Κατ’ αρχάς. να ξεκαθαρίσω από την πρώτη γραμμή ότι σέβομαι απεριόριστα τους ανθρώπους που πιστεύουν πραγματικά, πέρα από θρησκοληψίες και δογματικές εμμονές, σε οποιονδήποτε Θεό. Η ακλόνητη πίστη σε ένα αόρατο αποκούμπι -που εγώ δεν κατανοώ, αλλά αυτό δεν σημαίνει απολύτως τίποτα- είναι μια παρηγοριά που πολύς κόσμος δεν μπορεί να απολαύσει, ασχέτως αν το αποφάσισε συνειδητά. Τελεία.
Και τώρα πάμε σε μερικές ειλικρινείς απορίες. Γιατί έχουμε ανάγκη το Κατηχητικό; Τι κερδίζουν, ακριβώς, τα παιδιά που οι δικοί τους αποφασίζουν να τα στείλουν εκεί; Ποιοι διδάσκουν στο Κατηχητικό και τι είδους μαθήματα; Είναι ίδιο το Κατηχητικό για ένα παιδάκι του Δημοτικού και ίδιο για ένα του Γυμνασίου; Τι προσόντα πρέπει να διαθέτει ένας ιερωμένος για να αναλάβει και την κατήχηση; Επίσης: έχει ιδιότητες εκπαιδευτικού ο συγκεκριμένος, αναγνωρισμένες με κάποιον τρόπο; Εγγυάται κάποιος -επίσημα και υπεύθυνα- για την ποιότητά του ως μέντορα και ανθρώπου δίπλα σε ανήλικους;
Από καταβολής ναών, το μοτίβο του διεφθαρμένου παπά -είτε στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είτε στην φαινομενικά πιο ήσυχη, Ορθόδοξη- επανέρχεται με συχνότητα τερατώδη στην ιστορία και τη μυθολογία, στη μυθοπλασία και την πραγματικότητα.
Για τους Ρωμαιοκαθολικούς ιερείς και τα εγκλήματά τους, ειδικά στη μυθοπλασία και τον κινηματογράφο, πρώτος τόλμησε αρθρωμένο λόγο το 2004 ο Πέδρο Αλμοδόβαρ με το οδυνηρό Μala educación και σχεδόν μια δεκαετία αργότερα προέκυψε το Spotlight του Τομ ΜακΚάρθι. Η συνθήκη του ράσου που σκεπάζει ένα κεντρί δεν είναι καινούρια.
Ούτε φυσικά για την ειδησεογραφία και το αστυνομικό δελτίο, το οποίο και στην Ελλάδα, βρίθει από υποθέσεις παιδόφιλων ιερέων, που στο τέλος κουκουλώνονται, σκεπάζονται, ξεχνιούνται.
Την ίδια στιγμή, ειδικά στην Ελλάδα των αμέτρητων ανήλικων κυήσεων, των αμέτρητων επιθέσεων παιδόφιλων, των αμέτρητων σεξουαλικών επιθέσεων σε εφήβους, ακόμη ιδρώνουμε να εξηγήσουμε γιατί είναι απαραίτητο το μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης. Ακόμη απορούμε που το 2022 (!) δεν είναι αυτονόητο ο διορισμός ψυχολόγου σε κάθε σχολική μονάδα. Ωστόσο, το Κατηχητικό, βράχος!
Δεν πειράζει που κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει σε ένα ανήλικο κορίτσι ή μια έφηβη γυναίκα γιατί κανείς -μα, κανείς!- δεν πρέπει να την αγγίζει, όποιο αξίωμα κι αν ισχυρίζεται ότι φέρει, όποια θέση κι αν κατέχει στο κλειστό περιβάλλον του σχολείου, της Εκκλησίας, του χωριού ή της πόλης, στην οποία ζει. (Το ίδιο ισχύει και για τα ανήλικα αγόρια, φυσικά). Κατηχητικό, υπάρχει.
Δεν πειράζει που διαιωνίζεται ο “πολιτισμός” της ντροπής, των απαγορευμένων ερωτήσεων, των μασημένων απαντήσεων και της προσευχής αντί εξηγήσεων. Κατηχητικό, υπάρχει.
Δεν πειράζει που ένα σεβαστό ποσοστό γυναικών αύριο θα νομίζουν ότι “ο Θεός ευλογεί και τα καλά και τα κακά, γιατί η Βασιλεία του είναι απέραντη” (όπως ανερυθρίαστα έλεγε ένας θεολόγος – εκπαιδευτικός στη δική μας τάξη του ’90) και θα συντηρούν τη δράκα της ενοχής και της βούβας, ελπίζοντας δικαίωση από αυτό το άπιαστο, φανταστικό Βασίλειο. Κατηχητικό, υπάρχει.
Και φυσικά, δεν πειράζει που η πρόσφατη ιστορία με τον παιδόφιλο ιερέα στα Κάτω Πατήσια δεν έχει τύχει κανενός απολύτως καταδικαστικού σχολίου από την Εκκλησία της Ελλάδος, όπως άλλωστε τόσες και τόσες άλλες παρόμοιες υποθέσεις. Κατηχητικό, υπάρχει.
Ε, λοιπόν, να μην υπάρχει. Αν δεν πηγαίνει χέρι – χέρι με τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και με την ύπαρξη ψυχολόγων σε όλα τα σχολεία, να μην υπάρχει. Γιατί αν υπάρχει έτσι, τότε υπάρχει και η σιγουριά ότι συντηρείται για να ανακυκλώνεται η βορά στα ρασοφόρα θηρία. Όσο και να προσευχηθείς, όσο και να πεις “απεταξάμην”, η αλήθεια (θα) είναι αυτή.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Και να ήταν μονάχα το κατηχητικό! Εδώ έχουμε τους ιερωμένους δημοσίους υπαλλήλους, τη στιγμή που σε χώρες όπως η Γαλλία αποτελούν ιδιωτικούς υπαλληλους που αμείβονται από τις δωρεές των πιστών. Και μάλιστα τους μόνους δημόσιους υπαλλήλους στη χώρα που δικαιούνται να είναι διπλοθεσίτες (και εκπαιδευτικοί) και δικαιούνται νοστιμότατα να λαμβάνουν και τα -συχνά παχυλότατα- τυχερά τους. Εδώ η αμύθητη περιουσία της Εκκλησίας είναι αφορολόγητη, κανείς δεν τολμάει να επέμβει στα απίστευτα σκάνδαλα διαφθοράς στους κόλπους της και μια μητρόπολη διεκδικεί τα μισά δυτικά προάστια επικαλούμενη κάτι χιλιετή χρυσόβουλα… Εδώ το μάθημα των θρησκευτικών -μάθημα κατήχησης με τη βούλα του Συμβουλίου… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ απόλυτα με την παραπάνω άποψη. Πήγα κατηχητικό για 4 χρόνια, όσο ήμουν στο δημοτικό σχολείο. Έχουν περάσει 25, αλλά αυτό που θυμάμαι είναι βίοι αγίων, απαρχαιωμένες διδαχές και δημιουργία ενοχών. Θυμάμαι ακόμα ότι υπήρχε διαχωρισμός ανάμεσα σε αγόρια και κορίτσια. Δεν επιτρεπόταν η συναναστροφη μεταξύ μας! Ειρωνικό, αν σκεφτεί κανείς τις πρόσφατες αποκαλύψεις….
Νομίζω ότι γίνεται εδώ ένα λάθος. Το Κατηχητικό υπάρχει ως “παροχή” της εκκλησίας. Όποιος γονέας θέλει πάει τα παιδιά του ελεύθερα χωρίς να είναι υποχρεωμένος, όπως μπορεί να επιλέξει να τα γράψει τένις αντί για στίβο. Το αν ο ιερέας που διδάσκει είναι επαρκής, έχει την εκπαίδευση κλπ αυτό φαντάζομαι είναι θέμα που πρέπει να ελέγξει ο γονέας όπως θα έκανε σε κάθε εκπαιδευτή/ προπονητή που εμπιστεύεται το παιδί του. Το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής είναι ένα ζήτημα που φέρνει γέλια αν δεν ήταν τόσο σοβαρό. Δε θα αντισταθώ στο πειρασμό να πω ότι άντε να έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην… Διαβάστε περισσότερα »
Συγγνώμη αλλά το φέρνει η Κεραμέως το μάθημα στα σχολεία όχι ο Σύριζα.
https://www.newsbeast.gr/apopseis/arthro/7809110/gia-proti-fora-organomena-sta-scholeia-i-sexoualiki-agogi-pos-tha-einai-to-mathima-stis-taxeis
Ευχαριστώ. Το σχόλιο μου ήταν ότι από το ΣΥΡΙΖΑ περιμέναμε να φέρει το μάθημα και το έφερε η Υπουργός Κεραμέως που τόσα της καταλογίζουν εκπαιδευτικοί και πολίτες.
Οντως, το Κατηχητικό είναι σήμερα προαιρετικό (γιατί, να μην ξεχνάμε, πριν την μεταπολίτευση ήταν σχεδόν υπορεωτικό, ιδιαίτερα στην επαρχία, πόσο μάλλον στην ύπαιθρο, αν δεν ήθελες να σου κολλήσουν την ρετσινιά του ‘αντεθνικού στοιχείου”). Ευτυχώς!
Να μην ξεχνάμε όμως, το άλλο “κατηχητικό”, την διδασκαλία μαθήματος ομολογιακού χαρακτήρα, που είναι υποχρεωτικό για τους μαθητές, και μάλιστα με απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας.
Πρόκειται εδώ για την ακύρωση του μόνου μέτρου προς την σωστή κατεύθυνση που “τόλμησε” να πάρει ο όντως άτολμος ΣΥΡΙΖΑ, του μόνου ανθυποελάχιστου βήματος προς μια στοιχειωδώς σύγχρονη κοινωνία…
Για τα Θρησκευτικά ισχύει το προηγούμενο σχόλο μου (με όποια μορφή κι αν είναι) περίμενα να φύγει μέσα από το διαχωρισμό Εκκλησίας και Πελατείας. Δεν έγινε – αν είναι ομολογιακό ή θρησκειολογικό λίγη σημασία έχει καθώς και το θρησκειολογικό πάλι θα είναι προσαντολισμένο προς την κυρίαρχη θρησκεία της χώρας. Επρεπε να είχε φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν το τόλμησε για τους λόγους τους δυστυχώς θα συνεχίσουν οι μαθητές να ταλαιπωρούνται από αυτό.
Αν είχε καταργηθεί με το σωστό τρόπο η προσφυγή στο Συμβούλιο Επικρατείας δε θα είχε νόημα. Δεν έγινε και είναι κρίμα.