Τρέχω χαλαρά δίπλα στη θάλασσα. Ο καιρός μυρίζει καλοκαίρι, είναι απόγευμα, δίπλα στη θάλασσα, ο ήλιος ζεσταίνει το δέρμα μου και ο αέρας μυρίζει αλμύρα. Φοράω το αθλητικό μου μπουστάκι και ασορτί σορτς για πρώτη φορά φέτος και εύχομαι ο ήλιος που με ζεσταίνει να χρωματίσει λίγο τα πόδια μου που βγαίνουν από ένα μακρύ χειμώνα κάτω από το κολάν. Κρατάω σταθερό ρυθμό ακούγοντας μουσική και παρατηρώντας τον κόσμο που κάνει την Κυριακάτικη βόλτα του, ζευγάρια με παιδιά, ζευγάρια ερωτευμένα, νέοι – τα σημερινά 15χρονα, 10 χρόνια μικρότερα από μένα, που μοιάζουν να ανήκουν σε μια τόσο διαφορετική γενιά.
Ακούω πίσω μου βήματα και κάνω δεξιά, ακολουθώντας τον άγραφο κανόνα των δρομέων – δίνω τη διαδρομή μου στον γρηγορότερο συναθλητή μου που ακούω να πλησιάζει. Με την άκρη του ματιού μου βλέπω τη φιγούρα να με φτάνει. Ενώ περιμένω να με προσπεράσει, κόβει ρυθμό ώστε να συγχρονιστεί με το δικό μου. Χωρίς να του ρίξω ματιά, κάνω ακόμα δεξιά για να απομακρυνθώ. Μισώ να τρέχω παράλληλα με κάποιον αλλά αρνούμαι προς στιγμήν να χάσω το ρυθμό μου για χάρη του άγνωστου συναθλητή. Τα βήματα δίπλα μου βαραίνουν, ακούω την ανάσα του βαριά, λαχανιασμένη. Εκνευρισμένη τώρα, αποφασίζω να ανοίξω ρυθμό. Για ποιό λόγο τρέχει δίπλα μου αν δεν αντέχει; Προσπερνώντας, ρίχνω μια κλεφτή ματιά να δω ποιός διετάραξε το ρομαντικό Κυριακάτικο διαλογισμό μου, για να δω τον αναψοκοκκινισμένο ανεπιθύμητο συνοδό μου, να κάνει μια τελευταία προσπάθεια, για να προσγειώσει την άχαρη παλάμη του πάνω στον αριστερό μου γλουτό, πριν σταματήσει να τρέχει.
Κοκαλώνω και γυρίζω αυτή τη φορά ολόκληρη για να τον κοιτάξω στα μάτια. «Σοβαρά τώρα ρε φίλε;» Τόσος θυμός, τόση οργή που αυτός ο άγνωστος θεώρησε πως έχει κάθε δικαίωμα να με ακολουθήσει, να τρέξει πίσω από τον τόσο ενθουσιασμένο που ντύθηκε για πρώτη φορά φέτος με το σορτς του γλουτό μου, και να απλώσει το χέρι του επάνω του. Τόσος θυμός και μόνο αυτό μπόρεσα να ξεστομίσω, ξαφνιασμένη από το απροσδόκητο θράσος του αγνώστου. Σήκωσε αδρά το χέρι -σα να ζητά συγγνώμη. Γύρισα ξανά στο δρόμο μου, και συνέχισα να τρέχω. Με τη μουσική στα αυτιά, και ένα σφίξιμο στο στήθος. Ψάχνοντας ξανά τον ενθουσιασμό μου για τον ήλιο στα γυμνά μου πόδια, για το σορτς που είχε ξαναβγεί από τη ντουλάπα, για το αίσθημα ελευθερίας με το θαλασσινό αεράκι να παίζει στα μαλλιά μου. Ελευθερία; Και ο κόσμος συνέχισε την Κυριακάτικη βόλτα του.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Θυμηθηκα τωρα μια βραδια πριν κάποια χρονια που επεστρεφα σπιτι μετα απο διασκέδαση με την αδερφη μου και την φιλη της, η οποια εμενε τοτε σε διπλανό στενο. Ειχαμε κατεβει απο το αστικο και περπατουσαμε προς τα σπιτια μας, ειχαμε σχεδον φτασει βασικα. Περπατουσαμε και οι τρεις στη σειρα με την φιλη της αδερφης μου να εινα απ την εξω πλευρα του δρομου, συζητουσαμε κ γελουσαμε. Υπηρχε κ καποιος με μηχανακι, δηλαδη θυμαμαι οτι το αυτι μου επιανε τον ηχο της μηχανης, αλλα δεν δωσαμε και σημασια. Τελος παντων, για να μην τα πολυλογω, οπως περνούσε αυτος ο τυπος με… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβώς τι ίδιο μου έχει συμβεί στα 16 μου. Ακόμα δε μπορώ να το ξεχάσω και δυστυχώς πάγωσα δεν αντέδρασα καν.
Μου έχει συμβεί ακριβώς μα ακριβώς το ίδιο, όταν ήμουν γύρω στα 16 ένα ωραιότατο καλοκαιρινό απόγευμα (με φως, κόσμο γύρω γύρω κλπ) σε μεγάλο δρόμο μπροστά από την πλατεία που μαζευόμασταν τότε. Θυμάμαι ακόμα ποια ακριβώς φούστα φορούσα και τον τύπο με το μηχανάκι που απλά πέρασε δίπλα μου και με χούφτωσε. Όπως επίσης και το σοκ, φόβο και το ταυτόχρονο άγχος/ντροπή μου ότι θα το είδαν οι γνωστοί μου… και τι θα πουν ΓΙΑ ΜΕΝΑ. Τουλάχιστον μετά από 10 χρόνια είμαι απόλυτα σλιγουρη ότι θα είναι τελείως άλλη η αντίδραση μου.
Κι εγώ θυμάμαι ακριβώς τη φούστα που φορούσα και το στενό που περπατούσα. Πόσο αηδιαστικά κοινές ιστορίες. Θυμώνω και μόνο που το θυμάμαι. 😡
Μου έχει συμβεί το ίδιο, μέρα μεσημέρι σε παραθεριστικό μέρος, μόνο που ο τύπος ήταν σε ποδήλατο και εγώ είχα τη μάνα μου δίπλα, η οποία ήταν πολύ ευχαριστημένη που κάποιος θεώρησε πως ο πισινός της κόρης της ήταν για χούφτωμα. Τόσο ωραία.
Πόσο μλκς… Δεν μου αρέσει καθόλου να βγαίνω για τρέξιμο στην Ελλάδα, λόγω κάτι τέτοιων ελεεινών τύπων. Δεν μου έχει τύχει τόσο ακραίο σκηνικό, αλλά μην δουν κανένα σορτσάκι, αρχίζουν να λένε μλκιες δυνατά. Είτε άλλοι δρομείς, είτε περαστικοί, είτε με μηχανάκια, με αυτοκίνητα. Λιγούρηδες. Ίου
Γιατί όμως δεν έκανες φασαρία? Γιατί δεν φώναξες αστυνομία? Γιατί τον άφησες να φύγει έτσι?
Και κυρίως, του έδωσες το “δικαίωμα” να το επαναλάβει γνωρίζοντας ότι δεν θα έχει συνέπειες. Και ενδεχομένως να μην σταματήσει εκεί την επόμενη φορά.
Αληθεια τωρα? Εξηγησε μας σε ποιο σημειο δόθηκε δικαιωμα στο θυτη απο το θυμα, να επαναλαβει την πραξη του. Εσυ σε αναλογη περιπτωση φροντισε να εχεις την ψυχραιμια και το θαρρος να πραξεις τα δεοντα. Αλλιως μπορει να σε κατηγορησουν κιολας… (καλα που δεν της ειπες και γιατι φορεσε σορτσακι)
Ότι τι? Θα βγει να φταίει και από πάνω?
Φτιάχνουμε και πιθανα σεναρια για να καταλογίσουμε ευθύνες στην γράφουσα? Σοβαρά τώρα?
Ας σταματήσουμε πλέον να κατηγορούμε τις γυναίκες γιατί κάτι παραπάνω έπρεπε να κάνουν σε αυτές τις περιπτώσεις. Ίσως δεν άντεχε να κάνει φασαρία. Ίσως δεν ήθελε, ήθελε απλά να τρέξει. Ισως δεν ήθελε να φωνάξει την αστυνομία και να πρέπει να εξηγηθεί, και να θεωρούν ότι «δεν έγινε τίποτα» ή ότι «με αυτά που φόραγες τι περίμενες». Ίσως να ήταν κουρασμένη με όλα, ίσως να φοβήθηκε, ίσως να θεώρησε ότι δε θα γίνει κάτι. Ότι και να ήταν, είναι απόλυτα δικαιολογημένη. Ας μη ζητάμε τα ρέστα από τις γυναίκες για τη σκατενια συμπεριφορά των αντρών.
Victim blaming στα καλύτερα του. Κανένας δεν έχει σκεφτεί πως πρέπει να αντιδράσει σε όλα τα περιστατικά που μπορούν να του συμβούν, το να παγώσει κάποιος και να μην μπορέσει να κάνει κάτι είναι από τα πλέον αναμενόμενα. Το να μη θελήσει να κάνει κάτι και απλά να προχωρήσει από το περιστατικό δεν είναι ιδεατό αλλά είναι το λιγότερο σεβαστό. Η κατηγορία ότι το ηθικό φταίξιμο για επόμενες ενέργειες του δράστη είναι πάνω στο εκάστοτε θύμα με ξεπερνάει πραγματικά.
Δέχομαι απόλυτα τα σχόλια σας, είμαι υπερβολική.
Αλλά πείτε ειλικρινά πως θα αλλάξει αυτό χωρίς αγώνα? Χωρίς αντίδραση? Χωρίς καμία διεκδίκηση? Απλά και μόνο μπαίνοντας σε ένα φόρουμ και καταγράφοντας την εμπειρία μας θα αλλάξει η κοινωνία?
Όχι. Η εναλλακτική για να αλλάξει η κοινωνία είναι – προφανώς – να αναφέρει κάποιος την εμπειρία του, και απο τον καναπέ να του κουνάμε το δάχτυλο και να τον μαλώνουμε για όλα εκείνα που κατα την κρίση μας θα έπρεπε να είχε κάνει.
Υγ: Εδώ υπάρχουν θύματα βιασμού που έχουν χλευαστεί, αλλά παρολ’αυτά πιστεύουμε ότι με καταγγελίες χουφτώματος θα ασχοληθεί σοβαρά η αστυνομία. Ειλικρινά, το οτι υπάρχουν τόσα άτομα απο εδώ μέσα που πάτησαν like στο συγκεκριμένο σχόλιο με ξεπερνάει. Έχετε σίγουρα καταλάβει το concept του site ή απλώς είναι ένας τρόπος να “πείτε” τα δικά σας?
7 μήνες μετά, βρίσκομαι τυχαία σ αυτή την ανάρτηση και διαβάζω όσα ειπώθηκαν στη συνέχεια. Όχι, δεν είσαι υπερβολική entropy. Είδα λάθος απλά. Όσα γράφεις είναι απαράδεκτα και μισογυνιστικά και το χειρότερο, είναι (από άλλο σχόλιό σου) ότι δεν έχεις καταλάβει καν τι λες λάθος. Απλά θεωρείς ότι είσαι υπερβολική.
Ότι τι, θα καλούσε το 100 και θα έλεγε ότι κάποιος πήγε να τη χουφτώσει όταν έτρεχε; Ο οποίος θα είχε εξαφανιστεί μέχρι να φτάσουν οι αστυνομικοί; (που δεν θα ερχόταν και ποτέ για τέτοιο περιστατικό). Και από που κι ως που του έδωσε δικαίωμα; Μια χαρά τον αντιμετώπισε και του απάντησε αυτό που έπρεπε.
Ωραία Entropy και οι άλλοι 41 με το like ας το κάνουμε εικόνα. Μόλις μας έχουν χουφτώσει, σταματάμε βγάζουμε το κινητό και πληκτρολογούμε 1-0-0. Αν ο τύπος δεν έχει ήδη φύγει στα 30 δευτερόλεπτα θα μας ακούσει να λέμε «Ναι γεια σας, είμαι εδώ και μόλις με χούφτωσε ένας τύπος. Όχι δεν έχει φύγει ακόμα, τον βλέπω, είναι έτσι και έτσι και φοράει αυτά. Ναι εδώ είμαι θα περιμένω. Όχι, θα δώσω τα στοιχεία μου στο περιπολικό» κλικ κλείνουμε τηλέφωνο. Τι λέτε να γίνει μέχρι να έρθει το περιπολικό (στα 5 λεπτά σας λέω γιατί είμαι αισιόδοξος άνθρωπος). Πως ακριβώς… Διαβάστε περισσότερα »
Από που προκύπτει ότι κατηγορώ το θύμα και δικαιώνω τον θύτη?
Μένω σε περιοχή εκτός της πόλης και ακριβώς πάνω από το σπίτι μου περνάει αγροτικός δρόμος με υπέροχη θέα .Συνηθιζα να παίρνω το σκύλο μου και να πηγαίνω για περπάτημα ώσπου μια μέρα ,ένας βοσκός που συναντούσα κάθε φορά που περπατούσα μου έκανε το εξής σχόλιο :έτσι όπως περπατάς μόνη σου εδώ πάνω μην κατηγορείς τον άλλον αν σου τύχει τίποτε. Δεν σταμάτησα το βηματισμό μου ,του απάντησα μόνο πως έχω τον σκύλο μου ,δεν είμαι μόνη μου. Δυστυχώς όμως τα λόγια του με έκαναν να σκέφτομαι δύο και τρεις φορές την βόλτα.
Και να φωναζες την αστυνομία θα σου έλεγαν ότι θα τον πανε στο τμημα μονο αν του κανεις μήνυση. Θα σου έκανε κι αυτος μια ψευδη καταμηνυση και θα περνούσες τη βραδια στο κρατητηριο.
Το πολύ πολύ να εκανες καταγραφή περιστατικου. Δυστυχως κανεις δε νοιαζεται.
Μου το εχουν κανει τρεις φορες! 😠😬😡 σπρέι πιπεριου κοριτσια η μονη λυση.. Βεβαια απο τοτε δεν χρειαστηκε να το χρησιμοποιησω, μεχρι που περασαν χρονια κ το πεταξα. Παντως εκεινο τον καιρο στην γωνια τους περιμενα ..
Οφείλω να ενημερώσω, όποιον ενδιαφερεται, πως δυστυχως το σπρέι πιπεριου ειναι παρανομο στην ελλαδα. Ακομα και να το κουβαλας
Ας πάρουμε μολότοφ τότε να είμαστε καθόλα νομιμοι και θα μας δώσει και συγχαρητήρια ο Αλέξης.
πριν μερικα χρονια με μια φιλη μου στο αμαξι σταματησαμε ενα αλλο αμαξι για να ρωτησουμε πως παμε σε ενα μαγαζι. ειχαν κατεβει εξω για να πιασουν την κουβεντα κι εμεις ημασταν ευγενικες. ο ενας τυπας ηταν διπλα απ το παραθυρο μου και εβαλε το χερι του μεσα απο το παραθυρο μεσα απο την μπλουζα μου και επιασε το στηθος μου και μετα εφυγαν. εγινε πολυ γρηγορα δεν πιστευα ποτε πως καποιος ανθρωπος θα εκανε κατι τετοιο. ειχα σοκαριστει. δε μιλησα καν. τι κανεις νομικα σε τετοιες περιπτωσεις;
…