Η αγωνία του γυναικείου σώματος πριν την παραλία

Αν είσαι γυναίκα η αναμονή του καλοκαιριού μοιάζει με την αγωνία του τερματοφύλακα πριν τα πέναλτι. Λες “από πού θα μου την πέσουν τώρα;”. Δεν είναι ανάγκη να έχεις περιττά κιλά στο σώμα για να ανησυχείς πριν βγεις στην παραλία. Ακόμα κι η Κέιτ Μος να είσαι, πάντα έχεις περιττά κιλά, ή πάντως δεν είναι τα σωστά κιλά, ή δεν έχουν το σωστό περιτύλιγμα τα κιλά σου εν πάση περιπτώσει. Αν δεν έχεις ένα εμφανές πρόβλημα, θα εφεύρουμε ένα, κλέφτες θα γίνουμε; Μην γίνεσαι κουτή.

Φίλη μου πανέξυπνη, και λεπτή ωσάν μίσχος, που ασχολείται με τον ευρύτερο κλάδο της αισθητικής, μου επισημαίνει “και μην ξεχάσεις τους κοιλαράδες που αστυνομεύουν τα γυναικεία σώματα για ένα περιττό κιλό!”. Πώς να τους ξεχάσω; Με αφήνουν ν’αγιάσω; Αρκεί να κάνω μια επισκόπηση του φαινομενικά φωτεινού, αλλά ζέχνοντος μισογυνισμό, κόσμου των σόσιαλ μίντια για να δω άντρες στα κάγκελα επειδή οι γυναίκες γύρω τους “δεν ανταποκρίνονται στα αισθητικά τους κριτήρια”. Αισθητική. Ο εύσχημος τρόπος να πεις “πώς είσαι έτσι ρε κατακαημένη”.

Μια κληρονομιά των 90s, όταν αποθεώναμε το κρέας σαν σφάγιο στο ιλλουστρασιόν εξώφυλλο. Αρκεί που φεύγαμε από το Βαλκάνιο λουκ. Μια αισθητική φορετή, εδώδιμη αποικιακή. Μια αισθητική του κ@λου, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Το inbox μου λοιπόν γεμίζει αρχές Μαΐου με προσφορές από αδυνατιστικά, κρέμες σύσφιξης, κρέμες για εμπλουτισμό του ντεκολτέ, θεραπείες ενίσχυσης, αυτομαυριστικά (τα προϊόντα αυτά σε κάνουν Μπιγιονσέ στη θέση της Μπιγιονσέ αν αντέξεις την φριχτή μυρωδιά του πάνω σου όλη νύχτα), βερνίκια για τρέντυ νύχια, βερνίκια για φαγωμένα νύχια (όχι ποδιών, ελπίζω!), λάδια για μαύρισμα, αποτριχωτικές αλοιφές συν μηχανάκια ξετριχιάσματος, και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις που θα κέρδιζαν επάξια μια θέση στο Μουσείο Βασανιστηρίων. Δεν λέω, είναι ωραίο να περιποιείσαι τον εαυτό σου. Ήθελα να’ξερα, όμως, τα κάνει κάποια γυναίκα όοοολα αυτά; Και δεν έχει αθλοθετηθεί ως Ολυμπιακό δέκαθλο ακόμη; Δουλεύει η γυναίκα που τα κάνει όλα αυτά; Παιδιά, σκυλιά έχει; Πότε τα προλαβαίνει; No judgement, γνήσια απορία.

Δεν είναι ότι κάνω αναζητήσεις για τέτοια προϊόντα και γι’αυτό ο αλγόριθμος του Google μου εμφανίζει τις ανάλογες προσφορές. Όχι, στην προσκοπική μου τιμή. Αρκεί που είμαι χρωμοσωμάτων ΧΧ κι ηλικιακά μεταξύ αποφοίτησης από το σχολείο και πριν το μνήμα. Αυτά αρκούν ώστε η πληροφορία να’ ρχεται να με βρει απρόσκλητη. Κάποιο φυσικό ελάττωμα θα έχω, δεν μπορεί! “Ξου”, λέω φουρκισμένη, “είμαι μια καρακαλλόνα, βρε άθλιο μηχάνημα”. Όχι, δεν πείθεται. Αν δεν έχω, πρέπει πάση θυσία να φροντίσω να μην αποκτήσω στο μέλλον. Εφησυχασμός, αυτή η τρομερή απειλή για τη γυναίκα. Πού πας χρυσή μου χωρίς φροντίδα, είσαι μήπως καμμιά βασικιά;

Αυτό το κομπολογάκι πάει σχοινί κορδόνι όλο τον χρόνο βέβαια, αλλά η αφαίρεση των πολλών ρούχων το καλοκαίρι επιτάσσει ενεργοποίηση σαν η ευρύτερη περιοχή να λυμαίνεται από ανθρωποφάγους καρχαρίες όπου κάθε διάσπαση της προσοχής είναι κίνδυνος-θάνατος.

Αλίμονό σου κι αν κάνεις το έγκλημα να απελευθερώσεις σάρκα στο φως του ήλιου, εφόσον η επίμαχη σάρκα δεν είναι γυαλισμένη, λειασμένη, αποψιλωμένη σαν φαλακρό όρος στα υψίπεδα του Γκολάν, σφιχτή σαν μαρμάρινος πυγός αρχαίου αγάλματος (από παριανό μάρμαρο παρακαλώ, που δεν έχει μεγάλο κόκκο), και μαυρισμένη σαν καλλονή του Νοτίου Ειρηνικού αγχωμένη στην τοποθεσία Της Γριάς το Πήδημα (πρόκειται για πραγματική παραλία, δεν αστειεύομαι). Την περίοδο πριν το καλοκαίρι το σώμα μας χρειάζεται το δικό του data planner για τα ραντεβού περιποίησης. Ή έτσι μας κάνουν να πιστεύουμε.

Τούτων δοθέντων, δεν μου προξενεί εντύπωση που ακούω και διαβάζω νεαρά κορίτσια, με σάρκα τραγανή που θροΐζει κρουστά όταν περπατούν, να λένε ότι δεν πηγαίνουν στην παραλία. Ότι πηγαίνουν βράδυ για μπάνιο στην παραλία. Ακόμα χειρότερα: Ότι δεν έχουν πάει ΠΟΤΕ στην παραλία, για τ’όνομα του Αχουραμάσδα! Ότι δεν φορούν κοντή φούστα, ή σορτς, ή κοντύτερο παντελόνι, ή μπλούζα με κοντά μανίκια στους 40 βαθμούς λιοπύρι, μα την Αγία Παρασκευή προστάτιδα των οφθαλμών. ΓΙΑΤΙ; Θέλω να τις πιάσω από τους ώμους και να τις ταρακουνήσω. Να τους πω ότι δεν θα είναι ποτέ ξανά 20 χρονών. Ότι ο χρόνος περνάει, περνάει αμείλικτα, και δεν γυρίζει πίσω. Κι ότι αυτά που τώρα σε φοβίζουν αργότερα θα τα κοροϊδεύεις. Κι ότι κανένας κερ@τάς δεν μπορεί να σου στερήσει τον ήλιο, τη θάλασσα, την ανεμελιά των χρόνων σου, επειδή “αντιτίθεσαι στην αισθητική του”.

Έχουμε τόσο μπουκωθεί μισογυνισμό και χοντροφοβία που δίνουμε ακόμη κάθε καλοκαίρι βήμα σε αρθρογραφία και ψηφιακό περιεχόμενο για τον έλεγχο των κιλών, την τροποποίηση του σώματος όχι για να είναι υγιές και λειτουργικό, που θα’ταν ευχής έργον, αλλά σαν άμυνα για να μην μας κακοχαρακτηρίσουν. Ποιοί; Εκείνοι που δεν θα τους δίναμε σημασία στο δρόμο. Τι σπατάλη, πραγματικά.

Προσπαθούμε για το σώμα μας και καταλήγουμε να χάνουμε την συναισθηματική μας υγεία.

Γι’αυτό σου λέω. Φέτος το καλοκαίρι, σβήσε όλα τα emails και τις συμβουλές για την καλύτερη δίαιτα, την συντομότερη γυμναστική για τέλειους γλουτούς, τα συμπληρώματα, τις κρέμες, τα ινστιτούτα και τα συμπαραμαρτούντα. Κατέβα στη θάλασσα, αναβαπτίσου στο νερό της αγαλλίασης, και κάνε την πρώτη πράξη αγάπης προς τον εαυτό σου πριν το καλοκαίρι. Κάνε κάτι για τον εαυτό σου μόνο. Για το δικό σου σώμα. Αυτό που, ξέρεις, σε κουβαλάει αγόγγυστα 365 μέρες το χρόνο. Για τους άλλους, δεν θα μπορέσουμε.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News