Να κάνω like στον εργοδότη μου;

First world problems, αλλά κάποιες τις απασχολεί: τι στάση κρατάμε όταν ο/η εργοδότης ή ο προϊστάμενος είναι ενεργός στα social media και είμαστε φίλοι, ακόλουθοι και τα λοιπά και τα λοιπά; Υπάρχει κάποιος χρυσός κανόνας που δεν μας εκθέτει στα μάτια συναδέλφων, αλλά που δεν θα αφήσει τη σχέση σε κάποιο σοβαρό ερωτηματικό;

Ας πούμε εγώ είμαι νεολουδίτισσα και μετά βίας έχω κανονικό κιντό – κινητένιο που λέει ο λόγος. Δεν θέλω, δεν προλαβαίνω, δεν μπορώ, αποσυντονίζομαι με όλα αυτά τα “πιτσίου – πιτσίου”, οπότε έχω το κεφάλι μου ήσυχο και τις νευρώσεις μου επίσης.

Χώρια που ποτέ δεν ξεπέρασα το γεγονός της ξαφνικής οικειότητας που μπορεί ένας άγνωστος να νιώσει μαζί σου και να αρχίσει να αλληλεπιδρά χωρίς ποτέ να έχει προηγηθεί η παραμικρή επαφή στον πραγματικό κόσμο.

Τι γίνεται, όμως, όταν έχεις “παρουσία” και προφίλ παντού; Και τι γίνεται όταν όλη αυτή η αλληλεπίδραση προορίζεται για τον άνθρωπο που κυριαρχεί στο εργασιακό σου σύμπαν; Ξέρω πολύ κόσμο που το like, την “καρδούλα” ή όποιο άλλο reaction το θεωρεί μέρος των “δημοσίων σχέσεων” και της (όποιας) καλής επαφής με την εργοδοσία.

Ξέρω κι άλλο κόσμο που θα κάνει like ακόμη και στην κατουρημένη πάνα του νεογέννητου του αφεντικού. Και κυρίως υπάρχουν κι αυτοί που ακόμη και σήμερα που όλη μας η ζωή μπορεί να περιστρέφεται γύρω από το Facebook του μιανού και το Instagram του αλλουνού έχουν ηθικά ζητήματα. Τι εννοώ; Μήπως θεωρηθεί γλείψιμο το να είσαι κρεμασμένη μονίμως κάτω από κάθε post της εκάστοτε εργοδοσίας.

Τι κάνεις εκεί, λοιπόν; Ε, δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη συνταγή. Τα reactions μας και οι αλληλεπιδράσεις μας με το “αφεντικό” ή την προϊσταμένη, πολύ φοβάμαι ότι δεν έχουν να πουν τίποτα έτσι σκέτα, από μόνα τους, ξερά κάτω από κάθε “καλημέρα” ή κάθε ωραία φωτογραφία από τη βόλτα του/της εργοδότη/ εργοδότριας στη Βαρυμπόμπη. Αν το κάνεις για να είσαι “ευχάριστη” ή ακόμη χειρότερα για να “γλείψεις” συμβαδίζει με όλη την υπόλοιπη στάση σου και αυτό είναι πάνω κάτω γνωστό. Δεν περιμένουν οι συνάδελφοι να σε κρίνουν από τα like και τις καρδούλες, το συμπέρασμα έχει βγει προ πολλού.

Τα πράγματα περιπλέκονται όταν άλλα πιστεύεις και συζητάς -ας πούμε διαφωνείς με μία πολιτική, λέμε τώρα, άποψη ιδιωτικώς, αλλά δημοσίως και στα social media κάνεις like, οπότε ναι, εκεί υπάρχει ένα θέμα.

Οπότε; Οπότε ποστάρεις πράγματα άσχετα με τη δουλειά σου. Πράγματα όμορφα, Τέχνη, ας πούμε ή γλυκά. Αν είχα λογαριασμό στο Instagram θα πόσταρα μπεζέδες και τηγανιτά αυγά και θα ήταν όλοι ευχαριστημένοι. Επίσης, αν είχα λογαριασμό και έπρεπε ντε και καλά να αλληλεπιδράσω με τον προϊστάμενο θα έκανα like στα αθώα, στις ομελέτες που ταίζει τη σύζυγο το πρωί και σε ακρογιαλιές – δειλινά. Τέτοια μου αρέσουν εμένα. Βάλε να σου κάνω like, αλλά δεν βάζεις.

Ή αν θεωρείς ότι επειδή κάνεις like ή σχολιάζεις, πιστεύεις ότι θα έχεις καλύτερη μεταχείριση στην πραγματική ζωή. Για παράδειγμα, πριν από κάμποσα χρόνια, όταν διατηρούσα ακόμη λογαριασμό στο Facebook πριν μου τη βιδώσει και τα κλείσω όλα, υπήρξε συνάδελφος που μου είπε “ναι, αλλά πρέπει να με βοηθήσεις, γιατί σου κάνω like σε ό,τι γράφεις”. Ειλικρινά; Σκασίλα μου.

Αυτού του είδους η αλληλεπίδραση δεν είναι δα και καμιά επαναστατική πράξη. Αν πιστεύεις ότι θα σε βοηθήσει σε κάτι, κάν’το. Αν το κάνεις χαμαλίκι, μην το κάνεις.

Σε κάθε περίπτωση οι ανθρώπινες σχέσεις, οι πραγματικές σχέσεις, αυτές που μας κρατάνε ως ιστό εργασίας ή κοινωνία σε ένα δέσιμο, δεν είναι τα όσα κάνουμε και τα όσα λέμε από την ευκολία του κινητού, από ένα “κουμπί” ή ένα “κλικ”.

Τι να το κάνει το Like, αν ξέρει ότι στην πραγματικότητα τον/την απεχθάνεσαι, αλλά δημοσιοσχετίζεις για να γλιτώσεις τις υπερωρίες; Ο τρόπος σκέψης είναι εξαρχής λάθος. Για να μην αναφέρω ότι σε ένα 90% του εργασιακού πεδίου στην Ελλάδα, οτιδήποτε γράφεται στα social media είναι αμένσιοτα, μικρο-κουτσομπολιά και μικρο-ίντριγκες που γράφονται πάνω σε νεύρα και στιγμές απόγνωσης, και τα οποία πολύ συχνά τα μετανιώνεις πικρά.

Οπότε; Οπότε ποστάρεις πράγματα άσχετα με τη δουλειά σου. Πράγματα όμορφα, Τέχνη, ας πούμε ή γλυκά. Αν είχα λογαριασμό στο Instagram θα πόσταρα μπεζέδες και τηγανιτά αυγά και θα ήταν όλοι ευχαριστημένοι. Επίσης, αν είχα λογαριασμό και έπρεπε ντε και καλά να αλληλεπιδράσω με τον προϊστάμενο θα έκανα like στα αθώα, στις ομελέτες που ταίζει τη σύζυγο το πρωί και σε ακρογιαλιές – δειλινά. Τέτοια μου αρέσουν εμένα. Βάλε να σου κάνω like, αλλά δεν βάζεις.

Όλη η άλλη κουβέντα είναι και αφελής και δυσάρεστη. Κι όταν τελειώνω τη δουλειά μου θέλω να βλέπω μόνο ευχάριστα πράγματα ή έστω να διαβάζω posts που μπορούν να κάνουν τη ζωή μου καλύτερη. Και επειδή σπανίως τα βρίσκω και επειδή αδύνατον να δω κάτι και να μη συγχυστώ, τα έκλεισα. Και φυσικά δεν θυμώνω με όσους κάνουν το αντίθετο. Και είμαστε όλοι ευτυχισμένοι.

Τώρα αν πρέπει να κάνεις like κάπου, βρες κάτι που δεν σου ανεβάζει την πίεση και κάν’το. Κι αν θες να πεις μια καλή κουβέντα, πες την από κοντά, όταν σου δοθεί η ευκαιρία. Κι αν θες να διεκδικήσεις κάτι, διεκδίκησε το με δουλειά.

Τα υπόλοιπα είναι για το gossip την ώρα του διαλείμματος. Ξεκάθαρα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News