Δεν ξέρω αν συμβαίνει σ’ εσάς. Σ’ εμάς είναι δεύτερη φύση μας πλέον. Κάθε φορά που κάποιο τριημεράκι παραμονεύει στο ημερολόγιο, αρχίζουμε τα σχέδια για κάποια εκδρομή ή ακόμα χειρότερα για μία μεγάλη βόλτα μέχρι το εξοχικό – ενώ ξέρουμε ότι όλο αυτό θα τελειώσει με καβγάδες, γκρίνια και κατεβασμένα μούτρα για μέρες.
Όμως, κάθε μα κάθε φορά, ετοιμαζόμαστε σα να μην ξέρουμε πώς θα καταλήξει όλο αυτό. Σαν να μην αφορά εμάς όλο αυτό το χάος που θα προκύψει. Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, τα πάντα είναι σχεδόν πακεταρισμένα και αύριο μεσημεράκι το πολύ, το τόσο δα αυτοκινητάκι μας θα είναι να κλατάρει από το φόρτωμα, ενώ εμείς θα ταξιδεύουμε προς κάποια γωνιά της Κορίνθου.
Προίκα του συζύγου το σπιτάκι, ο μικρός θεός του ΕΝΦΙΑ μόνο ξέρει γιατί εννοούμε να το κρατάμε ακόμα, συνήθως υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας να βγάλει το σκασμό που μιλάμε κιόλας, ενώ υπάρχει ένα ρημαδο-εξοχικό με λίγη θάλασσα εκεί κοντά να βρέχουμε πόδια και παιδιά και να ξεκουραζόμαστε λίγες μέρες, γιατί λεφτά για νησιά και “Μύκονοοος” ούτε για δείγμα.
Όμως, τι τα θες; Με το που φτάσουμε, αντί να τα αφήσουμε όλα στην τύχη τους και να βγούμε για μπάνιο – φαγάκι – βόλτα, αρχίζουν τα μερεμέτια. Ένα σπασμένο τούβλο εδώ, καθάρισε τη βεράντα από τη μάκια πιο ‘κει, τα παιδιά πεινάνε και γκρινιάζουν και φυσικά όλοι έχουν την απαίτηση να κοιμηθούν καθαρά και δροσερά.
Αν είσαι μάνα και πονείς, εσύ θα κάνεις όλη τη λάντζα και ο κάτοχος της οριζόντιας κατοικίας, τις “βαριές δουλειές” που σιγά, τι είναι. Και εκεί κατά τις 18.00 ώρα Παρασκευής με μαθηματική ακρίβεια θα χτυπήσει το τηλέφωνο. Μα συγγενής θα είναι, μα φίλος, η ερώτηση είναι η ίδια: “φτάσατε;”. Ναι, κύριε Σαμιωτάκη, φτάσαμε. “Ωραία, ερχόμαστε!”.
Και πού να κρυφτείς; Και πώς να αρνηθείς; Ο ένας σου βάφτισε τον μικρό και η άλλη τις βαφτίσατε την μεγάλη. Δεν γίνεται να πεις “όχι”, δεν είναι σωστό. Στριμώχνεις τα παιδιά στο ένα δωμάτιο και εσείς με τον ιδιοκτήτη της κατοικίας στο σαλόνι στον υπέρδιπλο καναπέ. Τρέχεις και μία γρήγορη σούπερ – μάρκετ, αφού πρώτα τσακώνεστε (με τον ιδιοκτήτη της εξοχικής κατοικίας) γιατί σήκωσες το τηλέφωνο και γιατί είπες “ναι”.
Κάθε φορά λέτε εναλλάξ ο ένας στον άλλο “ντροπή, δεν μπορώ να κάνω τέτοιο πράμα, για μία μπίρα θα έρθουν οι άνθρωποι” και κάθε μα κάθε φορά καταλήγετε να καθαρίζετε πατάτες και να ετοιμάζετε σαλάτες μουτρωμένοι. Η μικρή κάπου μέσα θα κλαίει γιατί η άλλη μικρή της βούτηξε την κούκλα και την κάνει ψιλοκρεμαστές στη μπανιέρα, ο μικρός κάπου θα σκούζει γιατί έχασε τα κόμικ του – δεν τα έχασε, ξεχάσαμε να τα φορτώσουμε κι αυτά στο αμάξι και γενικά τριήμερο της προκοπής τα τελευταία 7 χρόνια δεν έχουμε δει.
Το πιο εντυπωσιακό της ιστορίας δε είναι ότι πάντα, μα πάντα, όλο αυτό το μάζεμα και η συναρμολόγηση του χάους θεωρείται κυρίως γυναικεία δουλειά με τους άντρες να ποτίζουν / χαχανίζουν / ψευτομαστορεύουν πράγματα που δεν χρειάζονται καν πότισμα / χαχάνισμα / μαστόρεμα.
Και κάθε, μα κάθε φορά, θα παίξει τσακωμούλης. Γκρίνια. Μούτρα. Ώρες ώρες μου φαίνεται πως το ελληνικό καλοκαίρι στα εξοχικά είναι μόνο κατασκευή της νοσταλγίας μας. Ότι για εκείνες τις στιγμές στη θάλασσα και τα ατέλειωτα απογεύματα παιχνιδιού στις αλάνες, χρωστάμε μόνο στις μανάδες μας που αντί να τα παρατήσουν όλα και να γίνουν πριγκίπισσες -τρόπος του λέγειν, είδαμε και τα δικά τους τα χαΐρια- κάθονταν και καθάριζαν φασολάκια, τηγάνιζαν πατάτες και κυκλοφορούσαν ολημερίς με ένα σφουγγαρόπανο στο χέρι.
Νομίζω αυτή τη φορά φτάνοντας δεν θα κάνω τίποτα. Θα φορέσω μαγιό στα μικρά και θα τρέξω στη θάλασσα. Κι άμα του αρέσει ας φέρει το προικώον του σε λογαριασμό μόνος του. Κινδυνεύουμε να κοιμηθούμε όλοι μαζί στο μπαλκόνι, αλλά δεν δοκιμάσαμε ποτέ, μπορεί και να μας αρέσει.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Τα εξοχικά είναι ό,τι χειρότερο. Σε δεσμεύουν, σε κουράζουν, σε τρέχουν, γκαζόν, πλυντήρια, φασινα, υγρασία, ζουζούνια, βουλωμένοι βόθροι κλπ, είναι έξοδο μεγάλο που με τα λεφτά αυτά θα πήγαινες ξενοδοχείο, σε αναγκάζουν να μην πηγαίνεις αλλού να ανοίξει λίγο το μάτι σου (έχω εδώ στο Κιάτο το εξοχικό, σιγά μην πάω να δω την Πάτμο και την Κρήτη). Συμφέρουν μόνο αν είσαι συνταξιούχος ή καθηγητής και ‘εχεις 2-3μήνες διακοπές το χρόνο.
To θέμα είναι ότι το εξοχικό κοστίζει Α γίνεται η αγορά και είναι εκεί. Το ίδιο κεφάλαιο για διακοπές κινδυνεύει να εξανεμιστεί αν δε γίνει εξοχικό και ο πειρασμός είναι να μη κάνεις διακοπές για να σου μείνουν τα λεφτά.
Το θέμα είναι το εξοχικό να είναι αρκετά κοντά και αρκετά καλοκτισμένο ώστε και καθαρό να διατηρείται ώστε να μη θέλει πολύ δουλειά για να ανοίξει και να πηγαίνεις συχνά ώστε να συντηρείται.
Δεν νομίζω ότι φταίει ούτε το εξοχικό, ούτε η εξοχή, ούτε το θεσμοθετημένο τριήμερο. Ότι δεν την παλεύεις με τον σύζυγο φταίει και με όλους τους συγγενείς/κουμπάρους/φίλους, που θα σας κουβαληθουν, και ότι θα περάσουν πάλι όλα από το χέρι σου και μόνο. Ίσως και η υπέρμετρη προσδοκία ” μίνι διακοπές είναι, πρέπει να περάσουμε καλά οπωσδήποτε”. Ωραίο αφήγημα, αυτό βλέπουμε από μικρές κ αυτό αναπαράγουμε ως κοινωνικώς αναμενόμενο. Κρίμα
Μάθε να λες όχι (σε όλους) και κάνε πράξη αυτό που είπες στο τέλος
1) Δεσμευτείτε από πριν ότι δεν θα κάνετε δεκτό κανέναν αυτή τη φορά. Εν ανάγκη προβάρετε και δικαιολογία, ( από πριν) πχ «έχω δέκατα και κάνω self test κάθε μέρα» 2) Φτιάξτε έναν γραπτό κατάλογο με τις απαραίτητες δουλειές που πρέπει να γίνουν. Τον φτιάξατε; Πολύ ωραία. Τώρα διαγράψτε τις μισές. Θα κάνετε μόνο τις μισές που θεωρείτε πιο απαραίτητες. Οι υπόλοιπες την επόμενη φορά. 3) Δοκιμάστε να ανταλλάξετε καθήκοντα αυτήν τη φορά. Τις μισές δουλειές που έμειναν στον παραπάνω κατάλογο μοιράστε τις και κάνε εσύ τα μερεμέτια ποτίσματα κλπ και εκείνος τα άλλα. Ανανέωση και εκμάθηση δεξιοτήτων. Έχω και… Διαβάστε περισσότερα »
Κάπου διάβασα ότι οι άνθρωποι που χάνουν επι σκοπού διακοπές,γιορτές, γενέθλια κλπ αντλούν ένα αίσθημα ευχαριστησης-υπεροχης-κυριαρχιας σε αυτούς που κάνουν να νιώθουν άσχημα. Εν ολίγοις ναρκισσοι. Επειδή και εμένα μου χει τύχει το περιστατικό να θέλουν να τους φιλοξενησω( χωρίς φυσικά να με ρωτήσουν αν θελω) βρίσκω διαφορες δικαιολογιες τυπου:” αχ μωρέ κανόνισα με αλλους” ,” δεν θα πάμε τελικα”,” άστα χάλασε ο ηλιακός,πρέπει να ρθει ο μάστορας για επισκευή ” Κ διαφορά τέτοια. Δεν είστε υποχρεωμένοι να φιλοξενήσετε κανένα τζαμπατζη απ αυτούς που φορτωνονται σε φίλους κ συγγενείς που έχουν εξοχικά.αν δεν μπορούν να πάνε διακοπές, ας μην πάνε!… Διαβάστε περισσότερα »
Πω πω, μου ξύνει την πληγή αυτό το κείμενο.. Πόσο σιχαίνομαι τα τραπεζώματα, να καλείς τον κάθε άκυρο που βλέπεις 1 φορά τον χρόνο, να τρέμεις μήπως ακούσεις ομοφοβικά / ρατσιστικά / σεξιστικά διαμαντάκια, να τρέχεις να καθαρίσεις το τάδε, να κόψεις την σαλάτα και εννοείται ότι τα αρσενικά απλώνουν κώλο και δεν συμμετέχουν, εκτός αν μιλάμε για μπάρμπεκιου. Άι σιχτίρ.
Ε την επόμενη φορά μην πας, απλά! Και άσε το σύζυγο να κάνει ό,τι θέλει. Θες να τα έχεις όλα δικά σου; Δε γίνεται και να πας στο σπίτι του άλλου που ξέρει και κόσμο καλώς ή κακώς και να του πεις και τι να κάνει.
Μακάρι να ταν αυτά τα προβλήματα μου στη ζωή.