Πριν από πάρα πολλά χρόνια εργαζόμουν σε ένα γραφείο που υπήρχε σοβαρό πρόβλημα με συνάδελφο. Πρόβλημα δυσοσμίας. Μεγάλο πρόβλημα. Τόσο μεγάλο που ναι μεν από διακριτικότητα δεν μιλούσαμε, αλλά Φλεβάρη καιρό στους -5 εμείς δουλεύαμε με τα παράθυρα ανοιχτά κι ας διαμαρτύρονταν κάποιοι.
Πίσω από την πλάτη τ@, τα σχόλια και η πλάκα πήγαιναν σύννεφο. Όμως, κανείς δεν τολμούσε να τ@ μιλήσει ανοιχτά. Ούτε εγώ, φυσικά. Ένα βράδυ έτυχε να μιλήσουμε μάλιστα και εκεί κοντοστάθηκα ακόμη περισσότερο. Όχι δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω μία τέτοια παρατήρηση. Το άτομο που είχα απέναντί μου έπασχε από κατάθλιψη και βρισκόταν υπό αγωγή.
Κάπως ανακουφίστηκα που δεν είχα κάνει κάποια κίνηση και λίγο ανακουφίστηκα που δεν συμμετείχα ποτέ στην χοντρή πλάκα, γιατί αλήθεια το ορκίζομαι υπήρχαν μέρες, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες, που απλώς δεν άντεχες να βρίσκεσαι στον ίδιο χώρο μαζί τ@. Θέλω δε να σας πω ότι αν γελάσατε στην πρώτη ανάγνωση του τίτλου, δεν έχω τίποτα αστείο να πω εδώ, γιατί το ζήτημα της δυσοσμίας είτε του σώματος είτε του στόματος θεωρώ ότι είναι από τα σοβαρότερα που μπορούν να μπλοκάρει την κοινωνική μας ζωή, σε βαθμό παράλυσης.
Απλώς σκεφτείτε ποιες είναι οι πρώτες σας σκέψεις για έναν άνθρωπο που μυρίζει άσχημα και θα καταλάβετε γιατί το λέω αυτό: είναι σχέσεις που δεν (θα) πάνε μακριά. Δεν θα γίνετε φίλοι κολλητοί με αυτόν τον άνθρωπο, θα σκεφτείτε δυο φορές κάποιο κάλεσμα, οποιαδήποτε υποψία εγγύτητας εξατμίζεται στο μπαμ – μπαμ. Επίσης, έχετε ήδη βγάλει συμπεράσματα για την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα αυτού του ανθρώπου, εξαιτίας της δυσοσμίας. Άρα;
Οφείλω να ομολογήσω ότι όλα τα παραπάνω τα έκανα κι εγώ μέχρι εκείνο το βράδυ που το άτομα με τα χίλια παρατσούκλια λόγω δυσοσμίας -το πιο ήπιο ήταν Πέπε Λε Πιου- μου εξομολογήθηκε την πάλη του με την ψυχική νόσο και τα ψυχοφάρμακα.
Άρχισα να βλέπω διαφορετικά την όλη κατάσταση. Λίγο καιρό μετά έφυγα, γνωρίζοντας ότι αυτή ακριβώς η κατάσταση είχε αλλάξει και είχα βοηθήσει σημαντικά, χωρίς να προσβληθεί κανείς, να νιώσει δυσάρεστα κανείς ή να εκτεθεί κανείς. Βρέθηκα σε άλλη δουλειά, ξέχασα την…ταλαιπωρία μας, μέχρι που έσκασε ο φετινός Μάης, η θερμοκρασία ανέβηκε κατακόρυφα ξαφνικά και η μετακίνηση με συγκοινωνίες μας θύμισε τι πραγματικά σημαίνει να σνομπάρει κάποιος το σαπούνι, το νεράκι και το αποσμητικό.
Θυμήθηκα τ@ συνάδελφο ξανά και ξαφνικά η λύση έμοιαζε και εφικτή και καθόλου προσβλητική, αν το πρόβλημα είναι πιο εστιασμένο, στο διπλανό γραφείο, ας πούμε. Μπορείς να γράψεις ένα ευγενικό μήνυμα και να το στείλεις διακριτικά και ήσυχα. Μπορείς να εξηγήσεις ότι είναι κάτι που συμβαίνει σε όλους μας, ο ιδρώτας μπορεί να γίνει τεράστιος εχθρός και να δημιουργήσει θέματα. Μπορείς να αποκαλύψεις την ταυτότητά σου ή και όχι.
Αν το κάνεις, όμως, αν πεις ποια / ποιος / ποιο είσαι σίγουρα, μπορείς να αναφέρεις -για την αλληλεγγύη του πράγματος και για να μηδενίσεις το αίσθημα προσβολής- ότι και εσύ θα ήθελες να σε ενημερώσουν αν, ας πούμε, σου συμβεί κάτι παρόμοιο, αν κολλήσει ένα κομμάτι τροφής στο μπροστινό δόντι και εσύ εξακολουθείς να χαμογελάς πλατιά και με αυτοπεποίθηση λες και σε φωτογραφίζουν για το Vanity Fair.
Αλήθεια θα δείτε αποτέλεσμα, εκτός κι αν έχετε πέσει σε σκληρό επαγγελματία της απλυσιάς, οπότε καλή τύχη. Όμως, τώρα που ξέρετε, αξίζει να προσπαθήσετε και να σώσετε μια ψυχή που έχει πάρει από φόβο το τηλέφωνο του ντους. Και το αφρόλουτρο. Και όλα αυτά που μας κάνουν ευτυχισμένους ανθρώπους μετά από μία τρελή μέρα!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Σωστό αυτό. Είναι πράγματι λεπτό το ζήτημα. Τι γίνεται όμως με τους ανθρώπουσ που μυρίζουν κι ας είναι καθαροί και μπανιαρισμένοι; Υπάρχουν και τέτοιοι και κυρίως πολλοί έφηβοι. Κι εκεί δεν υπάρχει η ντροπή των γύρω. Στα παιδιά λένε αμέσως”βρωμάς” “τράβα πλύσου” και το κάνουν και μυρίζουν σαν ψόφια κουνάβια μισή ώρα αργότερα. Παρά τα ακριβά, μινεραλ αποσμητικά που τους αγοράζουμε , τα 100% βαμβακερά ρούχα. Τελοσπάντων , υπομονή.