Η Τσικνοπέμπτη των φτωχών και των ξενιτεμένων

Πώς να βυθιστείς στην κρεπάλη όταν τα οικονομικά σου είναι ένα χάλι

Ξημέρωσε η μέρα που τσικνισμένα σήματα καπνού στέλνονται από την Ελλάδα στις πιο μακρινές αποστάσεις της γης, που τα ζωνάρια ξεσφίγγουν, που κανείς δεν ξεκινάει δίαιτα και που όσοι δεν γιόρτασαν τον Άγιο πριν 14 μέρες, σήμερα θα το κάψουν. Έφτασε η Πέμπτη εκείνη όπου οι Έλληνες γλεντάμε παραδομένοι στην κρεπάλη και την οινοποσία, τηρώντας ευλαβικά το παραδοσιακό πρωτόκολλο αδηφαγίας.

Σήμερα όμως δεν βασανίζεται μόνο το εθνικό πεπτικό σύστημα και οι συντοπίτες βίγκαν αλλά και όσοι βρίσκονται στην ξενιτιά, μονάχοι, χωρίς σχεδόν καθόλου χρήματα. Το λέω αυτό διότι ούσα ξενιτεμένη και απένταρη στο παρελθόν ομολογώ πως βασανίστηκα.

«Η Τσικνοπέπμτη είναι καλύτερη από κάθε άλλη Πέμπτη»

Πάντα θεωρούσα την Τσικνοπέμπτη μια καλή μέρα να βρεθώ με φίλους και συγγενείς, να φάμε-ακριβέστερα καταπιούμε αμασητί- να μεθύσουμε, ευφρανθούμε, διασκεδάσουμε, μέχρι να έρθει ξανά το Πάσχα, να μαζευτούμε πάλι όλοι μαζί, να κάνουμε ακριβώς τα ίδια και να πάθουμε παραδοσιακή δυσπεψία. Ωστόσο ποτέ η συγκεκριμένη μέρα δεν με ενθουσίαζε υπερβολικά. Την θεωρούσα και λίγο αστεία σε μια χώρα που τιμάει το κρέας σχεδόν καθημερινά. Την τηρούσα βέβαια και σε κάθε κάλεσμα για ατελείωτη κρεατοφαγία ήμουν από τις πρώτες που δήλωναν πρόσχαρα συμμετοχή. Ακόμα, όταν η Πέμπτη έπεφτε σε περιόδους που δεν είχα λεφτά, βρίσκαμε τρόπο να μοιράζουμε τα έξοδα ώστε να μην μείνει κανείς παραπονεμένος ή πεινασμένος. Μέχρι που χρειάστηκε να μεταναστεύσω αρκετές φορές και να αναθεωρήσω πολλά πράγματα για τη ζωή, τη σημαντικότητα της οικογένειας, των χρημάτων, των παραδοσιακών τραπεζιών και της Τσικνοπέμτης.

«Να καεί η μπριζόλα του γείτονα»

Όλα ξεκίνησαν ένα ηλιόλουστο πρωινό στη Λισαβόνα. Είχα μόλις ξυπνήσει από μια δύσκολη μέρα όπου λόγω capital control είχα κάνει με τα πόδια απόσταση 2 ωρών για να γυρίσω σπίτι αφού τα λεφτά για να πληρώσω λεωφορείο ξεπερνούσαν τον «σφικτότατο» περιορισμό. Έφτιαξα καφέ από της συγκατοίκου, έφαγα την τελευταία φέτα ψωμιού που μου είχε απομείνει, έκατσα στο μπαλκόνι και άρχισα να διαβάζω Ίταλο Σβέβο στα αγγλικά -το αναφέρω για να καταλάβουμε όλοι πόσο δύσκολα ξεκίνησε η μέρα. Διάβαζα λοιπόν, κάνοντας ότι καταλαβαίνω μέχρι που μια γνώριμη μυρωδιά έφτασε στα ρουθούνια μου. Ξαφνικά, σε ανύποπτο χρόνο, τόνοι ακρυλαμίδιο πότισαν την ατμόσφαιρα. Ήμουν σίγουρη πως δεν είχε πιάσει πουθενά φωτιά, οι καπνοί έμοιαζαν αρκετά γνώριμοι, περιείχαν μια εσάνς οργιαστικής τσίκνας και δεν ήταν μονάχοι, εξαπλώνονταν στην ατμόσφαιρα μετα συνοδείας μουσικής.

Ανοιγόκλεισα τα μάτια. Με μιας όλες οι Τσικνοπέμπτες της ζωής μου πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου. Λουκάνικα, σπαλομπριζόλες, παϊδάκια, μουσικές, λευκό κρασί, κόκκινο κρασί, λεκέδες, ανακατωσούρες, μαλόξ, γέλια, χαρές, αγαπημένα πρόσωπα.

Το ταξίδι των αναμνήσεων διεκόπη απότομα από τις φωνές των γειτόνων. Στην αυλή του διπλανού σπιτιού έψηναν για να γιορτάσουν κάτι που καθόλου δεν με αφορούσε αλλά πολύ με ενοχλούσε. Ένιωθα θυμό. Βρισκόμουν σε μια ξένη χώρα αγκαλιά με τον Ίταλο Σβέβο, μακριά από τους δικούς μου ανθρώπους, χωρίς χρήματα, με τις τσικνογιορτές να πλησιάζουν και το κρέας να κοστίζει όσο ένα εισητήριο να γυρίσω Ελλάδα. Κρατήθηκα να μην ευχηθώ να τους καούν τα κρέατα και το πέτυχα μέχρι που δυνάμωσε κι άλλο η μουσική και τελικά το ευχήθηκα. Με ένα τρόπο το τσιμπούσι των γειτόνων- που σε τίποτα δεν είχαν φταίξει- μου θύμιζε πως ήμουν αναγκασμένη να στερηθώ το αναφαίρετο δικαίωμα μου ως Ελληνίδα, τη Τσικνοπέμπτη.

Δεν μπορούσα να μείνω με σταυρωμένα χέρια. Δεν μπορούσα να κάθομαι να ζηλεύω τον γείτονα που αυτός είχε και εγώ όχι. Σηκώθηκα, έψαξα και βρήκα τα λίγα ευρώ που κρατούσα για ώρα ανάγκης. Είχε έρθει η στιγμή να τα ξοδέψω. «Για την Τσικνοπέμπτη ρε γαμώτο».

Εκείνη τη χρονιά, όπως και τις 2 επόμενες που ακολούθησαν γιόρτασα τη Τσικνοπέμπτη στο εξωτερικό, λίγο διαφορετικά, χωρίς πολλά έξοδα, χωρίς θράκα και κάρβουνα, με playlist κλαρίνα στο youtube και τους δικούς μου να στέλνουν σήματα καπνού από μακριά. Καλά ήταν. Τουλάχιστον μπορούσα να απλώσω το χέρι στη πιατέλα όσες φορές ήθελα.

Πλέον βρίσκομαι στα πάτρια εδάφη και έχω εξασφαλίσει το σημερινό μου μερίδιο στη τσίκνα. Παρόλ’αυτα μια εσωτερική ανάγκη μου υπαγορεύει να καθησυχάσω τους άλλους ξενιτεμένους ή μη ξενιτεμένους, τους απένταρους αυτής της χώρας, λέγοντας τους να μην απογοητεύονται και να μην ζηλεύουν τον γείτονα. Όσα χρήματα και αν έχετε σε όποιο μέρος του πλανήτη κι αν βρίσκεστε υπάρχουν τρόποι να γιορτάσετε τη δική σας Τσικνοπέμπτη. Εγώ απλά μπορώ να σας προτείνω τρεις:

Πλατάρια με σαλάτα

Υλικά:

  • 2 κιλά Πλατάρια (2 ευρώ)
  • Λάδι
  • Αλάτι
  • Πιπέρι
  • Λεμόνι
  • 1 μπαγκέτα
  • Λαχανικά

Εκτέλεση:

Ψήστε το κοτόπουλο στους 200°C μέχρι να ξεροψηθεί. Αλατοπιπερώστε και χύστε το χυμό λεμονιού. Για συνοδευτικό μπορείτε να φτιάξετε μια σαλάτα με ό,τι λαχανικά έχετε στο ψυγείο. Πάρτε μια μπαγκέτα και κόψτε τη κομμάτια καρέ. Απλώστε τα κομμάτια, ραντίστε με ελάχιστο λάδι αλατοπιπερώστε τα, βάλτε σκόρδο αποξηραμένο, κύμινο ή ο,τι μπαχαρικό επιθυμείτε. Ψήστε στο γκριλ στους 200°C. Γαρνίρετε τη σαλάτα με τα κομμάτια μπαγκέτας.

Λουκάνικα με πατάτες και πίτες

Υλικά:

  • Λουκάνικο χοιρινό (3 ευρώ το κιλό)
  • Πίτες για σουβλάκι
  • Πιπεριές κόκκινες και πράσινες
  • Πατάτες
  • Κρεμμύδι
  • 1 σκελίδα Σκόρδο

Εκτέλεση:

Κόψτε σε παχιές ροδέλες το λουκάνικο, τις πιπεριές και τις πατάτες. Ρίξτε κρεμμύδι και σκόρδο. Σοτάρετε τα στο τηγάνι. Σκεπάστε τα και σε χαμηλή φωτιά αφήστε τα να ψηθούν στο ζουμί τους για περίπου μισή ώρα. Ρίξτε αλάτι, πιπέρι και ψιλοκομμένο πράσο. Κόψτε τις πίτες στα τέσσερα και ψήστε τες στην τοστιέρα χωρίς λάδι μέχρι να μαλακώσουν. Σερβίρετε παρέα με τα λουκάνικα.

Συκωτάκια κοτόπουλο με ρύζι και ντιπ γιαουρτιού

Υλικά:

  • 1 κιλό Συκωτάκια κότας (2 ευρώ)
  • Ρύζι σπιροτό
  • Αλάτι
  • Πιπέρι
  • Ρίγανη
  • Μπαχαρικά
  • Κρεμμύδι
  • 1 σκελίδα Σκόρδο

Εκτέλεση:

Βάλτε τα συκωτάκια στο τηγάνι. Ρίξτε κρεμμύδι, σκόρδο, αλάτι, πιπέρι, ρίγανη και ελάχιστο λάδι. Σοτάρετε τα ώστε να τσιγαριστούν για 2 λεπτά. Ρίξτε λάδι, κρασί και σκεπάστε το τηγάνι. Αφήστε να ξεροψηθούν με τα υγρά τους. Ξεπλύνετε καλά το ρύζι και βάλτε το σε μια κατσαρόλα να βράσει.

Για το ντιπ γιαουρτιού: 

  • 1 κιλό γιαούρτι στραγγιστό (σε προσφορά)
  • Καρότο
  • Αγγούρι
  • Μουστάρδα
  • Σκόρδο
  • Κρεμμύδι
  • Πάπρικα
  • Λάδι

Εκτέλεση:

Τρίψτε καρότο και αγγούρι μέσα στο γιαούρτι. Ρίξτε μουστάρδα, λάδι, σκόρδο, κρεμμύδι, πάπρικα. Ανακατέψτε μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα. Σερβίρετε παρέα με τα συκωτάκια και το ρύζι.

Kαλή Τσικνοπέπμτη!!

 

in

Αξιολογήστε το άρθρο

24 points
Upvote Downvote

5
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
4 Θέματα σχολίων
1 Απαντήσεις θεμάτων
0 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
3 Συντάκτες σχολίων
Jean Greyμιμόζαmongrel Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
μιμόζα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ειδικός

Εφτά το βράδυ, πριν λιγο δηλαδή, με παίρνει τηλέφωνο η μάνα μου απο την Ελλάδα και μου λέει α, ειναι Τσικνοπέμπτη σήμερα, θα φαμε σουβλάκια. Και μου σκάει πως ναι ρε συ, ειναι Τσικνοπέμπτη σήμερα, ουυυυτε που μου πήγε το μυαλό. Μαζί με την Καθαρά Δευτέρα πάντα την ξεχνάω. Και έβρασα, με λίγη νοσταλγία ειναι η αλήθεια, τα ρεβυθακια μου που τα είχα βάλει απο χτες να μουλιάζουν 🙁

mongrel
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Λοιπόν, μ’ εντυπωσιάζεις που, ούσα στο εξωτερικό, ήξερες πότε είναι Τσικνοπέμπτη και σου έλειπε κιόλας! Κι εγώ έχει τύχει να γιορτάσω Καθαρά Δευτέρα (μια χρονιά που συνέπεσε με τα γενέθλιά μου και κάλεσα φίλους) και ελληνικό Πάσχα βάζοντας στο ίντερνετ ΕΡΑ -εποχές κάποια χρόνια πριν το γιουτουμπ- αλλά με την Τσικνοπέμπτη δεν τό’χω (μια φορά όλη κι όλη βγήκα και ήταν χάλια).

μιμόζα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ειδικός

Ειναι οι καλύτερες γιορτές, Τσικνοπέμπτη και Καθαρά Δευτέρα. Και πάντα τις ξεχνάω γιατι δεν έχουν σταθερή ημερομηνία. Μόνο 28 Οκτώβρη και 25 Μάρτη θυμάμαι πως εχουμε γιορτή, αλλά τι να τις κάνω, τζερτζελέ δεν έχουν.

Jean Grey
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Τι μου θύμησες!
Φεβρουάριος 2016, σε φρέσκια σχέση με τον πρώην πια Γερμανό και του λέω Τσικνοπέμπτη σήμερα. Κεφταδάκια στο τηγάνι, τηγανιά χοιρινή, ρετσίνα από το κοντινό ελληνικό σουπερμάρκετ και κοκα κολα για να του μάθω το “Τούμπα Λιμπρε”.

“Πρέπει να τα φάμε όλα, είναι Τσικνοπέμπτη σήμερα!!!” Και το μάτι του έχει μείνει στην ποσότητα του φαγητού και στην υπερβολή και να μην καταλαβαίνει το λόγο…

Έλειπαν όμως οι σερπαντίνες, τα κονφετί, το Κετελαπόνγκο, η τρέλα, ο χαβαλές τα αστεία.

Επαναπατρισμένη στην Ελλάδα πλέον, δεν χάνω Τσικνοπέμπτη ξανά. Ντύνομαι καρναβάλι, βγαίνω χορεύω και λούζω με σερπαντίνες τους πάντες.

μιμόζα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ειδικός

Σαν το συκωτάκι κότας δεν εχει. Με λιγο λεμόνι απο πάνω…