Για πολλά χρόνια ψώνιζα ρούχα από ένα συγκεκριμένο κατάστημα. Μου άρεσαν πολύ τα περισσότερα πράγματα που έφερνε. Έξυπνη μόδα, κάπως ρετρό και λογικές τιμές. Μια χαρά, τι καλύτερο; Ωστόσο, πολλά από αυτά που έπαιρνα, αμέσως μετά την αγορά, διαπίστωνα ότι δεν έδειχναν και τόσο σπουδαία επάνω μου. Τουλάχιστον όσο έδειχναν μέσα στο κατάστημα.
Στο ενδιάμεσο κάποια από τα υπόλοιπα κομμάτια έδειχναν και ήταν ΟΚ, οπότε συνέχιζα να πηγαίνω και να ψωνίζω από εκεί και πρόβλημα κανένα. Την πρώτη φορά που το τρομερό φόρεμα που μου άρεσε και τελικά απέκτησα, δεν έδειχνε ακριβώς σπουδαίο όταν το δοκίμασα στο σπίτι, το απέδωσα στον ενθουσιασμό μου. Δεν άφησα αυτή τη μικρή λεπτομέρεια να χαλάσει τη χαρά της αγοράς μου και λίγες μέρες μετά ξέχασα το περιστατικό.
Τη δεύτερη φορά που συνέβη κάτι παρόμοιο απόρησα με τον εαυτό μου: πώς και δεν είδα μέσα στο μαγαζί ότι με κονταίνει; Ότι δεν “γράφει” τόσο καλά όσο νόμιζα; Στο μαγαζί με έκανε να μοιάζω ψηλόλιγνη, στον καθρέφτη του σπιτιού η αλήθεια ήταν άλλη. Εκνευρίστηκα. Με τον εαυτό μου πάλι. Και λίγο αργότερα, μετά από ακόμα δύο – τρία περιστατικά, με την αφέλειά μου.
Ήταν σε έναν καφέ με φίλες που έμαθα για το τρικ με τους καθρέφτες που εφαρμόζεται σε αρκετά καταστήματα ένδυσης και είναι λίγο μόδα του εξωτερικού. Οι ολόσωμοι καθρέφτες “βιδώνονται” με μία ελαφρά κλίση τέτοια ώστε να δείχνει το σώμα λίγο πιο μακρύ από το κανονικό. Λίγο θύμωσα, ένιωσα εξαπατημένη. Αλλά και πάλι δεν μπορούσα να ζητήσω τα ρέστα από κανέναν. Ή μήπως όχι; Ναι, εντάξει παράνομο δεν είναι, ούτε κανένα έγκλημα. Μήπως, όμως, είναι παραπλανητικό και αυτό αρκεί;
Το σκεφτόμουν για μέρες, όταν αποφάσισα να πάω στο κατάστημα και να κάνω παράπονα, έστω. Οφείλω να πω ότι οι πωλήτριες με άκουσαν με μεγάλη προσοχή και με διαβεβαίωσαν ότι θα ενημέρωναν τη διεύθυνση γι’ αυτό. Ξέρω ότι στο σήμερα με τα τόσα φίλτρα στις ζωές μας στο Instagram και σε κάθε στιγμή μας στα social media, εκείνη η απαίτησή μου τώρα πια μοιάζει εξωφρενική. Όμως, ήμουν σίγουρη ότι δεν θέλω κάποιον ή κάτι να αλλοιώνει την αλήθεια ανάμεσα σ’ εμένα και το σώμα μου. Να μου ωραιοποιεί μία κατάσταση, χωρίς να υπάρχει λόγος ή να το έχω ζητήσει.
Τώρα, αν 9 στις 10 μπαίνω στον τρελό πειρασμό να κάνω τόσο φώτοσοπ που θα ραγίσουν οι τοίχοι, θα βγω χωρίς γόνατα ή και εγώ δεν ξέρω τι άλλο, αυτή είναι μια άλλη συζήτηση που, κορίτσια, να την κάνουμε κάποια άλλη στιγμή. Αν υπήρχαν κινητά την εποχή που ανακάλυπτα το τρικ με τους καθρέφτες, μπορεί να μη με πείραζε όλο αυτό. Τότε, όμως, το είδα σαν εξαπάτηση, σαν κάποιος να μου έκανε κομπλιμάν και μόλις γύριζα την πλάτη μου να το έπαιρνε πίσω.
Το θυμήθηκα αυτό πριν από λίγες ημέρες, όταν επισκέφθηκα ένα μαγαζί για να αγοράσω μαγιό. Η δοκιμή αποδείχθηκε κάπως πικρή εμπειρία. Όπως όλοι, μετά από δύο χρόνια πανδημίας και άπειρης καθιστικής ζωής έχω ατέλειες, ψωμάκια και τυράκια και όλο το τμήμα με τα αλλαντικά μη σου πω, και την ώρα που δοκίμαζα εκείνο το πολύ αθλητικό ολόσωμα, οι προβολείς του καταστήματος προσγειώνονταν με φόρα πάνω στις λακουβίτσες της κυτταρίτιδας και ω, Θεέ μου, τα μάτια μου!
ΑΛΛΑ! Ήταν η αλήθεια μου. Η ειλικρινής αντανάκλασή μου χωρίς τρικ και εξυπνάδες. Εγώ και τα ψωμάκια και τα τυράκια μου, σε όλη μας την ατελή δόξα. Δεν θα αγόραζα κάτι που πηγαίνοντας στο σπίτι θα έδειχνε έστω και ελάχιστα κάπως αλλιώς. Θα ήμουν εγώ. Εγώ πολύ κομψή ή εγώ και όχι τόσο κομψή.
Το κατάστημα, δυστυχώς, έκλεισε μέσα στα δύο χρόνια της πανδημίας. Δεν έχω πετύχει άλλα μαγαζιά με ρούχα να εφαρμόζουν αυτό το τρικ που εμένα τότε μου είχε φανεί τόσο ενοχλητικό και απατηλό. Οφείλω, όμως, να πω ότι κάπως, έστω και λίγο με έμαθε να αγαπάω το σώμα μου με όλες τις ατέλειες. Να επιδιώκω τελικά να το βλέπω όπως πραγματικά είναι παρά στην εξιδανικευμένη εκδοχή του μέσω ενός τρικ του μάρκετινγκ.
Και να πω επίσης, ότι το σούπερ αθλητικό μαγιό μου δείχνει κα-τα-πλη-κτι-κό κάτω από το λιγότερο εκδικητικό αττικό φως, με έναν καφέ king size και ένα κλαμπ σάντουιτς να με περιμένει στο τραπεζάκι, ακριβώς κάτω από την ομπρέλα και δίπλα από τα κουβαδάκια και τα παιχνίδια των παιδιών!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News


Εγώ θα έλεγα “ευτυχώς”. Το “δυστυχώς” είναι μόνο για το ότι άτομα έχασαν την δουλειά τους. Είναι πολύ δύσκολο να μην επηρεαστείς από όλα αυτά τα παράλογα τρικς, τα φίλτρα κλπ και όποιος κατάφερε να αντισταθεί (νιώθω τυχερή που είμαι μια από αυτ@ που αντιστάθηκαν) μπράβο του και όσοι έπεσαν στην παγίδα αλλά ξεπέρασαν τις δυσκολίες, είναι άξι@ επαίνου..! Τίποτα και κανείς δεν αξίζει περισσότερο από την ψυχική μας υγεία και για κανένα και τίποτα δεν πρέπει να την αφήνουμε στην τύχη της