Ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματά μου για χρόνια ήταν να δαγκώνω τις παρανυχίδες μου. Κάθε που το άγχος χτυπούσε κόκκινο τα δάχτυλα μου απλώς δεν βλέπονταν και φυσικά δεν το ομολογούσα, αλλά ο πόνος ήταν αφόρητος. Έχω δώσει πανελλήνιες με απολύτως κανένα λειτουργικό δάχτυλο.
Έχω υπάρξει σε κρίσιμη σύσκεψη στη δουλειά με δύο από τα δάχτυλα και των δύο χεριών μου να αιμορραγούν κανονικότατα. Έχω ακούσει του κόσμου τις παρατηρήσεις και τις νουθεσίες από παιδί μέχρι σήμερα. Μου έχουν βάλει ειδικό μανόν για να πάψω να τις δαγκώνω. Μου έχουν πει ότι δεν είναι… chic. Εννοείται ότι τίποτε από όλα αυτά -και για δεκαετίες- δεν με απέτρεψε από το να επιτίθεμαι στα δάχτυλά μου, κάθε φορά που κάτι στη ζωή μου δεν πήγαινε καλά ή κάθε φορά που έπρεπε να κριθώ για κάτι…
Δεν ήταν ότι δεν μπορούσα να το σταματήσω, από ένα σημείο και μετά απλώς δεν ήθελα. Ήταν το ξέσπασμά μου, η παρηγοριά μου, το καταφύγιο μου ειδικά όταν έκοψα το τσιγάρο. Το αποτέλεσμα; Δάχτυλα κακοποιημένα, ταλαίπωρα, καταπληγιασμένα, ένα πραγματικό χάλι που φυσικά δεν με ενθουσίαζε όταν το έβλεπα και που κανένας δερματολόγος δεν είχε καταφέρει να με πείσει να κάνω κάτι γι’ αυτό.
Μέχρι που ψάχνοντας και διαβάζοντας και συζητώντας κάποια στιγμή με μία σούπερ απογοητευμένη με την εικόνα των χεριών μου τεχνίτρια νυχιών, η λύση αποκαλύφθηκε μαγικά. Δεν είχε να κάνει με το πόσο “καλό κορίτσι” ήμουν και αποφάσιζα να ξεσπάσω στα λεγόμενα πετσάκια των νυχιών. Είχε να κάνει με την ενυδάτωση.
Δεν μιλάμε για ακριβές κρέμες ή για τις γνωστές ακρότητες με τα 43 ποτήρια νερό την ημέρα. Μιλάμε για μια απλή ενυδατική κρέμα του εμπορίου και για το να θυμάστε να κάνετε απαλό μασάζ στα δάχτυλα και ειδικά στην περιοχή γύρω από τα νύχια για λίγα λεπτά κάθε μέρα.
Όπως μου είχε εξηγήσει τότε η κυρία που προσπαθούσε να βγάλει άκρη με το χάος στα νύχια μου, το μυστικό κρυβόταν στο ότι το μασάζ στα ακροδάχτυλα διευκολύνει τη ροή του αίματος και δεν επιτρέπει να δημιουργηθούν αυτά τα νεκρά σημεία που τελικά καταλήγουν σε αγκαθωτά “πετσάκια” που απλώς δεν κρατιέσαι να δαγκώσεις και να αφαιρέσεις – πολύ συχνά μαζί με όλο το υπόλοιπο δάχτυλο.
Αντίθετα, απ’ όσα μου λέγανε όλοι (“καθάριζε την περιοχή γύρω από τα νύχια και κόβε το νεκρό δέρμα που προεξέχει”) κι άλλα τέτοια με τα οποία δεν έχω κανένα απολύτως ταλέντο και καμία χάρη, η συγκεκριμένη τεχνίτρια μου έδωσε ακόμα μία συμβουλή. “Βρες ένα πολύ πλούσιο έλαιο, πέρνα μία γενναία στρώση σε κάθε νύχι και βρες ένα παλιό ζευγάρι γάντια και φόρα τα για καμιά ώρα. Το δέρμα γύρω από τα νύχια θα ξαναγίνει απαλό και όσο επαναλαμβάνεις τη διαδικασία δεν θα μείνει τίποτα για να δαγκώσεις γιατί το δέρμα σου θα είναι ενυδατωμένο”.
(Σ.Σ.: Εννοείται ότι αν το έχεις παρακάνει και έχει συγκεντρωθεί πύον σε κάποια από τις πληγές ή παρατηρείς μία μόλυνση που επιμένει, πρέπει να κλείσεις άμεσα ραντεβού με γιατρό!)
Πλέον, και ειδικά τον χειμώνα, όποια τσάντα ή συρτάρι κι αν ανοίξω στο σπίτι υπάρχει ένα μικρό σωληνάριο κρέμας για τα χέρια. Και επειδή καλόμαθα στο να μην πονάω κάθε φορά που έπρεπε να πιάσω στυλό στα χέρια μου, να γράψω σε υπολογιστή ή να κάνω οποιαδήποτε δουλειά, σταδιακά άρχισα να αντιστέκομαι στον πειρασμό να κόψω… κομμάτι από τα δάχτυλα μου. Καλά, όχι πάντα. Αλλά τελοσπάντων κατάλαβες τι εννοώ! Δοκίμασε το και θα το δεις και στα χέρια σου.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ομοιοπαθής εδώ. Ματωμένα χέρια για χρόνια. Βρίσκω ότι η ψυχοθεραπεία με βοηθά να διαχειρίζομαι καλύτερα το στρες και να μην ξεσπάω πλέον στα δάχτυλά μου. Κάτι ακόμα που με βοηθά είναι το ημιμόνιμο μανικιούρ, καθώς κάνει τα νύχια χοντρά και σκληρά και δυσκολεύομαι να τα πειράξω, ακόμα και όταν νιώθω την παρόρμηση.