Ένα από τα πιο ασυνήθιστα ρεκόρ που καταρρίφθηκαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο το 2016 πρέπει να ήταν αυτό της (πιο) δημόσιας πρότασης γάμου που έγινε ποτέ. Ήταν η στιγμή που ο δύτης Qin Kai έκανε πρόταση γάμου στη συναθλήτρια και σύντροφό του, He Zi.
Λογικά, αυτή τη δημόσια πρόταση γάμου την είδαν τα περισσότερα μάτια που θα μπορούσαν να δουν κάτι αντίστοιχο. Άντε αυτή την πρόταση να τη συναγωνίζεται κάπως εκείνη του σκηνοθέτη Glenn Weiss, που επέλεξε την τελετή απονομής των βραβείων Emmy.
Εκεί διάλεξε ο συγκεκριμένος να κάνει πρόταση γάμου στη σύντροφό του Jan Svendsen. Όλα πολύ ρομαντικά, σωστά; Ναι, αλλά τα τελευταία χρόνια τόσο μελέτες όσο και αρθρογράφοι διαφωνούν σοβαρά για το κατά πόσο οι δημόσιες προτάσεις γάμου είναι μια ρομαντική κίνηση, αλλά κυρίως ένας καμουφλαρισμένος μοχλός πίεσης που μπροστά σε κόσμο θα αναγκάσει την ερωτώμενη να απαντήσει “ναι”, έστω κι αν δεν ήταν αυτή η πρόθεσή της.
Τραβηγμένο; Όχι και τόσο.
Έρευνες μεγάλων πανεπιστημίων ήδη από το 2018 αναφέρουν ότι ένα συντριπτικό ποσοστό ανθρώπων -πάνω από 85%- θα προτιμούσαν, αν ποτέ δεχθούν πρόταση γάμου, αυτό να γίνει ιδιωτικά, κάπου που το ζευγάρι θα βρίσκεται μόνο και θα έχει το περιθώριο να αντιδράσει, όπως επιθυμεί.
Μπροστά σε κόσμο και κυρίως μπροστά σε τόσα αδιάκριτα βλέμματα ακόμα και οι πιο αποφασισμένοι σαστίζουν και το να δέχεσαι μία τέτοιου είδους ερώτηση δημοσίως κρύβει μία χειριστική διάθεση από την πλευρά του/της συντρόφου σου, όπως και να το δεις.
Σύμφωνα δε με το “The Knot”, βάσει έρευνας που εκπονήθηκε με δείγμα 19.000 εθελοντών (!), οι περισσότερες γυναίκες θεωρούν «μέγα λάθος την πρόταση μπροστά σε κόσμο, φίλους, συγγενείς ή ακόμη και μέλη του στενού οικογενειακού κύκλου», καθώς εισπράττουν ως χειριστική την απαίτηση απάντησης σε μία τέτοια ερώτηση μπροστά σε κόσμο…
Από την πλευρά της η Lisa Hoplock, μεταδιδακτορική συνεργάτιδα του Πανεπιστημίου της Μανιτόμπα, η οποία έχει εκπονήσει διδακτορικό πάνω στην ιστορία των προτάσεων γάμου, οι έρευνες όλων των προηγούμενων ετών έχουν κάτι να πουν για τον ψυχισμό αυτού που κάνει πρόταση γάμου δημοσίως.
«Είναι πολύ πιθανό αυτός που κάνει δημοσίως πρόταση γάμου να είναι από λίγο έως πολύ ανασφαλής. Αποφασίζει λοιπόν να κάνει επίκεντρο της προσοχής τον σύντροφό του, προκειμένου να εμπλέξει και τους γύρω που λίγο έως πολύ γνωρίζουν τι συμβαίνει σ’ αυτές τις περιπτώσεις και συνήθως πιέζουν αυτόν που δέχεται την πρόταση να απαντήσει θετικά», εξηγεί.
Όπως τονίζει η ίδια, ειδικά στην περίπτωση που υπάρχει κάποιος δισταγμός ή ακόμη χειρότερα αρνητική διάθεση στον ενδεχόμενο ενός γάμου, τότε το κοινό παίζει τον ρόλο του εμψυχωτή, ωστόσο εκείνο που πρακτικά κάνει είναι να εκβιάζει μια απάντηση που δεν πρέπει να δοθεί.
Ακόμη χειρότερα; Αν αυτός που δέχεται την πρόταση νιώσει ντροπή και αμηχανία μπροστά σε τόσο κόσμο, ενδεχομένως να απαντήσει θετικά και στην πορεία ακόμη κι αν μετανιώσει να υφίσταται την πίεση ότι είπε κάτι άλλο δημοσίως, το οποίο και αθέτησε…
Για τις ανάγκες του διδακτορικού της και πέρα από τις προσωπικές συνεντεύξεις με ανθρώπους που δέχθηκαν ή αρνήθηκαν πρόταση γάμου, η Hoplock είδε με προσοχή περισσότερα από 300 σχετικά βίντεο στο YouTube και διάβασε περί τις 400 ιστορίες ανθρώπων που παντρεύτηκαν ή χώρισαν κάπως έτσι.
Όπως λέει, όταν αυτός που δεχόταν την πρόταση είχε σκοπό εξ αρχής να αρνηθεί, ακόμη κι αν δεν το έκανε δημοσίως ή ακόμη κι αν δεν εγκατέλειπε τρέχοντας το σημείο (ναι, έχει συμβεί κι αυτό), το έκανε μετά.
Δεν έχουμε ακόμη βάσιμες αποδείξεις, αλλά από τα ιστορικά τέτοιων γάμων συνήθως οδηγούμαστε στο ότι πρόκειται για άτομα με ναρκισσιστική διαταραχή της προσωπικότητας, για ανθρώπους που θέλουν να τραβούν την προσοχή
Μάλιστα, σε ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών που μπορεί να σκόπευαν να δεχθούν την πρόταση γάμου, το γεγονός ότι έγινε κάτω από τέτοιες συνθήκες, τελικά λειτούργησε αρνητικά στην απόφασή τους ή έριξε σκιές στη συναίνεσή τους να παντρευτούν.
Τα red flags της χειραγώγησης δεν περνάνε τόσο στο ντούκου σήμερα και φυσικά πολλές γυναίκες έχουν “αποδράσει” από χειριστικούς συντρόφους επειδή κατάφεραν να τα διακρίνουν εγκαίρως.
Ένα 80% των ερωτώμενων, σύμφωνα με την έρευνα της Hoplock απάντησε στο συγκεκριμένο ζήτημα ως εξής – και απολύτως εύλογα: «Θα έπρεπε να γνωρίζει καλύτερα μέχρι τότε τι θα με έφερνε σε δύσκολη θέση και τι όχι. Πέρα από αυτό, ωστόσο, παίρνουμε κάποια στοιχεία για την προσωπικότητα των ανθρώπων που κάνουν προτάσεις δημοσίως. Δεν έχουμε ακόμη βάσιμες αποδείξεις, αλλά από τα ιστορικά τέτοιων γάμων συνήθως οδηγούμαστε στο ότι πρόκειται για άτομα με ναρκισσιστική διαταραχή της προσωπικότητας, για ανθρώπους που θέλουν να τραβούν την προσοχή».
Ακόμα χειρότερα, σε πολλά ανάλογα περιστατικά, διακρίνεται η πρόθεση του συντρόφου να κλέψει κάτι από την αίγλη της μεγάλης στιγμής που ζει η σύντροφός του: κατά καιρούς έχουμε δει προτάσεις γάμου σε αθλήτριες την ώρα που τερμάτιζαν με επιτυχία κάποια δύσκολη διαδρομή, σε φοιτήτριες που μόλις πήραν το διδακτορικό τους, ακόμα και σε κοπέλες που είναι κλεισμένες σε κάποιο reality, κυνηγώντας το όνειρό τους και ξαφνικά βρέθηκαν “αντιμέτωπες” με μία μάλλον αποσυντονιστική για τα σχέδια και τις προθέσεις τους πρόταση.
Σε κάθε περίπτωση, η μόδα με τις προτάσεις γάμου δημοσίως, φαίνεται ότι έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Τώρα, γιατί κάποιοι επιμένουν, αυτό, όπως φαίνεται κι από τα παραπάνω, μένει να απαντηθεί κυρίως από τους ειδικούς.
Με στοιχεία από TheCut.com και Guardian
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Επειδή δεν ζούμε την εποχή των παππούδων μας ούτε σε ρομαντική κομεντί, τα περισσότερα ζευγάρια είναι καιρό μαζί πριν την πρόταση γάμου η οποία συνήθως όταν γίνεται είναι πλέον κάπως αναμενόμενη τυπικότητα.
Αν όλο αυτό το καιρό που είναι μαζί δεν έχουν συζητήσει τα βασικά, καταρχήν αν είναι υπέρ ή κατά του γάμου, αν θέλουν οικογένεια καθώς και τα υπόλοιπα που συζητιούνται κατά καιρούς εδώ (διαχείριση οικονομικών, ανατροφή παιδιών, κλπ) ε συγνώμη αλλά είναι και οι δύο άξιοι της τύχης τους! Ελάχιστη σημασία έχει αν είναι δημόσια ή ιδιωτική η πρόταση….
Υπάρχουν όμως πολλές περιπτώσεις όπου η συζήτηση έχει καταλήξει στα: δεν ξέρω ακόμα, δεν ξέρω αν θέλω γάμο και παιδιά, δεν είμαι σίγουρη, ας το δούμε αργότερα κλπ. Οπότε ο άλλος εκβιάζει την απάντηση με τη δημόσια πρόταση. Εκτός της ανατριχιαστικής ψυχοπαθολογίας μιας δημόσιας πρότασης, ειδικά στις περιπτώσεις που περιέγραψε το άρθρο όπου η γυναίκα ζει τη στιγμή της προσωπικής της δόξας (που συνήθως για να την πετύχει δεν σκεφτόταν γάμους) είναι να τρέχεις μακριά.
Έχω πετύχει τέτοια περίπτωση και οι αντιδράσεις ήτανε λες και κέρδισαν το λαχείο. Γέλια φωνές, κλάματα συγκίνηση. Αλλά νομίζω ότι ήτανε το momentum (σκηνικό σε γάμο όπου η κοπέλα έπιασε την ανθοδέσμη). Σε γενικές γραμμές θεωρώ ότι είναι λίγο χειριστικό, όπως άλλωστε κάθε πρόταση που γίνεται ενώπιον κόσμου, αφορά και τους δύο και δεν έχει γίνει κουβέντα πιο πριν (πχ “να περάσουμε το πάσχα με τους γονείς μου” μπροστά σε όλο το σόι).
Αν η πρόθεση είναι χειριστικη ή όχι δε μπορούμε να το ξέρουμε και ίσως δεν έχει και καμμία σημασία.
Το θέμα είναι ότι μπαίνει μια αχρειαστη πίεση από το περιβάλλον, που ενώ δε του πέφτει λόγος ( ούτε καλεσμένοι στο γάμο δε θα είναι οι θαμώνες του εστιατορίου ), θα αρχίσει κατά κανόνα τα Ω τι ωραία, παντρευτείτε παιδιά, άντε πάμε ( μη χαλάσει το feel good vibe της βραδιάς, προς θεού 😁 ).
Οι επιλογές του “όχι” και του “να το σκεφτώ” γίνονται αμήχανες και “δυσάρεστες” για κάτι που είναι μια εξαιρετικά σοβαρή απόφαση.