ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΝΑ ΚΑΛΟΓΕΡΑ
Πρέπει να βρω τη δύναμη να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου και να αφήσω αυτή τη συσκευή στην άκρη, έστω και για λίγο.
Το να είμαι μονίμως συνδεδεμένη, να ψάχνω για νέα πράγματα, να θυσιάζω ώρες στον βωμό του FOMO, να ενημερώνομαι, να συνδέομαι, να ανταποκρίνομαι, να απαντάω, να προσπαθώ να αντιληφθώ το viral και πώς στα κομμάτια κάτι ταξιδεύει και φτάνει μπροστά σε τόσες οθόνες…
Όλα αυτά με έχουν κάνει έναν άνθρωπο ανυπόμονο, ασύνδετο (ώρες-ώρες), σπασμωδικό και φορτικό σε πολλούς από τους γύρω μου. Αυτή μου η κατάσταση έχει επηρεάσει τη διάθεση μου, την απόδοσή μου, τη δομή της σκέψεις μου.
Είναι σχεδόν εξωφρενικό, αν σκεφτεί κανείς ότι δεν ποστάρω τίποτα από καμία ρουτίνα μου, ότι σηκώνω σχεδόν ανόρεχτα το κινητό μου για να τραβήξω ένα story για τον προσωπικό μου λογαριασμό στο Instagram. Δεν νομίζω ότι έχει να κάνει τόσο με τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης αυτό που βιώνω, όσο με τη χρήση που κάνω στο τηλέφωνο. Ούτε ξέρω πώς τα έχω καταφέρει και βρίσκομαι σε μια τοξική σχέση με μια συσκευή.
Θα επιχειρήσω να περιγράψω τα όσα συμβαίνουν στο σύστημα μου όταν έχω μια ιδέα, μια σκέψη, ένα πρόβλημα ή μια ανησυχία. Είναι λες και ένα άλογο που ξεκινάει ορμητικά από το στομάχι μου, φτάνει στο θωρακικό τοίχωμα και με τη δύναμη που εγώ η ίδια έχω σαν άνθρωπος το στέλνω με ορμή στον εγκέφαλο μου και δεν με αφήνει να σκεφτώ σοβαρά. Τρέχει πάνω κάτω, κόβει την ροή άλλων σκέψεων και προκαλεί κυκλοφοριακό κομφούζιο. Όταν στο ένα άλογο έρχεται και προστίθεται και δεύτερο, και τρίτο και τόσα άλλα που είχαν ξεμείνει, το αποτέλεσμα όπως καταλαβαίνουμε είναι ένα φλερτ ανάμεσα σε μένα και το burnout.
Αν όλο το παραπάνω κάπως σας θυμίζει τη δική σας σχέση με το κινητό σας και κάπως δεν μπορείτε να διακρίνετε τα σημάδια που πρέπει να σας κινητοποιήσουν να το αφήσετε επιτέλους από τα χέρια σας, τα αφήνω εδώ να υπάρχουν!
#1
Απροσεξία
Έτσι έρχομαι αντιμέτωπη με την έλλειψη προσοχής. DISCLAIMER: Δεν ήμουν έτσι! Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ όσο χρειάζεται για να ολοκληρώσω μια δουλειά, χωρίς να πέσω σε λάθη και απροσεξίες. Κάθε φορά που κάνω κάτι λάθος αναρωτιέμαι – μήπως έχω πάθει ένα μικρό ισχαιμικό επεισόδιο; Μήπως έχω κόψει πόντους από τη νοημοσύνη μου και η βλάβη είναι μόνιμη; Ή μήπως όταν περνούσαν τα τρενάκια της συγκέντρωσης και της πειθαρχίας εγώ κοιτούσα αφηρημένη το κινητό μου και δεν ανέβηκα ποτέ;
#2
Άγχος και πίεση
Η μόνη λέξη που έρχεται τώρα στο μυαλό είναι “στρες” και ένα αίσθημα καταπίεσης. Ένα έντονο, συμπαγές υλικό, ένας τοίχος που τον κουβαλάς στην πλάτη και πρέπει να τον σηκώσω, όπως ο Οβελίξ το μενίρ του. Το στρες, με οδηγεί σε μια “υπερπαραγωγή ιδεών”. Σκέφτομαι δηλαδή νέα πράγματα, ιδέες και πρότζεκτ. Το κακό με όλο αυτό είναι ότι δεν μπορώ να μείνω σταθερή στο ίδιο σημείο για να εμβαθύνω, ανοίγω παράλληλα πεντακόσια παράθυρα στον υπολογιστή και ψάχνω, Αυτές οι ιδέες που πριν τρία λεπτά ήταν ωραίες τώρα μοιάζουν βαρετές και παρωχημένες, ασύνδετες και γλυκερές. Το κινητό μου με όλα αυτά τα δεδομένα που του έχω αγοράσει με αφήνει να ψάχνω και να σκρολάρω. Αν δει κανείς πόσα πρόχειρα έγγραφα έχω με ιδέες και ιδεούλες που σημειώνω, στις οποίες δεν επιστρέφω ποτέ. Είναι λες και με το που τις καταγράφω χάνουν την ομορφιά τους, λες και μέσα στο μυαλό μου, μαζί με τα τρελαμένα άλογα που τρέχουν έχουν μεγαλύτερη αξία από ό,τι τώρα που τις βλέπω καθαρογραμμένες στο λευκό φόντο του email μου.
#3
Άγχος αποχωρισμού
Δυσθυμία κάθε φορά που η μπαταρία πέφτει. Δεν είμαι το ίδιο ευαίσθητη, όταν δεν έχω σήμα, ας πούμε. Το κακό σήμα για μένα μεταφράζεται ως ασφάλεια, μια αίσθηση που μοιάζει με την ηρεμία μιας μοναχικής σπηλιάς, σαν εκείνο το απομακρυσμένο μέρος που είχε πάει η νεαρή κάποτε Grimes για να συγκεντρωθεί και να γράψει έναν από τους πρώτους της δίσκους. Στην ένδειξη “μπαταρία 1%” συννεφιάζω, θέλω να φύγω από εκεί που είμαι (δεν εκφράζω τίποτα), διαχειρίσιμο στρες. Πολλές φορές έχω σκεφτεί να φύγω νωρίτερα από εκεί που είμαι γιατί αισθάνομαι την προδοσία του κινητού μου να μου χαλάει τα vibes. Το powerbank έχει έρθει για να δώσει μια προσωρινή λύση, ωστόσο, επειδή όπως είπαμε υπάρχουν μέρες που “τζάμπα καίει η λάμπα” ξεχνάω να το φορτίσω και συχνά – πυκνά ξεμένω.
#4
Αναβλητικότητα
Και τέλος στηρίζομαι στο τηλέφωνο μου χωρίς να χρειάζεται. Απλά το χαζεύω, δεν σημειώνω τίποτα πάνω στα καλεντάρια του. Δεν φτιάχνω λίστες, ξεχνάω ραντεβού, γενέθλιά και άλλες σημαντικές ημερομηνίες. Η συσκευή αυτή θρέφει την αναβλητικότητά μου και την αφηρημάδα μου. Με κάνει να φαίνομαι νωθρή στους άλλους, ενώ οι φρίκες που ζω εγώ πίσω από το παγωμένο μου πρόσωπο είναι μεγάλες και δυνατές. Κάπου εδώ έρχονται νέες σκέψεις, έρχονται και με μπλοκάρουν, που δεν με αφήνουν να εστιάσω, ή να αναπνεύσω με άνεση, που κάνουν τον κόσμο γύρω μου στην καλύτερη να απορεί και στην χειρότερη να αγανακτεί.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
