Αγαπητή «Α, μπα»: Τίποτα δεν μου αρκεί

Έχω το αίσθημα του ανικανοποίητου

Αγαπητή μου εσωτερική φωνή, τι γνώμη έχεις για την αίσθηση του ανικανοποίητου σε όλους τους τομείς; Πολλές φορές νιώθω ότι αυτό που έχω ή κάνω δεν αρκεί και θέλω κι άλλο! Είτε αφορά σχέση, είτε γνώση, είτε εξέλιξη στη δουλειά, τα πάντα. Νιώθω ότι αν σταματήσω θα βαλτώσω, θα βαρεθώ, δεν θα καλύψω τα κενά μου. Θα ησυχάσω ποτέ; Σε φιλώ γλυκά στη μούρη, είσαι θεάρα!

Δεν ξέρω αν το συνειδητοποιείς, αλλά η ενέργεια που επιτρέπεις στον εαυτό σου να σπαταλάει για να συντηρηθεί αυτή η αίσθηση μπορεί να στείλει πύραυλο στον Άρη. Μπορεί να σε καταβροχθίσει τόσο ώστε να μην έχεις δύναμη ή το μυαλό να κάνεις οτιδήποτε άλλο και ίσως έχεις φτάσει ήδη εκεί, στο να μη ζεις τη ζωή σου αδιαφορώντας γι’ αυτή, γιατί αυτό που σε νοιάζει είναι η εντύπωση που δίνεις στους άλλους.

Νομίζω ότι μέσα σε αυτή την αίσθηση κρύβεται μια δόση ναρκισσισμού, εγωισμού, μια απαίτηση από τη ζωή να τα φέρει όπως θέλεις και η τεράστια απογοήτευση που αυτό δεν τελικά δεν γίνεται. Έχεις προσδοκίες. Δεν λέω μεγάλες ή μικρές, αλλά τόσες ώστε να εμποδίζεις τον εαυτό σου να δει τι βρίσκεται κάτω από τις στρώσεις ψευδολύσεων και παρανοήσεων για το τι είναι η καλή ζωή για σένα και μόνο για σένα, όχι για τους άλλους, όχι για τους σταρ του σινεμά, όχι για τα περιοδικά και τις εκπομπές της τηλεόρασης. Αυτό που σε ωθεί τώρα είναι προσδοκίες μη ρεαλιστικές, ανάγκες που έχεις υιοθετήσει από άλλους, έτοιμες, και αποφεύγεις να σταματήσεις για να σκεφτείς και να ανακαλύψεις μήπως, τελικά, δεν σε νοιάζει να βγάζεις πολλά λεφτά ή αν σε καλούν σε πολλά πάρτι ή δεν σε απασχολεί αν σε θεωρούν καλή νοικοκυρά και μήπως τελικά είναι ώρα να πληρώσεις καθαρίστρια.

Οι προσδοκίες δεν είναι η ελπίδα. Η ελπίδα δίνει κίνητρα να συνεχίσουμε, αλλά αφήνει τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Οι προσδοκίες είναι αδιέξοδες και δημιουργούν αίσθηση ανικανοποίητου γιατί είναι αδύνατο να πραγματοποιηθούν. Η ζωή δεν θα σου φέρει τον άντρα της προσδοκίας, ή τη δουλειά της προσδοκίας, ή τα κιλά της προσδοκίας, ή οτιδήποτε έχεις ήδη αποφασίσει πώς πρέπει να είναι. Οι απαιτήσεις που έχεις για το μέλλον σου δεν θα σου φέρουν περισσότερη σιγουριά στο παρόν.

Κάτι κερδίζεις από τη σημερινή σου συμπεριφορά και γι’ αυτό τη συνεχίζεις. Φοβάσαι ότι αν σταματήσεις να έχεις προσδοκίες, θα αποκαλυφθεί ότι είσαι ένας κανονικός άνθρωπος; Σου φαίνεται μπανάλ ότι στην πραγματικότητα σου φέρνει ευχαρίστηση η ήρεμη οικογενειακή ζωή; Δεν θέλεις να παραδεχτείς ότι μάλλον δεν είσαι προορισμένη για Μεγάλα Πράγματα; Φαντασιώνεσαι ότι σε θαυμάζουν, σε λατρεύουν, ότι είσαι το κέντρο κάθε παρέας, η γυναίκα που αφήνει πίσω της θρυμματισμένες καρδιές; Πιστεύεις ότι η ζωή σού χρωστάει τα μεγαλεία που βλέπεις σε κάθε είδους οθόνες;

Δεν ξέρω αν θα ησυχάσεις ποτέ, αλλά σίγουρα μην περιμένεις να γίνει αυτό από μόνο του. Μπορείς να κλωσάς τις προσδοκίες σου ελπίζοντας να εκπληρωθούν δίνοντάς σου χρυσάφι για μια ζωή – υπάρχουν πολλοί που σπατάλησαν έτσι τα χρόνια τους. Κανείς δεν θα σε υποχρεώσει να αλλάξεις τρόπο σκέψης, ούτε θα γίνει κάτι που θα σε ταρακουνήσει για να δεις την αλήθεια, όπως γίνεται σε ταινίες. Όμως, αν θέλεις να εμπνευστείς, υπάρχει μια ταινία που μιλάει γι’ αυτό ακριβώς το θέμα, με την εξής συμβουλή: «Μην υποκύπτεις στην απελπισία. Είναι δική σου δουλειά να βρεις το αντίδοτο στην κατάρα της ύπαρξης».

in

Αξιολογήστε το άρθρο

71 points
Upvote Downvote

38
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
24 Θέματα σχολίων
14 Απαντήσεις θεμάτων
7 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
28 Συντάκτες σχολίων
αράχνηImplodingVoiceKleopatraleasΠαπαρουνα Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Jenny Barnes
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Ψηφίζω αυτή η απάντηση να μπει στο βιβλίο 🙂

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Κι εγώ .Νομίζω ότι η σύγχυση μεταξυ ελπίδας και προσδοκίας μας αφορά όλους.

leas
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Δεκαπενταύγουστος και είμαι κλεισμένη σπίτι, χωμένη ανάμεσα σε σημειώσεις, φυλλάδια, κείμενα, ατελείωτη πληροφορία που διαβάζω με μια χ ταχύτητα, μέση ή και γρήγορη.

Διάλειμμα. Διαβάζω ερώτηση Α μπα. Τρομερά ενδιαφέρουσα για μένα. Αρχίζω να διαβάζω απάντηση Α μπα. Μετά την πρώτη γραμμή ΄δεν ξέρω αν το συνειδητοποιείς, αλλά…’, αρχίζω να διαβάζω αργά, πολύ αργά, ακόμα πιο αργά, λέξη προς λέξη, για να κρατήσει η απόλαυση περισσότερο.

Ρε συ Α μπα, μερικές φορές απλά δεν παίζεσαι…

Moura
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Και ποιά είναι η ταινία;

Kleopatra
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Η Αμπα δεν είναι η εσωτερική σου φωνή. Ούτε εμείς. Αν θες να σου απαντήσει κάποιος από μας, θα πρέπει να γίνεις πιο συγκεκριμένη. Πρώτα πρώτα πόσων ετών είσαι; Αλλιώς θα απαντήσω σε μια 40ρα που θα μου πει ότι δεν ησυχάζει ποτέ κι αλλιώς σε μια 20ρα. Κι όταν λέμε “δεν ησυχάζεις; ” Πας στο Εβερεστ για αναρρίχηση, κάνεις το γύρο του κόσμου με τους γιατρούς χωρίς σύνορα ή απλώς γράφεσαι τη μια χρονιά για ισπανικά στο συνοικιακό φροντιστήριο και την άλλη για λάτιν χορούς; Εξέλιξη στη δουλειά είναι να αλλάξεις χώρα αλλά και να κάνεις σεμινάρια για το… Διαβάστε περισσότερα »

λαγούμια και λάμπες
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Δεν μπορώ να ξέρω αν η γράφουσα εννοούσε τα λόγια της όπως τα εξέλαβα εγώ – αν τα ειπε οπως το φαντάστηκα και οπως θα τα έλεγα και η ίδια μιας και ‘συμπάσχω’, δεν καταλαβαίνω προς τι το μένος στην απάντηση 🙂 Προσωπικά τον τρόπο ζωής I want it all and I want it now τον εκτιμώ πολύ, κουράζει ενίοτε, ή οδηγεί σε γρήγορες αποφάσεις, ή στο να γίνεσαι μέτριος σε πολλά πράγματα αντί για καλός σε ένα. Αυτό ομως προσωπικά με πειράζει μόνο λόγω της εποχής στην οποία ζω γιατί έχουμε ανεβάσει στο βάθρο την εξειδίκευση, αλλιως θα ημουν… Διαβάστε περισσότερα »

Mafalda
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Όντως η αίσθηση του ανικανοποιητου μπορεί να οφείλεται σε ναρκισσιστικες τάσεις αλλά και στο ότι δεν ξέρεις αρκετά καλά τον εαυτό σου, για να γνωρίζεις τι είναι αρκετό για σένα. Το να προσπαθείς να βελτιώνεσαι δεν είναι, φυσικά, κακό. Η ψευδαίσθηση του τέλειου, όμως, είναι. Δεν υπάρχει τέλειο κι όσο βασανίζεσαι ψάχνοντας το σε όλους τους τομείς, τόσο θα ζεις δυστυχισμένη. Θα ησυχάσεις μόνο αν μάθεις και αποδεχτείς τις προτεραιότητες σου και την προσωπικότητα σου-αντί να την προσαρμόζεις στα πάντα.

So_OS
Μέλος
Συμμετέχων

.. μπορεί (υποθετικά) και απλά να είναι και η ανάγκη της “σωστης” εκτιμησης/αγαπης (απο στενο κυκλο) που δεν πηρε οταν επρεπε και τωρα εκδηλωνεται με αυτόν τον τροπο.

Andromeda
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ενθουσιώδης

Συμφωνώ ότι η αιτία μπορεί να οφείλεται στην παιδική της ηλικία αλλά η λύση θα έρθει μόνο από μέσα της και όχι απ’έξω. Προσωπικά είχα και εγώ αυτή την αίσθηση του ανικανοποίητου, πιστεύω έχω καταφέρει να την μετριασω. Όταν δεν ζεις στο τώρα αλλά μέσα στο κεφάλι σου περιμένοντας κατι, υπάρχει αυτή η αίσθηση. Περιμένεις την τέλεια δουλειά, τον τέλειο σύντροφο, τις διακοπές, το τζόκερ κτλ όταν ζεις κάτι από αυτά δεν είσαι εκεί αλλά σκέφτεσαι το αμέσως επομενο, με αποτέλεσμα τίποτα να μην είναι αρκετό…

A-GiveLove💕
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ενδιαφέρον θέμα κ τρόπος προσέγγισης.

Χαίρομαι που έχω καταφέρει να αφησω μακριά τις πλασματικες προσδοκίες. Είναι κατόρθωμα. Έχουν φύγει 100 κιλα βασανισμενου μαύρου σύννεφου απο πάνω μου. Όμως παλιά ήταν μαρτύριο.

Πολύ θα ήθελα να μάθω τον τίτλο της ταινίας.

αράχνη
Μέλος
Συμμετέχων

“The artist’s job is not to succumb to despair but to find an antidote for the emptiness of existence.”

― Woody Allen, Midnight in Paris: The Shooting Script

αράχνη
Μέλος
Συμμετέχων

Τώρα που έχω χρόνο, δίνω μερικές ακόμα πληροφορίες: Στην ταινία του Γούντυ ‘Αλεν “μεσάνυχτα στο παρίσι”, ο πρωταγωνιστής Τζιλ (Όουεν Γουίλσον) κάθε βράδυ, τα μεσάνυχτα, μεταφέρεται στην δεκαετία ’20 και συναντά όλη την αφρόκρεμα της τέχνης και διανόησης της εποχής, γάλλους αλλά και αμερικανούς που βρίσκονται στο Παρίσι. Μεταξύ αυτών: Κόουλ Πόρτερ, Σκοτ & Ζέλντα Φιτζέραλντ, Έρνεστ Χέμινγουέι, Ζοζεφίν Μπέικερ, Γκέρτρουντ Στάιν, Πάμπλο Πικάσο, Σαλβαντόρ Νταλί, Μαν Ρέι, Λουί Μπουνιουέλ, Τόμας ΄Ελιοτ, Ανρί Ματις Τουλούζ Λωτρέκ, Πωλ Γκωγκέν, Ενγκαρ Νεγκά. https://www.nytimes.com/2011/05/28/movies/midnight-in-paris-a-historical-view.html Τα λόγια αυτά τα είπε η Γκέρτρουντ Στάιν https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B5%CF%81%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%B4%CE%B7_%CE%A3%CF%84%CE%AC%CE%B9%CE%BD όταν η σύντροφος του Πικάσο, Αντριάνα (Μαριόν Κοτιγιάρ), τον εγκατέλειψε… Διαβάστε περισσότερα »

Here Comes the Flood
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Καμιά φορά τέτοια συναισθήματα συναντώνται σε άτομα που έχουν μεγαλώσει με ναρκισσιστές, χωρίς απαραίτητα να είναι και οι ίδιοι… Ένας νάρκισσος φροντίζει να σου καταστήσει απ’ την αρχή σαφές ότι έχεις την τύχη να είσαι μέλος ενός πολύ προνομιούχου club, αυτό των ευφυών, των ταλαντούχων, των χαρισματικών, των φτιαγμένων για μεγάλα πράγματα. Αλλά ταυτόχρονα, φροντίζει συνεχώς να σε υποδαυλίζει και να σου επισημαίνει με άμεσο ή έμμεσο τρόπο ότι η θέση σου εκεί μέσα -και δίπλα σε αυτόν φυσικά- δεν είναι δεδομένη. Αν λίγο επαναπαυτείς, αν λίγο χαλαρώσεις, αν διαπράξεις έστω ένα μικρό ολίσθημα, μπορεί να σημαίνει ότι τελικά έκανε… Διαβάστε περισσότερα »

leas
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Λάθος έκανα.

Kleopatra
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Ωραία ανάλυση. Ως παιδί καρανάρκισσου πατρός υποφέρω από αυτό ακριβώς. Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν είμαι και η ίδια νάρκισσος, αλλά δεν πιστεύω ότι είμαι καλύτερη από τους άλλους, ούτε σπάνια χιονονιφάδα και τέτοια. Μάλλον έχω “εσωτερικευμένο ναρκισσισμό” με τον τρόπο που περιέγραψες.

Γιασεμί
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Χαχαχα! Αγαπητή Λένα μας ξέφυγε ένα καθαρίστ-ρια; Χαριτολογώ προφανώς αλλά το έχω σκεφτεί πολλές φορές ότι δεν μου έρχεται καθόλου φυσικό να πω “κάποιον να καθαρίζει”. Καλά σαν το “να προσλάβω γυναίκα” δεν είναι, αλλά θα μπορούσαμε μάλλον να λέμε “να προσλάβω βοήθεια”. Όχι ότι μπορώ να προσλάβω κανένα ούτως ή άλλως…