Πώς να προστατέψω την κόρη μου;

Ένα στα τρία κορίτσια κακοποιείται λεκτικά και παρενοχλείται πριν από την ηλικία των έντεκα

Tο σφύριγμα, το γιουχάισμα και άλλες μορφές σεξουαλικής παρενόχλησης ξεκινούν πολύ νωρίτερα από ότι πιστεύουν πολλοί: μια μελέτη πριν από δύο χρόνια διαπίστωσε ότι 1 στα 10 κορίτσια έχουν υπάρξει θύματα λεκτικής παρενόχλησης στο δρόμο πριν κλείσουν τα 11 τους χρόνια. Επίσης μια πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι 1 στα 6 κορίτσια δημοτικού και γυμνασίου έχουν βιώσει σεξουαλική παρενόχληση. Και ενώ μερικοί λένε ότι τα κορίτσια θα πρέπει απλώς να μάθουν να αγνοούν τα σφυρίγματα και τα πειράγματα, η αναπτυξιακή ψυχολόγος Dr. Andrea Bastiani Archibald, εξηγεί ότι αυτές οι συμπεριφορές είναι επιζήμιες για την ψυχική υγεία των νεαρών κοριτσιών και τις κάνουν συχνά να αισθάνονται ανασφαλείς και να ντρέπονται για το σώμα τους.

Το σφύριγμα στο δρόμο και τέτοιου είδους παρενοχλήσεις δεν λαμβάνονται σοβαρά υπόψιν παρόλο που πυροδοτούν το φαινόμενο ντόμινο- με τα κορίτσια να συσχετίζονται θετικά με την αυτοαντικειμενοποίηση- αποκτούν κοινωνικό σωματικό άγχος, άγχος για την εμφάνιση, ντροπή για το σώμα τους, επιτηρούν και συγκρίνουν τα σώματα τους με άλλων κοριτσιών, κρίνουν και αξιολογούν τις άλλες κοπέλες με βάση την εμφάνιση τους. «Μπορεί να επηρεάσει μέχρι και τις ακαδημαϊκές τους επιδόσεις»: έρευνες έχουν δείξει ότι κορίτσια παρουσίασαν χειρότερες επιδόσεις στις εξετάσεις όπου ο επιτηρητής ήταν άντρας.

Ευτυχώς οι γονείς έχουν την δυνατότητα να αποτρέψουν κάποιες από αυτές τις επιπτώσεις, αντιμετωπίζοντας μετωπικά τα πειράγματα και την παρενόχληση σε δημόσιο χώρο. Στο παρόν άρθρο μοιράζονται σημαντικές συμβουλές, της Dr Archibald, για τους γονείς σχετικά με το πως μπορούν να βοηθήσουν στην ενδυνάμωση και την προστασία των κορών τους – και πως να πολεμήσουν τις σεξιστικές συμπεριφορές.

Παρόλο που οι γονείς πιστεύουν πως τα πειράγματα και τα γιουχαΐσματα είναι «θέματα των μεγάλων» οι μελέτες αποδεικνύουν ότι συμβαίνει από πολύ νωρίς.

Είναι λοιπόν σημαντικό να τους μιλάμε από νωρίς για αυτό το φαινόμενο- μόνο το 2% των κοριτσιών αναφέρει στους γονείς του ότι έχει παρενοχληθεί στο δρόμο. Η Archibal υποστηρίζει ότι «είναι σημαντικό να ξεκινάτε την συζήτηση νωρίς- τρίτη ή τετάρτη δημοτικού- ώστε να γνωρίζει η κόρη σας ότι είναι ένα θέμα που θα πρέπει να αισθάνεται άνετα να το αναφέρει.

Ένας πολύ καλός τρόπος για να ξεκινήσετε την κουβέντα είναι «με το να το επισημάνετε σε τηλεοπτικές εκπομπές, σε ταινίες και στη πραγματική ζωή». Όταν γινόσαστε μάρτυρες γιουχαΐσματος ή σεξουαλικού εκφοβισμού( δυστυχώς δεν είναι δύσκολο να τον εντοπίσεις) αυξήστε την αλληλεπίδραση με την κόρη σας και εξηγήστε της γιατί είναι απαράδεκτο και κατακριτέο. Ρωτήστε την πως αισθάνεται για την εν λόγω συμπεριφορά και εάν κάτι τέτοιο έχει συμβεί στην ίδια.

Για να την βοηθήσετε να χειριστεί την κατάσταση εάν έχει βιώσει πειράγματα ή σεξουαλική παρενόχληση, οπλίστε την με συμβουλές για το πως θα φέρεται ή θα αντιδράει. Τονίστε της πως από τη στιγμή που το γιουχάισμα είναι αγενές, δεν υπάρχει λόγος να χαμογελάει, να συμμετέχει ή να γελάει». Αν κάποιος ενήλικας την κάνει να αισθάνεται άβολα θα πρέπει να απομακρυνθεί από αυτόν το συντομότερο δυνατό και να το πει αμέσως είτε σε εσάς είτε σε άλλον ενήλικα για το τι συνέβη.

Βασικό είναι να την ενημερώσετε ότι κανένα κορίτσι ή γυναίκα δεν «πάει γυρεύοντας» ή «τα θελε» για να αξίζει ένα αισχρό σχόλιο ή απειλές. Βεβαιωθείτε ότι αντιλαμβάνεται πως τα έντονα βλέμματα ή το άγγιγμα χωρίς την συγκατάθεση της δεν είναι δικό της σφάλμα- και ούτε κάτι που θα έπρεπε να ντρέπεται να αναφέρει σε εσάς ή σε κάποιον άλλον.

Επίσης σημαντικό είναι πως οι γονείς θα πρέπει να αντιμετωπίσουν την σεξουαλική παρενόχληση κοινοτικό ζήτημα. «Αν έχετε γιους ή άλλους νέους άντρες στη ζωή σας, μιλήστε μαζί τους σχετικά με τα πειράγματα και σεξουαλική παρενόχληση. Συζητήστε τρόπους που μπορούν και οι ίδιοι να πολεμήσουν ενάντια σε αυτήν την κουλτούρα». Αν οι παρενοχλήσεις είναι συχνό φαινόμενο στη γειτονιά σας, ήρθε η ώρα να αναλάβετε δράση λέει η Archibal: «Αν και δεν μπορούμε να πατήσουμε ένα διακόπτη για να δημιουργήσουμε έναν ασφαλή κόσμο για τα κορίτσια μας, γνωρίζουμε ότι η αγνόηση των πειραγμάτων -σφυριγμάτων και ο χλευασμός τους συμβάλλει στην κατεδάφιση μιας κουλτούρας όπου τέτοια συμπεριφορά θεωρείται φυσιολογική και αποδεκτή. Η κόρη σας και όλοι μας αξίζουμε καλύτερα από αυτό.

Πηγή

in

Αξιολογήστε το άρθρο

31 points
Upvote Downvote

4
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
1 Θέματα σχολίων
3 Απαντήσεις θεμάτων
2 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
4 Συντάκτες σχολίων
Lenia_LandOpheliaδήθεν Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Να πω κι εγώ μια γνώμη, χωρίς βέβαια να είμαι επιστήμονας: Νομίζω ότι, αν κάθε φορά που ένα κορίτσι έπεφτε θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης, λεκτικής ή σωματικής, το έλεγε στον πατέρα και στον αδερφό της, η κοινωνία μας θα άλλαζε πολύ. Γιατί τότε, θα ήταν πολύ πιο δύσκολο γι αυτόν τον πατέρα ή αδερφό, όταν ακούσει ότι συνέβη κάτι παρόμοιο σε ένα άλλο κορίτσι, να πει ότι {τα ήθελε}.

δήθεν
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Έχω πολλές ενστάσεις στην πρόταση αυτή. Κατ’αρχάς, εν μέρει μου φαίνεται οτι μεταθέτει την ευθύνη από το θύτη στο θύμα. Δηλαδή ένα κοριτσάκι 9-10-11 χρονών, που βίωσε σεξουαλική παρενόχληση με αποτέλεσμα να ντραπεί, να νιώσει άσχημα, να νιώσει ανασφάλεια κτλ κτλ, πρέπει να αναλάβει την ευθύνη να εξιστορήσει και να αναλύσει αυτό που την έκανε να νιώσει άσχημα στον πατερα και στον αδερφό, που ενδεχομένως είναι φιγούρε πατριαρχικές, με εξουσία κτλ. Δεν είναι πολύνα το ζητάμε αυτό από ένα 10χρονο? Να πρέπει εκτός των άλλων να εκπαιδεύσει τους άντρες της οικογένειας? Επίσης είσαι σίγουρη οτι δε θα είναι το αποτελεσμα… Διαβάστε περισσότερα »

Ophelia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Συμφωνώ με δήθεν.

Απαστράπτουσα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Συμφωνώ με Φωτεινή, σε έναν ιδανικό κόσμο ένα κορίτσι θα μπορούσε να πει τι της συνένη κατευθείαν και στη μαμά και στο μπαμπά. Τώρα όμως το κορίτσι αισθάνεται ντροπιασμένο, λες και φταίει αυτό. Αν ας πούμε ένας άγνωστος την χαστούκιζε, δε θα έτρεχε να το πει στους γονείς; Τώρα γιατί δε λέει ότι περπατάει στο δρόμο και της λένε τέτοια λόγια που της έρχονται δάκρυα στα μάτια; Όταν ήμουν στο γυμνάσιο, σε τρυφέρές ηλικίες των 13, 14, 15 αν έβλεπα οικοδομή στο δρόμο που πηγαινα θα γύρνα πίσω για να πάω από άλλο δρόμο γιατό φοβόμουν το τι θα άκουγα.… Διαβάστε περισσότερα »