Δύο συμβουλές για όλες τις ντροπαλές εκεί έξω

Αν θυμηθώ όλη την παιδική μου ηλικία, την κατακαημένη εφηβεία μου και την πρώτη ενήλικη ζωή μου, ήταν ένα φιάσκο, λόγω ντροπής. Οι λέξεις “συνεσταλμένη”, “εσωστρεφής”, “ντροπαλή” ήταν οι πρώτες που άκουγε η μητέρα μου από δασκάλους και καθηγητές και φυσικά έκαναν το πρόβλημά μου χειρότερο.

Δεν ξέρω τι έφταιξε, αλλά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, καθόμουν σε μια γωνιά και παρατηρούσα τους άλλους να χαίρονται, να λυπούνται, να θυμώνουν, να φλερτάρουν, να γελάνε, ανά πάσα στιγμή, όποιος κι αν ήταν γύρω τους και ενώ ήθελα πάρα πολύ να είμαι έτσι, απλώς δεν μπορούσα.

Ακόμη και σήμερα, αν με ρωτάς, και μετά από χρόνια ψυχοθεραπείας, χωρίς τίποτα τραυματικό να έχει βγει από τη ντουλάπα, και πάλι πρέπει να επιστρατεύσω όλο μου το θάρρος για να βρεθώ σε μία αίθουσα γεμάτη αγνώστους, σε ένα πάρτι για τη δουλειά, στις μαζώξεις του συλλόγου γονέων: βασικά βάζω μπροστά τον μηχανισμό “αυτόματος πιλότος” και καθαρίζω εύκολα, αν το όλο πράγμα κρατήσει μία – δύο ώρες το πολύ.

Στο δίωρο κουράζομαι και ο ντροπαλός εαυτός μου παίρνει σιγά – σιγά το τιμόνι, γι’ αυτό φροντίζω όλες οι κοινωνικές υποχρεώσεις να έχουν έρθει εις πέρας μέσα σ’ αυτό το δίωρο. Ωστόσο, μέσα στα χρόνια έκανα προόδους, κυρίως όταν αισθανόμουν ότι με αδικούσαν και -ναι- ο φεμινισμός βοήθησε πολύ στην ανάγκη μου για ορατότητα, όταν έπρεπε να αποκαταστήσω αδικίες που με αφορούσαν.

Όμως, ποτέ δεν ξεχνώ το κοριτσάκι που γινόταν πορτοκαλί από ντροπή, όταν έπρεπε να πει μάθημα, την έφηβη που εξαφανιζόταν τρέχοντας, όταν αντιλαμβανόταν υποψία φλερτ, τη φοιτήτρια και νεαρή εργαζόμενη που πάθαινε κρίσεις πανικού και μπορούσε να πιάσει τον κόμπο στο στομάχι, όταν έπρεπε να ανοίξει το στόμα της μπροστά στους συναδέλφους, τον προϊστάμενο ή τον εργοδότη.

Η ντροπή δεν είναι μια εύκολη, γλυκιά κατάσταση, όπως την παρουσιάζουν πολλά μυθιστορήματα, ταινίες και σειρές. Είναι μια μικρή κόλαση στην οποία κάνεις βόλτες μόνη σου, όταν σου ζητάνε κάτι έξω από το safe zone σου. Είναι ένα μικρό φιάσκο που το ζεις σε συνέχειες κάθε φορά που πρέπει να ξεβολευτείς και να κάνεις κάτι που δεν είναι εσύ. Και δεν υπάρχει κανείς και τίποτα να σε βοηθήσει, αν δεν το θέλεις εσύ πραγματικά.

Όμως, οι περισσότερες ντροπαλές -και ντροπαλοί- θέλουμε το φως από το σκοτάδι. Οπότε το να ξέρουν οι άλλοι τι τραβάμε και να είναι κάπως φίλοι με την ενσυναίσθηση κάπως, κάτι έχει να προσφέρει. Όχι φωνάρες, όχι απότομες κινήσεις και δυσάρεστες εκπλήξεις, όχι δούλεμα και τρολάρισμα: εδώ περισσότερο από τις καλές προθέσεις, μετράνε οι σωστές κουβέντες, το σωστό συναίσθημα και ένας κάποιος σεβασμός στο χάος που νιώθουμε.

Επίσης, επειδή εγώ τουλάχιστον είδα αποτέλεσμα, θέλω να μοιραστώ δύο μυστικά που βοήθησαν εμένα.

Το ένα θα φανεί “κάπως”, αλλά αξίζει τον κόπο να το δοκιμάσετε.

Ε, λοιπόν, εγώ μίλαγα μόνη μου! Αυτά που ήθελα να πω δημοσίως, πρώτα τα έκανα μια προβίτσα ιδιωτικώς. Ή ακόμη και… μεταχρονολογημένα. Τι εννοώ; Αν κάποιος με είχε προσβάλει / ενοχλήσει / πειράξει και δεν είχα εγκαίρως την ευκαιρία να του τα πω ένα χεράκι, τα έλεγα μόνη μου μετά. Τρελό; Όχι! Με τον καιρό συνειδητοποίησα ότι αυτός ήταν ο τρόπος μου να εκπαιδεύω τον φοβισμένο εαυτό μου σε ένα είδος ετοιμότητας που για χρόνια με τρόμαζε.

Με λίγη άσκηση παραπάνω ιδιωτικά, κατάφερα μερικές αποστομωτικές νίκες δημόσια, που μου τόνωσαν απίστευτα την αυτοπεποίθηση και με κρατούσαν σε μία σχετική επιφυλακή, όταν μυριζόμουν μπαρούτι ή έστω λεκτικές αντιπαραθέσεις να πλησιάζουν.

Και μετά είναι και κάτι άλλο, που μοιάζει κάπως άσχετο ως βοήθεια, αλλά είναι! Η γυμναστική, κορίτσια! Ναι, η γυμναστική. Να έχει να κάνει με τις ενδορφίνες που πλημμυρίζουν το σώμα όταν γυμναζόμαστε; Να έχει να κάνει με την αυτοπεποίθηση ότι δυναμώνεις και μπορείς να αντιμετωπίσεις καταστάσεις; Ε, εμένα με βοήθησε!

Και κυρίως, μου δημιούργησε ένα πλέγμα ασφαλείας και μία αίσθηση ότι απομακρύνομαι από τον κάπως νωθρό, σιωπηλό και παθητικό εαυτό μου που περιμένει μοιρολατρικά τη μία αποτυχία μετά την άλλη, μόνο και μόνο επειδή είμαι… ντροπαλή.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News