ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗ
Για να διαπιστώσουμε ότι ένα άτομο πάσχει από διατροφική διαταραχή πρέπει να παρουσιάζει εμμονές με το σχήμα το μέγεθος, το βάρος του σώματος και το φαγητό.Συνήθως δε φταίει ένα πράγμα που συμβαίνει αυτό.Τα αίτια μπορεί να είναι γενετικά,οικογενειακά,προσωπικά και κοινωνικά. Άρα μιλάμε για πολυπαραγοντικές παθήσεις.
Οι γενετικοί παράγοντες μελετώνται ευρέως τελευταία.
Όσον αφορά στους οικογενειακούς , οι πολύ κακές διατροφικές συνήθειες μιας οικογένειας ή η κριτική που ασκείται από το ενδοοικογενειακό περιβάλλον για το βάρος του παιδιού, γονείς, που κάνουν συνεχώς δίαιτες, μπορεί να αποτελέσουν αρνητικό πρότυπο και να ωθήσουν ένα παιδί σε διαταραχή. Επίσης γονείς που χρησιμοποιούν το φαγητό για επιβράβευση ή τιμωρία. Απ’την άλλη βέβαια για να αναπτυχθεί μια διαταραχή μετράει το κατά πόσο ένα παιδί είναι ευάλωτο σε μια απ’ τις παραπάνω καταστάσεις.
Συνεχίζοντας με τους προσωπικούς παράγοντες αξίζει να σημειωθεί ότι μεγάλο ποσοστό ατόμων που πάσχουν από διαταραχή παρουσιάζουν έντονη ψυχοπαθογένεια για παράδειγμα άτομα με ψυχαναγκασμό ή ήπια κατάθλιψη.
Καταλήγουμε με τους κοινωνικούς παράγοντες. Την έντονη απέχθεια δηλαδή για την παχυσαρκία που μπορεί να συναντήσουμε,και μάλιστα από πολύ μικρές ηλικίες.
Οι διατροφικές διαταραχές περιλαμβάνουν τη νευρογενή ανορεξία με τη μεγαλύτερη θνησιμότητα ανάμεσα σε όλες τις ψυχιατρικές παθήσεις, τη νευρογενή βουλιμία και μια τρίτη κατηγορία που περιλαμβάνει όλες τις διαταραχές που δεν ανταποκρίνονται πλήρως στην ανορεξία και τη βουλιμία.
Ένα άτομο πάσχει από νευρογενή ανορεξία, όταν έχει πολύ χαμηλό βάρος και βιώνει έντονο φόβο με την ιδέα της αύξησης του.Επίσης το άτομο έχει διαστρεβλωμένη εικόνα σώματος. Δεν αντιλαμβάνεται δηλαδή ό,τι το βάρος του είναι πολύ χαμηλό.
Αυτό που θα μας κινητοποιήσει να ζητήσουμε βοήθεια για λογαριασμό του ατόμου με ανορεξία είναι η απότομη αλλαγή του βάρους. Το άτομο γίνεται οξύθυμο και αρχίζει να απομονώνεται. Προτιμάει να τρώει μόνο του στο δωμάτιο του, δεν επιθυμεί να βγαίνει έξω με τους φίλους του, επεμβαίνει στο τρόπο του μαγειρέματος, απαγορεύει να φέρνουν ή να τρώνε στο σπίτι γλυκά ή πολύ λιπαρά φαγητά. Μπορεί να παρουσιάζει και μια ήπια κατάθλιψη. Όλα αυτά συνήθως είναι τα πρόωρα σημάδια της ανάπτυξης νευρογενούς ανορεξίας.
Οι επιπτώσεις στην υγεία είναι πολλές. Σημαντική μείωση της μυικής και οστικής μάζας, απουσία περιόδου, οστεοπόρωση, αναιμία ή αβιταμίνωση, συχνές είναι και οι γαστρεντερικές παθήσεις όπως δυσκοιλιότητα και συχνές γαστρεντερίτιδες, μπορεί να μειωθεί ο όγκος του εγκεφάλου κατάσταση που επηρεάζει και το νευρικό σύστημα με αποτέλεσμα νοητική δυσλειτουργία.
Σημαντικό στη περίπτωση της νευρογενούς ανορεξίας είναι ότι το ίδιο το άτομο δε θα αναζητήσει βοήθεια γιατί δεν αντιλαμβάνεται ότι έχει πρόβλημα. Σίγουρα λοιπόν κάποιος απ’το στενό περιβάλλον του ατόμου θα το κάνει..Για τη διαχείρηση μιας ανορεξίας είναι απαραίτητη η σύνθεση μιας ομάδας ειδικών που θα απαρτίζεται από παθολόγο,ψυχοθεραπευτή (ψυχιάτρος ή ψυχολόγος αναλόγως το περιστατικό) και διατροφολόγο .
* Η Ζωή Γιαννακάκη είναι διαιτολόγος – διατροφολόγος με ειδίκευση στις Διατροφικές Διαταραχές και τη Ψυχογενή Παχυσαρκία, από το National Centre for Eating Disorders της Μ. Βρετανίας. Θα απαντά στις σχετικές απορίες σας, τις οποίες μπορείτε να τις στέλνετε ΕΔΩ
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
