Κάθε άνοιξη μαζί με τις αλλεργίες και την καταρροή παθαίνω και διαφημίσεις, μεγάλες, αργόσυρτες, γκροτέσκες διαφημίσεις, που μου δείχνουν σε βασανιστικό “ζουμ” κορμιά γυναικών “πριν” και “μετά” την κυτταρίτιδα. Εγώ, ας πούμε, το “μετά” δεν το έζησα ποτέ.
Για πολλά χρόνια και ειδικά μετά την εφηβεία, εκεί που τα οιστρογόνα παίρνουν τον δρόμο τους και κάνουν τη δουλειά τους, ήμουν στην έξτρα προσπάθεια: να μην κάθομαι πολλές ώρες, να ασκούμαι τακτικά, να μην τρώω ό,τι να ‘ναι, ένα τεράστιο “ΜΗ” από τη μία άκρη της ζωής μου στην άλλη.
Μετά το παιδί, τις ατέλειωτες ώρες δουλειές, τις ακατάστατες περιόδους, τις ορμόνες που κάνανε κυριολεκτικά ό,τι γούσταραν στο ταλαίπωρο κορμί μου, δεν είναι ότι έπαψα να προσπαθώ, απλά συμβιβάστηκα με τον φλοιό πορτοκαλιού.
Είχαν προηγηθεί θεραπείες με κρέμες, με συσφυγκτικά, με λούφες και απολεπίσεις, με ορούς και σέρουμ, με στερήσεις και στενοχώρια, με ό,τι κινείται στην αγορά γενικώς και κοστίζει μια περιουσία, με νεράκι του θεού -πολύ νεράκι, όμως-, με πράσινο τσάι, με μαύρο τσάι, με αποτοξινωτικά, τέλος πάντων με ό,τι θα μου έδινε πίσω τη λεία μου επιδερμίδα εκεί στο μπούτι, στους γλουτούς, πάνω από τα γόνατα (!).
Πάνω από τα γόνατα;! Ναι, πάνω από τα γόνατα. “Πόσο άχρηστη είσαι”, έλεγα στον εαυτό μου και τον φάσκιωνα, τον έσφιγγα, ίδρωνα στη στιγμή που θα χρειαζόταν να φανώ ολόσωμα στην παραλία, στενοχωριόμουν, αλλά δεν μιλούσα, ξέχασα τα μίνι, ξέχασα τα σορτς, ξέχασα οποιοδήποτε ρούχο θα μπορούσε να με εκθέσει, να με φέρει σε δύσκολη θέση και φυσικά συνέχισα να προσπαθώ.
Όχι αλάτι, όχι σοκολάτες, όχι επεξεργασμένες τροφές, όχι οτιδήποτε που θα μπορούσε να κάνει κατακράτηση, όχι στενά τζιν, όχι ελαστικά υφάσματα, ένα “όχι” διαρκείας που στόχο είχε να μου δώσει πίσω το κάτω μέρος του σώματός μου, ακριβώς έτσι όπως το παρέλαβα. Στο μεταξύ, το πορτοφόλι -ειδικά πριν την απόκτηση παιδιού- στέναζε σε πανάκριβα προϊόντα που υπόσχονταν θαύματα, σε σκραμπ και πρωτοποριακές μεθόδους. Το μόνο που δεν έκανα, γιατί είμαι δειλή και φοβιτσιάρα, ήταν κάτι πιο δραστικό, νυστέρι ας πούμε, γιατί πάντα διάβαζα τις εμπειρίες άλλων και πάντα ήμουν τρελά περίεργη γιατί σ’ αυτές πέτυχε και σ’ εμένα όχι.
Μέχρι που διάβασα μία θεωρία που με βόλευε ή έστω με καθησύχαζε και μία μελέτη που έκανε λόγο που πρακτικά ανέφερε το πώς εφευρέθηκε ο όρος “κυτταρίτιδα” και κάπως άρχισα να αγαπώ πραγματικά το σώμα μου.
Η θεωρία που ήθελε τα οιστρογόνα να συνδέονται με την εμφάνισή της πάει ως εξής: ο λιπώδης ιστός του γυναικείου σώματος δεν μένει ανεπηρέαστος στις απότομες μεταβολές των επιπέδων των οιστρογόνων.
Κατά την επιστήμη τα οιστρογόνα ευνοούν τη δημιουργία λίπους και ακριβώς γι’ αυτό σε περιόδους όπως η εφηβεία, η διάρκεια της εγκυμοσύνης, η εμμηνόπαυση, αλλά και κατά τους πρώτους μήνες λήψης αντισυλληπτικών χαπιών, τα οιστρογόνα ενεργοποιούν τη διαδικασία εναπόθεσης του, σε περιοχές όπως το στήθος, οι γλουτοί, η κοιλιά κάνουν την προγεστερόνη να ευνοεί την κατακράτηση υγρών. Να μια κατάσταση που μπορεί πολύ εύκολα να δημιουργήσει θέμα.
Και μετά ήταν και η μελέτη του Stephen Barret, MD, για το πώς επινοήθηκε ο όρος κυτταρίτιδα, για το πώς γεννήθηκε στα ευρωπαϊκά spa και στα ινστιτούτα ομορφιάς, για το πώς μόνο ιατρικός όρος δεν ήταν, αλλά έγινε σταδιακά από το 1973 και μετά, μέσω ενός βιβλίου της Nicole Ronsard, ιδιοκτήτριας ενός ινστιτούτου ομορφιάς με ειδίκευση στην περιποίηση δέρματος μπήκε στην ατζέντα μας και από τότε δεν ξαναβγήκε. Ποτέ.
Όλη του τη μελέτη για το πώς η κυτταρίτιδα έγινε κυριολεκτικά βιομηχανία, μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ και ίσως σας εξηγηθούν και εσάς όπως έγινε με εμένα, όλο αυτό το μίσος για το σώμα μας και τη μανία για τελειότητα που δεν επιτυγχάνεται πάντα. Και δεν επιτυγχάνεται γιατί… ζούμε.
Ζούμε, γεννάμε, τρώμε, παθαίνουμε κατάθλιψη, παίρνουμε φάρμακα, αρρωσταίνουμε, στεκόμαστε ξανά στα πόδια μας και το σώμα μας δεν είναι κάποιο πειθήνιο κατοικίδιο που ζει in vitro για να αντέχει τα δικά μας τα πειράματα.
Τώρα πια ξέρω ότι έχω κάνει ό,τι μπορούσα όπως πολλές γυναίκες. Το κυριότερο όπλο μου, ωστόσο, στην… καταπολέμηση της κυτταρίτιδας ήταν να αποφασίσω ότι με αγαπώ. Ότι αγαπάω κάθε μου σημείο, γιατί έχει πίσω του μια ιστορία χαράς, απόλαυσης, πόνου, κούρασης, απογοήτευσης, παραίτησης, διασκέδασης, συντροφικότητας.
Και είμαι η τελευταία που θα πω σε οποιαδήποτε γυναίκα εκεί έξω, σε οποιονδήποτε άνθρωπο, τι να κάνει και τι να μην κάνει, πού να χαλάσει τα λεφτά του και πού όχι.
Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να πω το εξής: μαζί με όλα τα υπόλοιπα που θα κάνετε / δοκιμάσετε / εφαρμόσετε, προσπαθήστε να χωρέσετε μια στάλα αγάπη για το σώμα σας στη συνταγή. Και μια προσπάθεια αφαίρεσης ενοχών και τύψεων. Ξέρω είναι το ίδιο δύσκολο με την “ανάλατη διατροφή”, αλλά με λίγη δουλειά κι αυτό γίνεται.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
ε οχι και το ιδιο με την αναλατη διατροφη. Εδω και 10 χρονια δεν υπαρχει αλατι στο σπιτι. Εξω, οτι τυχει