Πολλές από εμάς έχουμε ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας υποφέροντας από φρικτούς πόνους περιόδου. Και ακόμα περισσότερες, όταν από τα πρώτα χρόνια εμφάνισης της, ζητήσαμε μία ιατρική συμβουλή, παρηγορηθήκαμε με τον μύθο ότι μία εγκυμοσύνη θα έλυνε οριστικά το πρόβλημα.
Φυσικά, αυτό δεν συμβαίνει. Τις περισσότερες φορές ο πόνος της περιόδου παραμένει αμείωτος και βασανιστικός μέχρι την εμμηνόπαυση. Και οι γυναικολογικές δοξασίες ότι ο τοκετός απαλείφει αυτό το πρόβλημα της γυναικείας ζωής επαληθεύονται σπάνια.
Η μαρτυρία της Leah Filley σε ένα εξομολογητικό κείμενό της στον Guardian έχει αξία, κυρίως για το μοίρασμα μιας εμπειρίας – ταμπού, που πολλές γυναίκες είχαν αποκαλύπτοντας στον/στην γυναικολόγο τους ότι υποφέρουν από πόνους / κράμπες / κόπωση, ακόμα και εμετούς κατά τη διάρκεια της περιόδου τους για να εισπράξουν απαντήσεις που πηγαίνουν κάπως έτσι: «είσαι νευρική, πρέπει να χαλαρώσεις», «προσπάθησε να ασκηθείς, είσαι νωθρή», «μετά την πρώτη εγκυμοσύνη, αυτά θα περάσουν».
Η εξομολόγησή της ίσως αποκαταστήσει την πίστη στο σώμα μας, την αλήθειά του, ενώ ίσως ευαισθητοποιήσει για μία περισσότερο φεμινιστική προσέγγιση της σύγχρονης γυναικολογίας σε ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα στη ζωή εκατομμυρίων γυναικών στον κόσμο.
Omgyno: Γυναικολόγοι και home tests για ΣΜΝ στο πλέον ασφαλές περιβάλλον
«Ήμουν 14 ετών την πρώτη φορά που ένας γιατρός μου είπε ότι η απόκτηση ενός παιδιού θα ήταν η λύση για τον εξουθενωτικό πόνο που μου προκαλούσε κάθε μήνα ο κύκλος της περιόδου μου.
Μου είπαν επίσης ότι θα δυσκολευόμουν να μείνω έγκυος. Μπροστά στον αμείλικτο πόνο μου, αυτή η συμβουλή και οι προειδοποιήσεις θα μου δίνονταν επανειλημμένα από επαγγελματίες υγείας τα επόμενα 20 χρόνια.
Υπήρξα αφελής, όταν τελικά έμεινα έγκυος. Υπάρχουν αναρίθμητοι τρόποι με τους οποίους η απόκτηση ενός μωρού είναι ένα ταχύρρυθμο μάθημα στο απροσδόκητο, αλλά στην κορυφή της δικής μου λίστας βρισκόταν η πεποίθηση ότι η εγκυμοσύνη θα μου εξασφάλιζε ένα διάλειμμα εννέα μηνών από τον ισοπεδωτικό πόνο, ακολουθούμενο από μια πιθανή θεραπεία για τον χρόνιο πόνο με τον οποίο ζούσα για περισσότερες από δύο δεκαετίες.
Όταν είπα στους διάφορους επαγγελματίες στην κλινική πόνου που απευθύνθηκα ότι είμαι έγκυος, σχεδόν μπορούσα να νιώσω έναν ομαδικό αναστεναγμό ανακούφισης.
Πήγαινα για ένα χρόνο εκεί, και κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου τους είχα νιώσει να απογοητεύονται και στη συνέχεια να αδιαφορούν, ένας προς έναν, καθώς τα διάφορα φάρμακα και οι τεχνικές που μου είχαν προτείνει απέτυχαν να βελτιώσουν την κατάστασή μου και να απαλύνουν το αίσθημα πόνου που ένιωθα. Η ευχάριστη είδηση της εγκυμοσύνης σήμαινε ότι μπορούσαν να με απαλλάξουν από τη φροντίδα τους.
Στην αρχή δεν κατάλαβα ότι ήμουν έγκυος. Αντιμετώπιζα –ακόμη και τότε- άσχημους προεμμηνορυσιακούς πόνους, αυτούς που έχουμε όταν περιμένουμε περίοδο. Αλλά η δική μου περίοδος εκείνο το διάστημα δεν ήρθε ποτέ και, με καθυστέρηση δύο ημερών, εμφανίστηκε μια αμυδρή δεύτερη γραμμή στο τεστ εγκυμοσύνης μου. Αυτό ήταν ένα καλό και ένα κακό νέο – επιβεβαίωσε την εγκυμοσύνη μου, αλλά προμήνυε ότι οι νέες συνθήκες δεν θα αποτελούσαν θεραπεία για τον πόνο μου.
Πατέρας μαζεύει υπογραφές για να γίνει η περίοδος λόγος δικαιολογημένων απουσιών στο σχολείο
Λίγες μέρες αργότερα βρισκόμουν στον καναπέ βυθισμένη στην αγωνία και έχοντας τοποθετήσει στην κοιλιά θερμοφόρες. Ένιωθα ακριβώς σαν να άρχιζε η περίοδός μου. Ο μυστηριώδης πόνος συνεχίστηκε, και μια εβδομάδα αργότερα άρχισαν οι πρωινές ναυτίες. Αυτό άλλαξε τις προτεραιότητες στα άγχη μου. Τις επόμενες ημέρες οι ναυτίες θα αυξάνονταν και ο κόσμος μου θα μετατρεπόταν σε ατέλειωτα 24ωρα εμετού, τάσης προς εμετό και απόλυτης απέχθειας για την παραμικρή μυρωδιά.
Την 10η ή 12η εβδομάδα μου είπαν ότι τότε είναι που θα αρχίσει να υποχωρεί όλο αυτό το χάος. Στο μεταξύ, έκανα εμετό παντού: σε παράδρομους, σε παιδικές χαρές και στο αυτοκίνητο. Η εγκυμοσύνη μου κράτησε μέχρι τις 42 εβδομάδες- έκανα εμετό κάθε μέρα αυτών των 10 μηνών.
Σταδιακά χειροτέρεψε και ο πυελικός πόνος. Πήρε τη μορφή ενός συνεχούς πόνου, την αίσθηση ότι τα πόδια μου πρόκειται να ξεριζωθούν από το υπόλοιπο σώμα μου. Τις νύχτες, καθώς ήμουν άυπνη, ένιωθα σαν ένα καυτό μαχαίρι να σέρνεται στη λεκάνη μου, να καίει και να κόβει τα σωθικά μου.
Το «αρκεί το μωρό να είναι υγιές», έγινε το μάντρα που μου επαναλάμβαναν οι επαγγελματίες υγείας. Το έλεγαν αυτό στο πονεμένο κέλυφος ενός σώματος που φιλοξενούσε το μωρό- ένα σώμα τόσο βασανισμένο από τον πόνο που χρειάστηκαν πατερίτσες για τους δύο τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης μου. Άρχισα να αισθάνομαι περιθωριοποιημένη στο ίδιο μου το σώμα: δεν αφορούσε πλέον εμένα ή την υγεία μου.
Άδεια περιόδου: από πότε το συζητάμε και μας πρόλαβε -τελικά- η Ισπανία;
Το θέμα είναι ότι ήμουν τόσο χαρούμενη που ήμουν έγκυος. Το ήθελα πολύ αυτό το μωρό. Νιώθω τυχερή που μπόρεσα να μείνω εύκολα έγκυος, ενώ με είχαν προειδοποιήσει ότι θα ήταν δύσκολο. Αισθάνομαι τυχερή που το μωρό μου ήταν υγιές σε όλη τη διαδρομή. Είναι μπερδεμένο να είσαι τόσο απίστευτα αδιάθετη κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Η εικόνα που μας πλασάρουν είναι ότι η εγκυμοσύνη είναι μια όμορφη περίοδος, το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο.
Το να είναι δύσκολη, επώδυνη και μερικές φορές πολύ καταθλιπτική, είναι κάτι που σε θλίβει και σε απομονώνει. Με αυτόν τον τρόπο μοιάζει πολύ με τον χρόνιο πόνο με τον οποίο έχω ζήσει για μεγάλο μέρος της ζωής μου. Να κάτι που που πρέπει να υπομένεις και για το οποίο κανείς δεν θέλει να συζητά.
Και μπορεί τώρα να είμαι ερωτευμένη με το πιο υπέροχο μωρό που θα μπορούσα να αποκτήσω, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η εγκυμοσύνη δεν θεράπευσε, ούτε εξαφάνισε τον χρόνιο πόνο μου.
Είμαι τυχερή που απέκτησα παιδί, αλλά 20 χρόνια πριν με είχαν κάνει να πιστέψω στην άπιαστη διαβεβαίωση μιας θεραπείας. Μου πούλησαν ένα επικίνδυνο ψέμα, ένα ψέμα που λέει ότι το να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο είναι μια έγκυρη θεραπεία για χρόνιες παρεξηγημένες καταστάσεις πυελικού πόνου.
Πιθανότατα θα επιστρέψω τώρα στις κλινικές πόνου- στους γιατρούς που έχουν ξεμείνει από επιλογές. Τι αλλάζει; Ότι αυτή τη φορά θα έχω το πρόσθετο βάρος του ταξιδιού μου στον χρόνιο πόνο ως μητέρα πια».
ΠΗΓΗ: Guardian
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αν και σας διαβάζω συχνά, έκανα λογαριασμό για να γράψω το σχόλιό μου. Είμαι η ίδια παθούσα, με φρικτούς πόνους, εμετούς, με συνταγογραφημένο φάρμακο για μυοχαλαρωτικό με το οποίο δεν επιτρεπόταν να οδηγήσω… Όλα αυτά από τα 13, ανελλιπώς σε κάθε περίοδο και χωρίς καμία άλλη διάγνωση πέρα από «μια μικρή κλίση της μήτρας προς τα πίσω που θα στρώσει όταν κάνεις παιδιά». Και μέσα σε όλα να μην σε πιστεύει κανείς πόσο πονάς, να σε θεωρούν υπερβολική, μάλλον τεμπέλα για να κάνεις κοπάνα, στο σχολείο, την γυμναστική, τις εξετάσεις και αργότερα σε όλες τις δουλειές. «Μα δεν μπορεί να… Διαβάστε περισσότερα »
Θα σου πω κατι. Όντως ισχύει μερικώς οτι η εγκυμοσύνη βοηθάει στο δυσμηνορροιακο σύνδρομο. Το θέμα είναι οτι η αγνοηση του γυναικείου πόνου απο την ιατρική κοινότητα was always a thing και γι αυτό ΕΩΣ ΚΑΙ ΣΉΜΕΡΑ δεν το έχουν ψάξει να δουν πως θα βοηθηθούν εκατοντάδες, χιλιάδες γυναίκες.
Αν πάθαιναν κτ τέτοιο οι άνδρες,οι επιστήμονες θα έτρεχαν μαζικα να βοηθήσουν με τίτλους ειδήσεων “βρισκοντας το φάρμακο για την πάθηση που βασανίζει τη μισή ανθρωπότητα”.
Ανθρωπότητα οι άνδρες…μονο. οι γυναίκες προφανώς και δεν είμαστε άνθρωποι. Γι Αυτό αντιμετωπίζομαστε και έτσι.
Ουφφ τα ειπα
Εν τω μεταξύ, το να καθήσει η ιατρική κοινότητα και να ασχοληθεί σοβαρά με τον πόνο των γυναικών (όσο ασχολήθηκε στο παρελθόν με τη φαλάκρα ή με την ανακάλυψη του αιώνα, το Viagra) το θεωρώ τόσο πιθανό όσο να κάνω εγώ παιδί για να γλυτώσω από το PMS. Δηλαδή, αν μου έλεγαν “κάνε παιδί για να μη λιώνουν οι πάγοι στην Ανταρκτική, να εξαλειφθεί η πείνα στην Αφρική και να αναγνωριστεί η γενοκτονία των αυτόχθονων στην Αμερική” πάλι δε νομίζω να έκανα.