδοχή από εδώ: https://www.slang.gr/lemma/119-mplimplikia-mpimplikia

Ophelia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Ή την 4η.

Ευαγγελία Σχοινά
Μέλος
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Περιεχομένου
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Α, εγώ τα θυμάμαι, αλλά ούτε ήξερα ότι τα λένε έτσι.
Thanks!!

Φούστα Κλαρωτή
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

τα ουφάδικα, τα μπιλιαρδάδικα (ελπίζω να σας διαφώτισα)

lod
Επισκέπτης
Συμμετέχων
lod

τα ηλεκτρονικά παιχνίδια

no_roots
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Θρύλος

Αχ όταν υπάρχει κόσμος που δεν ξέρει τα μπλιμπλίκια, καταλαβαίνω πόσο μεγάλωσα 🙁

Mrs Shelby
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Αφηγείται η ίδια πως γνώρισε τον πρώτο της γι αυτό όλα είναι λίγο “μη σύγχρονα”. Chillll! Enjoy a walk down memory lane! Ρε λέτε να είναι η Εύα?

I need my medicine
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Πολύ νωρίς για plot twist αλλά παίζει να καταλήξει Euronymous – Varg Vikernes η φάση.Πολυ metal βλέπω,διαβάζω και τη φράση “από ροζ μαύρο” στην εισαγωγη και μου έρχονται τέτοια πράγματα στο μυαλό.

argent provocateur
Επισκέπτης
Συμμετέχων
argent provocateur

Rainbow; τιπεστωρα

Novocaine
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Εντάξει, ευχαριστώ και μόνο για το flash back των 15 χρόνων πίσω, στο σχολείο.

Υ.Γ.: Πρώτο σχόλιο, με αφορμή την ιστορία, γειά σου κόσμε του Α,μπά!

idril
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Ξεκάθαρο flashback στα 90’s, τότε που ήμουν κι εγώ 15 χρονών. Η ατμόσφαιρα που περιγράφει είναι ίδια με τα απογεύματα στην πλατεία που θυμάμαι. Αχ, τι μας κάνεις Ροζίτα!
Και ναι, μου έλειψε (κιόλας!) μια ιστορία σε συνέχειες!

ΥΓ. Πάντως τα μπλιμπλίκια κι εμείς φλιπεράκια/ηλεκτρονικά τα λέγαμε.

Μάνα Κουράγιο
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ενθουσιώδης

Stand and fight, live by your heart…
Ε ρε τι θυμήθηκα τώρα!

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Λοιπόν πάντα είχα μια απορία, που θα την εκφράσω τώρα, αφού στην ιστορία το κοριτσι είναι 15 και το αγόρι – ή μήπως καλύτερα να πω ο άντρας, αφού είναι ενήλικας; – είναι 18. Η απορία μου λοιπόν είναι η εξής: αφού συνηθίζεται τα κορίτσια όλων των ηλικιών να σχετίζονται ερωτικά με μεγαλύτερα αγόρια, τα μικρότερα αγόρια με ποιες σχετίζονται; Δηλαδή, αν το τραβήξουμε σε ακόμα πιο μικρές ηλικίες, όταν μόλις αρχίζει το φλερτ, ας πούμε ότι ένα αγόρι στις αρχές της εφηβείας (12 χρονών) φλερτάρει με ένα κορίτσι στην προεφηβεία (11 χρονών). Το αγόρι που είναι στην προεφηβεία, στα… Διαβάστε περισσότερα »

Shea
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ε νομίζω δεν πάει ακριβώς έτσι…δεν πάνε σύσσωμα όλα τα κορίτσια να βρουν μεγαλύτερα αγόρια. Δεν πάνε καν σύσσωμα να βρουν αγόρια, γενικά. Πορεύονται όλοι και όλες με τους δικούς τους ρυθμούς… Επίσης, τα κορίτσια αρχίζουν να ανακαλύπτουν το “μου αρέσει” λίγο νωρίτερα (κάποιος θα πει από την φυσιολογία τους, κάποιος θα πει από το κοινωνικά -επιμελώς- κατασκευασμένο όνειρο περί πριγκίπων κλπ). Έτσι, εκεί που τα αγοράκια παίζουν ανυποψίαστα ακόμα μπαλίτσα, τα κοριτσάκια ήδη περνούν από δίπλα διαλέγοντας τον πιο ωραίο της γειτονιάς…

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Εγώ πάλι νομιζω ότι τα αγόρια ανακαλύπτουν το {μου άρεσει} και πονηρευοντσι γενικώς πιο νωρίς από τα κορίτσια, γιατί η κοινωνία τα πίεζει να το παίζουν άντρες ενώ αντίθετα τα κορίτσια τα πιέζουν να παραμείνουν {αγνά}. Δηλαδή, όταν εγώ ήμουν στην 5η – 6η δημοτικού οι κουβέντες που θυμάμαι με τις συμμαθήτριες μου δεν περιλάμβαναν αγόρια κτλ.

Mirka Janic
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Α εμένα στην πρώτη δημοτικού με αγαπούσε ένας Παύλος αλλά εγώ δεν τον ήθελα. Και μια μέρα είπε (δε θυμάμαι καθόλου τη φάση) “μην πειράζετε την γκομενα μου!”. Πόσο γλυκός! Αλλά εγώ τίποτα,ούτε ένα χαμόγελο η καργια 🙂

Αγριομολόχα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Καλά κι εμείς στα 15, ούτε καπνίζαμε, ούτε πίναμε, ούτε πηγαίναμε σε κλαμπ.
Το μυαλό μας όμως το είχαμε στα αγόρια. Υποθέτω ότι η νέα γενιά είναι πολύ διαφορετική.

Ότι με βάζει η συγγραφέας να ψάχνω στο Google, τι είναι τα μπλιμπλίκια ,με ξεπερνά.

no-no
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Advocate

Σε παλιότερη εποχή αναφέρεται, στα 90s θα έλεγα. Εμείς πάλι βγαίναμε και πίναμε, κάποια φίλη κάπνιζε, πηγαίναμε και στα ηλεκτρονικά, ακούγαμε και μέταλ… αχ, εποχές!
Εμείς τα λέγαμε φλιπεράκια, αλλά τα μπλιμπλίκια τα έχω ξανακούσει

no_roots
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Θρύλος

Κι εμείς μπλιμπλίκια τα λέγαμε.

Mia idea
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Έτσι είναι, τα μπλιμπλίκια οι μπύρες το μέταλ και οι πλατείες παραπέμπουν απόλυτα σε 90ς. Και πολύ τσιγάρο στα 15 ήδη. Για να σας φαίνονται κινέζικα μάλλον είστε νεότεροι, όχι γηραιότεροι.

Εντελβάις
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Σε μας πάντως όποιος κάπνιζε στα 15 ήταν πολύ μεγάλος “αλήτης”…

Φούστα Κλαρωτή
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

στο σχολείο σου τι συμβαίνει συνήθως;

flavors
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Φωτεινή μας τρολλάρεις έλα πες το

Κοντράριος
Επισκέπτης
Συμμετέχων
Κοντράριος

Φωτεινή, μου θύμισες το παράδοξο που κάναμε στο γυμνάσιο με τον γοργοπόδαρο Αχιλλέα και τη χελώνα.
Πάντως, για να μιλήσουμε σοβαρά, τα έχει λύσει αυτά ο Προφήτης. Η γυναίκα πρέπει να έχει τα μισά χρόνια του άντρα συν επτά. Άρα για το αγόρι των 11 ετών, η σύζυγός του πρέπει να είναι (5,5+7=) 12,5 ετών.