Η Ελληνίδα ακτιβίστρια που βρέθηκε στην εμπόλεμη ζώνη της Γάζας

Η Αλεξία Τσούνη είναι ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα και μέλος της φεμινιστικής συλλογικότητας «Το Μωβ». Πρόσφατα ταξίδεψε στην Παλαιστίνη και το Ισραήλ, πέρασε από τα κατεχόμενα εδάφη της Μέσης Ανατολής, συνάντησε από κοντά τον πατέρα της 17χρονης Άχεντ Ταμίμι, που φυλακίστηκε για τον αγώνα της ενάντια στην ισραηλινή κατοχή, και σήμερα μας διηγείται όλα αυτά που έζησε.

Με λένε Αλεξία Τσούνη, είμαι 39 ετών, γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Αγρίνιο, αλλά ήρθα στην Αθήνα για να σπουδάσω κι έμεινα. Έχω διάφορα ενδιαφέροντα και μεταξύ άλλων συμμετέχω ενεργά σε οργανώσεις και συλλογικότητες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιδιαίτερα για τα δικαιώματα των γυναικών, των προσφύγων, των κρατουμένων, και των αντιρρησιών συνείδησης.

Εννοείται ότι είμαι ενάντια σε κάθε στρατιωτική κατοχή, οπότε προφανώς με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η Παλαιστίνη. Από τη μία με εξοργίζουν τα καθημερινά εγκλήματα των Ισραηλινών δυνάμεων κατοχής, κι από την άλλη με συγκινεί η αντίσταση των Παλαιστινίων και η διεθνής αλληλεγγύη στον αγώνα τους, ιδιαίτερα από μια μερίδα Ισραηλινών. Έχω συμμετάσχει κατά καιρούς σε διάφορες δράσεις αλληλεγγύης στην Ελλάδα, μεταξύ άλλων με την φεμινιστική οργάνωση Το ΜΩΒ στην οποία είμαι μέλος, αλλά ποτέ δεν είχα πάει στην Παλαιστίνη. Ειδικά φέτος που είχαμε την τραγική επέτειο των 70 χρόνων από την Μεγάλη Καταστροφή (Νάκμπα) της Παλαιστίνης και τον διωγμό των Παλαιστινίων από τον τόπο τους με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, συμμετείχα σε μια σειρά δράσεων και ήρθα σε στενότερη επικοινωνία με ακτιβίστριες στην Παλαιστίνη και στο Ισραήλ. Αποφάσισα λοιπόν να ταξιδέψω στην Παλαιστίνη και το Ισραήλ στις διακοπές του Πάσχα για να δω από κοντά την πραγματικότητα, να γνωρίσω καλύτερα τους ανθρώπους, να συμμετάσχω σε δράσεις εκεί, να πάρω φωτογραφίες, βίντεο, συνεντεύξεις και να δημοσιοποιήσω το υλικό για περαιτέρω ενημέρωση, ευαισθητοποίηση και κινητοποίηση όλων μας.

Η πρώτη δράση στην οποία έλαβα μέρος διοργανώθηκε από την Συμμαχία Γυναικών για την Ειρήνη στις 31 Μάρτη στα σύνορα με τη Γάζα, ενάντια στη σφαγή δεκάδων Παλαιστίνιων διαδηλωτών στη Γάζα στις 30 Μάρτη κατά την αιματοβαμμένη «Μεγάλη Πορεία της Επιστροφής». Ήταν μια δυναμική και συγκινητική ταυτόχρονα διαμαρτυρία με πορεία, πανό, πλακάτ και συνθήματα στους ρυθμούς των κρουστών που έπαιζαν οι διοργανώτριες. Διαδηλώσαμε κατά της Ισραηλινής κατοχής και υπέρ του δίκαιου αιτήματος της επιστροφής των Παλαιστινίων προσφύγων στον τόπο τους.

Η Συμμαχία Γυναικών για την Ειρήνη είναι μια φεμινιστική πασιφιστική οργάνωση που ιδρύθηκε στο Ισραήλ το 2000 και αγωνίζεται κατά του αποκλεισμού της Γάζας και της Ισραηλινής κατοχής της Παλαιστίνης γενικότερα, και υπέρ μιας δίκαιης ειρήνης. Ενώνει πολλές γυναίκες διαφορετικών ηλικιών, ταυτοτήτων και ομάδων και προωθεί την αλληλεγγύη και τον φεμινισμό σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας. Είναι πραγματικά αξιέπαινες αυτές οι γυναίκες που καταγγέλουν δημόσια μέσα στο Ισραήλ την Ισραηλινή κατοχή της Παλαιστίνης. Κάποιες από αυτές μάλιστα έχουν φυλακιστεί επανειλημμένα για τα πιστεύω τους και την έμπρακτη αλληλεγγύη τους στον λαό της Παλαιστίνης, π.χ. αυτές που αρνούνται να υπηρετήσουν την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία στον Ισραηλινό στρατό. Παρόλα αυτά δεν πτοούνται, και όπως μου είπαν και μένα, θα συνεχίσουν να αγωνίζονται μέχρι να σταματήσει το συνεχιζόμενο αυτό έγκλημα κατά των Παλαιστινίων. Το θεωρούν μέρος της ευθύνης τους, μέρος της ευθύνης όλων μας. Και ζητούν κι από εμάς να στηρίζουμε τον αγώνα αυτόν έμπρακτα, π.χ. να πιέζουμε τις κυβερνήσεις μας, να προωθούμε το οικονομικό, πολιτιστικό, αθλητικό και ακαδημαϊκό μποϋκοτάζ ενάντια στο Ισραήλ, μέχρι να σταματήσει τα εγκλήματα που διαπράττει.

Ειδικά για την Γάζα υπάρχει αυτή τη στιγμή παγκόσμια καμπάνια συλλογής υπογραφών της Διεθνούς Αμνηστίας για να τερματίσει το Ισραήλ τον 11ετη παράνομο αποκλεισμό που έχει επιβάλει, φυλακίζοντας 2 εκατομμύρια Παλαιστίνιους σε απάνθρωπες συνθήκες.

Μετά πέρασα στα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη και μεταξύ άλλων πήγα στο χωριό Νάμπι Σάλεχ στη Δυτική Οχθη. Ο Μπασέμ Ταμίμι, πατέρας της φυλακισμένης ανήλικης αγωνίστριας Αχέντ Ταμίμι με καλωσόρισε στο φιλόξενο σπίτι τους. Με το που μπήκα το μάτι μου έπεσε πάνω σε δυο μεγάλες αφίσες στο σαλόνι, με τα επιβλητικά πορτρέτα της Αχέντ και της μητέρας της Ναριμάν, δυναμικές και αποφασισμένες. Ήταν συγκινητικό να τις βλέπεις έτσι εκεί, να τις νιώθεις δίπλα σου ενώ βρίσκονται ακόμα φυλακισμένες παράνομα στις ισραηλινές φυλακές για τον αγώνα τους ενάντια στην κατοχή. Ο Μπασέμ, αγωνιστής κι ο ίδιος με μεγάλη δράση και πολλές φυλακίσεις, ήταν από τη μία πολύ στεναχωρημένος και ανήσυχος, κι από την άλλη πολύ περήφανος για την κόρη του και την σύζυγό του.

Μου μίλησε για την απάνθρωπη μεταχείριση που υφίστανται στη φυλακή, αλλά και στην καθημερινότητά τους. Κι ενώ μου περιέγραφε τις συνθήκες ζωής τους και τα καθημερινά εγκλήματα των Ισραηλινών δυνάμεων κατοχής εναντίον τους, ως τραγική επιβεβαίωση των λεγόμενών του συνέβη το εξής: Δυο στρατιωτικά τζιπ μπήκαν στο χωριό και άρχισαν να εκτοξεύουν από τις οροφές τους δακρυγόνα μαζικά. Δεκάδες πάνοπλοι στρατιώτες εισέβαλαν στους δρόμους του χωριού και άρχισαν να ρίχνουν κι αυτοί .Έριξαν κι εναντίον μας ένα δακρυγόνο στην αυλή του σπιτιού που καθόμασταν. Σοκαρίστηκα και ρώτησα τον Μπασέμ τι γίνεται, γιατί όλα αυτά; Κι αυτός μου απάντησε απλά ότι έτσι είναι η κατοχή, αυτό σημαίνει κατοχή, κάνουν ό,τι θέλουν όποτε θέλουν, καθημερινά, χωρίς λόγο και εξηγήσεις. Και τότε θυμήθηκα τα λόγια της Αχέντ: «Χρειαζόμαστε πραγματική υποστήριξη για να σταματήσει η κατοχή, δεν είμαστε θύματα, είμαστε αγωνιστές και αγωνίστριες για την ελευθερία. Αν το καταλαβαίνετε αυτό μπορείτε να μας βοηθήσετε πραγματικά».

Συγκλονιστική όμως ήταν και η εμπειρία μου από την τραγική πόλη Χεβρώνα με τους παράνομους Ισραηλινούς εποικισμούς που επεκτείνονται όλο και περισσότερο εις βάρος των Παλαιστινίων, κλέβοντας ουσιαστικά τα σπίτια τους, τα χωράφια τους και τις πηγές νερού, όπως άλλωστε συμβαίνει και σε τόσες άλλες περιοχές της Δυτικής Όχθης. Ειδικά στη Χεβρώνα η πόλη είναι τεμαχισμένη από τον Ισραηλινό στρατό κατοχής με νεκρή ζώνη και υπάρχουν παντού σημεία ελέγχου και τείχη, ενώ πάνοπλοι στρατιώτες ελέγχουν, εμποδίζουν ή και απαγορεύουν την μετακίνηση των Παλαιστινίων, ακόμα και των παιδιών προς τα σχολεία τους. Πολύ συχνά δε οι Ισραηλινοί έποικοι επιτίθενται στους Παλαιστίνιους αλλά και στους/στις αλληλέγγυους/ες. Ο στρατός είναι φυσικά πάντα στο πλευρό των Ισραηλινών εποίκων και υπάρχουν πολλά περιστατικά αυθαιρεσίας, κακομεταχείρισης, συλλήψεων, φυλακίσεων, τραυματισμών αλλά και δολοφονιών Παλαιστινίων. Εκεί είδα από κοντά το πολύτιμο έργο του Διεθνούς Κινήματος Αλληλεγγύης και συμμετείχα σε εκδήλωση της πολύ αξιόλογης οργάνωσης Νεολαία Ενάντια στους Εποικισμούς.

Γενικά είναι εύκολο να μπεις στην Παλαιστίνη. Καταρχάς υπάρχουν φθηνές και απευθείας πτήσεις. Προσγειώνεσαι στην πρωτεύουσα του Ισραήλ Τελ Αβιβ και βγάζεις βίζα δωρέαν επιτόπου στο αεροδρόμιο. Μετά με λεωφορείο περνάς στα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη. Η ασφάλεια του αεροδρομίου σε ρωτάει διάφορες ερωτήσεις, ειδικά στην επιστροφή, του τύπου πού πήγες, με ποιούς, τι έκανες κτλ. Βασικά από Ελλάδα ο περισσότερος κόσμος πάει για θρησκευτικό τουρισμό στους Αγίους Τόπους, Ιερουσαλήμ, Βηθλεέμ κτλ.

Πριν μπω στο αεροδρόμιο για την πτήση επιστροφής έστειλα στην Ελλάδα καλού κακού το οπτικοακουστικό υλικό που κατέγραψα, για να μην έχω θέματα σε πιθανό έλεγχο της ασφάλειας.

Προσωπικά από αυτή την εμπειρία έχω αντικρουόμενα αισθήματα. Από τη μία οργή για την απίστευτη αυτή απάνθρωπη και συνεχιζόμενη αδικία, τα καθημερινά Ισραηλινά εγκλήματα και την ανοχή-συνενοχή της διεθνούς κοινότητας. Από την άλλη συγκίνηση για τον αγώνα των Παλαιστινίων και την αλληλεγγύη της μικρής αλλά δυναμικής μειοψηφίας των Ισραηλινών ακτιβιστών/τριών. Ένα πράγμα είναι σίγουρο πάντως: ότι έχουμε χρέος να αντιδρούμε και να κινητοποιούμαστε όσο υπάρχει αυτή η κατάσταση, να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας. Διότι και σε αυτό το θέμα, όπως και σε τόσα άλλα, η σιωπή είναι όντως συνενοχή, και πρόκειται πραγματικά για ανθρώπους σαν κι εμάς, στη γη αυτή, σήμερα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News