Οι έγκυες γυναίκες εξακολουθούν να κατηγορούνται και να θεωρούνται υπεύθυνες για τις αποβολές εμβρύων

Οι έγκυες πατρονάρονται, κατηγορούνται για τις αποτυχίες του σώματος τους και αισθάνονται ένοχες για τις επιλογές τους

Η δημοσιογράφος Justine van der Leun μιλάει για το ταξίδι της ως έγκυος και τις πιθανότητες μιας χαμένης εγκυμοσύνης

Πέρασα σχεδόν το ένα τρίτο του 2015, 120 μέρες, κλινήρης. Μετακινήθηκα μόνο για να επισκεφτώ κάποιο νοσοκομείο ή κάποιον γιατρό, όπου με εξέταζε λεπτομερώς και μου παρουσίαζε μια λίστα με σαφείς ενδεχόμενες ελλείψεις. Υπήρχε σίγουρα θέμα με τον τράχηλο μου, πιθανότητα κάτι πήγαινε λάθος με τα επίπεδα των ορμονών μου, ίσως και με τον πλακούντα μου, μάλλον και με την καρδιά του μωρού. Κάθε φορά που εξεταζόμουν εμφανίζονταν και ένα πιθανό νέο πρόβλημα. Έχοντας ήδη δύο αποβολές στο ενεργητικό μου, ήμουν καταβεβλημένη από τις πιθανότητες μιας ακόμα χαμένης εγκυμοσύνης.

Στη διάρκεια της εγκυμοσύνης ήμουν πεπεισμένη πως όλες οι εξετάσεις, οι υποδείξεις και οι θεραπείες θα βοηθούσαν ώστε να γυρίσω με το μωρό σπίτι. Μου χορηγούταν προγεστερόνη, έκανα υπερηχογράφημα κάθε εβδομάδα, υποβαλλόμουν σε μαγνητικές τομογραφίες. Δεν έχανα κανένα ραντεβού με τον μαιευτήρα και τον εμβρυοκαρδιολόγο. Προσπαθούσα να μην κινούμαι. Πίστευα ότι η πλήρης ακινησία θα μου εξασφάλιζε την ευκαιρία να γεννήσω ένα υγιές βρέφος. Ένα αίσθημα αυτοσυντήρησης με προέτρεπε: «αν ήμουν η πιο προσεκτική ασθενής τότε δεν θα κατηγορούσα τον εαυτό μου για την τραγωδία που επρόκειτο να συμβεί». Ξαπλωμένη στο σπίτι μου, βρισκόμουν σε ένα πληκτικό, διαρκή πανικό.

Αυτός ο πανικός έληξε πριν δύο χρόνια και αντικαταστάθηκε από έναν άλλο πανικό: το πως θα φροντίσω ένα μωρό. Μετά από όλο αυτό τον τρόμο που έζησα, τι θα μπορούσε να πάει χειρότερα; Ποτέ δεν κατάλαβα αν έφταιγαν όλες αυτές οι προφυλάξεις που πήρα, αλλά η κόρη μου γεννήθηκε, είναι υγιέστατη και την άνοιξη μπαίνω στην τέταρτη εγκυμοσύνη μου.

Τέσσερις εγκυμοσύνες: δύο αποβολές σε διάσημα δύο ετών, μία γέννα της μικρής μου κόρης και μία ακόμη που είναι σε εξέλιξη. Συνεχώς σκέφτομαι πως θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί ή τρίτη μου εγκυμοσύνη: «θα μπορούσε να είχε πεθάνει». Για μήνες έβλεπα το πρόσωπο της να σχηματίζεται πάνω στην ασπρόμαυρη οθόνη του υπερήχου. Τώρα την έχω δίπλα μου, ζωντανή. Ο αγώνας να την αποκτήσω υποχώρησε όταν την κράτησα πρώτη φορά στην αγκαλιά μου. Τώρα ο ίδιος αγώνας επαναλαμβάνεται: γιατροί, ακινησία, θεραπείες, ενέσεις, τρόμος, ανησυχία. Ωστόσο αυτή η νέα εγκυμοσύνη εξελίσσεται σε ένα πολύ διαφορετικό περιβάλλον: στο πλαίσιο του #Metoo.

Η κακή συμπεριφορά που θεωρούνταν πολύ φυσιολογικό να διαχειρίζονται και να αντέχουν οι γυναίκες, τώρα αναδεικνύεται και χαρακτηρίζεται ως καταπιεστική, πατροναριστική και συχνά εγκληματική. Οι εμπειρίες εγκυμοσύνης και γέννας δεν υπάρχουν έξω από τον μεγαλύτερο πολιτισμό, αλλά σταθερά εντός και κατα μήκος ενός άσχημου, συνεχούς χωροχρόνου.

Η εγκυμοσύνη ξεκίνησε με την παραδοσιακή αιμορραγία και σύγχυση. Η μαιευτήρας μου σύστησε να δω ειδικό, για τον οποίο δεν γνώριζε πολλά παρά μόνο όταν ήταν υψηλό ποσοστό επιτυχίας με περίπλοκες εγκυμοσύνες, Χρησιμοποιούσε επιθετικές τεχνικές αλλά είχε ακούσει ότι έσωζε μωρά.

Επισκέφτηκα τον ειδικό, για μια σειρά περίπλοκων μαγνητικών ελέγχων. Γέμισα 38 φιαλίδια αίματος σε μία μόνο αιμοδοσία, οι φλέβες μου στέρεψαν. Ο ειδικός διέγνωσε μια ήπια μορφή διαταραχή πήξεως. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο πλακούντας μου βρίσκονταν σε κίνδυνο, χωρίς την κατάλληλη θεραπεία το μωρό δεν θα τρεφόταν επαρκώς. Ή πάλι μπορούσε να εξελιχθεί όπως έγινε με την κόρη μου. Αυτό είναι το δύσκολο με την εγκυμοσύνη: κανείς δεν ξέρει. Εάν δεν είστε τόσο προνομιούχοι, αν ο εξοπλισμός δεν είναι τελευταίας τεχνολογίας, ίσως να μην μάθετε ποτέ ότι δεν πληρείτε τις κατάλληλες προϋποθέσεις για μια υγιή εγκυμοσύνη. Ίσως όμως και έτσι να φέρετε στο κόσμο ένα υγιέστατο μωράκι, ή ίσως να το χάσετε και να μην μάθετε ποτέ γιατί.

Ξεκίνησα αμέσως τις ενέσεις προγεστερόνης. Έπρεπε να μην κάνω καθόλου σεξ και να υποβάλλομαι σε αξονικές κάθε εβδομάδα. Ήμουν ακόμα δραστήρια και θα μπορούσα να συνεχίσω την καθημερινή μου ζωή, οπότε ένιωθα τυχερή. Ή έτσι ήθελα να πιστεύω. Για να συλλάβω την κόρη μου είχα υποβληθεί για χρόνια σε αλλεπάλληλες χειρουργικές επεμβάσεις και θεραπείες γονιμότητας. Σκεφτόμουν ότι οποιαδήποτε επακόλουθη σύλληψη θα ήταν το ίδιο οδυνηρή. Όταν σταμάτησα το θηλασμό, επισκέφτηκα τον γυναικολόγο μου θέλοντας να πάρω αντισύλληψη. Έξι εβδομάδες αργότερα κοιτούσα το τεστ που ήταν θετικό. Ο σύζυγος μου και εγώ ξεχαστήκαμε μια φορά, αλλά όπως όλοι γνωρίζουν μια φορά είναι αρκετή.

Η χρονική στιγμή δεν ήταν ιδανική. Αν και ευγνώμων, αισθανόμουν μια ένοχη, αναμολόγητη λύπη. Ήθελα να είμαι ελεύθερη. Το μονοπάτι για να γίνω γονέας, όπως ξεδιπλώθηκε, ήταν επεμβατικό, συνεχές, προκλητικό, σοκαριστικό, έντονo και καθόλου ευχάριστο, μέχρι να έρθει στη ζωή η κόρη μου. Τότε ένιωσα ότι συνδεθήκαμε πραγματικά. Μου πήρε ένα χρόνο να γυρίσω κανονικά στη δουλειά μου. Μετά από τόσο καιρό, είχα ξανά αυτονομία πάνω στο σώμα μου- έπειτα χωρίς προειδοποίηση κάποιος άλλος κατοικούσε ξανά μέσα σε αυτό. «Αυτός ο μικρός κάτοικος ήταν προτεραιότητα πια» είπα. Δεν θα τολμούσα να παραπονεθώ και να προκαλέσω την τύχη μου.

Και ενώ το μωρό μου ήταν σε άριστη κατάσταση, ο νέος έλεγχος ήρθε να δείξει πως ο τράχηλος μου μειωνόταν πρόωρα, ότι είχε συμβεί και πριν δύο χρόνια. Η επίσημη διάγνωση ήταν «ανίκανος τράχηλος». Σε ένα «ικανό» θηλυκό σώμα, ο τράχηλος παραμένει μακρύς, κλείνει μέχρι να περάσει όλο το διάστημα και στη συνέχεια διαστέλλεται. Αλλά σε ένα «ανίκανο» γυναικείο σώμα, ο «ακατάλληλος» τράχηλος της μήτρας μπορεί να διασταλεί νωρίτερα και να επιτρέψει στο μωρό να πέσει έξω. Ο «ανίκανος τράχηλος» έρχεται μαζί με μια σειρά από περίεργες μαιευτικές διαγνώσεις: την «αφιλόξενη μήτρα», την «εχθρική μήτρα», το «παρακμιακό ωάριο».

Εν τω μεταξύ, οι άνδρες βιώνουν πρόωρη εκσπερμάτιση αλλά ποτέ «ανίκανους όρχεις». «Στυτική δυσλειτουργία» αλλά όχι «άχρηστο πέος». Παρουσιάζουν προβλήματα αλλά η ανατομία τους δεν αντιμετωπίζονται ως έλλειψη. Οι έγκυες άνω των 35 ετών είναι «προχωρημένης μητρικής ηλικίας» ενώ παλιότερα θεωρούνταν «ηλικιωμένες». Αυτοί που έχουν υποστεί πάνω από δύο αποβολές είναι «συνηθισμένοι» σε αυτό. Βιώνουμε «αυθόρμητες αποβολές», μια κακή συνήθεια, ένας οδυνηρός αυτοτραυματισμός: μακάρι να είχαμε τον αυτοέλεγχο να το σταματήσουμε.

Ο ειδικός μπήκε στην αίθουσα εξετάσεων για να ελέγξει τις εξετάσεις μου. Θα τοποθετούσε βελονιά στον τράχηλο μου. Την είχα ξανακάνει αυτήν την επέμβαση με την μαιευτήρα μου αλλά ήθελα αυτή τη φορά να γίνει από κάποιον πιο ειδικό. Ξάπλωσα στο κρεβάτι εξέτασης, θυμήθηκα όλη την εμπειρία όταν ήμουν κλινήρης στο κρεβάτι. Τότε έμενα με την μητέρα μου σε ένα κτίριο, με ανελκυστήρα, κοντά στο νοσοκομείο. Τώρα ζω σε ένα σπίτι, στο τρίτο όροφο, με ένα σκυλί, ένα παιδί, μια μπειμπι σιτερ, και λογαριασμούς να τρέχουν. Ο ειδικός δεν φάνηκε να καταλαβαίνει τις υποχρεώσεις αυτές. Ρώτησα πως θα έπρεπε να κινούμαι και αν θα μπορούσα να δουλέψω. Δεν απάντησε αλλά μου είπε να μείνω σε ακινησία για ένα 24ωρο.

Την επόμενη μέρα, μπήκα για χειρουργείο. Εκεί ο αναισθησιολόγος, αφού σχολίασε επανειλημμένα το τατουάζ που έχω στην πλάτη, άρπαξε μια βελόνα και την έχωσε βίαια στην σπονδυλική μου στήλη, σε ένα σημείο ακριβώς πάνω από τον κώλο μου. Η γενική αναισθησία δεν ενδείκνυται στην εγκυμοσύνη, οπότε θα ήμουν ξύπνια κατά τη διάρκεια της επέμβασης. Τα πόδια μου μούδιασαν. Χωρίς να έχω κανέναν έλεγχο, βρισκόμουν σε μια άχαρη θέση, γυμνή. Μια ομάδα αντρών γιατρών εστίαζε και διόρθωνε τις πιο ευαίσθητες και προσωπικές μου περιοχές.

Όταν τέλειωσα το χειρουργείο, ο άντρας μου μου είπε πως καταλάβαινε απόλυτα πως αισθανόμουν. «Όχι», είπα. «Φαντάσου πως είναι να βρίσκεσαι ξαπλωμένος με ένα κοπάδι ανθρώπων, οι περισσότεροι από αυτούς γυναίκες, να επιθεωρούν, αγγίζουν και να επεμβαίνουν στην ευαίσθητη περιοχή σου, αναστενάζοντας με εκνευρισμό, κριτικάροντας το κάθε τι, κουνώντας τα κεφάλια τους με απογοήτευση. Και να γίνεται αυτό μια φορά το χρόνο ή και εβδομαδιαία. Φαντάσου τις νοσοκόμες να κουνάνε τα πόδια σου δεξια και αριστερά, τραβώντας πέρα δώθε τους όρχεις σου, ενώ είσαι ξύπνιος και έχεις τις αισθήσεις σου». Μουρμούρισε ότι είχα δίκιο: δεν μπορούσε να καταλάβει.

Εκείνη την βδομάδα δεν βγήκα από το σπίτι. Πήρα ένα κοκτείλ φαρμάκων. Με έκαναν να νιώσω απαίσια αλλά σύμφωνα με τους γιατρούς, ήταν καλό για την μήτρα μου. Αλλά μπορεί να ήταν κακό για το μωρό. Αν δεν τα έπαιρνα όμως και το μωρό γεννιόταν πρόωρα, αυτό θα ήταν ακόμα χειρότερο. Σταμάτησα να προσπαθώ να αξιολογώ την κατάσταση. Αναρωτιόμουν αν θα χάσω το μωρό, εξαιτίας του ελαττωματικού μου σώματος, των φτωχών επιλογών μου ή για κάποιον άλλο αδιευκρίνιστο λόγο. Αναρωτιόμουν και για πολλά άλλα: αν θα δούλευα κανονικά, αν μπορούσα να πάω μια βόλτα.

Στο ραντεβού με τον γιατρό πληροφορήθηκα πως το μωρό έχαιρε άκρας υγείας και πως η επέμβαση στέφθηκε με επιτυχία. Ωστόσο κανείς δεν μπορούσε να εγγυηθεί ότι όλα θα πήγαιναν καλά στο τέλος. Ο γιατρός ήταν ικανοποιημένος με τις εξετάσεις μου. Πριν φύγει τον ρώτησα ξανά για το αν θα μπορούσα να εργαστώ και να μετακινηθώ κανονικά.

«Νοιάζεσαι μόνο για τη δουλειά σου» είπε με αυστηρή φωνή. «Με πιέζεις».

Είμαι μια γυναίκα που δεν φοβάται τις συγκρούσεις. Βλέποντας την κατάσταση από φεμινιστική σκοπιά κατάλαβα ότι μια γυναίκα καθόταν γυμνή στο εξεταστικό τραπέζι, με τον ειδικό ντυμένο να στέκεται από πάνω της. Εκείνη από κάτω, εκείνος από πάνω. Εκείνος ο ειδικός, εκείνη μια απλή πολίτης.

«Θέλω να μάθω πως η ιατρική μου κατάσταση θα επηρεάσει την επαγγελματική μου ζωή» είπα κοιτάζοντας τον κατευθείαν στα μάτια. «Μου είπατε ότι θα γνωρίζετε αυτήν την εβδομάδα και θέλω να ξέρω τι να περιμένω».

«Τι μπορείτε να περιμένετε;» μου αντιγύρισε ενοχλημένος. «Ωραία, μπορείτε να περιμένετε ότι θα είστε στο κρεβάτι για το υπόλοιπο της εγκυμοσύνης».

Αυτή ήταν η τιμωρία μου, που αντέδρασα έτσι: τέσσερις μήνες απομόνωσης.

Η ακινησία στην εγκυμοσύνη δεν είναι ευρέως διαδεδομένο πρωτόκολλο. Στην πραγματικότητα αμφισβητείτε από πολλούς επιστήμονες. Μερικοί το θεωρούν αναποτελεσματικό, μη εμπεριστατωμένο και επικίνδυνο: μπορεί να προκαλέσει θρομβώσεις, μυική ατροφία, κατάθλιψη, απώλεια εργασίας ή χρημάτων. Το Αμερικανικό Κολέγιο Μαιευτών και Γυναικολόγων προειδοποιεί ενάντια σε αυτήν την πρακτική ενώ πολλοί υποστηρίζουν ότι είναι παλιομοδίτικη. Οι γιατροί και οι ασθενείς ψάχνουν για λύση και η ανάπαυση στο κρεβάτι τους επιτρέπει να συνταγογραφούν και να υποβάλλονται σε κάτι, αντί να αντιμετωπίσουν  την ανησυχητική πραγματικότητα του αγνώστου.

Ωστόσο, ανά τους αιώνες, εκατομμύρια γυναίκες σε όλον τον κόσμο, αναγκάζονται να μείνουν στο κρεβάτι. Θεωρούν ότι είναι μια δοκιμασμένη μέθοδος, αποτελεσματική μέθοδος για να σώσουν το μωρό. Το έχουν δει να γίνεται. Για να δώσετε στο μωρό μια καλύτερη ευκαιρία, πρέπει να σταματήσετε τη ζωή σας για λίγους μήνες. Πραγματικά, μπορείτε να αντισταθείτε;

Ήμουν ενημερωμένη για τον αντίλογο σε αυτήν την πρακτική, κι έτσι ζήτησα από τον γιατρό να μου εξηγήσει τους λόγους που το πρότεινε. Υπενθύμισα στον εαυτό μου ότι το αίσθημα κατωτερότητας που ένιωσα απέναντι του ήταν επειδή εκείνος το προκάλεσε και όχι επειδή ήταν αλήθεια. Απαίτησα να εξηγήσει το σκεπτικό του.

«Οι άνθρωποι που αγνοούσαν αυτό που τους έλεγα έχαναν τελικά το μωρό τους» είπε. «Λόγω της εμμονής τους στην εργασία». Ήταν σαν να υπονοεί πως μια γυναίκα που ήθελε και χρειάστηκε να εργαστεί παρακούοντας την εντολή του, θα μπορούσε να ευθύνεται για το θάνατο του μωρού της. Μου φάνηκε σαν να ήθελε να κατηγορήσει τη γυναίκα αυτή- ακόμα και αν η απώλεια του μωρού ήταν αναπόφευκτη. Παρολο που αυτός ο άντρας ασχολείται με τον οργανισμό των γυναικών, κατάλαβα πως είχε ιδέα για την εσωτερική τους ζωή.

Έφυγα από την κλινική. Θα προτιμούσα να μην ξαναπήγαινα αλλά εδώ κρύβεται ο γρίφος των εγκύων: δεν είμαστε μόνες μας. Κρατάμε μέσα μας μια νέα ζωή. Πρέπει με κάποιο τρόπο να διατηρήσουμε την δική μας ανεξάρτητη ύπαρξη, αναπτύσσοντας μια νέα εξαρτημένη ύπαρξη. Η ισορροπία είναι τόσο δύσκολη, που πολλές φορές πιστεύουμε ότι ό,τι απόφαση και να πάρουμε μπορεί να είναι λάθος και να έχει καταστροφικές συνέπειες. Πρέπει να είμαστε σε ετοιμότητα να ανατρέψουμε τα πάντα στη ζωή μας αν χρειαστεί, ακόμα και αν δεν είναι πραγματικά απαραίτητο.

Οι προσδοκίες που εναποθέτουν πάνω στις έγκυες από το μαιευτήριο παρουσιάζονται ως φυσιολογικές, ενώ μπορεί να είναι εντελώς παράλογες. Υποβάλλονται σε μεθόδους που θυμίζουν Βικτωριανή εποχή: να παραμείνουν σε ακινησία, κλινήρεις, μπρούμυτα, να παραιτηθούν από την εργασία τους, το σεξ, τη διασκέδαση, τα χρήματα, να υποβληθούν σε επώδυνες, παρεμβατικές επεμβάσεις. Λένε πως όλα αυτά είναι για χάρη του μωρού. Οτιδήποτε άλλο εκτός από τυφλή εμπιστοσύνη είναι στην καλύτερη, εγωισμός, στη χειρότερη, δολοφονία.

Δεν υπάρχει εύκολη εναλλακτική λύση. Όποια και αν είναι η προσέγγιση που θα επιλέξει η εγκυμονούσα, υπάρχουν κανόνες και οποιαδήποτε παρέκκλιση μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφή. Οι έγκυες μπορούν να καταστρέψουν τα πάντα με το να: τρώνε σούσι, ρικότα, φύτρες, να πίνουν καφέ, κρασί ή να καπνίζουν. Με το να κάνουν ποδήλατο, να βάζουν ηλεκτρική σκούπα, να δουλεύουν πολλές ώρες, να βγάζουν βόλτα το σκύλο, να κοιμούνται μπρούμυτα, με το να κάνουν σεξ ή να φτάνουν σε οργασμό. Επίσης με το να φροντίζουν τα μεγαλύτερα παιδιά τους, ή να προσπαθούν οι ίδιες να επιβιώσουν. Χωρίς υποστηρικτικούς συντρόφους, χωρίς χρήματα για babysitter, χωρίς συγγενείς. Ακόμα μπορούν να φέρουν την καταστροφή με το να είναι μαύρες, άρρωστες, φτωχές ή από επαρχία- όλοι οι παράγοντες που κάνουν την εγκυμοσύνη και τον τοκετό επικίνδυνο. Με την μετακίνηση ή την ακινησία. Τη λήψη φαρμάκων ή την άρνηση λήψης. Με τη γέννα στο νοσοκομείο ή στο σπίτι. Το άγχος είναι επιβλαβές, πρέπει να χαλαρώσουμε. Ένα μπάνιο θα μπορούσε να βοηθήσει αλλά μπορεί να είναι και επικίνδυνο. Καμιά φορά σηκώνομαι το βράδυ και βάζω το χέρι μου στην κοιλιά. Το μωρό στριφογυρνάει και εγώ δεν ξέρω τι από όλα κάνω είναι το σωστό γι’αυτό.

Τόσοι πολλοί γιατροί ασχολούνται με τους φόβους γύρω από την εγκυμοσύνη. Έχουν τη δύναμη να επιβάλλουν τον τρόμο στους ασθενείς τους από τις διαγνώσεις, τα πρωτόκολλα, τους κανονισμούς. Δίνουν λιγοστές εξηγήσεις, χωρίς εξατομίκευση και λίγη εκτίμηση για την πολυπλοκότητα της ζωής μιας γυναίκας. Είναι μέρος ενός συστήματος το οποίο οφείλει να υποστηρίζει τη γυναίκα, σε μια περίοδο ευαίσθητη. Όχι, να αφαιρεί τη βούληση της και να την περιορίζει ενώ ταυτόχρονα την καθιστά υπεύθυνη για οποιαδήποτε τραγωδία μπορεί να συμβεί στο μωρό της.

Αν και πλέον οι γυναίκες γυναικολόγοι- μαιευτήρες αυξάνονται, ο τομέας σχεδιάστηκε και κυριαρχείται από άντρες, εδώ και αιώνες. Δεν χρειάζομαι ο ειδικός έχει γεννήσει, να έχει βιώσει μια εγκυμοσύνη ή να είναι μητέρα. Χρειάζομαι να αναγνωρίσει την ανθρώπινη μου υπόσταση, επιστρατεύοντας την εμπειρία του. Περιμένω από αυτόν και τους συναδέλφους του να είναι ειλικρινείς για τα μυστήρια της εγκυμοσύνης και της γέννας- ειλικρινείς τόσο με τους ασθενείς, όσο και με τον εαυτό τους.

Τόσες έρευνες και τόσα χρήματα στο πεδίο της ιατρικής, και πολλά παραμένουν ακόμα άγνωστα. Γνωρίζω ότι οι ιατρικοί περιορισμοί μπορούν να επηρεάσουν ριζικά τη ζωή μιας γυναίκας και γι’αυτό δεν θα πρέπει να επιβάλλονται. Μια γυναίκα πρέπει να είναι σε θέση να επιλέξει αντί να νιώθει ότι απειλείται.

Γύρισα πίσω στη μαιευτήρα μου. Αφού συζητήσαμε, αποφασίσαμε πως θα διέκοπτα πολλές από τις παρεμβάσεις του ειδικού. Εξακολουθώ, ωστόσο να ακούω τις συστάσεις του. Διαχειρίζομαι τα πλάνα μου, περιορίζω τις κινήσεις μου όταν μπορώ. Συχνά αναρωτιέμαι μήπως σφάλλω.

Στην τελευταία μου εγκυμοσύνη, δεν διερεύνησα πως ο τρόπος που αντιμετωπίζονται κατά την κύηση, συνδέεται με την πολιτισμική ιδέα ότι το γυναικείο σώμα πρέπει να είναι περιορισμένο, ακινητοποιημένο και ελεγχόμενο και αν η ιδιοκτήτρια αυτού του σώματος είναι καλή και μεγαλόψυχη, εάν επιθυμεί να γίνει μια θαυμάσια μητέρα, πρέπει να υπακούσει σε οποιαδήποτε απαίτηση. Δεν αναρωτήθηκα γιατί ενώ το να μεγαλώνεις ένα μωρό και να του δίνεις ζωή είναι μια τόσο ισχυρή πράξη, η εμπειρία από όλο αυτό είναι βαθιά αποδυναμωτική. Δεν ασχολήθηκα με δομές και συστήματα. Απλά ήθελα να συναντήσω την κόρη μου.

Οι καιροί όμως ήταν διαφορετικοί, άσχετα αν μιλάμε για το πρόσφατο παρελθόν. Οι περισσότερες γυναίκες ζούσαν σε ένα είδος συλλογικής άρνησης, αποδεχόμενες το απαράδεκτο. Ήμουν διαφορετική, πάρα πολύ. Τώρα είμαι μητέρα και σκέφτομαι το κοριτσάκι μου και τον καλύτερο κόσμο που του αξίζει. Σκέφτομαι αυτά που αξίζω εγώ, όχι ως μητέρα ή ως έγκυος αλλά ως ανθρώπινο ον. Σκέφτομαι για το πως θα έπρεπε να μου φέρονται, το πως ήμουν πριν μείνω έγκυος και το πως θα είμαι μετά. Ό,τι δηλαδή ήμουν όλον αυτόν τον καιρό.

πηγή

in

Αξιολογήστε το άρθρο

28 points
Upvote Downvote

42
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
7 Θέματα σχολίων
35 Απαντήσεις θεμάτων
1 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
13 Συντάκτες σχολίων
The scientist_91no_rootsΝατάσσα Γ.rakoun Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
rakoun
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Λέγεται ανεπάρκεια τραχήλου – όχι ανίκανος τράχηλος και προφανώς η κοπέλα έκανε περίδεση. βρήκα το άρθρο πολύ γκρινιάρικο !!!!!!

ΛιλούκοΝαυαρχούκο
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Μετάφραση (από μη ειδικό) του όρου incompetent cervix. Δεν διαφωνώ μαζί της για την αίσθηση αυτή που αφήνουν οι ιατρικοί όρου αυτού του είδους-ότι το σώμα της φταίει, ότι είναι ελλιπής, ανεπαρκής ως γυναίκα. Είναι σκληρό.

Rubia
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Έχεις εμπειρία στο θέμα ρακούν; Το έζησα δις με τις εγκυμοσύνες της κολλητής μου και λίγα λέει με τις καταστάσεις που περνάνε. Τις επεμβάσεις, τα φάρμακα, την ακινησία, τη διακοπή επαγγέλματος και τη συνήθη αντιμετώπιση απο τους γιατρούς τους. Δε μου φαίνεται ότι γκρινιάζει, απλά δεν πλέει σε πελάγη ψεύτικης ευτυχίας για το θαύμα της φύσης που λέγεται μητρότητα.

Λένα Φουτσιτζή
Editor
Συντονιστής Κοινότητας
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Περιεχομένου
Χρόνια συμμετοχής
Θρύλος

Τα λέει όπως είναι, και μάλιστα μετρημένα.

Rubia
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Ναι και εγώ έτσι νομίζω. Δυστυχώς η πλειοψηφία γύρω γύρω το μόνο συναίσθημα που θεωρεί επιτρεπτό είναι η απέραντη ευγνωμοσύνη.

Λένα Φουτσιτζή
Editor
Συντονιστής Κοινότητας
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Περιεχομένου
Χρόνια συμμετοχής
Θρύλος

ναι, μαζί με πλήρη αυταπάρνηση. Αυτό θεωρείται αυτονόητο, ότι θα χάσεις την ανθρώπινη σου υπόσταση. Είσαι μόνο φορέας, μια κινητή μήτρα.

rakoun
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

αυτός που είπε πως η εγκυμοσύνη είναι η ομορφότερη περίοδος στη ζωή μιας γυναίκας…ήταν μάλλον άντρας. Αλλά ρε κορίτσια γιατί θεωρείται αυτονόητο πως χάνεις την ανθρώπινη σου υπόσταση? δεν είναι λίγο υπερβολές αυτα? Rubia ναι έχω προσωπική εμπειρία – ή καλύτερα εμπειρίες.

Λένα Φουτσιτζή
Editor
Συντονιστής Κοινότητας
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Περιεχομένου
Χρόνια συμμετοχής
Θρύλος

Εμπειρία με εμπειρία διαφέρει. Εσύ μπορεί μα μην το έζησες έτσι, αλλά πολλές από εμάς ακριβώς αυτό αισθάνθηκαν. Όσο πιο μεγάλη είσαι, και όσο πιο πολλές επιπλοκές ή προβληματα συναντήσεις, τόσο υποτιμάται η ανθρώπινη σου υπόσταση. Όχι, δεν είναι υπερβολές, είναι ακριβώς έτσι. Μετατρέπεσαι από ανθρωπος σε δοχείο.

Rubia
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Αυτό ακριβώς. Δεν έχεις δικαίωμα να υποφέρεις. Είσαι έγκυος. Περνάς σε δεύτερη μοίρα και πρέπει αδιαμαρτύρητα να τις περάσεις όλες τις αναποδιές. Αυτο περιγράφει η κοπέλα. Το σώμα σου δε σου ανήκει πλέον. Και όσο πιο δύσκολη εγκυμοσύνη τόσο οι δικές σου ανάγκες πρέπει να εκμηδενίζονται.

rakoun
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

εγώ συνεχίζω να πιστεύω ότι είναι υπερβολές όσο κατηγορηματική και αν είναι Λένα η απάντηση σου. Με ενοχλεί η τρομοκρατία που γίνεται στις έγκυες και νιώθω πως όλος αυτός ο στόμφος και τα βαρύγδουπα σχόλια σαν να την συντηρεί.Θα προσπαθήσω μια μέρα να γράψω ένα κείμενο γιατί με μικρά παραγραφάκια μάλλον θα παρεξηγούμαι συνέχεια. σας φιλώ γιατι σαν καλό δοχείο χρειάζομαι να ισιώσω : )

Λένα Φουτσιτζή
Editor
Συντονιστής Κοινότητας
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Περιεχομένου
Χρόνια συμμετοχής
Θρύλος

Ποια τρομοκρατία; Χρειάστηκε να μείνεις ακίνητη στο κρεβάτι για τρεις μήνες; Είχες ανεπάρκεια τραχήλου; Έκανες πέντε εξωσωματικές;

rakoun
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Μιλώ για την τρομοκρατία του – μην πιείς, μην κουνηθείς, μην καπνίσεις, μην εργαστείς, μην κλαίς, μην γελάς , μην σηκώνεις το παιδί σου, μην τρέχεις, μην έχεις άγχος κτλ κτλ. Τρομοκρατία που πρέπει να ξορκίσουμε και νιώθω πως δεν τα καταφέρνουμε λέγοντας η μια στην άλλη μόνο πόσο άσχημα περάσαμε. Λένα συγνώμη δεν θέλησα να κρίνω κανέναν ούτε να ξύσω πληγές και να χαλάσω τις καρδιές μας βραδιάτικα.

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Μα η κοπέλα αυτό λέει ακριβώς: λέει με τρομοκρατούσαν, προσπάθησαν να με τρομοκρατήσουν, γιατί ως έγκυος δεν έχω αυτόνομη υπόσταση, είμαι φορέας, πρέπει να υπακούω γιατί έχω “ιερό” καθήκον…

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Πολύ χειρότερα.Πολύ πολύ χειρότερα. Αλλα δεν έπιασα να κατηγορώ τους γιατρούς γι αυτό, (άνδρες και γυναικες) επειδή μου έλεγαν αυτό που θεωρούσαν, με βάση την επιστημονική τους γνώμη, ότι έπρεπε και πρεπει να κάνω. Τους εμπιστευόμουν και τους εμπιστεύομαι. Και στο κάτω κάτω, ας έκανε η κυρία του άρθρου αυτό που νόμιζε σωστό, σε συνεργασία με την άλλη γυναικολόγο της.Τι θα πει οι ανάγκες της έμπαιναν σε δεύτερη μοίρα; Ας έκανε ότι ήθελε, την υποχρέωσε ο άνδρας γιατρός να ακολουθήσει τις συμβουλές του; Και ηταν τελικά αυτές οι συμβουλές λαθος; Ακόμα κι αν ήταν υπερβολικές, η γυναίκα είχε ήδη δυο… Διαβάστε περισσότερα »

Rubia
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Εννοείς ότι τις τρομοκρατούμε εμείς; Νομίζω οι κοπέλες που είχαν την ατυχία να περάσουν τέτοιες καταστάσεις δε θα τρομοκρατηθούν απο ένα σάιτ. Παλι λες για υπερβολικές και βαρύγδουπες περιγραφές. Δεν ειναι όμως και υποτιμάς τι έχουν περάσει.
Μακάρι να μας γράψεις την εμπειρία σου όταν έχεις διάθεση και να είχε αίσια κατάληξη η περίπτωσή σου.

rakoun
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Το συγκεκριμένο άρθρο περιγράφει την εμπειρία μιας δύσκολης εγκυμοσύνης. Δεν στέκεται στις αποβολές ώστε να δικαιολογείται ο βαρύγδουπος τίτλος, ούτε και κάνει ιδιαίτερο λόγο στις προσπάθειες σύλληψης. Η κοπέλα λογικά είχε μη διαγνωσμένη θρομβοφιλική μετάλλαξη η οποία στην τρίτη της εγκυμοσύνη την έφερε αντιμέτωπη με ενα περιορισμό ενδομήτριας ανάπτυξης. Είναι τρομερά μα τρομέρα αγχωτικό πόσο μάλιστα σε συνδυασμό με τραχηλική ανεπάρκεια και κατάκλιση. Δεν υποτιμώ τον πόνο της ίσα ίσα. Απλά μπορώ να έχω την άποψη ότι παρουσιάζει υπερβολικά κάποιες καταστάσεις (όπως την περίδεση, τα βλέμματα των γιατρών, τα φιαλίδια με αίμα που στέρεψαν τις φλέβες της – ναι σε… Διαβάστε περισσότερα »

bluesea
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Η εγκυμοσύνη δεν είναι ασθένεια και σίγουρα δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται έτσι. Και η έγκυος δεν είναι απλά μια μήτρα ή ένα δοχείο όπως είπατε που χρησιμεύει μόνο για την ανάπτυξη του βρέφους. Τι γίνεται όμως όταν υπάρχουν προβλήματα και κίνδυνος αποβολής; Εκεί δεν θα πρέπει να ακολουθηθούν οι συμβουλές των γιατρών, σύμφωνα πάντα με τα διεθνή πρωτόκολλα; Γιατί τόση δυσαρέσκεια; Αν έκκρινε η γράφουσα ότι οι γνώσεις της είναι περισσότερες και είχε τη δυνατότητα να κάνει όλα όσα ήθελε, χωρίς να θέσει σε κίνδυνο το έμβρυο, ας μην έδινε σημασία στους γιατρούς. Πριν από μερικές δεκαετίες η γυναίκα… Διαβάστε περισσότερα »

Νατάσσα Γ.
Μέλος
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Περιεχομένου
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Να αγιασει το στομα της 🙂

Λένα Φουτσιτζή
Editor
Συντονιστής Κοινότητας
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Περιεχομένου
Χρόνια συμμετοχής
Θρύλος

Συμφωνώ απολύτως

Louk Ritia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Ειδικός

Αν και δεν έχω προσωπική εμπειρία από αυτά που περιγράφονται στο κείμενο, με άγγιξε βαθιά ακριβώς όχι μόνο επειδή είμαι γυναίκα, αλλά επειδή είμαι άνθρωπος. Ακόμα κι εμείς που είχαμε μία άψογη εγκυμοσύνη, το βράδυ πριν την αυχενική μέναμε άυπνες και γεμίζαμε σπυριά απ’ το άγχος μας, δεν μπορώ να φανταστώ πόσο απερίγραπτα δύσκολο είναι για μια γυναίκα να το ζει αυτό κάθε μέρα της εγκυμοσύνης της. Όχι μόνο δε βρίσκω το κείμενο υπερβολικό και γκρινιάρικο, αλλά έχω την αίσθηση ότι θα μπορούσε να γράψει κι άλλα τόσα. Όπως λέει και η Λένα, όσο πιο μεγάλη είσαι, τόσο πιο “ανίκανη”… Διαβάστε περισσότερα »

Νατάσσα Γ.
Μέλος
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Περιεχομένου
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Το Α μπα μας νομιζω υπαρχει για να αρθρωνονται απόψεις που δυσκολα θα βρεις αλλού! Και με το να συμφωνουν καποιοι με αυτες ακόμη και να ανακουφίζονται δε σημαινει οτι δε σεβονται κάτι άλλο. Σήμερα ας πούμε διάβαζα για την Υεμένη και μετά ήταν η κηδεία μιας αυτιστικής ανηψιας μου και μετά διάβασα αυτό το άρθρο και είπα πεστα χρυσοστομη! Στο ραντεβού μου της δευτέρας με το γιατρό θα είμαι ακόμη πιο ξεκάθαρη σε αυτά που εγω θέλω! Ευχαριστούμε Λένα

Λένα Φουτσιτζή
Editor
Συντονιστής Κοινότητας
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Περιεχομένου
Χρόνια συμμετοχής
Θρύλος

🙂 ελπίζω να είναι καλός γιατρός (με μια ελπίδα ζούμε)

Νατάσσα Γ.
Μέλος
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Περιεχομένου
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Αμήν Α μπα μου! Διότι ως γνωστόν ο κάθε καλός επιστήμονας είναι πάνω από όλα ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος. Και σε αυτή την περιπέτεια,που για πολλές γυναίκες είναι σα μαύρο κουτί( όπως πολύ εύστοχα είπε μια αναγνώστρια στο φόρουμ) έχουμε δικαίωμα να μπορούμε να αρθρώνουμε τις σκέψεις μας Και να δεχόμαστε απαντήσεις υποθέσεις εξηγήσεις ανησυχίες προτάσεις που πρώτιστα μας σέβονται σαν επιστήμονες ανθρώπους κι έπειτα σα γυναίκες ή (μέλλουσες )μανάδες!

The scientist_91
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ας πω και εγω την άποψη μου (και Εννοειται πως οποια έχει αντίθετη άποψη,ας σχολιάσει): Σε κάποιες εγκυμοσύνες,η πορεία δεν ειναι τόσο ομαλή και χρειάζεται ακινησία για κάποιους μήνες,οχι για παντα.Το να συνεχισεις τις προηγουμενες δραστηριοτητες,που ελλοχεύουν κινδύνους για το έμβρυο,μπορει να σε κάνει να νιωθει η εγκυμονούσα καλυτερα παροδικά,αλλα ενδέχεται να την ρίξει ψυχολογικά σε περίπτωση αποβολής. Επισης,οι γιατροί γενικα ειναι πιο αποστασιοποιημένοι συναισθηματικά,για να μην καταρρακώνονται ψυχολογικά σε τέτοιες περιπτώσεις (που υποθέτω πως δεν θα ειναι και λίγες).Και οι καλοί γυναικολόγοι θα ενημερώσουν την εγκυμονούσα,βάσει ιστορικού και βάσει των τελευταίων ιατρικών οδηγιών. Σίγουρα για την γράφουσα και για… Διαβάστε περισσότερα »

no_roots
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Θρύλος

Να στο πω διαφορετικά. Εγώ είχα μια βιοχημική κύηση και ταυτόχρονα έχω ΓΟΠ που μου είχε δημιουργήσει οισοφαγίτιδα. Για την οισοφαγίτιδα ποτέ κανένας γιατρός δεν με κατηγόρησε, δεν έφταιγα εγώ που είχα ΓΟΠ. Έτυχε σε εμένα να διοχετεύω όλο μου το άγχος στο στομάχι και έτυχε τα γαστρικά υγρά να ανεβαίνουν στον οισοφάγο κα να τον καταστρέφουν. Οι οδηγίες, εκτός των άλλων, ήταν και μείωση του άγχους, αλλά οκ καταλαβαίνουμε πως αυτό είναι δύσκολο, αλλά κάνε ότι καλύτερο μπορείς, πατ πατ, και όλα θα πάνε καλά. Στην αποτυχία επίτευξης ή ολοκλήρωσης μιας εγυμοσύνης, δεν υπάρχει το “καταλαβαίνουμε πως είναι δύσκολο”,… Διαβάστε περισσότερα »

Rubia
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Ναι βρε roots. Έχεις απόλυτο δίκιο. Δυστυχώς είναι συνυφασμένη η αποτυχία τεκνοποίησης με την αποτυχία ως γυναίκα. Δε το συζητώ για δυσφορία. Δεν έχουμε το δικαίωμα στη δυσφορία.

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Μα δεν είναι όμως έτσι. Σε ποιον είσαι υπόλογη; Σας είπε κανείς ότι φταίτε για τη βιοχημική κύηση; Ποιος αποκάλεσε “ ανικανο” το αναπαραγωγικό σας σύστημα; Η έννοια της ανεπάρκειας χρησιμοποιείται για πολλά όργανα, καρδιά, βαλβίδες, αγγεία, κλπ. Δεν έχει αυτό απαξία για τον ασθενή. Οι γιατροί λένε την επιστημονική τους άποψη, που περιλαμβανει και να σε προειδοποιήσουν για τις ΠΙΘΑΝΕΣ συνέπειες. Αυτό οφείλουν να κάνουν. Και σ αυτούς που λένε να κόψουν το κάπνισμα, γιατί έχουν π.χ. την καρδιά τους δεν τους το λένε ούτε για να τους σπάσουν τον τσαμπουκά ούτε γιατί είναι βέβαιο 100% ότι θα βλάψει… Διαβάστε περισσότερα »

no_roots
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Θρύλος

Είσαι υπόλογη στον εαυτό σου, στο σύντροφό σου, στην κοινωνία ολόκληρη. Για μια βιοχημική κύηση θα σου πουν ότι φταίει που σήκωσες κάτι, που κάπνισες ένα τσιγάρο, που είχες περισσότερο άγχος, που δεν ξεκουράστηκες αρκετά και ένα σωρό άλλα πράγματα που σε φορτώνουν με αβάσιμες ενοχές. Και κυρίως ότι φταίνε τα ωάριά σου που δεν είναι καλά. Μπορεί να φταίει το σπέρμα βέβαια, αλλά όλοι τα ωάρια θα κατηγορήσουν και οι γιατροί πρώτοι από όλους. Δεν είναι το ίδιο με άλλες παθήσεις (και έχω αρκετές), η αίσθηση δεν είναι ίδια. Δεν είσαι ελαττωματική αν δεν λειτουργεί καλά το στομάχι σου,… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Γιατί σάς κατηγόρησα για τίποτα; Πού σάς αδίκησα; Πραγματικά σάς κατηγόρησε κανείς γιατρός για ο, τιδηποτε αφορά το σώμα σας και τις λειτουργίες του, σας είπε ή υπονόησε κανείς ότι είστε ελαττωματική; Το να αισθάνεστε εσείς η ίδια άσχημα για τη βιοχημική κυηση (τύψεις, ενοχες) αυτό ναι, είναι άδικο, αλλά δεν οφείλεται στη στάση των γιατρών, ούτε, θέλω να πιστεύω, στη στάση του συντρόφου σας, ή των δικών σας, αλλά σε δικές σας εσωτερικά θέματα, τα οποία βέβαια είναι απολύτως σεβαστά. Καθενας έχει τα δικά του. Τέλος, με την ευκαιρία να πω, σε σχέση με την κυρία του άρθρου, η… Διαβάστε περισσότερα »

no_roots
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Θρύλος

Darth είστε έξυπνη γυναίκα και αυτά τα “τί μου είπες, τί σου είπα” δεν βοηθάνε τη συζήτηση, η οποία θα μπορούσε να είναι πολύ ενδιαφέρουσα αν δεν ήσαστε τόσο επιθετική. Όχι δεν κατηγορήσατε εμένα (αλλά και να το κάνατε, προσωπικά δεν θα ίδρωνε το αυτί μου), γενικά μιλάω από σχόλιά σας που έχω διαβάσει.

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Για τη no roots:
Δεν θέλησα να κάνω συζήτηση μαζί σας, εκτός αν θέλετε εσείς.Οποτε πολύ ευχαρίστως. Δεν αρχισα “σου είπα μου είπες” σε κανένα σημείο. Θα απαντάω για όσα δεν έγιναν; Δεν ήμουν επιθετική απέναντι σας, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.Για το αν ήμουν επιθετική σε άλλους, τι να πω πια;

no_roots
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Θρύλος

Και τί κάνουμε καλέ από χθές;
Παίζετε με τις λέξεις Darth, αλλά δεν πειράζει (είμαι σε καλή μέρα σήμερα), ίσως κάποια άλλη φορά συνεννοηθούμε καλύτερα.

The scientist_91
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ευχαριστω για την απάντηση no_roots. Φαντάζομαι στη ΓΟΠ,πέρα απο την μείωση του άγχους (οσο ειναι εφικτό),ενδείκνυται και η αλλαγή διατροφής,που ειναι μια ιατρική οδηγία.Η εγκυμοσύνη ειναι μια πιο πολύπλοκη διαδικασία,που «διαταράσσει» την φυσιολογία μιας γυναίκας (ορμόνες,μήτρα κτλ).Συνεπως,θα υπάρχουν περισσότερες ιατρικές οδηγίες και απο εκει και πέρα,ειναι στη δικαιοδοσία της εγκυμονούσας το αν θα τις ακολουθήσει ή οχι. Δυστυχώς ή ευτυχώς,λόγω βιολογίας και φυσιολογίας,οι γυναίκες ειναι «υπεύθυνες» για την πορεία της εγκυμοσύνης.Το αν θα ειναι εύκολη ή δυσκολη,ειναι και θέμα φυσιολογιας.Δεν ξερω την αντιμετώπιση απο τους γυναικολόγους-και δεν θα μάθω ποτε-ειναι βάρβαρο να σε αντιμετωπίζουν σαν ενα κομμάτι κρέας/φορητό δοχείο.Δεν ξερω… Διαβάστε περισσότερα »

no_roots
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Θρύλος

Κοίτα, εγώ δεν θέλω τους γιατρούς μου συναισθηματικούς, μου αρέσει να μου κόβουν τη φόρα και να μη με αφήνουν να γκρινιάζω. Αυτό που θέλω να πω είναι πως ο γαστρεντερολόγος ενδιαφέρεται για το στομάχι μου ως μέρος του εαυτού μου, ενώ ο γυναικολόγος ενδιαφέρεται για το (υποψήφιο) έμβρυο ως ξεχωριστή οντότητα, χωρίς καθόλου να τον νοιάζει η γυναίκα που το κυοφορεί. Αυτό είναι το θέμα. Έχω δικαιώμα να “διαπραγμετευτώ” το τί θα φάω ή τί θεραπεία θα κάνω για το στομάχι, ώστε να είναι πιο βολική για εμένα η καθημερινότητά μου, αλλά δεν έχω δικαίωμα ούτε να διαμαρτυρηθώ ότι… Διαβάστε περισσότερα »

Νατάσσα Γ.
Μέλος
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Περιεχομένου
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

No_roots ακριβως ετσι! Αλλες επιστημες εχουν λυσει τα θεματα συνεργασιας ειδικοτητων! Οι γιατροι ποτε! Το απλουστερο παράδειγμα: η υπο -γονιμοτητα δεν αντιμετωπιζεται απο ιατρεια ζευγους αλλα βασικα μονο απο γυναικολογο κι ανδρολογο χωρια! Οι εξωσωματικοι παλι ασχολουνται αποκλειστικα με γονιμοποιηση ωαριου σπερματοζωαριου( γυναικα δοχειο αντρας σωληνας για να ειμαστε δικαιοι) Κατα τα αλλα ας προσευχηθουμε -οσοι πανω κατω εχουμε λυσει τα θεματα μας και μπορουμε να ακουσουμε και να συζητησουμε και να καταλαβουμε -να μην πεσουμε σε γιατρο που εχει αλυτα τα δικα του! Καθως και να εχουμε τη διαυγεια εκεινη τη στιγμη να βρουμε καποιον καλυτερο 🙂

rakoun
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

η βιοχημική είναι όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια θετικη χοριακή που δεν προχώρησε όμως σε κύημα. Είναι καινούργιος όρος – οι εξωσωματικές τον έφεραν στη ζωή μας, επειδή πας για εξέταση αίματος νωρίς. Κάθε γυναίκα που προσπαθεί να συλλάβει πιθανόν έχει βιώσει πολλές πολλές βιοχημικές χωρίς καν να το ξέρει – νομίζοντας απλά πως είχε 1 2 μέρες καθυστέρηση. όπως είχε πεί ο γιατρός μου – είχαμε απλά μια πληροφορία που ουσιαστικά δεν χρειαζόταν και δεν είναι αξιολογήσιμη. Δεν φταίει η γυναίκα σε καμία περίπτωση και δεν μπορείς να κάνεις ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα (ισχύει και για τις παλλίνδρομες) –… Διαβάστε περισσότερα »

no_roots
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Θρύλος

Σε ευχαριστώ rakoun 🙂
Τα ξέρω και συμφωνώ, ήθελα απλά να εξηγήσω στον scientist τη διαφορά αντιμετώπισης που επικρατεί.

The scientist_91
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

@No_roots,αρχίζω και σε καταλαβαινω σιγά-σιγά.Αν επιτρέπεται-επειδή ξερεις καλυτερα-δεν ειναι ενδεχόμενες οι αλλαγές στο σώμα σου και σου προκαλούν δυσφορία (οι πόνοι στη μέση που ανέφερες στο παράδειγμα σου);Και σε ρωτάω χωρις να εχω ψάξει πολυ για τις οποίες αλλαγές στη φυσιολογία στο σώμα της γυναίκας κατα τη διάρκεια της κύησης.

Επισης,ειλικρινά δεν ξερω τι παίζει με τους γυναικολόγους και μου φαίνεται απάνθρωπο να παραπονιέσαι για το ο,τιδηποτε και @ γιατρός να αδιαφορεί.Θα μπορούσε να βρεθεί κάποια λύση για οποιοδήποτε θέμα ,μέχρι τον τοκετό.

no_roots
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Θρύλος

Δεν ξέρω τι εννοείς “ενδεχόμενες”, αν εννοείς “αναμενόμενες” ναι είναι, αλλά δεν πρέπει να παραπονιέσαι για αυτές γιατί έχεις το υπέρτατο προνόμιο του να πρόκειται να γίνεις μάνα. Αυτό που σου συμβαίνει είναι τόσο θαυμάσιο που δεν επιτρέπεται να παραπονιέσαι, πρέπει μόνο να υπομένεις στωικά. Ένας πόνος, μια ναυτία, οτιδήποτε σου δυσκολεύει την καθημερινότητα είναι μηδαμινής σημασίας μπροστά στο θαύμα της ζωής. Το μόνο που σου επιτρέπεται είναι να είσαι ευγνώμων και για οτιδήποτε άλλο βρίσκεσαι υπόλογη.

Διάβασε και μια απάντηση της Λένας που τα λέει πιο αναλυτικά:
https://ampa.lifo.gr/apantiseis/agapiti-a-mpa-den-yparchei-agogi-gia-ena-thema-poy-vasanizei-toses-gynaikes-stin-egkymosyni/

The scientist_91
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

(Αν και ετεροχρονισμενα) Βασικά,ναι,αναμενόμενες ήθελα να πω 🙂 Διάβασα και την ερώτηση που μου επισυναψες.Θα συμφωνήσω σε αρκετά πράγματα με αυτα που διάβασα. Η έρευνα είναι γενικα περίεργη:Οκ,τα ναρκωτικά ξέρουμε ότι αν πάρεις βαριά ναρκωτικά και ότι θα βλάψουν το έμβρυο.Για το αλκοόλ/καφέ π.χ ειναι πολύ δύσκολο,απο την άποψη ότι στην Α γυναίκα μπορεί να πινει ενα ποτήρι φραπέ και να βλάψει σοβαρά το έμβρυο,ενώ το έμβρυο της Β μπορεί να ειναι οκ.Αυτές οι έρευνες έχουν τόσες πολλές παραμέτρους και ειναι δύσκολο να επιτευχθεί ενα ασφαλές συμπέρασμα,για τον απλούστατο λόγο ότι κάθε οργανισμός ειναι μοναδικός και ότι υπαρχει ο νόμος… Διαβάστε περισσότερα »

vaggelis
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Συμμετέχων

ενδιαφερον αν και πολλα προβληματα εχει η γραφουσα, δε νομιζω οτι κατηγορουνται παντως απο ιατρους αλλα κυριως απο το οικογενειακο περιβαλλον,οι ιατροι γενικα δεν ειναι τυποι οι οποιοι θα σου πιασουν το χερακι κ θα στο εξηγησουν κι εδω ειναι το ενα προβλημα δεν εξηγουν στην ασθενη τον λογο που πρεπει να κατσει τοσες μερες τους κινδυνους κλπ (μην ξεχναμε εκπαιδευονται να μην ειναι συναισθηματικοι),αλλα τα προτοκολα θα πρεπει να εξηγουνται ωστε να γινονται σεβαστα κ κατανοητα.Η κοπελα οπως και αρκετες εγκυες εχουν προβληματα κ δει οσο μεγαλωνεις ηλικιακα αυτα αυξανονται βαλτε κ τις αποβολες που ουτε να φανταστω πως… Διαβάστε περισσότερα »

iwm
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Και μόνο που το άντεξε όλο αυτο, τής υποκλίνομαι.
Υπάρχει καμιά άλλη που να νιώθει πανικό κατά τις γυναικολογικές εξετάσεις; Ο γυναικολόγος μας τι λέει;