Ιστορικά μιλώντας, ποιος φταίει που ξαφνικά οι τρίχες στο γυναικείο σώμα θεωρούνται αηδιαστικές;

Η τριχοφυΐα στο γυναικείο σώμα αποτελεί ένα τεράστιο θέμα συζήτησης, κάποτε και σύγκρουσης, στις σύγχρονες κοινωνίες με πολλούς (άντρες κυρίως, αλλά όχι και λίγες γυναίκες) να μην μπορούν, να μην αντέχουν στη θέα της γυναικείας τριχοφυΐας.

Μορφασμοί και επιφωνήματα αηδίας, κριτική και ξυραφάκια ανά χείρας και γενικώς μια πληγωτική πολεμική, ειδικά απέναντι σε γυναίκες που αποφασίζουν ότι “its ok” οι τρίχες στη μασχάλη και κανείς δεν θα πάθει τίποτα αν δεν ξυρίσει τα πόδια της σε καθημερινή βάση. Ή και καθόλου!

Ποιος ευθύνεται, όμως, γι’ αυτήν την idée fixe, που υπαγορεύει και μάλιστα σε αυστηρότατο τόνο ότι τρίχες και γυναικείο σώμα δεν πρέπει να έχουν καμία απολύτως σχέση;

Σύμφωνα με την Breanne Fahs, καθηγήτρια φεμινιστικών σπουδών και σπουδών φύλου στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, (ασχέτως αν πολλοί προσπαθούν να “επικοινωνήσουν” ως ευθύνη της γυναίκας την αποτρίχωση, αλλά όχι και του άντρα), “ηθικοί αυτουργοί” υπάρχουν, μόνο που χάνονται κάπου στα βάθη των αιώνων.

Για παράδειγμα, γιατί η “Αφροδίτη” του Μποτιτσέλι δεν έχει ίχνος τρίχας στο σώμα της, όπως και τα περισσότερα γυμνά αριστουργήματα της Αναγέννησης;

Το… κακό φαίνεται να ξεκινά από την εποχή της αιώνιας παρθένου, Ελισάβετ Α’, η οποία είχε τη συνήθεια να ξυρίζει τα φρύδια της και τις φύτρες κοντά στη γραμμή των μαλλιών της, προκειμένου να δείχνει μεγαλύτερο και επιβλητικότερο το πρόσωπό της.

Με την πάροδο των χρόνων αυτή η συνήθεια… επεκτάθηκε και σε άλλα σημεία του γυναικείου σώματος, μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, οπότε κυκλοφόρησε στην αγορά και το πρώτο ξυραφάκι για γυναίκες. Το 1915 είναι και η πρώτη χρόνια που η έκδοση του “Harper’s Bazaar” αναφέρεται με άρθρο της στην “αναγκαιότητα της ξυρισμένης μασχάλης”, που φυσικά πρόκειται για μια αναγκαιότητα που αφορά τις γυναίκες αποκλειστικά!

Σύμφωνα με την Fahs, η πίεση που ασκήθηκε στις γυναίκες, ειδικά των Δυτικών κοινωνιών να αποτριχώνονται, ιστορικά πάει χέρι – χέρι με τη βιομηχανία της μόδας και τις πρώτες φωτογραφίσεις μόδας, που απαιτούσαν από τα μοντέλα τελειότητα, όχι πάντοτε εφικτή, ωστόσο, για τις γυναίκες όλων των κοινωνικών στρωμάτων.

Όταν κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου -και μετά- έγινε απόλυτη τάση η χρήση νάυλον καλσόν από γυναίκες, το ξύρισμα των ποδιών έγινε μονόδρομος: 20 χρόνια αργότερα, το 98% των γυναικών ξύριζε τα πόδια του και όσο η γυμνή σάρκα αφηνόταν όλο και περισσότερο προσβάσιμη στα μάτια των άλλων, τόσο κέρδιζε έδαφος μια άλλη βιομηχανία αυτή τη φορά, η βιομηχανία της αποτρίχωσης.

Βέβαια, υπήρξαν και διάσημες που αντιστάθηκαν -όπως η Σοφία Λόρεν παλαιότερα ή η Μαντόνα και η Τζούλια Ρόμπερτς, ας πούμε- αλλά σε γενικές γραμμές οι μπελάδες των γυναικών με την αποτρίχωση έχουν μεγάλη ιστορία, η οποία συνοπτικά περιγράφεται στο παραπάνω βίντεο.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News