Στην πορεία προς μια διευρυμένη μητρότητα… θεωρία #1: Ο Φρόυντ και η «ολοκλήρωση» της γυναίκας

Πώς να γίνετε δυσάρεστες/οι με επιστημονικά επιχειρήματα…

Στη Λένα φτάνουν ενδεικτικά ερωτήματα όπως: «πότε θα γίνω μάνα», «πως θα καταλάβω αν θέλω να γίνω μάνα», πολλά κείμενα για τη δυσκολία να γίνει κάποια μάνα αλλά και ερωτήματα για το «πώς μια γυναίκα εργαζόμενη σκληρά μπορεί να είναι ταυτόχρονα και καλή μάνα», ή «πως μπορεί κανείς να μεγαλώσει σωστά ένα κορίτσι ή αντίστοιχα ένα αγόρι», ή «είναι το ίδιο καλή μια μονογονεϊκή ή ΛΟΑΤ οικογένεια με την κλασική» κλπ κλπ. Αυτό με ενέπνευσε, στη δική μου πορεία, να δώσω στον εαυτό μου καταρχάς, αλλά και σε όποιον άλλο ενδιαφέρεται εδώ μέσα, κάποιες απαντήσεις που έχουν δώσει ειδικοί επιστήμονες φιλοσοφώντας και μελετώντας εδώ και πολλά χρόνια. Εκτός λοιπόν από ένα υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον, έναν καλό ψυχολόγο, τη γιόγκα, την πίστη σε κάποια θρησκεία κλπ σκέφτηκα να το «φιλοσοφήσουμε» και λίγο. Για μένα τουλάχιστον, ήταν ανακουφιστικό και ενδυναμωτικό να χάνομαι με τις ώρες σε αυτές τις θεωρίες και να μη νιώθω παράλογη, αχάριστη, υπερβολική…Να ονειρεύομαι μια διευρυμένη έννοια της μητρότητας αλλά και της πατρότητας, με βασικό συστατικό της την άνευ όρων αγάπη. Δεν πρόκειται για ένα εκλαϊκευμένο εγχειρίδιο φιλοσοφίας (ας μη  κρίνουν αυστηρά όσοι έχουν κάνει Σπουδές Φύλου) αλλά για κάποια πράγματα που διάφοροι σοφοί,  έβαλαν σε τόμους από λόγια και γραφές για να εξηγήσουν προβλήματα, που τα φύλα αντιμετωπίζουν μέχρι σήμερα. Πόσο μάλλον, όταν βρίσκονται σε μια φάση ένωσης με σκοπό τη δημιουργία μιας, οποιουδήποτε είδους, οικογένειας.

 

Θεωρία Νο1:

Ο Φρόυντ και η «ολοκλήρωση» της γυναίκας

Οι προσπάθειες για μητρότητα εκεί γύρω στα 45, είναι ένα πολύ καλό πεδίο να αναλυθούν θέματα, που ούτως ή άλλως μπορεί και νεότερες γυναίκες να συναντήσουν κατά την προσπάθεια τους να αναπαραχθούν. Απλά το να πλησιάζεις το όριο των 45, είναι το απαύγασμα της ανικανότητας και της ελαττωματικότητας για την αυτοεκτίμηση μιας γυναίκας. Αλλά και για τους τρίτους, το απαύγασμα του παραλογισμού, του αφύσικου, του εγωισμού, του καπρίτσιου και συμπληρώστε ελεύθερα.  Αυτή η συνθήκη θα αποτελέσει ένα case study για τα ποστ που θα ακολουθήσουν και θα απαντούν σε διάφορα ερωτήματα. Γιατί λοιπόν μια γυναίκα να θέλει να γίνει μάνα ακόμη και σε αυτή την επιστημονικά – στατιστικά απαγορευτική ηλικία; Σε αυτό το ερώτημα είχα αρχικά καλυφθεί με τις θεωρίες του Φρόυντ.

Σίγουρα θα έχετε ακούσει για το «οιδιπόδειο σύμπλεγμα» κι εσείς. Σύμφωνα με το μεγάλο ψυχαναλυτή λοιπόν, ένα κορίτσι κατά τη διάρκεια της οιδιπόδειας φάσης (αυτής της πολύ καθοριστικής για τη σεξουαλικότητα και την ψυχοσύνθεση της φάσης) «ερωτεύεται» τον πατέρα. Αυτό τον έρωτα πρέπει να ξεπεράσει μεγαλώνοντας, ώστε να μπορέσει να διοχετεύσει τον έρωτα και τη «λίμπιντό» της σε έναν άλλο άνδρα. Όμως ο Κύριος Φρόυντ λέει και κάτι άλλο (που θα δούμε παρακάτω σε αντιδιαστολή με το τι συμβαίνει σε ένα αγόρι): ότι το πρώτο ερωτικό «αντικείμενο» της ζωής μας είναι η μάνα, είτε γεννιόμαστε κορίτσια είτε αγόρια. Οπότε, κατά την οιδιπόδεια φάση το κορίτσι αλλάζει «αντικείμενο» επιθυμίας και σύμφωνα με τη θεωρία «θυμώνει» στη μητέρα της που την έκανε ευνουχισμένη, δηλαδή χωρίς πέος (το ίδιο ευνουχισμένη είναι και η μητέρα εξάλλου). Αυτό ακριβώς ο Φρόυντ ονομάζει «φθόνο του πέους». Οπότε η θεωρία υποστηρίζει ότι συνήθως μια γυναίκα αντιλαμβάνεται την απόκτηση ενός παιδιού ως το απόλυτο μέσο ενδυνάμωσης, ως το τέλειο «υποκατάστατο» του φαλλού.

Χμμ! Ώστε για αυτό μια γυναίκα θέλει τόσο πολύ να γίνει μάνα, no matter how, no matter when…  Παρότι αυτό ήταν κάτι που γνώριζα, σε αυτή τη φάση με εξόργισε. Αναρωτήθηκα κι εγώ το ίδιο με πολλές φεμινίστριες, όπως ανακάλυψα κατόπιν εορτής: μήπως ο Κύριος Φρόυντ ήταν ολίγον σεξιστής και μισογύνης; Πως γίνεται να ορίζει τη θηλυκότητα, στην ουσία σαν μια ζήλια της γυναίκας για κάτι που δε διαθέτει; Ας δούμε τώρα τι συμβαίνει με την οιδιπόδεια φάση ενός αγοριού, για να βγάλετε κι εσείς τα συμπεράσματα σας. Το μικρό αγόρι αναγκάζεται να αποχωριστεί τη μητέρα του, υπό τον «φόβο του ευνουχισμού» από τον πατέρα. Οπότε σαν ένα μέσο άμυνας, προσπαθεί να ταυτιστεί με τον πατέρα και να «εκπαιδευτεί» στην αρρενωπότητα. Αρα, ένας άνδρας αρκεί να ξεπεράσει τις αιμομικτικές επιθυμίες για τη μητέρα του και το φόβο μην τον ευνουχίσει ο αντίζηλος πατέρας and that s it;  Διότι ένα αγόρι διαθέτει πέος, άρα δεν έχει να ζηλέψει τίποτε;

Με τούτα και με τα άλλα οδηγήθηκα να ψάχνω τι έλεγαν οι φεμινίστριες της δεκαετίας του ‘70 για τον Φρόυντ. Κάπου διάβασα και ότι (με δικά μου απλοϊκά λόγια) αν η γυναίκα δεν καταφέρει να ξεπεράσει το φθόνο του πέους, με το να κάνει ένα μωρό, μπορεί να το ρίξει στην καριέρα προκειμένου να προσομοιάσει σε άνδρα. Εκεί λοιπόν ήταν που με έπιασαν τα νεύρα μου, γιατί ήταν διπλό το πλήγμα. Δηλαδή όλες εμείς, ειδικά οι μεγαλύτερες, που έχουμε ένα σκασμό σπουδές και μια καριέρα στημένη, γιατί θέλουμε τελικά να γίνουμε μάνες; Bασικά γιατί παιδευόμαστε τόσο να γίνουμε μάνες και τρώμε τόσο age shaming στη μούρη και κριτική στις επιλογές μας; Το ότι θέλει πολύ και ο σύντροφος μας παίζει ρόλο ή όχι; Μήπως «η φύση είναι άδικη με τις γυναίκες!»; όπως μας είπε ένας από τους γιατρούς. Ε όχι αγαπητέ μου, δεν είναι η φύση άδικη, η κοινωνία είναι, απάντησα και βάλθηκα να διαβάζω, ώστε να μπορώ να απαντώ, και να γίνομαι δυσάρεστη, με επιχειρήματα. Κάπως έτσι κατέληξα στις θεωρίες του επίσης μεγάλου ψυχαναλυτή Ζακ Λακάν (νεότερου του Φρόυντ), κι από εκεί ξετυλίχτηκαν διάφορες θεωρίες του Μεταδομισμού (μεταστρουκτουραλισμού) οι οποίες κάλυψαν περισσότερο τα δικά μου υπαρξιακά  ερωτήματα. Σκέφτηκα λοιπόν ότι είναι ενδιαφέρον να τις μοιραστώ μαζί σας, γιατί εκτός από την έννοια της μητρότητας, νομίζω μπορούν να δώσουν μια άλλη οπτική στις έννοιες οικογένεια και κοινωνία (πατριαρχικές εννοείται) και γενικά στην έννοια των φύλων. Εξάλλου οι σπουδές φύλου, πάνε χέρι χέρι με τις φεμινιστικές σπουδές και δίνουν μια άλλη οπτική, που για μένα αγκαλιάζει την κοινωνία μας με μεγαλύτερη τρυφερότητα.

in ,

Αξιολογήστε το άρθρο

28 points
Upvote Downvote

7
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
5 Θέματα σχολίων
2 Απαντήσεις θεμάτων
1 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
6 Συντάκτες σχολίων
to_psipsinirakounleasDr. ArisaEvey Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
leas
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Τόσο οι ασθενείς όσο και οι αναλυτές κάθε μα κάθε εποχής, είναι αναγκασμένοι να τοποθετούνται μέσα στους δικούς τους κοινωνικο–πολιτισμικούς περιορισμούς, με τον Φρόιντ να μην αποτελεί εξαίρεση σε αυτή την πραγματικότητα. Δυστυχώς, στην εποχή του Φρόιντ οι περισσότερες γυναίκες στα 30, είχαν ήδη διανύσει μια σημαντική χρονική διαδρομή ως σύζυγοι και μητέρες ενώ οι άτεκνες και ανύπαντρες ήταν καταδικασμένες να μένουν παρθένες γκουβερνάντες ή υπηρέτριες. Κάποιες ελάχιστες γενναίες κατάφεραν να δραπετεύσουν απ’ το προκρούστειο καλούπι που τους ετοίμαζε η κοινωνία, ήδη από την πρώτη τους ανάσα. Εκτός αυτής της κοινωνικής πραγματικότητας (ή ίσως μάλλον εντός της), ο Φρόιντ είχε… Διαβάστε περισσότερα »

Dr. Arisa
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Συμμετέχων

Ο Φρόυντ είναι μακράν ξεπερασμένος στους κύκλους της φιλοσοφίας. Τον διαβάζεις για ιστορικούς λόγους.

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ήρωας

Πάντως, από καθαρά βιολογικής άποψης, και τα δύο φύλα χρειάζονται για την διαιώνιση του είδους, άρα το ένα φύλο χρειάζεται το άλλο για να κάνει ένα παιδί. Άρα, από βιολογικης άποψης, γιατί το ένα φύλο να νιώθει ότι είναι κατώτερο από το άλλο;

Evey
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Συμμετέχων

Από βιολογικής άποψης είναι μετρημένα κουκιά. Κύτταρο 1 συναντά κύτταρο 2 και βγαίνει το κύτταρο 3.
Λακάν δεν έχω διαβάσει, παρά από άλλες πηγές από δω και από κει, φρονώ ότι ο Φρόυντ είχε δίκιο ως προς το “φθόνο του πέους”.
Από την άλλη σύγχρονος Έλληνας ψυχίατρος έχει πει ότι και ο άντρας φοβάται μην τον καταπιεί το Μ***ί .
Άρα ποιος είναι τελικά ισχυρότερος…χμμμ…χμμ…χμμ

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ήρωας

Η γυναίκα παθαίνει “φθόνο του πέους” γιατί βλέπει στο σώμα του άντρα ένα όργανο, το πέος που αυτή δεν το έχει. Ο άντρας που βλέπει να βγαίνει μέσα από την γυναίκα ένα ολόκληρο μωρό ενώ από το δικό του σώμα δεν μπορεί να βγει μωρό, τι παθαίνει; Μήπως “φθόνο της μήτρας”;

to_psipsini
Μέλος
Συμμετέχων

Κατά την οιδιπόδεια φάση εκδηλώνεται ο φθόνος του πέους. Αν υποθέσουμε ότι ξεκινά από την οπτική επαφή, βλέπει κάτι που δεν διαθέτει, ομοίως το αγόρι θα μπορούσε να εκδηλώσει φθόνο του στήθους , το οποίο έχει / είχε ανάγκη για να τραφεί και να επιζήσει, ευχαριστηθεί, απολαύσει κ.α. Όπως και να χει ο Φρόυντ θεωρείται , αν και πατέρας της ψυχανάλυσης, θεωρείται λίγο ξεπερασμένος σε πολλές θεωρίες, παρατηρήσεις του. Αν και ακόμη χρησιμοποιείται ως εργαλείο, η τεράστια βάση που έθεσε. Αν αυτός ήταν ο πατέρας της ψυχανάλυσης, θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να δούμε πια ήταν η μητέρα. Πότε έζησε ,… Διαβάστε περισσότερα »

rakoun
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Το μικρό αγόρι ξεπερνά το οιδιπόδειο όχι με το φόβο ευνουχισμού αλλά με την συνηδειτοποίηση του νόμου της αιμομιξίας. είναι βίαιη, απότομη αλλαγή στη ψυχοσύνθεσή του και εκεί καθορίζεται και το πόσο εντέλει θα αποκοπεί από τη μαμά. Αντίθετα το μικρό κορίτσι “ερωτεύεται” τον πατέρα = το βλέμμα πόθου της μαμάς σε μια προσπάθεια να την κερδίσει δηλ. το οιδιπόδειο (ή αλλιώς σύνδρομο ηλέκτρας?) έχει διάρκεια χρόνου και σε αυτό οφείλεται και η “ρευστή” γυναικεία σεξουαλικότητα. Ειδικοί διορθώστε με