Τα σάντουιτς αγγουριού και η σημασία τους

Ένας ατίθασος ανηψιός, η σεβάσμια θεία του και το σωστό βούτυρο

UNSPECIFIED - CIRCA 1754: Oscar Fingal O'Flahertie Wills Wilde (16 October 1854 - 30 November 1900) was an Irish writer, poet, and prominent aesthete. Photograph taken in 1882 by Napoleon Sarony (Photo by Universal History Archive/Getty Images)

Ηχητικά το όνομα «Ernest» είναι ομόηχο με το επίθετο «earnest» που σημαίνει «σοβαρός», «ειλικρινής», χαρακτηρισμός που απέχει παρασάγγας από τον χαρακτήρα του επονομαζόμενου, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται αλλεπάλληλες παρεξηγήσεις.

Σύμφωνα με την Albin η επιλογή του ονόματος «Ernest» κρύβει και άλλες παραμέτρους. Ο συγγραφέας σκόπιμα το επέλεξε, γιατί την εποχή συγγραφής του θεατρικού έργου, περί τα τέλη του 19ου αιώνα, η ομόηχη λέξη «earnest» έφερε τη σημασία του «ομοφυλόφιλου», παραπέμποντας στη διπλή ζωή του συγγραφέα (Albin 2003: 15). Από το «Η Απόδοση των προσωπωνυμίων στο Χώρο της Λογοτεχνικής Μετάφρασης» της Πολυξένης Γεωργίου.

Στην πρώτη πράξη του θεατρικού έργου του Oscar Wilde με τον τίτλο «the importance of being Earnest», ο πρωταγωνιστής, περιμένοντας τη ηλικιωμένη και αξιοσέβαστη θεία του, φροντίζει να υπάρχουν μαζί με το τσάι, σάντουιτς με αγγούρι.

-Why all these cups? Why cucumber sandwiches? Why such reckless extravagance in one so young? Who is coming to tea?

Ρωτάει ο φίλος του όταν βλέπει το τραπέζι.

-Please don’t touch the cucumber sandwiches. They are ordered specially for Aunt Augusta. (Takes one and eats it). 

Μέχρι να έρθει η θεία δεν υπάρχει ούτε ένα σάντουιτς πια στο δίσκο. Φυσικά, το πρώτο πράγμα που λέει όταν φτάνει είναι:

-And now I’ll have a cup of tea, and one of those nice cucumber sandwiches you promised me.

Ο χαρακτήρας του ανιψιού φαίνεται αμέσως. Χωρίς δισταγμό, λέει ψέματα χρησιμοποιώντας για τον σκοπό του και τον υπηρέτη του. Δεν υπήρχαν αγγούρια στην αγορά ούτε για δείγμα.

-I am greatly distressed, Aunt Augusta, about there being no cucumbers, not even for ready money.

Αν και μεγάλη οπαδός του Oscar Wilde μπορεί να μην έχω δει το θεατρικό στο Λονδίνο, έχω δει όμως την ταινία και πριν προλάβετε να καγχάσετε, έχω διαβάσει το κείμενο πολλές φορές. Το μόνο που θυμάμαι από την υπόθεση, όσα χρόνια κι αν περνάνε, είναι τα σάντουιτς αγγουριού.

Τι είναι αυτό που κάνει τη μνήμη να κολλάει με λεπτομέρειες, θα μου πείτε; Αγαπητοί μου, τα σάντουιτς  σ’ αυτό το έργο δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ο συμβολισμός της κομψότητας, της διακριτικής πολυτέλειας, της αγγλικής αριστοκρατίας, της ώρας του τσαγιού, της λεπτής πορσελάνης, της εξιδανικευμένης Αγγλίας, του ίδιου του Oscar Wilde.

Το μεγάλο ερώτημα είναι: Γιατί η αγγλική αριστοκρατία της Βικτωριανής εποχής θεωρούσε ύψιστο δείγμα κομψότητας τα σάντουιτς με αγγούρι, ειδικά εφόσον μπορούσε να αγοράσει τα πάντα;

Δε μπορώ να βρω ικανοποιητική εξήγηση. Μία θεωρία λέει πως τα αγγουράκια δεν έχουν μεγάλη θρεπτική αξία και μόνο η ανώτερη τάξη ήταν σε θέση να φάει κάτι μόνο για διασκέδαση. Άλλη θεωρία λέει ότι το λεπτό χρώμα του εδέσματος ήταν πολύ ταιριαστό με το περιβάλλον τους και η αισθητική τους. Μία τρίτη θεωρία λέει πως τα αγγουράκια στην Αγγλία φύτρωναν μόνο σε θερμοκήπια και εφόσον στην αγορά τελείωναν γρήγορα (όπως μας πληροφορεί και ο Oscar στο έργο του) ήταν δείγμα οικονομικής άνεσης, εφόσον μόνο οι πλούσιοι μπορούσαν να έχουν δικά τους θερμοκήπια.

Μάλλον είναι όλα αυτά μαζί, συν το τελευταίο επιχείρημα που ισχύει για όλα τα πετυχημένα σνακ: είναι πραγματικά νόστιμο, αρκεί να διαθέτει κανείς της υψηλότερης δυνατής ποιότητας πρώτες ύλες, όπως ισχύει άλλωστε πάντοτε. Από την βικτωριανή εποχή έχουν περάσει πολλά χρόνια και η αφθονία στην «κλασική» συνταγή έχει προσθέσει πίκλες, μαγιονέζα, ακόμα και αλλαντικά. Αν δε θέλετε όμως να στενοχωρήσετε τη θεία Augusta, σας ικετεύω να δοκιμάσετε το συνδυασμό που συγκινούσε και τις κυρίες με τα κρινολίνα.

 

Παίρνετε λευκό ψωμί καλής ποιότητας. Το ιδανικό είναι ένα Pullman loaf, σε σχήμα σχήμα ορθογώνιου παραλληλεπίπεδου. Κόβετε το ψωμί και αγγουράκια σε απολύτως πολύ λεπτές φέτες, τόσο λεπτές που το φως περνάει από μέσα τους. Στεγνώνετε τα αγγουράκια, προσθέτετε αλάτι και λεμόνι- λίγο και από τα δύο. Βουτυρώνετε τις φέτες του ψωμιού αφού τους έχετε αφαιρέσει την κόρα με το καλύτερο βούτυρο που μπορείτε να βρείτε και περιμένετε τους καλεσμένους σας. Μόνο όταν καθίσουν για το τσάι είναι η στιγμή για να τοποθετήσετε τις φέτες αγγουριού και μετά να κόψετε τις φέτες έτσι ώστε να σχηματίσετε 4 κομψά τρίγωνα. Αλλιώς υπάρχει ο κίνδυνος να φτάσουν στα χέρια των καλεσμένων ως βρεγμένα χαρτομάντιλα. Ή, όπως μας διδάσκει ο ατίθασος ανηψιός, να τα φάτε πριν προλάβετε να τα προσφέρετε

in

Αξιολογήστε το άρθρο

25 points
Upvote Downvote

10
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
6 Θέματα σχολίων
4 Απαντήσεις θεμάτων
0 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
8 Συντάκτες σχολίων
Joan_TwistLeniopapiaGuardianΚοπερτί Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Joan_Twist
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Θα δηλώσω για ακόμα μια φορά την αγάπη μου Λένα, κ θα κάνω μια πρόχειρη καταμέτρηση μικρών κ μεγάλων πραγμάτων που εξαιτίας σου αγάπησα κ έκανα. Πήρα κιντλ, διάβασα τα απαντά του Οσκαρ Ουαιλντ, έκανα 6 χρόνια ψυχανάλυση, διάβασα φοβερά βιβλία, είδα φοβερές ταινίες που κατά καιρούς είχες προτείνει, άρχισα να περιποιούμαι το πρόσωπο μου, πήγα στο ΜΕΤ κ έκατσα δυο 8ωρα, αγάπησα το τζιν τόνικ με χεντρικς, έμαθα να μαγειρεύω καλύτερα κ να βάζω μεράκι σε αυτό. Σίγουρα ξεχνάω αλλα τόσα. Πάω να φτιάξω σαντουιτσακια με αγγουράκι. Ελπίζω μια μέρα να σου κάνω το τραπεζι με γλώσσες μενιερ.❤️❤️🌸

Marina
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Αχ σας αγαπω! και γι αυτά τα άρθρα – είναι απολαυστικά και δροσερα, σαν αγγουρακια 😛 και για τα σχολια!

Τζοαν τι είναι το κιντλ και τι ειναι το ΜΕΤ??

Joan_Twist
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Kindle είναι το e-reader της Αμαζον. Σπουδαία εφεύρεση.
ΜΕΤ εννοούσα το μητροπολιτικό μουσείο της Νέας Υόρκης. 🙂

Κοπερτί
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Σφυρίδα!

Joan_Twist
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Αχαχαχα!

papia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Μόλις το δοκίμασα, ευχάριστη γεύση, το λεμόνι ταίριαξε με το βούτυρο!

Louk Ritia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Ειδικός

Λατρεύω τα κείμενά σου Λένα ακόμα κι αν δεν ξέρω για ποιον μιλάς ή αν σιχαίνομαι αυτό που περιγράφεις (βλ. αγγούρι).

ΑτελείωτοςΚαφές
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

The importance of being a cucumber

Guardian
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Τα προτιμώ με μαγιονέζα αντί για βούτυρο : ))))

Lenio
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Θυμάμαι στην εφηβεία όταν ξεκίνησα να διαβάζω Oscar Wilde και συγχρόνους του, πόσο με είχαν εντυπωσιάσει τα σάντουιτς αγγουριού. Ένα τόσο ταπεινό και καθημερινό υλικό αποτελούσε προϊόν πολυτελείας. Σαν γεύση το φανταζόμουν αδιάφορο, ωστόσο έμεινε για πάντα στο μυαλό μου σαν τον ορισμό της πολυτέλειας και της ανώτερης τάξης.
Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο χάρηκα με αυτό το άρθρο. Κάτι που είχα ξεχάσει τελείως και ξαφνικά βλέπω ότι υπάρχουν κι άλλοι εκεί έξω που σκέφτονταν τα ίδια πράγματα!